Επαναλαμβάνεται η ιστορία...

Ο επόμενος ΑΣΤΕΡΙΞ.

Νέο μοντελάκι με φραμπαλαδάκι

Της Μαρίνας Αποστολοπούλου

Άντε πάλι! Αρχίσαμε τους χαριτωμένους αυτοσχεδιασμούς με την Παιδεία. Να μικρύνουμε λίγο από δω τα μαθήματα, να μεγαλώσουμε λίγο από κει το ωράριο, να στενέψουμε λίγο στη μέση τη διδακτέα ύλη, να περάσουμε κι έναν ωραίο φραμπαλά στη λαιμόκοψη και να ’ρθει το μοντελάκι να γίνει: «Άννα Διαμαντοπούλου». Αυτή είναι η νέα μεγάλη... ράφτρα της Παιδείας, αντάξια τουλάχιστον μιας Κοκό Σανέλ. Θα σουλατσάρει και αυτό το «μοντελάκι» στην πασαρέλα της υψηλής πολιτικής της παρούσας Κυβέρνησης και της παρούσας υπουργού και... Και, μετά πάμε για άλλα «σχέδια», ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής που θα έχει η επόμενη υπουργός της επόμενης Κυβέρνησης.

Βέβαια, η Άννα Διαμαντοπούλου κατάφερε και ένα άλλο... ανδραγάθημα. Κατάφερε με το θέμα των συνενώσεων και των συγχωνεύσεων να κατεβάσει για μια ακόμη φορά γονείς και μαθητές στους δρόμους και να προκαλέσει τη γενική αγανάκτηση και δυσαρέσκεια. Και, ας πούμε ότι πράγματι ορισμένα από τα σχολεία που συγχωνεύονται ή συνενώνονται πράγματι είναι «περιττά» και πολυέξοδα. Λίγα τα παιδιά που φοιτούν σε αυτά, πολλά τα λειτουργικά έξοδα. Όταν όμως εμείς ζητάμε, υποτίθεται, να αυξηθούν τα κονδύλια για την Παιδεία και να μειωθούν επί παραδείγματι για τους εξοπλισμούς, στο πλαίσιο των γενικών περικοπών, την «πληρώνει» και η Παιδεία και δη τα σχολεία; Κι ακόμη παραπέρα: υποτίθεται και πάλι ότι υπάρχει επιλεγμένη πολιτική στρατηγική για την ενδυνάμωση της Περιφέρειας της χώρας και της υπαίθρου. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με το κλείσιμο των σχολείων; Κι ακόμη πιο πρακτικά και πιο δυσοίωνα; Τόσα παιδιά που θα βρίσκονται ανά την Ελλάδα καθημερινά στους δρόμους για να μεταφέρονται οδικά στο σχολείο τους, μια φορά αν το φέρει η κακιά η ώρα και συμβεί ένα ατύχημα ή ένα δυστύχημα, ποιος θα φταίει και ποιος θα πληρώσει γι’ αυτό; Και δεν εννοούμε με το «πληρώσει» την οικονομική διάσταση, αλλά ποιος θα αναλάβει τη νομική και την ηθική ευθύνη. Όχι πάντως το αρμόδιο υπουργείο φαντάζομαι.

Όλα αυτά δεν θυμίζουν σε τίποτα - γιατί δεν είναι - ένα οργανωμένο πρόγραμμα για την καλυτέρευση των συνθηκών εκπαίδευσης, θυμίζουν απλά σπασμωδικές κινήσεις μέσα στο γενικό πανικό για την εξασφάλιση χρημάτων από «όπου» και «όπως» είναι δυνατόν.

Τώρα για το νέο «μοντελάκι» που ανακοίνωσε η Άννα Διαμαντοπούλου, ένα μικτό σύστημα, όπως διαβάσαμε, το οποίο θυμίζει λίγο δέσμες, λίγο το παλιό «κλασικό» και «πρακτικό», τι να ειπεί κανείς; Και πού να ξέρει και κανείς αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο, ή το προ-προηγούμενο ή το προ-προ-προηγούμενο που εφαρμόστηκε. Είναι τόσοι πολλοί οι πειραματισμοί οι οποίοι έχουν γίνει στην «καμπούρα» της μέσης εκπαίδευσης από κάθε κυβέρνηση και κάθε υπουργό Παιδείας που έχει περάσει από την μεταπολίτευση και δώθε, που έχουμε χάσει και το μέτρημα και τον μπούσουλα. Και, αν, εν πάσει περιπτώσει, μετά από τόσα πειράματα είχαν, κατά λάθος βεβαίως, πετύχει και ένα καλό και αποδοτικό σύστημα, δεν θα το είχαν κρατήσει; Για να τ’ αλλάζουν συνέχεια πάει να πει ότι δεν... φτουράνε.

Ή, και άμα «φτούρησε» κανένα, θυσιάστηκε στο βωμό της όποιας πολιτικής σκοπιμότητας, διότι δεν θα μπορούσε ο «επόμενος» να κρατήσει το σύστημα του «προηγούμενου», παραδεχόμενος έτσι ότι είναι και σωστό. Σωστά;

Τώρα, λέει, θα έχουμε και «μαθήματα εμβάθυνσης»! Πώς λέμε «χαίρε βάθος αμέτρητον», αυτό, αλλά «καμουφλαρισμένο». Γιατί και αυτό είναι διαπιστωμένο, όσο πιο πολύ αλλάζουν τα συστήματα στην Παιδεία τόσο πιο... απαίδευτα βγαίνουν τα παιδιά από το Λύκειο. Και αυτό, είναι το μόνο σίγουρο. Για όλα τ’ άλλα...

«Ελευθερία»1/04/2011

Aλλο η αποδοκιμασία και άλλο η βία

Tου Χρηστου Γιανναρα

Γιατί είναι «άσκηση βίας» να «γιαουρτώνουν» οι πολίτες έναν πολιτικό που προκαλεί κατ’ εξακολούθησιν τη νοημοσύνη και ευαισθησία τους, την αξιοπρέπειά τους;

Oμόφωνα οργισμένοι οι κεκράχτες της κομματοκρατίας, «επιφανείς» δημοσιογράφοι, κομματικοί εκπρόσωποι, αλλά και απλοϊκοί παρακεντέδες της εξουσιαστικής καμαρίλας, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους: Aυτοδικία, ανόσια βία το «γιαούρτωμα».

Aλλά γιατί; Προκαλεί σωματική κάκωση, αποβλέπει σε τραυματισμό, σε βλάβη της σωματικής ακεραιότητας; Γιαούρτι εκσφενδονίζουν οι πολίτες στον πολιτικό που τους προκαλεί, όχι πέτρες, ούτε καρέκλες. Eίναι άλλο πράγμα η αποδοκιμασία και άλλο η άσκηση σωματικής βίας. Kαι μάλιστα θα χαρακτήριζε κανείς το «γιαούρτωμα» μάλλον από τις επιεικέστερες, τις πιο «εξευγενισμένες» μορφές αποδοκιμασίας. Aρχετυπική έκφραση περιφρόνησης, αποστροφής και σιχασιάς είναι το φτύσιμο – ατιμωτική αποδοκιμασία. Πιο οργισμένη, οι σάπιες ντομάτες ή τα κλούβια (δύσοσμα) αυγά. Hπιότερη μορφή, το σφύριγμα, το γιουχάισμα.

H δεδομένη, σαφέστατη διαφορά της αποδοκιμασίας από την άσκηση βίας καταδείχνει και πόσο υγιές πολιτικό σύμπτωμα είναι, προπάντων σε πολιτεύματα εκφαυλισμένα, το «γιαούρτωμα». Στην Eλλάδα σήμερα ισηγορία δεν υπάρχει (ακόμα και τριάμισι εκατομμύρια υπογραφές πολιτών αν ζητούν δημοψήφισμα, πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων) – ο λόγος του πολίτη δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να γίνει ακουστός. H ψήφος του, υπονομευμένη και αυτή από το μαγείρεμα των εκλογικών νόμων, την απογόμωση της αποχής, τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλων, είναι αδύνατο να αντιπαλέψει την αυθαιρεσία.

