21 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης...

Από την Κάτια Γαλοπούλου
Κίνηση Πολιτών Νίκαιας-Ρέντη
"ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ"
http://kontrastoreyma.blogspot.com/

"Mετά το Άουσβιτς,
είναι αδύνατον να γραφεί ποίηση"
Αντόρνο
Μετά το Δ.Ν.Τ;
ΒΟΣΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΔΙΚΕΙΑΣ
Ο μικρός 8 ετών. Μόνο. Στην Κοκκινιά. Κυριακή 9 το βράδυ. Παραμονή της Ημέρας της Ποίησης. 9 το βράδυ.
Μια ώρα περισσότερη από τα χρόνια του. Μπροστά στον μεγάλο κάδο, απέναντι από το τυροπιτάδικο .Βοσπόρου και Λαοδικείας. Σκαλίζει τα σκουπίδια με το δεξί, με το αριστερό σηκώνει από κάτω ένα πενιρλί. Καμένο. Από τα πεταμένα του τυροπιτάδικου. Που δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Αυτός από τα καμένα.
Ύστερα πίνει λίγο νερό από ένα μπουκαλάκι βαθιά μέσα...
στον κάδο. Που χωράει ολόκληρος. Τα αυτοκίνητα μπροστά στο ΣΑΒΒΑ φεύγουν με φρέσκα πενιρλί και νεράκια. Πάει 9.30. Ψάχνει ακόμα στα σκουπίδια. Για σάπιες μπουγάτσες, πατημένες σπανακόπιτες, χτεσινές κιμαδόπιτες, στραπατσαρισμένες πίτσες. Να πάει και στο σπίτι. Που δεν είναι στο Καστρί. Ούτε στο Λαγονήσι. Στη Νίκαια. Το 2011.
Το πρωί δεν θα πάει σχολείο. Γιατί δουλεύει στους κάδους. Με ειδικότητα τα τυροπιτάδικα. Όχι του Μπουένος Άιρες. Της Νίκαιας.
Το 2011. Που τα φάγαμε όλοι μαζί. Και ο μικρός μαζί.
Από τα καμένα πενιρλί. Βοσπόρου και Λαοδικείας.
Σε λίγο ξημερώνει η μέρα της ποίησης. Χωρίς τον πιτσιρίκο.

Συνεγερτική επίγνωση

Tου Χρήστου Γιανναρά

Επηρεαζόμαστε αναπόφευκτα από τον συντομογραφικό χαρακτήρα της δημοσιογραφικής πληροφόρησης, τον τρόπο μετάδοσης των «ειδήσεων». Αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά μας προβλήματα με αφαιρετικές απλουστεύσεις, σε πολύ γενικές γραμμές. Ολοι οι «ενήμεροι» πολίτες πάσχουμε, περισσότερο ή λιγότερο, την ασθένεια που νομοτελειακά πλήττει τους κεντρικούς διαχειριστές των κοινών, ακόμα και τους πιο ανιδιοτελείς: Τη θεώρηση των προβλημάτων in vitro.

Σπάνιο να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη («από πρώτο χέρι») της δυσλειτουργίας συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου ή κρατικού λειτουργήματος. Που να είναι ταυτόχρονα ικανός να «μεταγγίσει» την εμπειρία του: Να επιλέξει τις βασικές συντεταγμένες, αλλά και τις χαρακτηριστικές (παραδειγματικές) λεπτομέρειες που καθιστούν τα περιγραφόμενα μεθεκτά, ψηλαφητά από όλους.