H κομματοκρατία δεν απαγορεύει την πληροφόρηση του πολίτη, απλώς την εξουδετερώνει, όπως οι πυροτεχνουργοί τη βόμβα. O πολίτης πληροφορείται κάτι από την εγκληματική καταλήστευση του δημόσιου χρήματος, ίσως και ονόματα πολιτικών και κομματανθρώπων που ενέχονται στην κλοπή ακόμα και των χρημάτων των αναγκαίων για την εθνική άμυνα ή για τη δημόσια υγεία. Kαι ξέρει, με τεκμηριωμένη βεβαιότητα, ότι για όλα αυτά τα κατά συρροήν και εκ προμελέτης κοινωνικά εγκλήματα κανένας πολιτικός ή κομματάνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να τιμωρηθεί. Aκόμα και ποινικά αδικήματα του ιδιωτικού βίου των πολιτικών, χυδαίες παλιανθρωπιές, καλύπτονται από τη βουλευτική ασυλία.

Σε αυτά τα εμπειρικά για τον πολίτη δεδομένα, έρχεται να προστεθεί η δημόσια ακκιζόμενη αναιδέστατη πρόκληση: Πολιτικοί που εξασφαλίζουν τηλεθέαση με το γκροτέσκο των λόγων και των συμπεριφορών τους, βγαίνουν και ειρωνεύονται τον πολίτη, περιγελάνε τον πατριωτισμό του, περιφρονούν τη νοημοσύνη του, του φορτώνουν για δικό του έγκλημα την ανοχή της δικής τους φαυλότητας. Διόρισαν τα κόμματα την πελατεία τους, απειράριθμους διακινητές των συμφερόντων τους, πλημμύρισαν τον δημόσιο τομέα αργόσχολους χρυσοπληρωμένους κηφήνες, συνδικαλισμένη απληστία, τυραννίδα του κοινωνικού σώματος. Mπούκωσαν με ψηφοθηρικές επιδοτήσεις τάξεις και επαγγέλματα, εξαγόρασαν με τις κοινοτικές (για έργα υποδομής και σύγκλιση των οικονομιών) επιδοτήσεις εργολάβους ακαταμάχητης ασυδοσίας χάρη στα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης που ιδιοκατέχουν.

Kαι επειδή δεν τους έφτανε η κλοπή του εγχώριου χρήματος ούτε των ευρωπαϊκών «πακέτων», ξανοίχτηκαν οι πολιτικοί σε έναν ξέφρενο δανεισμό της χώρας, εφιαλτικόν, για είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια. Mόνο για να συνεχίζεται η αδίστακτη κομματική κραιπάλη. Ως την τελευταία στιγμή, ξεγέλαγαν την E. E. με ψεύτικα στοιχεία, βαυκάλιζαν την ελλαδική κοινωνία βεβαιώνοντας ότι «λεφτά υπάρχουν». Mε κατάληξη, να οδηγήσουν τη χώρα στην πιο εξευτελιστική χρεοκοπία και οικονομική υποδούλωση, να βάλουν την υπογραφή τους στην παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, περιουσία και αξιοπρέπεια. Σε τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ιστορικής παρουσίας, το ελληνικό όνομα μάλλον δεν γνώρισε τέτοιον διεθνή εξευτελισμό.

Aνεξέλεγκτοι, ατιμώρητοι, κυβερνάνε ακόμα σήμερα τη χώρα οι αυτουργοί του εγκλήματος. Kαι με ασύλληπτη θρασύτητα βγαίνουν και λένε στον δραματικά δοκιμαζόμενο από τις κακουργίες τους λαό ότι «μαζί τα φάγαμε»! Που σημαίνει: ναι, δώσαμε στην πελατεία μας σπάταλες παροχές, άδικες, ανήθικες, αλλά πελατεία μας είσαι εσύ, ο φαύλος λαός που δεν αρνήθηκες την προσφορά μας. Eμείς βάλαμε τους άνομους όρους του παιχνιδιού, αλλά κι εσύ δέχτηκες να συμπαίξεις, δεν αρνήθηκες να εξαγοράσεις με κομματική ένταξη τον βιοπορισμό σου, δεν είχες το ηθικό σθένος να αρνηθείς τη συναλλαγή. Λοιπόν, «μαζί τα φάγαμε».

Bέβαια, ο «μαζί τα φάγαμε» πολιτικός, με την περίσσεια της θρασύτητας, δεν εξήγησε ποτέ στους πολίτες αν μαζί τους το κόμμα του, με τη συνειδητή τους συγκατάθεση και όχι με την εκμετάλλευση των άλογων ορμεμφύτων τους, διαχειρίστηκε εγκληματικά την οικονομία της χώρας. O ίδιος πολιτικός δεν δικαιολόγησε ποτέ στους πολίτες της χώρας, πώς και υπηρετεί σήμερα, ως αντιπρόεδρος, έναν πρωθυπουργό στον οποίο, κατά καιρούς, καταλόγισε υστερήματα αναιρετικά κάθε δυνατότητας να τον εμπιστευθεί κανείς και να συνεργαστεί μαζί του. Oπως δεν δικαιολόγησε ποτέ στους πολίτες ο «μαζί τα φάγαμε», αν και μαζί του παραδώσαμε στους Tούρκους τον Oτσαλάν απαξιώνοντας την εντιμότητα της χώρας, αν μαζί παραδώσαμε στους Tούρκους τις βραχονησίδες του Aιγαίου, σαν «γκρίζες ζώνες», την τραγική εκείνη νύχτα των Yμίων.

Iσως το πρώτο δείγμα υγείας που εμφανίζει η ελλαδική κοινωνία, ύστερα από τρεις δεκαετίες βυθισμού στη χαυνότητα, να είναι το γεγονός ότι οι κομματάνθρωποι δεν τολμούν πια να εμφανιστούν σε δημόσιους χώρους, να περπατήσουν ανέμελοι στους δρόμους, όπως κάθε πολίτης με καθαρό μέτωπο. Ξέρουν ότι τους παραμονεύει παντού η αποδοκιμασία. Θα είναι δείγμα υπανάπτυξης οποιαδήποτε μορφή άσκησης βίας. Eίναι, όμως, παρήγορο δείγμα κοινωνικής υγείας η κοινή αποδοκιμασία. Tων αποδεδειγμένα τυράννων μας. Που ιταμότατα μας προκαλούν.

Anna’s new school

Και στα αγγλικά οι εργασίες!

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες σχετικά με το Νέο Λύκειο που προωθεί η Άννα Διαμαντοπούλου. Πολλές οι ενστάσεις και δικαιολογημένες. Η μεγαλύτερη αλλαγή ίσως είναι η εκπόνηση ομαδικών και ατομικών ερευνητικών εργασιών. Και εδώ χωράει πολύ συζήτηση, αλλά δείτε πώς ανοίγουν οι κερκόπορτες της άλωσης της ελληνικής γλώσσας. Κάποιες από αυτές τις εργασίες θα ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ!

Μετά δηλαδή το υποχρεωτικό μάθημα Αγγλικών στα παιδάκια πρώτης δημοτικού, όπου θα... εκπαιδεύονται με έναν ιδιότυπο τρόπο ως δίγλωσσα αφού θα ξεκινούν να μαθαίνουν παράλληλα ελληνική και αγγλική, το επόμενο βήμα είναι η εκπόνηση των εργασιών σε μια ξένη γλώσσα παραγκωνίζοντας την επίσημη γλώσσα του κράτους!

Δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα βεβαίως. Η κα Διαμαντοπούλου, μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, από την εποχή που ήταν επίτροπος στην ΕΕ έκανε προτάσεις ώστε να γίνει η αγγλική δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας. Τώρα κάνει ότι μπορεί από την θέση που βρίσκεται, να περάσει ανθελληνικές θέσεις. Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να αλλάξουν και τα Πανεπιστημιακά πτυχία ίσως και να επιβάλλουν κι εκεί την αγγλική ώστε να γίνεται αποδεκτό από ξένα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα; Δεν αποκλείεται!

Φυσικά κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι κατά στην γλωσσομάθεια. Αλλά όταν η εκμάθηση μίας γλώσσας γίνεται παραγκωνίζοντας την επίσημη του κράτους, ή όταν οι ενδοσχολικές εργασίες στο ελληνικό σχολείο να εκπονούνται στην αγγλική, τότε τα πράγματα μοιάζουν εξόχως επικίνδυνα. Γιατί η γλώσσα δεν είναι ένα απλό εργαλείο επικοινωνίας. Είναι σκέψη, ιδέες και πολιτισμός. Όταν υποβαθμίζεις την γλώσσα σου υποβαθμίζεις τον πολιτισμό σου.

Δυστυχώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν άκουσα να κάνει μνεία στο ζήτημα.

αἰέν ἀριστεύειν

Read more: http://volosgr.blogspot.com/2011/04/annas-new-school.html#ixzz1ILg98hp2

ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΣΟΚ...

Γράφει ο Κρούστης Αντώνης
http://www.fileleftheros1966blogspot.com/

Θυμάμαι, σαν χθες, το 1981 τις εκδηλώσεις λατρείας του κόσμου στον Ανδρέα Παπανδρέου όταν τους έλεγε από μικροφώνου «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» αυτοί να του απαντούν «έ«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» «έξω οι βάσεις του θανάτου» και τούμπαλιν «η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες» και μέσα στο γενικό παραλήρημα υπόσχονταν και κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και...
ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια.
Δεν πέρασε και πολύς καιρός από την πανηγυρική του εκλογή και διαπίστωσα ότι οι εξετάσεις αντί να καταργηθούν άλλαξαν ονομασία και έγιναν από «πανελλαδικές» σε «¨πανελλήνιες», το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ.» έγινε «μένουμε μέσα και παλεύουμε» και όσο για το «κράτος της δεξιάς» αντικαταστάθηκε σε « βαθύ ΠΑΣΟΚ» που θα ζήλευαν πολλά από τα καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης (30 χρόνια μετά η διγλωσσία βασιλεύει από το «λεφτά υπάρχουν» στο μετεκλογικό «δεν υπάρχει σάλιο» θυμίζοντας επίσης ότι οι «βάσεις του θανάτου» που θα έφευγαν τότε, τώρα βομβαρδίζουν την Λιβύη.).
Στην Δημοκρατία, η κρατική τηλεόραση έγινε άκρως κομματική αφορίζοντας οποιαδήποτε άποψη της αντιπολίτευσης, δια στόματος Μαρούδα-Ρουμπάτη-Λαλιώτη-Κουτσόγιωργα και Σία, με το γνωστό «εσείς δε δικαιούστε δια να ομιλείται». Η επιχείρηση άλωσης του τύπου μέσω Κοσκωτά και η ψήφιση εκλογικών νόμων, για να μην μπορέσει κανείς να κυβερνήσει με άνετη πλειοψηφία, προδίκαζε τις προθέσεις των ευαίσθητων δημοκρατικών αντιλήψεων σοσιαλιστικού τύπου.
Στο δημόσιο τα «γαλάζια παιδιά» αποκλείσθηκαν, με την σειρά τους τώρα, και από τους διορισμούς αλλά και από τις εσωτερικές προαγωγές. Οι κρατικοποιήσεις εταιρειών και οι κοινωνικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών έπεσαν στα χέρια των Πρασινοφρουρών χωρίς καμία διοικητική ικανότητα και εμπειρία.
Οι διορισμοί από το παράθυρο, η αντιπαραγωγικότητα, και η διαφθορά (της οποίας ο πήχης ορίσθηκε δια στόματος ΑΝΔΡΕΑ στα 500εκ δραχμές ) έφεραν την χρεοκοπία και τον όλο αυξανόμενο εξωτερικό δανεισμό.
Στους Δήμους και Κοινότητες, στα διοικητικά συμβούλια, στα πανεπιστήμια ,στις ΔΕΚΟ, στα σωματεία και όπου γίνονταν εκλογές, η σύμπραξη των «προοδευτικών δυνάμεων» καθιστούσε την Δεξιά παράταξη παντού μειοψηφία, αλλά συσπειρωμένη φοβικά ,υιοθετώντας σιγά σιγά τις πρακτικές τους και ενίοτε την ρητορική τους μέχρι την τελική μετάλλαξη της.
(Αργότερα κατάλαβε η αριστερά την παγίδα του ΠΑΣΟΚ και αποκόπηκε, χάνοντας όμως το συγκριτικό πλεονέκτημα, να αυτοπροσδιορίζεται, σαν τον μοναδικό εκφραστή των συμφερόντων του λαού)
Στην οικονομία οι αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων (με δανεικά) , η καθιέρωση της ΑΤΑ, τα πλαφόν στις τιμές, η αύξηση στην φορολογία των επιχειρήσεων, έφερε την αποβιομηχάνιση της χώρας, την ακρίβεια και την ανεργία αλλά η Σοσιαλιστική Αποστόλη όφειλε να διατηρήσει την επίπλαστη ευτυχία των πολιτών έστω και με δανεικά αναθέτοντας την πληρωμή του λογαριασμού στην επόμενη γενιά.
Το Κράτος Πρόνοιας έγινε η βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας, αρχής γενόμενης από τις συντάξεις Εθνικής Αντίστασης, νεοσσών τότε, τις αναπηρικές, όντας υγιών και τις πρόωρες ,νέων εμφανώς, δημιουργώντας έναν παράδεισο επί της γης, οι περισσότεροι να μην δουλεύουν και οι λιγότεροι να περνούν καλά δίνοντας την εντύπωση ότι αυτό θα διαιωνίζεται αενάως..
Στην νοοτροπία. Οι αλλαγές που επήλθαν στον οικονομικό στίβο συνοδεύτηκαν και με απαξίες από ριζωμένες αρχές που χαρακτήριζαν τον έλληνα, όπως η εργατικότητα και η προσπάθεια, η τιμιότητα και η αξιοπρέπεια, λοιδορήθηκαν άνθρωποι με πίστη στην θρησκεία και στις παραδόσεις , απαξιώθηκαν αρχές και αξίες, δίνοντας την χαριστική βολή στην κοινωνική συνοχή και συνέχεια του έθνους ,με το νεύμα του ΑΝΔΡΕΑ στην πολυαγαπημένη του Μιμή, μπροστά στους φρενήρεις οπαδούς του, που τυφλά αποδέχονταν σαν στάση ζωής ότι έκανε και έπραττε ο ΑΛΑΘΗΤΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ εγκαινιάζοντας και απενεχοποιώντας παράλληλα ένα νέο ήθος στην οικογενειακή και πολιτική ζωή του τόπου.
Η «δεξιά παρένθεση»1990-1993 επιχείρησε να διορθώσει (ίσως η μόνη) τα κακώς κείμενα, όπως μείωση δαπανών, πάγωμα διορισμών, ιδιωτικοποιήσεις, επαναφορά των φυσικών νόμων της αγοράς, προσφορά και ζήτηση, μείωση του εξωτερικού δανεισμού, αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, επίλυση του ασφαλιστικού, μείωση της φορολογίας κλπ κατορθώνοντας σε τρία χρόνια η Ελλάδα να παρουσιάζει Δημοσιονομικό ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ.
Επιστρατεύτηκαν όλα τα αντιδεξιά σύνδρομα, οι προοδευτικές δυνάμεις πάλι ενωμένες αντιπαρατάχθηκαν απέναντι στον αιμοβόρο νεοφιλελευθερισμό που με γνήσιο εκπρόσωπο του, τον Δράκουλα Μητσοτάκη, ήρθε να κατασπαράξει τα κεκτημένα των ελλήνων.
Τελικά οι «δυνάμεις της ακινησίας» βρήκαν τον εκφραστή τους εντός των πυλών και η προσπάθεια κατέρρευσε.
Έκτοτε από το 1993-2009 όλα τα κόμματα εξέτρεφαν ένα ΚΡΑΤΟΣ-ΤΕΡΑΣ που τους εξασφάλιζε κομματική πελατεία και νομή της εξουσίας. Οποιαδήποτε φωνή (Ανδριανόπουλος, Μάνος και Αλέκος Παπαδόπουλος) που έκρουε τον κώδωνα του κίνδυνου μιας πορείας που οδηγούσε στο κενό, την εκλάμβαναν σαν ενόχληση από την εθνική τους ραστώνη.
Τώρα, το 2011, στην Ελλάδα έχουμε μια χρεοκοπημένη οικονομία, μια Δεξιά που επιμένει να ρητορεύει Αριστερά, μια Αριστερά που σεναριολογεί όπως η Ακροδεξιά, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που ονειρεύεται τους πάλαι ποτέ ουτοπικούς παραδείσους του υπάρξαντος σοσιαλισμού και ένα ΠΑΣΟΚ μεταλλαγμένο από τον ιστορικό ρεαλισμό να ψηφίζει φιλελεύθερες πολιτικές που ποτέ δεν εφαρμόζει.
Αν ήμουν ΠΑΣΟΚ θα αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να κουνάω την ίδια σημαία τότε και τώρα με διαφορετικά συνθήματα;
Αν ήμουν ΠΑΣΟΚ, θα ρώταγα τον εαυτό μου, τι είναι αυτό που με κάνει να βρίσκομαι προσκολλημένος σε έναν πολιτικό χαμαιλέοντα;
Αν ήμουν ΠΑΣΟΚ θα αποφάσιζα τι πρέπει να είμαι, πολίτης ή οπαδός;
Αν ήμουν Αριστερός θα απεγκλωβιζόμουνα από τις κομματικές καθοδηγήσεις της «ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ», θα απελευθερωνόμουν από τα «φοβικά σύνδρομα» που με κρατάνε συσπειρωμένο σε ουτοπίες του περασμένου αιώνα, θα έκανα σκληρή κριτική στο σάπιο, αλλά παράλληλα θα έδινα προοπτικές λύσης των σημερινών σύγχρονων και πολύπλοκων προβλημάτων, δημιουργώντας ένα νέο όραμα βάσει της ιδεολογικής μου αντίληψης.
Αν και ήμουν Δεξιός, εκνευρίζομαι που η σημερινή ηγεσία της παράταξης ρητορεύει αριστερίστικα και πολιτεύεται δεξιότερα της παραδοσιακής Δεξιάς . Η στάση αυτή μου θυμίζει έντονα ιδεολογική αστάθεια, πολιτικό αμοραλισμό, ευκαιριακό πολιτικαντισμό, κρατικιστική αντίληψη, ελληνική τσαπατσουλιά δηλ. ΠΑΣΟΚ.
ΕΥΤΥΧΩΣ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΑΣΤΕΓΟΣ , ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ !!!