Για να αντιληφθούμε π.χ. οι πολλοί τι συμβαίνει στο ελλαδικό «Σωφρονιστικό Σύστημα», αν πρόκειται για δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες ή για ένα πραγματικό αδιέξοδο, χρειαζόμαστε, σίγουρα, κάποιες βασικές πληροφορίες: Ποια είναι, λ.χ., η χωρητικότητα των φυλακών και ποιος ο (απίστευτα υπέρτερος) αριθμός φυλακισμένων σήμερα. Ποιες οι ποσοτικές αναλογίες Ελλήνων και αλλοδαπών φυλακισμένων, ισοβιτών, βαρυποινιτών και ελαφροποινιτών, η ποικιλότητα των φυλών και εθνοτήτων, το........ ποσοστό των δραπετεύσεων κατά τις ημέρες «αδείας» που όλοι «δικαιούνται», το ημερήσιο κόστος κάθε φυλακισμένου για το Δημόσιο (3,5 ευρώ, εδώ και πολλά χρόνια) κ.λπ. κ.λπ. Χρειαζόμαστε όμως και κάποιες ενδεικτικές λεπτομέρειες. Οπως, λ.χ., ότι στα κελιά που προορίζονταν για τρία άτομα εγκαταβιώνουν σήμερα επτά ή και εννέα, ότι μεγάλος αριθμός φυλακισμένων κοιμούνται στο δάπεδο χωρίς στρώμα, ότι η ανακούφιση της αθλιότητας των συνθηκών είναι εμπορεύσιμη, ότι πραγματικοί δήμιοι, φόβος και τρόμος των φυλακισμένων, είναι οι «σκληροί» συγκρατούμενοι και οι φυλετικοί «αντίπαλοι», ότι διευθυντές και φύλακες τρέμουν επίσης τους «σκληρούς» και τα εξωτερικά «δίκτυα» που αυτοί καθοδηγούν μέσα από τις φυλακές, ότι ο τρόπος οργάνωσης του «σωφρονιστικού» συστήματος οδηγεί στο να υποτροπιάζει το 80% περίπου των αποφυλακιζομένων, ότι στο αδιέξοδο (στην αδυναμία κάθε πραγματικής αλλαγής) συμβάλει καίρια η δυσλειτουργία και της Δικαιοσύνης, κ.λπ. κ.λπ.

Τέτοιοι «κύκλοι», δαντικοί, εφιαλτικής κόλασης, φαύλοι κύκλοι παγιωμένων αδιεξόδων, με αποδεδειγμένα μάταιη κάθε ενδεχόμενη προσπάθεια «βελτίωσης» ή ανατροπής, υπάρχουν σε πάμπολλες πτυχές του κρατικού στην Ελλάδα «συστήματος». Οι πολλοί δεν έχουμε ούτε καν δημοσιογραφική πληροφόρηση. Και είναι σπάνια η ευκαιρία να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη τόσο των βασικών συντεταγμένων όσο και των παραδειγματικών λεπτομερειών που να καθιστούν γνωστούς τους πολλαπλούς εφιάλτες, πραγματικά βασανιστικά κολαστήρια ανθρώπων, που το κράτος αδυνατεί (ή δεν ενδιαφέρεται) να εξαλείψει.

Το παρεμπόριο, π.χ., των πτυχίων Ιατρικής και Παιδαγωγικών Ακαδημιών από χώρες πρώην «σοσιαλιστικών» παραδείσων: Πρέπει να ακούσει κανείς μαρτυρίες για τα χρυσοπληρωμένα κυκλώματα που εξασφάλιζαν πτυχία, χωρίς ο Ρωμιός κανακάρης να φοιτήσει ποτέ ή να εξεταστεί. Ποιες πιέσεις, ποιους εκβιασμούς ή απειλές ασκούσαν κορυφαίοι της κομματοκρατίας, στους εξεταστές του ΔΙΚΑΤΣΑ, για να αναγνωρίσουν πτυχία πλασματικά. Πόσοι γιατροί άμοιροι σπουδών ασκούν επάγγελμα σήμερα στην ελλαδική αγορά αποτελώντας, κυριολεκτικά, δημόσιο κινδυνο, πόσες χιλιάδες «δάσκαλοι», απόφοιτοι μόνο λυκείου μισθοδοτούνται από το ελλαδικό κράτος για να στραβώνουν παιδιά. Ποια κυβέρνηση να μας απαλλάξει από τον κατεστημένο πια εφιάλτη, και πώς;

Αλληλοδιάδοχοι οι κύκλοι των κολάσεων στην καθημερινότητα του πολίτη, δίχως ελπίδα να παταχθεί ποτέ η φαυλότητα. Υπάρχουν ακόμα νοσοκομεία με θαλάμους των επτά ή και εννέα κρεβατιών, με τους συγγενείς να διημερεύουν και να διανυκτερεύουν γύρω από κάθε κρεβάτι, να πλένουν ρούχα στο πανάθλιο κοινό λουτράκι και να τα στεγνώνουν πάνω στα καλοριφέρ, το νοσηλευτικό προσωπικό ελάχιστο και συχνά με αδιαφορία απάνθρωπη - την ίδια ώρα που εκατοντάδες κρατικών υπαλλήλων διατίθενται για να «επιβλέπουν» τον κρετινισμό και την ψυχανωμαλία των γηπέδων.