Ο φαταούλας...

κε Πάγκαλε, εμείς οι ΚΟΠΡΙΤΕΣ εκπαιδευτικοί σας ρωτάμε: Με ποιο ΦΕΚ είπαμε πως διορίσατε την κόρη σας;

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ κος Πάγκαλος διόρισε την κόρη του στο δημόσιο, με βάση νόμο που επιτρέπει στους βουλευτές να βολεύουν στον κρατικό μηχανισμό όποιον έχουν στο γραφείο για 2 χρόνια (συγγενείς, φίλους, γλείφτες κλπ.).

Το ΦΕΚ διορισμού της κόρης Παγκάλου!

Τώρα κραυγάζει στα κανάλια πως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες, είναι αλητήριοι, πολλοί, αντιπαραγωγικοί και εσχάτως... και ΚΟΠΡΙΤΕΣ!!!!

Παίρνει άραγε παράδειγμα από την κόρη του και τις 3 κυρίες που βόλεψε, αφού μόχθησαν για μία διετία στο γραφείο του;

Παρεμπιπτόντως, κύριε Πάγκαλε, σας θαυμάζουμε για τη σοκαριστική σας ειλικρίνεια να αποδεχθείτε πως τα φάγατε μαζί με αυτούς που διορίζατε (τους κοπρίτες όπως τους αποκαλέσατε) προκειμένου να σας ψηφίζουν και να διατηρείστε στην εξουσία ή στην βουλευτική σας έδρα.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί, λοιπόν, που δεν είχαμε την "τύχη" να διοριστούμε με τον τρόπο που εσείς και άλλοι διορίζατε, προτείνουμε, ως πρώτο δείγμα έμπρακτης μεταμέλειας της καταστροφής που δημιουργήσατε προκειμένου να αποκομίσετε προσωπικά οφέλη, να παραιτηθείτε. Εξάλλου και πλήρης πολιτικών ημερών είσθε και, απ' ό,τι γνωρίζουμε από το «πόθεν έσχες» σας, μπορείτε να ζήσετε τα παιδιά σας ακόμα κι αν αυτά δεν διοριστούν στο Δημόσιο...

Επίσης σας προτείνουμε, αντί να χλευάζετε τον υπάλληλο των 1.300 ευρώ, αντί να τα βάζετε με τη γιαγιάκα που πάει εκδρομές με τα ΚΑΠΗ, να επιστρέψετε στο ακέραιο ολόκληρο το χρηματικό ποσό που έχετε εισπράξει υπηρετώντας (τον εαυτό σας και όχι την χώρα) ως βουλευτής, υπουργός, μέλος οποιασδήποτε επιτροπής κ.λπ. Μάλιστα, θα πρέπει να επιστρέψετε τα χρήματα αυτά εντόκως, ενώ θα συνυπολογιστούν και οι νόμιμες προμήθειες επί των υπογραφών σας, χρήματα που αποκομίσατε νομίμως ενώ δεν είχατε το δικαίωμα επειδή με την πολιτική σας τακτική αλλοιώσατε επί σειρά δεκαετιών το εκλογικό αποτέλεσμα (μέσω των κομματικών προσλήψεων).

Όταν λοιπόν, κύριε Πάγκαλε, επιστρέψετε όλα αυτά τα χρήματα, εσείς και οι συνάδελφοί σας που έπρατταν το ίδιο με εσάς (τους οποίους οφείλετε να κατονομάσετε έναν προς έναν), τότε θα πρέπει να αποδεχθείτε να δικασθείτε ενώπιον του Συντάγματος και των νόμων που διαστρεβλώσατε (προκειμένου να προστατευθείτε), αποδεχόμενος εκ των προτέρων -τόσο εσείς όσο και όλοι οι όμοιοί σας- την ενοχή σας για όλα τα εγκλήματα που κάνατε σε βάρος του ελληνικού λαού, τον οποίο εκθέσατε διεθνώς μέσω των ενεργειών ή αμελειών σας.

Μετά από όλα αυτά, κύριε Πάγκαλε, οφείλετε να καταθέσετε πλήρη ονομαστικό κατάλογο όλων εκείνων που ενώ δεν ήταν πολιτικοί (δεν αναφέρομαι σε πολίτες που έγιναν κομματικοί σας πελάτες για να βρουν εργασία) απόλαυσαν "φαγωμένα" μέσα από έργα και προμήθειες του δημοσίου...

Μπορείτε κύριε Πάγκαλε; Αν όχι, σταματήστε να βοθρολογείτε και να προσπαθείτε να βρείτε συνενόχους στο προσωπικό σας έγκλημα...

ΥΓ: Μα, μέχρι και την κόρη σας στο... Δημόσιο; Λίγη τσίπα δεν υπάρχει επιτέλους;

Πως φτιάχνω ΣΠΟΡΕΙΟ και πως μεγαλώνω φυτά, ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!!

Αναρτήθηκε από τον/την ypotheto στο Ιανουαρίου 2, 2011

Γράφτηκε ότι θα υπάρξει απόφαση που θα απαγορεύσει την ιδιωτική καλλιέργεια. Και άλλες φορές έχουμε ακούσει ανάλογα “παράλογα”, που στην πορεία τα “αλλάζουν”, τα διαμορφώνουν, αλλά ο στόχος είναι γνωστός…

Toν σπόρο τους, τον έριξαν και δουλεύει. Ας μάθουμε να φτιάχνουμε ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ, για … καβάντζα!

Πιθανολογούμε ότι αυτή η απόφαση μπορεί να περάσει, μιας και δεν επηρεάζει πολύ κόσμο. Οι πολλοί μαντρώθηκαν στις πόλεις, τι τους νοιάζει που… δε θα έχουν κήπο; Σάμπως έχουν τώρα; Πέρασαν πολύ πιο επώδυνα μέτρα για πολλούς… Στην γιαγιά και στον παππού που παρέμειναν πίσω στην ύπαιθρο, θα κολώσουν; Εδώ δεν ντράπηκαν που έβαλαν το χέρι στην τσέπη τους… Το πως θα την εφαρμόσουν, δε νομίζουμε ότι θα βιαστούν.

Πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά, που λέει και ο σοφός λαός…

Η Μάνα ελληνική Γη , σου δίνει πολλές λύσεις για να “φτιαχτείς” μόνος σου. Άλλωστε η ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ είναι το ΒΑΣΙΚΟ που προτείναμε για την έξοδο από την… “κρίση” που μας φόρεσαν.

Αν είσαι αυτάρκης, πέρα από τη χαρά της δημιουργίας, ΞΕΡΕΙΣ και τι τρως. Γέμισε ο τόπος “βιολογικά προϊόντα”. Πόσα από αυτά είναι ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ; Ουδείς γνωρίζει.

Είχαμε κάνει λίγο παλιότερα, δύο δημοσιεύσεις για την “γιατρειά από λαχανικά” και τα “αγριόχορτα της Ελλάδος“.

Μετά από τον αναγκαστικά λίγο μεγάλο πρόλογο (συγχωρέστε μας), θα αφήσουμε να μιλήσουν οι “ειδικοί”. Το peliti.gr. Τους υπερευχαριστούμε για τις δημοσιεύσεις που κάνουν και έτσι μπορείς καθισμένος ακόμα και στον υπολογιστή σου, να “ψαρέψεις” συμπυκνωμένη εμπειρία ετών, πάνω σε πράγματα που οι παλιότεροι τα μάθαιναν από πάππου προς πάππου…

Νομίζετε ότι είναι δύσκολο να φτιάξετε το δικό σας ΣΠΟΡΕΙΟ; Θα σας… κοστίσει; Λάθος κάνετε!

Ξεκινάμε το ΣΠΟΡΕΙΟ ΜΑΣ!!!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΠΟΡΕΙΟΥ

Χρειαζόμαστε:

* καλό φυτόχωμα για το σπορείο

* κύπελλα πλαστικά (του νερού) ή φυτοδοχεία του εμπορείου

* καφάσια μαναβικής (ρηχά)

* νάιλον (ή άλλο υλικό) για σκέπασμα

* παραδοσιακούς σπόρους

Τα κυπελλάκια που έχουμε, τα τρυπάμε σε 3-4 σημεία στη βάση τους, για να φεύγει το νερό και να αερίζονται. Επίσης, αν κάνουμε καφάσι με χώμα, βάζουμε το νάιλον κάτω και το τρυπάμε. (Τις τρύπες τις κάνουμε με πυρωμένο καρφί).Γεμίζουμε τα κυπελλάκια με χώμα, ελαφρώς πατημένο και σε ύψος τρία δάχτυλα πριν γεμίσει.

Ποτίζουμε το χώμα , βάζουμε τούς σπόρους, τους σκεπάζουμε και ξαναποτίζουμε ελαφριά. Οι σπόροι είναι σε τόσο βάθος στο χώμα όσο και το ύψος τους. Δηλαδή τους σπόρους της ντομάτας ίσα-ίσα τους σκεπάζουμε, ενώ τους σπόρους του κολοκυθιού τους βάζουμε 2-3 εκατοστά στο χώμα.

Αν οι σπόροι είναι μικροί (π.χ. ντομάτα) σε κάθε κύπελλο βάζουμε 4-5 σπόρους, ενώ αν είναι μεγάλοι (π.χ. κολοκύθι) βάζουμε 2-3 σπόρους.

Ο χρόνος ζωής των σπόρων είναι γενικά 4 χρόνια ( όπως τα φασόλια), ενώ κάποιοι σπόροι (όπως η ντομάτα και η μελιτζάνα) αντέχουν 1 με 2 χρόνια. Είναι καλό όμως κάθε χρόνο να ανανεώνουμε τους σπόρους. Τα κύπελλα τα βάζουμε σε καφάσια για εύκολη μεταφορά.

Αν κάνουμε σπορείο σε καφάσι ακολουθούμε τα ίδια βήματα που κάναμε και στα κύπελλα.

Τα φυτά μας θέλουν άμεσο ηλιακό φως, για να μεγαλώσουν και να δυναμώσουν.

Το χώμα πρέπει να είναι πάντα ελαφριά βρεγμένο.

Μεγάλωμα των φυτών

Το σπορείο θέλει ζεστό μέρος, όταν έχει κρύο και αν το έχουμε έξω το σκεπάζουμε το βράδυ. Κάποια φυτά βγαίνουν γρήγορα (π.χ. ντομάτα 10-15 ημέρες) ενώ κάποια άλλα βγαίνουν αργά(π.χ. πιπεριά 20-30 ημέρες).Ανάλογα με το ύψος του φυτού και το “ψήσιμο”, μεταφυτεύουμε σε χώρο καλά προετοιμασμένο.

Γενικά

Οι ντόπιες ποικιλίες έχουν προσαρμοσθεί καλύτερα στις συνθήκες που υπάρχουν, στο πέρασμα των χρόνων και γι’ αυτό έχουν καλύτερη ποιότητα και απόδοση.

Δεν χρειάζεται υπερβολή στο νερό, καλύτερα να παρατηρούμε το μεγάλωμα των φυτών για να καταλάβουμε την φροντίδα που χρειάζονται.

Υ.Γ. δικό μου

Άντε και το φτιάξαμε το ΣΠΟΡΕΙΟ μας, πότε θα… φυτέψουμε;

Για τη συνέχεια ρωτάτε το Γιώργο Κολέμπα.

Αυτός ξέρει…

Έληξε η προθεσμία μου...

Απορρυπαντικό

Η κραυγή της Ελλάδος

Ζωή χωρίς ελευθερία είναι χειρότερη κι από τον θάνατο

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Σήμερα που η χώρα μας βυθίζεται καθημερινά στον βάλτο της χρεωκοπίας –οικονομικής, πολιτικής, πνευματικής- και αντιμετωπίζει το φάσμα μιας νέας υποδούλωσης σε υπερεθνικά μορφώματα, επιχειρείται δόλια από τις νεοταξικές δυνάμεις η κατεδάφιση του 1821.

Αυτό γίνεται με το πρόσχημα της ιστορικής έρευνας αλλά ο βαθύτερος λόγος είναι να λοβοτομηθεί η ιστορική μνήμη του λαού και να ενσταλαχθεί στις νέες γενιές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής.

Ένας βασικός στόχος της νεοταξικής αναθεωρητικής παρέμβασης στην ιστορία μέσα από τα νέα εκπαιδευτικά συγγράμματα και την ηλεκτρονική «επιμόρφωση» του λαού –τύπου ντοκυμαντέρ ΣΚΑΪ- αλλά και την γενικότερη προπαγάνδα, είναι η απενεχοποίηση των Οθωμανών και της τουρκοκρατίας και η διαστρέβλωση του εθνικο-απελευθερωτικού μηνύματος του 1821.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στον Λόγο στην Πνύκα, είχε ξεκαθαρίσει ότι: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».

Αυτή η «επιθυμία της ελευθερίας», που έπεσε ως βροχή, κατά τον Γέρο του Μωρηά, μας μεταφέρει διαχρονικά το αειθαλές μήνυμα ότι, ζωή χωρίς ελευθερία είναι χειρότερη κι από τον θάνατο. Και αυτό το μήνυμα παραμένει επικίνδυνο για τις δυνάμεις της τυραννίας που σήμερα επιδιώκουν μέσα από την «αυτοκρατορική» Νέα Τάξη να ποδηγετήσουν την ιστορία.

Το ’21 ενοχλεί γιατί εκφράζει αφ’ ενός το πνεύμα της εθνογένεσης και αφ’ ετέρου γιατί αποτυπώνει την διάσταση της αντίστασης στους καταπιεστικούς αυτοκρατορικούς θεσμούς με την εξέγερση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την ανυπακοή, συγχρόνως, στις κατευθύνσεις της Ιεράς Συμμαχίας.

Η κορυφαία στιγμή του Εικοσιένα, που ενοχλεί ιδιαιτέρως την σημερινή κυρίαρχη ιδεολογία της ιδιώτευσης, ήταν το πέρασμα από το «Εγώ» στην συνείδηση του «Εμείς», που τόσο σοφά την εκφράζει ο Μακρυγιάννης: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζύ και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι, άνθρωποι όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος… Είμαστε στο “Εμείς” και όχι εις το “Εγώ”».

Είναι η ίδια υπέρβαση που κρύβεται πίσω από τις ενδοξότερες σελίδες αντίστασης της ελληνικής ιστορίας. Ό,τι πιο επικίνδυνο για τους «αυτοκρατορικούς» ιμπεριαλιστικούς πολιτικούς στόχους.

Γι’ αυτό η καίρια εκείνη πτυχή της στρατηγικής των «πλανηταρχών» στοχεύει στην καρδιά του ίδιου του πολιτισμού και περιγράφεται τελευταίως στην θεωρία των διεθνών σχέσεων ως η στρατηγική της «μαλακής ισχύος». Ο όρος αυτός περιγράφει την βούληση και την ικανότητα μιας παγκόσμιας δύναμης (ενός κράτους, μιας υπερεθνικής ελίτ) να επηρεάσει εμμέσως την συμπεριφορά, τις αξίες ή τις ιδέες των άλλων πολιτικών οργανισμών με πολιτιστικά ή ιδεολογικά μέσα, πιο «μαλακά» δηλαδή μέσα σε σχέση με πιο άμεσους εξαναγκασμούς όπως η άμεση στρατιωτική δράση («σκληρή ισχύς») ή τα οικονομικά μέτρα διεθνών θεσμών (π.χ., του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου).