Πλήθος «ειδήσεων», αλλά ποια εμπειρική γεύση έχουν οι κρατούντες για τη ντροπή του εξευτελισμού και βασανισμού ανήμπορων ανθρώπων στα ιατρεία του ΙΚΑ, στις ουρές για την έγκριση φαρμάκων από τον ΟΠΑΔ; Ποις μπόρεσε ποτέ να περιγράψει τον τρόμο της ανασφάλειας και τον πανικό της ανημπόριας που ζουν χιλιάδες πολίτες όταν «καλούνται να παρουσιαστούν» στις εφορίες ή διαπραγματεύονται με την πολεοδομία; Πόσο στυγνό φασισμό γεννάει η απουσία κάθε κριτικού ελέγχου της δημοσιοϋπαλληλίας, πόσο ριζικά διαφορετική και τελεσφόρα θα ήταν η λειτουργία του κράτους, αν κάθε χρόνο κάποιοι υπάλληλοι απολύονταν μόνο εξαιτίας της συμπεριφοράς τους προς τους πολίτες;

Η επιφυλλίδα θα ήθελε να μπορούσε να δείξει το πώς οι δαντικοί «κύκλοι» της κόλασης στην καθημερινότητα των σχέσεων του πολίτη με το κράτος συνδέονται αλυσιδωτά και συγκροτούν ένα ενιαίο αδιέξοδο, μια τελεσίδικη καταδίκη του κρατικού μας σχήματος σε αφανισμό. Ολα αρχίζουν και τελειώνουν στη γάγγραινα που συνιστούν τα κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά μας κόμματα»: Η ανικανότητα και φαυλότητα της κρατικής μηχανής έχει την καταγωγή της στο «πελατειακό σύστημα»: στο γεγονός ότι τα κόμματα «πουλάνε» κρατικές θέσεις εισπράττοντας ψήφους. Για να ελέγχουν τη συνέχιση εξάρτησης της ψήφου του πελάτη, τον μαντρώνουν σε ποιμνιοστάσια κομματικού «συνδικαλισμού». Ο κομματικών προδιαγραφών δημοσιοϋπαλληλικός συνδικαλισμός είναι τα Ες-Ες των κομμάτων: στρατός κατοχής της χώρας, εφιάλτης αντικοινωνικής λοιμικής. Αποκλείουν την αξιοκρατία και κάθε ποιοτικό έλεγχο, εξαρθρώνουν τη λειτουργικότητα του κράτους και ελαχιστοποιούν την παραγωγικότητα, νομιμοποιούν την ανομία, την κατάφωρη κοινωνική αδικία, κάθε στοιχειώδη ευταξία, κάθε ανθρώπινη στόχευση πέρα από την εγωτική απληστία.

Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Ολα.

Χρήστος Γιανναράς

Read more: http://volosgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_1021.html#ixzz1G1pCo500

Ιατρόπουλος προς Παπανδρέου: «Φύγε, ΤΩΡΑ!»

• Ανοιχτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης

Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.

Κι αν σου λέω για τα σύννεφα, έχουμε δικό μας ουρανό εμείς, δικό μας άνεμο, δικούς μας αστρικούς αρχηγούς, δικές μας παρουσίες και οπτασίες.

Έχουμε δική μας ιστορία, το κατάλαβες;

Μέσα στο δικό σου διαβατήριο όμως, κοιμάται ένα ψεύτικο όνομα, μια ληστευμένη φυσιογνωμία, ένα ξένο παράρτημα ζωής.

Φύγε λοιπόν τώρα, φύγε! Δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.

Εμείς όταν ανασαίνουμε μιλάμε με τους καιρούς και τα χρόνια. Κι όταν κοιταζόμαστε, «βλέπουμε» κιόλας, ο ένας τον άλλο.