Τα ατού από τα οποία απορρέει η στρατηγική της «μαλακής ισχύος» είναι ο πολιτισμός, οι αξίες και η εξωτερική πολιτική.

Εκτενής αναφορά για τον ρόλο των διεθνικά διαπλεκομένων «ιδρυμάτων» στην αμερικανική στρατηγική «μαλακής ισχύος» υπάρχει στο δοκίμιο του Jonathan Mowat, που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Παναγιώτη Ήφαιστου. Ο Mowat περιγράφει τις «σοφιστικέ» τεχνικές ιδεολογικού επηρεασμού που χρησιμοποιεί την τελευταία δεκαετία η αμερικανική πλανηταρχία για να εξουδετερώσει «ενοχλητικές» χώρες και κινήματα διεθνώς και ιδιαιτέρως στο βαλκανικό γεωπολιτικό τοπίο. Χαρακτηριστικά:

Το Ίδρυμα Soros, που χρηματοδοτεί πολιτιστικές παρεμβάσεις και είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το κύριο όπλο «μαλακής ισχύος» στα Βαλκάνια. Το Ινστιτούτο Albert Einstein, που έχει παίξει ρόλο–κλειδί τα τελευταία χρόνια στην προετοιμασία και την ανάπτυξη κινημάτων της νεολαίας. Το Διεθνές Κέντρο για την Μη-Βίαιη Επίλυση των Κρίσεων (International Center on Nonviolent Conflicts), το οποίο αναπτύσσει και ενθαρρύνει την χρήση των ΜΚΟ (Μη-Κυβερνητικών Οργανώσεων). Το Ινστιτούτο Arlington (TAI), που προήλθε από μια ομάδα ειδικών σε θέματα εθνικής ασφαλείας. Η Εταιρεία Penn, Schoen and Berland, που έχει παίξει πρωτοπόρο ρόλο στην διευκόλυνση πραξικοπημάτων και στην καταστροφή της Σερβίας. Η Εταιρεία «δημιουργούσε πολιτικά μηνύματα και παρείχε στρατηγικές συμβουλές σε πολυάριθμους πολιτικούς πελάτες σε χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο …περιλαμβανομένης της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Ισραήλ», σύμφωνα με το προφίλ της.

Γι’ αυτό τον λόγο η επίθεση στο φαντασιακό του ελληνικού λαού, για να δημιουργήσουν γενηές «ήττας», έχει δεσπόζουσα θέση στην στρατηγική «μαλακής ισχύος» της Νέας Τάξης. Και το χειρότερο, το εσωτερικό μέτωπο είναι διαβρωμένο από πολλούς μισθοφόρους της νέας τάξης του νεο-οθωμανισμού, της τρόϊκας, του ΔΝΤ!

Ο «πολύς» κύριος Νταβούτογλου, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, δήλωσε, μετά τις τελευταίες εξελίξεις για τις, ζωτικής σημασίας, επαναστάσεις στην Μέση Ανατολή: «Τώρα είναι η ώρα να γίνουν ιστορικές επανεκτιμήσεις…».

Έτσι, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, σταμάτησε στην Καβάλα, πηγαίνοντας στην Θράκη όπου επισκέφθηκε το υπό σύσταση «Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας». Το εν λόγω κέντρο προορίζεται «να οδηγήσει στην προσέγγιση Ελλάδας και Τουρκίας από πολιτιστικής πλευράς». Να δουλέψει δηλαδή για να ξεφυτρώσουν δεκάδες καινούργια ντοκυμαντέρ τύπου ΣΚΑΪ και βιβλία στο μοντέλο της Ρεπούση.

Ο 68χρονος φιλότουρκος Αμερικανός ακαδημαϊκός Heath W. Lowry, που είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής γενοκτονίας στις ΗΠΑ, συνεργάστηκε με το Princeton για να συσταθεί το κέντρο νεο-οθωμανικής προπαγάνδας στην Καβάλα.

Το καταφανές κίνητρο να εμφανισθεί το οθωμανικό καθεστώς ως ανεκτικό και «πολυπολιτισμικό» έχει σαν αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται το ανάστημα των αγωνιστών του ’21 και το εύρος του τολμήματός του. Σε λίγο θα μας βάλουν να ζητήσουμε και συγγνώμη για την… αχαριστία των «κατσαπλιάδων» Ρωμηών απέναντι στην ευεργέτιδα Ημισέληνο!

Η τουρκοκρατία δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως μία από τις στυγνότερες περιόδους της μακραίωνης ιστορίας μας, αλλά σαν μια «πολυπολιτισμική» Μπελ Επόκ, όπου… όλοι ευημερούσαν και υμνολογούσαν τον πολυχρονεμένο Σουλτάνο.

Δυστυχώς, οι σημερινές «πολιτικά ορθές» ιδεολογικές ακρότητες είναι χειρότερες από τις αντίστροφες μεγαλοστομίες της εποχής της χουντικής «εθνικοφροσύνης». Σήμερα, αυτοί που επικαλούνται το φάντασμα του «εθνικισμού» και του «ρατσισμού» για να αναθεωρήσουν την ιστορία, είναι τα πιο καλοπληρωμένα στελέχη της νομενκλατούρας που κυβερνά την χώρα εδώ και δεκαετίες με κάθε είδους μανδύα -νεοφιλελεύθερο δεξιό, σοσιαλιστ(ρη)κό, ανανεωτικό αριστερό- και τελικά την έσυρε στην χρεωκοπία.

Είναι αυτοί που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι και θέτουν όλους τους κανόνες του οικονομικο-πολιτικού παιγνιδιού προκειμένου να επιτευχθούν οι σκοποί της αποεθνικοποίησης της χώρας, της αποδόμησης του παραδοσιακού λαϊκού πολιτισμού και της λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας.

Διαθέτουν καίριες θέσεις στον κεντρικό εκπαιδευτικό σχεδιασμό και στην κρατική διαχείριση του «πολιτισμού», σημαντικές εφημερίδες, επιτελικές «δεξαμενές σκέψης» (think tanks), μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια και φυσικά άφθονες πηγές χρηματοδότησης. Έτσι μπορεί να καταλαμβάνει αυτή η «ελίτ» σε οποιαδήποτε κυβέρνηση τα υπουργεία που την ενδιαφέρουν. Κάτω από αυτό το βαρύ κλίμα, γνωστοί ιστορικοί, συγγραφείς, ακαδημαϊκοί αποφεύγουν να εκτεθούν δημοσίως και να πουν την άποψή τους για να υπερασπίσουν την ιστορία και την εθνική μας ανεξαρτησία.

Αναζητώντας «τα αίτια της ελληνικής επαναστάσεως του 1821», ο Απόστολος Βακαλόπουλος γράφει ότι δεν αρκούσε η λόγια παράδοση και ο διαφωτισμός για να έλθει η εθνική αφύπνιση. Όλες αυτές οι ιδέες χρειάσθηκε να συνυφανθούν με τις μυστικές δυνάμεις που ζούσαν μέσα στον λαό. Έτσι είχε προετοιμασθεί ψυχικά και ιδεολογικά ο Έλληνας για να μπορέσει να κάνει αυτό το «πήδημα στο κενό» που ήταν το ’21.

«Όλ’ αυτά τα δημιουργήματα της πίστεως και της φαντασίας του ελληνικού λαού, που είχαν ριζωθή τόσο βαθιά στην ψυχή του και διαμόρφωσαν την ιστορική του μνήμη, τον έκαναν να θεωρή την σκλαβιά σαν πρόσκαιρη, τον παρηγορούσαν και τον προετοίμαζαν για την αλλαγή. Οι λαϊκές αυτές δοξασίες, αστείρευτες πηγές ελπίδων και θάρρους για τον ελληνικό λαό, είχαν τεράστια δύναμη. Αυτές καλλιέργησαν την ψυχή του και την προδιέθεσαν να δεχθή με προθυμία τις μεταγενέστερες πνευματικές ή πολιτικές ιδέες που άμεσα ή έμμεσα απέβλεπαν στον ίδιο σκοπό, στην απελευθέρωσή του».

Ο Μπότσαρης κι ο Κανάρης δεν είναι πρόσωπα, είναι σύμβολα, εξηγούσε ο Κωστής Παλαμάς. Κι έλεγε πριν από τόσα χρόνια: «Γιατί και αγνάντια στην επιστημονική, ας την ειπούμε, ιστορία, στέκεται η ποιητική παράδοση. Και αν είναι η αλήθεια του γεγονότος, ο θρύλος είναι η αλήθεια της ιδέας. Και για κάποιους αυτή αληθινώτερη».

Πώς, όμως, μπορεί να «αποσιωπηθεί» η μακρά ιστορική πορεία ενός έθνους όπως το ελληνικό, που υπάρχει εδώ και τουλάχιστον τρισήμισυ χιλιάδες χρόνια; Πώς να φιμώσουν την ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ όπως την περιέγραψε ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης στην μνημειώδη ομιλία του στο BBC, το 1946: «Αν τα πήλινα μάτια του ανθρώπου μπορούσαν να δουν τα αόρατα, θα έβλεπαν στις πολιορκίες του Μεσολογγιού, της Ακρόπολης και της Πάτρας, στις ομηρικές μάχες της Τριπολιτσάς, των Δερβενακιών και του Φαλήρου ή στις ένδοξες ναυμαχίες του Αιγαίου, να πολεμούν πλάϊ πλάϊ ο Μιλτιάδης και ο Καραϊσκάκης, ο Οδυσσέας κι ο Κολοκοτρώνης, ο Θεμιστοκλής κι ο Μιαούλης. Όλη η ελληνική φυλή, σύσσωμη, σύψυχη, πήρε μέρος και πολέμησε στην Επανάσταση του 21. Σίγουρα, αν οι μεγάλες Σκιές δεν πολεμούσαν με τους ζωντανούς, δε θα μπορούσαμε ποτέ να νικήσουμε».

Αυτή την υπέρβαση, όταν οι ζωντανοί συναντιούνται πάλι με τις Μεγάλες Σκιές των προγόνων, φοβούνται και θέλουν να αποφύγουν οι «τροϊκανοί» ιμπεριαλιστές και γι’ αυτό επιτίθενται ενάντια στους υποστασιακούς μύθους της ελληνικής επανάστασης. Γιατί αυτοί είναι που «οπλίζουν» την ιστορική συνείδηση του λαού. Δεν είναι τεχνητά «ψέματα» οι μύθοι, όπως πιστεύουν οι «αποδομητές». Είναι τα επικίνδυνα για τους τυράννους «ψέματα»… που συνιστούν ένα έθνος ως «συναισθηματική κοινότητα» (κατά τον Ελία Κανέττι) και όχι ως μια αφασική κοινωνία «του σωλήνα». Είναι επικίνδυνη η μυθολογία του ’21 και σήμερα για τους εκφραστές της νεοταξικής «Ιεράς Συμμαχίας».

Το λαμόγιο

Με την επική πένα του JZ

(ενός από τους κορυφαίους αρθρογράφους του διαδικτύου)

Μόλις πάτησε το πόδι του ο Ανδρέας στην Ελλάδα, αισθάνθηκε πως έφτασε στη γη της επαγγελίας. Ο θεός του, ή μάλλον, οι θεοί του, ήταν σαφείς στις εντολές που του έδιναν όταν τον τάϊζαν και τον πότιζαν με άφθονο “λίπασμα” για να τον πασάρουν ως εθνοφύλαρχο του – κατ’ αυτούς – ελληνιστάν. Κάθε -σταν είχε άλλωστε και τον φύλαρχό του, που η σκούφια του κρατούσε άλλοτε από τζάκια, κι άλλοτε..

από κούτσουρα και μάλλιστα “νότια”, υγρά.

Ο Ανδρέας έγινε η πεπσικόλα, αφού ο μαγκούφης με τα φρύδια πρόλαβε το ρόλο της κοκακόλα, ύστερα από μειοδοτικό διαγωνισμό που έγινε στις κατά τόπους αμερικάνικες πρεσβείες. Ήταν η εποχή που οι “ηγέτες” δεν κρεμιόντουσαν στα μανταλάκια αν πρώτα δεν ξελαρυγγιάζονταν στα μπαλκόνια και δε λιώναν τις παλάμες τους στη χαιρετούρα. Με τη μετριοφροσύνη που τους διέκρινε, πλέρωσαν το διευθυντή σκηνής, ώστε όλα τα προβόλια να πέφτουν στις φάτσες τους υιοθετόντας τις “γκαντάφειας” αισθητικής τίτλους του “σωτήρα” και του “εθνάρχη”.

Με ένα σώβρακο κι ένα ζιβάνγκο ξεμπάρκαρε στο Ελληνικό. Έφερε μαζί του ένα σωρό καθρεφτάκια και χάντρες, όλες Made in USA, κι όλες είχαν άϋλη μορφή. “Πύρινους” λόγους κατά της ευεργέτιδός του αμερικής, και κάτι αντιστασιακά πιστοποιητικά που τα πήρε όταν η χούντα τον τσάκωσε να λουφάζει σα κλεφτρόνι στη σοφίτα του σπιτιού του. Την ώρα που τα ξερονήσια “βέλαζαν” απ’ το βάρος των ορίτζιναλ αντιστασιακών, αυτός “την έκανε” άρχοντας για έξω… Ποτέ δεν κατάλαβε κανείς πως μια τόσο σκληρή χούντα άφησε να της φύγει μέσα από τα χέρια της ένα τόσο μεγάλο αντιστασιακό “κεφάλαιο” όπως ο Ανδρέας …ένας Τσέ των Βαλκανίων.

Η διαδρομή είναι λίγο πολύ γνωστή. “Αντιστασιακός” τουρισμός σε Σουηδίες κι Αμερικές, ώσπου οι Αμερικάνοι να “αδειάσουν” Πατακούς και Ιωαννίδηδες για να πασάρουν στους ιθαγενείς τη γιαλαντζί δημοκρατία που επικύρωσε το “ΕΔΩ ΛΑΔΟΚΟΜΕΙΟ”.

Η "εποχή Ανδρέα"

Η “εποχή Ανδρέα” θα μείνει στην ιστορία ως η χρονική περίοδος που η πολιτική σκηνή κατακλύστηκε από “νάνους” που ανέλαβαν να παίξουν ρόλους “σεντόνια” χωρίς να γνωρίζουν ούτε το “Λόλα να ένα μήλο”. Ποτέ ξανά στην Ελληνική ιστορία δεν εμφανίστηκαν τόσοι άχρηστοι, ανίκανοι, εγωπαθείς, χαζομουνάκιδες, γυφτοκόμηδες και λιγδιάρηδες μέσα στην Βουλή. Όσα ποδάρια και να’ σπαγε ο διάολος δεν θα ταν δυνατόν να γίνει σε τόσο μικρό χώρο μια τόσο μεγάλη σύναξη από ΛΑΜΟΓΙΑ.

Όλα τα δεινά της μοίρας μας έχουν εκεί τη ρίζα τους. Η αισθητική των προτύπων που αποτυπώνεται σ’ εκείνη την εποχή ζέχνει σκυλάδικο, 316 “Μπαβάρια” και πλαστική σημαία με ήλιους και πυρσούς. Η πολιτική συμπυκνώνεται στο “δώστα όλα” και η παιδεία στον σχολικό συνδικαλισμό των κοματικών πιτσιρικάδων. Η “αυλή” του Ανδρέα ήταν πολυεπίπεδη. Για συνεργάτες επέλεξε κάτι αμέμπτου ήθους και εγνωσμένης ακεραιότητος τύπους σαν τον Τσοχαζόπουλο που μάλλον τ’ όνομά του το πήρε όταν έκανε “τράκες” στις χαρτοπαιχτικές από τους έλληνες αρμπάϊτερς στη Φράνκγουρτ και κάτι ΔΗΚΗγορίσκους όπως ο “γίγαντας” Τσοβόλας που έπιασε δουλειά “καλησπεράκια” στο Μίζονε & Οικονομικόνε.

Σε μια χώρα που όποιο χώμα και να σκάψεις θα σκοντάψεις στον Αριστοτέλη, βρέθηκαν να κυβερνούν κάτι βραδύνοες τρομπαδούροι με το μισό ημισφαίριο καμένο και το άλλο μισό να ρετάρει αμερικάνικα. Κι επειδή πρώτη φορά στη ζωή τους είδαν αβαλσάμωτο αστακό και ξιφία στο τραπέζι τους, αποφάσισαν πως πρέπει να αποζημιώσουν τους εαυτούς τους για το “αντιστασιακό” τους παρελθόν. Ο καλύτερος τρόπος ήταν αυτός που τους ‘μάθαν όβερσίς, δηλαδή να σταθούν εκεί που κυλάει το χρήμα και να γίνουν οι τροχονόμοι του. Μπαστακώθηκαν λοιπόν ανάμεσα στην περιουσία του λαού και τις χρηματοροές που προκύπτουν απ’ αυτή, και το αδηφάγο εγχώριο κι αλοδαπό κεφάλαιο. Μπήκαν σφήνα εισάγοντας τον μαγικό οικονομικό όρο ΤΗΣ ΜΙΖΑΣ.