Στα δικά μας τα χώματα, κυκλοφορεί μια Ιδέα που δεν πεθαίνει, δεν αλλάζει, δεν υπόκειται σε νόμους, δε μπαίνει σε διατάξεις, δεν μετατρέπεται σε εγκυκλίους.

Κι αυτό που εμείς ονομάζουμε Λόγο Τιμής, είναι δικό μας απόκτημα, διαχρονική κατάκτηση, εμείς εδώ φίλε, έχουμε πληρώσει με πολύ αίμα αυτά τα σύνορα, αυτή τη σημαία, είμαστε νοικοκυραίοι, είμαστε νοματαίοι.

Ξέρεις από πού έρχεται η λέξη; Από το «ονοματαίος». Που σημαίνει νοικοκύρης με όνομα, άνθρωπος με βάση και ουσία.

Και πάνω απ όλα, αφεντικό της γης του και των προγόνων του.

Και πάνω απ τα άλλα, κτήτορας, ιδιοκτήτης κι όχι ενοικιαστής, του ιστορικού του χρόνου.

Εσύ δεν μας κάνεις. Δε μιλάς κανονικά, τη σπουδαία πολυδύναμη γλώσσα μας.

Δεν ταιριάζεις με τα χνώτα μας, είσαι ξένος.

Και αυτά τα παραμύθια τώρα, ότι δεν υπάρχουν ξένοι πάνω στη Γη κι ότι όλοι είμαστε ίδιοι, να τα φορέσεις στα δικά σου παιδιά, όχι στα δικά μας, τ’ ακούς;

Πάνω στη Γη, είμαστε όλοι άνθρωποι, είμαστε Παρόμοιοι, αλλά δεν είμαστε Ίδιοι.

Μην κάνεις αστεία με τη γλώσσα μας γιατί είναι η σπουδαιότερη πάνω στον πλανήτη και καθαρίζει τις έννοιες και δίνει όνομα στα πράγματα και στις ιδέες, και φιλοξενεί ιδανικά και ποτίζει το Πνεύμα.

Όλα εδώ μέσα είναι κόκκινα από το αίμα που αιώνες τώρα χύνουμε για να στήσουμε και να στηρίξουμε αυτή την πατρίδα.

Όλα εδώ μέσα είναι γαλανά από τον καθαρό μας ουρανό.

Όλα εδώ μέσα είναι πράσινα από τα πανάρχαια δέντρα μας.

Όλα εδώ μέσα είναι μπλε από την αθάνατη, τη δικιά μας θάλασσα.

Όλα εδώ μέσα είναι μαβιά από το χρώμα των υπέροχων δειλινών μας.

Όλα εδώ μέσα είναι κίτρινα από τις θεϊκές μαργαρίτες και τα μαγιάτικα τριαντάφυλλα μας.

Όλα εδώ μέσα είναι λευκά απ τα ασβεστωμένα σοκάκια και τα παραθυρόφυλλα των νησιών μας.

Κι ήρθες εσύ, να μας φέρεις το ΜΑΥΡΟ!

Φύγε, δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.

Γύρνα εκεί που γεννήθηκες. Έχεις κι εσύ πατρίδα, τη σεβόμαστε, δεν ήρθαμε εκεί να στη διαλύσουμε, να την ξεπουλήσουμε, να την σβήσουμε απ το χάρτη των Εθνών, των Λαών και των Ηπείρων.

Εσύ όμως ήρθες εδώ και παριστάνεις τον δικό μας χωρίς να είσαι. Λες ψέματα, δεν μας μοιάζεις, δεν μας ταιριάζεις. Φύγε, φύγε τώρα!

Είχαμε θεσπέσια δάση, φυτεμένα απ τα μαγικά χέρια των Θεών μας εδώ και χιλιάδες χιλιάδων χρόνια. Και μας τα κάψανε αυτοί που σε έστειλαν για να διαλύσεις τη χώρα μας.

Έχουμε αθάνατα, πανέμορφα νησιά. Κι ήρθες εσύ και αρχίσανε οι ψυχοπαθείς εχθροί του τόπου μας να ζητάνε τα νησιά μας, να τα τυλίξουνε σε μια κόλλα χαρτί, σ ένα ψευτοσυμβόλαιο, να τα κάνουν τραπουλόχαρτα των τοκογλύφων φίλων σου και των προστατών σου.

Έχουμε το λαό μας, να δουλεύει και να χαίρεται τον ήλιο του, τις παρέες του, τα έθιμά του, τις παραδόσεις του, τις ανθρώπινες σχέσεις του, την επαφή του με τη χρυσή παλέτα της ιστορίας του.

«Με Ποσειδώνα κι ΄Αη Νικόλα στην αρμύρα,
ίδιο καράβι, ίδια ρότα, ίδια μοίρα».

Εδώ το Πάσχα, το λέμε Λαμπρή, εδώ μαζί με τον Ιησού ανασταίνεται και η Περσεφόνη, εδώ η Ανάσταση είναι το άλλο πρόσωπο της Άνοιξης, εδώ οι Ποιητές μας, δίδαξαν στην υπόλοιπη ανθρωπότητα τη διαφορά και την απόσταση ανάμεσα στο «βρίσκομαι», στο «είμαι» και στο «υπάρχω».

Κι ήρθες εσύ να τα διαλύσεις όλα, να τα ξεπουλήσεις όλα, να τα σβήσεις απ το χάρτη των Εθνών, των Λαών και των Ηπείρων.

Το ξέρουμε δεν είσαι μόνος σου, αυτοί που σε στείλανε, σου ετοίμασαν και την προίκα σου στον τόπο μας εδώ και χρόνια.

Και μαζί σου, στείλανε και αρμαθιές, ασκέρια, ομάδες από δικούς σου που ψευτομιλάνε κι αυτοί τη γλώσσα μας, όπως όλοι οι υπάλληλοι κάθε υπηρεσίας.

Όσο για τους άλλους, τους δικούς μας, τους Εφιάλτες, τους ΠηλιοΓούσηδες, τους Νενέκους, αυτούς, όση δύναμη κι αν νομίσουν πως έχουν, όση εξουσία κι αν έχουν αγοράσει με τα λεφτά του δικού μας ιδρώτα, ξέρουμε καλά, τι θα τους κάνουμε.

Έχουμε μεγάλη εμπειρία σε τέτοια θέματα, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ξέρεις...

Εσύ κοίταξε τον εαυτό σου μονάχα, τίποτε άλλο. Και φύγε. Φύγε τώρα. Δεν είσαι δικός μας.

Δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.

Μη νομίσεις ότι θα τα καταφέρεις με τίποτε μισθοφόρους. Μας έχει ξανατύχει. Και τους περάσαμε απ τη μηχανή του κιμά.

Μην πιστέψεις ότι θα σε αφήσουμε να πουλήσεις την πατρίδα μας. Μην ξεγελαστείς ότι έχεις κάποια δύναμη.

Τίποτε εδώ μέσα δεν σου ανήκει. Ούτε ο Στρατός Μας, ούτε το Ναυτικό Μας, ούτε η Αεροπορία Μας, ούτε το Λιμενικό Μας, ούτε η Αστυνομία Μας, ούτε η Πυροσβεστική Μας, κατάλαβες;

Φύγε τώρα, δεν είσαι δικός μας, άδειασέ μας τη γωνιά, δεν σε θέλουμε.

Φύγε όσο είναι καιρός. Νιώσε το, μέσα στο όποιο μυαλό σου. Για να μην το νιώσεις στο πετσί σου.

Φύγε από δω. Δεν σε θεωρώ προδότη. Είσαι καλός πατριώτης. Υπηρετείς την πατρίδα σου κι εσύ, όπως κι εγώ, αυτή τη στιγμή. Είμαστε κι οι δυό πατριώτες.

Αλλά σε διαφορετική πατρίδα ο καθένας…

Φύγε λοιπόν, τώρα, όσο είναι καιρός...

Φτάνει με σένα. Για τους «άλλους» θα φροντίσουμε εμείς. Μην ανακατεύεσαι στα δικά μας πράγματα..

Φύγε, ΤΩΡΑ!

Προς "Πνευματικούς Ανθρώπους" του τόπου: Είσαστε Ξευτίλες!