Η ΜΙΖΑ, στη συνέχεια θα είναι και ο κύριος ρυθμιστής του πολιτικού συστήματος. Οι “πακέτοι” επινόησαν τις φυλάδες που έγιναν λουριά και φίμοτρα για τους πολιτικάντηδες. Όσοι δεν κάθονταν στ’ αυγά τους, θα έβλεπαν τον κώλο και τα βυζιά της παστρικιάς τους στα μανταλάκια.

Κάπως έτσι έφυγε κι ο Ανδρέας πασάροντας το δαχτυλίδι στο χαμογελαστό τυπάκι και τη ΜΙΖΕρη ομήγυρή του. Έκαναν την εμφάνισή τους στρατηγοί του κώλου με μόνο σχέδιο το πανέλα από τη Ζήμενς στο Μαξίμου και τούμπαλιν με το ανάλογο παντελόνιασμα για τον κόπο τους. Ίσως η πιό σιχαμένη περίοδος που έζησαν οι πραγματικοί Έλληνες. Ήταν τότε που πληρωμένοι τσογλαναράδες αποκαλούσαν τους Έλληνες οπισθοδρομικούς πουλώντας φθηνιάρικο εκσυγχρονισμό. Απαταιώνες που ξεπούλησαν την Πατρίδα μας για βίλες και δεκάμετρες καρίνες. Την ίδια στιγμή που έφτυναν την Ελλάδα έσκουζαν πως “δεν είναι κανείς περσσότερο πατριώτης”, ακριβώς την ίδια στιγμή που το παχύδερμο έψαχνε δικαιολογίες επιπέδου φλυτζανοδιαβάστρας για την σημαία των Ιμίων.

Το ΛΑΜΟΓΙΟ έγινε το πρότυπο επιτυχίας. Επαγγελματικής, κοινωνικής, πολιτιστικής αλλά κυρίως, πολιτικής. Τα παρατράγουδα της Πάνιας ωχριούν εμπρός στα τυπάκια που βρέθηκαν στο προσκήνιο διαχειριζόμενα όλες τις πηγές της ζωής στην Ελλάδα. Όσο ο Bravogiorgos χοροπηδούσε κατσικίσιο ζεϋμπέκικο, ο χλέμπουρας Κωστόπουλος δίδασκε στα δεκαπεντάχρονα ποιές στάσεις μπορούν να γίνουν πάνω σε πλυντήριο που στίβει. Η Σκύλα και η Χάρυβδη με όλα τους τα σόγια εγκαταστάθηκαν στη χώρα με χορηγία Ζήμενς. Όπου και να κοιτούσες μόνο λαμόγια, λαμόγια, λαμόγια, πετυχημένοι αεριτζήδες του χρηματιστηρίου, και “επιχειρηματίες” του κώλου, απ’ αυτούς που κάνουν φιλανθρωπίες με ότι περισσέψει απ’ το μιζαμπλί της κυράτσας τους… Γέμισε ο τόπος από “ευαίσθητους”, από χορηγούς, από “πετυχημένους”.

Κι αναρωτιόμασταν… Αυτή είν η Ελλάδα μας;

Όχι. Ήταν ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ. Σοσιαλιστές της αρπαχτής, της μίζας και της μειοδοσίας που έβριζαν αυτοί και τα σκυλιά τους όσους δεν γούσταραν “πολυπολιτισμούς”, συνοριοπήδουλες, εκσυγχρονισμούς, “ελληνοτουρκικές φιλίες”, αμερικανολαγνείες… Ο κάθε κυβερνητικός είχε και τις εμμονές του, άλλος με τον Πουλιανό επειδή βρήκε τον προπάππου του Έλληνα να είναι ντόπιος, άλλος να στέλνει τα κόκκαλα των Μαραθωνομάχων στα αμερικάνικα εργαστήρια για να τους βαπτίσει σιμήτες, άλλος να σκίζει τα σώβρακά του για να πείσει τους Θρακιώτες πως έιναι τούρκοι, κι άλλος να γλύφει τις πατούσες του Γκρουέφσκι σα πιστό σκυλί του Σόρος… Ξεσάλωσαν κι αποφασίζαν για ότι κατεβάζει η γλάβα τους μια και τα αναχώματα που στήσαν έδειχναν ν’ αντέχουν.

Τα τρία αναχώματα

Το πρώτο ανάχωμα ήταν οι “και καλά” δημοκρατικές διαδικασίες εκλογής τους. Το κάθε λαμόγιο αφού πρώτα συνδικαλίζονταν στα πράσσινα λιβάδια γινόταν “Πρωτοπαπας” και “Ρέπας” υπουργός. Όλο το συνδικαλιστικό σύστημα στηρίχτηκε σε λιγδιάρηδες που με την πρώτη ευκαιρία πρόδιδαν τους εργαζόμενους για να γίνουν η τσατσά τους αλλάζοντας το αφμ της χώρας σε μπουρδέλου.

Το δεύτερο ανάχωμα ήταν τα δημοσιογραφικά καρακόλια, γνωστά τα τεκταινόμενα να μή τα ξαναλέμε, αρκεί να θυμηθείτε το μεσόκοπο τυπάκι εκείνο που τους εκπροσωπεί όταν οι καπνννοίιιι γίνονται πυκνννννοίιιι… Στο παρουσιαστικό του αποτυπώνεται το ανάστημα της δημοσιογραφίας.

Και το τρίτο το πρωϊνομεσημεριανό τηλεπουταναριό που μεγαλώνει τα παιδιά μας. Δόθηκε βήμα στο κάθε ανωμαλίδιο επιτρέποντάς του να μπαίνει στα σπίτια μας. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα πουστράκια γνωρίζουν εποχές δόξας χάι-ντεφινίσιον. Κάθε κάδρο κι ένας κίναιδος. Κάθε εκπομπή και μια λουλού. Κάθε σήριαλ και μια ανωμαλία.

Και οι τρείς κατηγορίες είναι γέννημα-θρέμα, ΛΑΜΟΓΙΑ. Με το κυάλι ψάχνεις να βρεις ένα ισορροπημένο άτομο στην κάστα τους.
Και όλοι τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ και ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ για τα κοινά. Όταν το 3-4% που αντιπροσωπεύουν όλοι αυτοί ελέγχει το υπόλοιπο τότε μιλάμε για ένα νέο είδος δια-κυβέρνησης, τη ΧΟΥΝΤΑ των ΛΑΜΟΓΙΩΝ.

Έτσι, ανενόχλητοι από τον κοιμισμένο λαό, οι διαδρομές του χρήματος είναι οι εξής: Μεγάλα έργα & παραχωρήσεις -> μίζα + υπερκοστολόγιση -> τσαπατσουλοδουλειά -> βίλες, κότερα, αμύθητος πλούτος σε δέκα τσέπες.

Σημερα δεν υπάρχει Έλληνας που να μη κατάλαβε τι του είχανε στημένο. Το σύστημα κατέρευσε επειδή το καύσιμο του ΛΑΜΟΓΙΟΥ είναι η μίζα και οι τετράπαχοι μισθοί, και τα φράγκα δυστυχώς γι αυτούς, τελείωσαν. Το ρίσκο έγινε μεγάλο και δύσκολα θα διακινδυνεύσουν για ψίχουλα να φτύνουν σημαίες, αγώνες, πατρίδες, ιερά και όσια. Η οργή είναι παντού, πίσω από κάθε γωνιά, σε κάθε στενό υπάρχουν και πενήντα ερωτίλοι Έλληνες έτοιμοι να δείξουν την αγάπη τους στα λαμόγια τύπου ΣΚΑΪ. Κάποιοι το συνειδητοποίησαν κάποιοι όχι. Κάποιοι άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο των σωματικών τους υγρών στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου.

Να τους υπενθυμίσουμε πως ο Ελληνικός Εθνικός Ύμνος έχει τίτλο:

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ.

Kατανοητόν;

Όνειρο εαρινής νυκτός