Γράφει ο Δ. Ιατρόπουλος.
Ποιος μικροαστικός σεισμός ταρακούνησε ωφελιμιστικά την κρανιακή σας κάψα, ω «πνευματικοί άνθρωποι» αυτής εδώ της πατρίδας, (αν τη θεωρείτε ακόμα πατρίδα την Ελληνίδα Γη) και το βουλώσατε;
Ποιος υπαρξιακός πανικός σας πέταξε στην άκρη των γεγονότων, την ώρα ακριβώς που Εσείς, πρώτες και πρώτοι, έπρεπε να μιλήσετε, να εκραγείτε, να ειδοποιήσετε, να οδηγήσετε;
Ποιος μίζερος λογαριασμός ατομικού μικροσυμφέροντος, άραξε μπροστά απ το χαρτί σας, το τελάρο σας, την κινηματογραφική σας μηχανή, τον υπολογιστή σας, το καμαρίνι σας, το βεστιάριό σας, τα σενάριά σας, τα θεατρικά σας έργα, τα αδημοσίευτα ή δημοσιευμένα σας ποιήματα, τα χίλια μύρια καλλιτεχνικά και πνευματοειδή σας τερτίπια, με τα οποία τόσα χρόνια ισχυρίζεστε ότι παράγετε πολιτισμό;
Που είναι η φωνή σας μωρέ; Πού είναι ο Λόγος σας, γραφτός, προφορικός, έστω κι ένας απλός Λόγος της Τιμής δεν χτύπησε την πόρτα της μαραγκιασμένης σας ψυχής, όπως θα σας έλεγε αν ζούσε ακόμα ο Σεφέρης;
Μια φούχτα άνθρωποι μείναμε μονάχοι μας, δε λέω ονόματα, τα ξέρουν όλοι πια, μια φούχτα κλαρίτες ξεμείναμε, με την κάπα μας κρεμασμένη στην αλυγαριά, να σύρουμε φωνή.....


Κι εσείς, κουτσομπολεύετε στα εκδοτικά σας καφενεδάκια, στα κοσμικά σας μπαράκια, στους διαδρόμους των εφημερίδων με τα κυριακάτικα «ένθετα Τέχνης και Πολιτισμού», τα λέτε τηλεφωνικά από σπίτι σε σπίτι και χαζογελάτε..
Ότι εμείς οι πέντε-δέκα, πάει πια, «καήκαμε» στο «καινούριο» ΔουΝουΤουΕλλαδιστάν, δεν θα έχουμε προφανώς στον ήλιο μοίρα, έτσι δε λέτε;
Και σερνόσαστε ακκιζόμενοι στην θλιβερή μιζέρια σας και τολμάτε ακόμα να κυκλοφορείτε ανάμεσά μας;
Το ξέρετε πως μόλις περάσει η πρώτη μπόρα του πολιτικού γιαουρτιού, η επόμενη ομάδα που θα μαζέψει τη ροχάλα της αγανακτισμένης, προδομένης και εξαγριωμένης νεολαίας, θα είσαστε εσείς;
Η κατάντια σας θα γεμίσει με πελατεία τους ψυχίατρους, έτσι που κρυφτήκατε στα λαγούμια του σέχταρ σας..
Πώς τολμάτε και αποπειράστε ακόμα να «δημιουργείτε», αν αυτό το ρήμα είναι πλέον ικανό να φιλοξενήσει τον πανικόβλητο φιλοτομαρισμό σας;
Για ποιους «παράγετε πολιτισμό»; Ποιος να σας πλησιάσει, τι να σας κάνουμε, τι να μας πείτε, αφού το πρώτο απ όλα που έπρεπε να πείτε, ένα ΟΧΙ απέναντι στη Νέα Άλωση που επιχειρείται, δεν τολμήσατε να το ξεστομίσετε;
Είσαστε Ανάξιοι της Πατρίδας!
Αντί να βγείτε, με ομαδικές διαμαρτυρίες, με ψηφίσματα, με προσωπικές παρουσίες, με δυνατή αντιστασιακή κραυγή, να δηλώσετε παρούσες και παρόντες, εσείς κρυφτήκατε ακόμα πιο βαθιά στον υπόνομο της δειλής σας προσωπικής τραγωδίας, περιμένοντας τις «εξελίξεις»!
Περιμένοντας να κατακαθίσουν τα πράγματα και να ξαναβγείτε σαν τα σαλιγκάρια μετά απ τη βροχή, να γλείψετε τους καινούριους «άρχοντες», όποιοι και να είναι, Έλληνες προδότες, ή εισαγόμενοι «διαιτητές»,δεν σας νοιάζει, αρκεί να προσκυνήσετε ως επιτυχημένοι σφουγγοκωλάριοι, τον επόμενο «αυθέντη».
Για τίποτε επιχορηγήσεις, για κανένα «πρόγραμμα» απ’ τις Ευρώπες, για κάνα μηχανισμό ψευτοπροβολής από κάποιο δήθεν «Υπουργείο Πολιτισμού του Πολυπολιτισμικού Πολίτη», που θα στηθεί για ξεκάρφωμα, στην καινούρια «ελλαδίτσα» που μαγειρεύουν, τα τομάρια της παγκόσμιας συμμορίας.
Με ενοχλεί που τα ξέρατε όλα, που κανείς δεν σας έπιασε στον ύπνο, που είχατε τις πληροφορίες εδώ και αρκετά χρόνια, και κάνατε όλες και όλοι το κορόιδο!
Με τρομάζει ότι πέρασε ο Σικελιανός από την πόρτα της ψυχής σας, τραντάζοντας το πνευματικό σας σεράι με το «Ηχήστε σάλπιγγες» και τον κλείσατε απέξω!
Την παλιά εκείνη μαγνητοταινία με τη δήλωση του Σεφέρη και τη σιωπηλή κηδεία του, την πετάξατε στο τζάκι σας να καεί μαζί με τα παραμύθια-φούμαρα που ταΐσατε τη γενιά μου και τις επόμενες, για «πνευματική άνοιξη», για «λόγο ελληνικό», για «πολιτισμική επανάσταση και δράση».
Τους χιλιάδες άγνωστους ήρωες και τους νεκρούς ποιητές των αγώνων της ιστορίας αυτής της χώρας, τι τους κάνατε; Πήγατε και κατουρήσατε στους τάφους του Περικλή Γιαννόπουλου, του Λορέντζου Μαβίλη και του Γιώργου Σαραντάρη, με τη βρώμικη υστερία του πανικού σας, δειλές και δειλοί!
Υπάρχουν ξέρετε, δύο τρόποι που φεύγει απ’ αυτή τη ζωή ένας άνθρωπος: Ή αφήνοντας την τελευταία του πνοή, ή την τελευταία του πορδή.
Εσείς, αυτές τις ιερά δύσκολες μέρες που περνάει η πατρίδα μου, βγάλατε οριστικά εισιτήριο για να αναχωρήσετε με τον δεύτερο τρόπο.
Όσες και όσοι, δεν βγαίνετε να κατατεθείτε επώνυμα, υπεύθυνα και δημόσια, γι αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας, είσαστε Ανάξιοι της Ελλάδας.
Είσαστε Ξεφτίλες!

Δημήτρης Ιατρόπουλος

Αυτά είπε ο μέγας οικολόγος της πόλης…

Δέκα φορές κάτω από το όριο οι εκλυόμενες διοξίνες

Το γεγονός ότι υπάρχει μια ανευθυνότητα από πολλούς, σχετικά με την επένδυση παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από βιομάζα, επισήμανε ο εκπρόσωπος της Περιβαλλοντικής Πρωτοβουλίας Κώστας Βολιώτης, ο οποίος τόνισε ότι, σύμφωνα με τη ΜΠΕ, το υλικό που θα καίγεται είναι 685.000 τόνοι ετησίως και η έκλυση διοξινών θα είναι δέκα φορές κάτω από το επιτρεπόμενο όριο.
Η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας δεν έχει διαμορφώσει οριστική άποψη για το θέμα, αλλά παρακολουθώντας αυτά που λέγονται και γράφονται, θεωρούμε ότι «υπάρχει μια ανευθυνότητα σε πολλούς, όταν εκφράζονται σχετικά με τη συγκεκριμένη επένδυση», δήλωσε στο «Ράδιο Ένα 102,5» ο Κώστας Βολιώτης.

Επιδοτούμενη επένδυση
Σύμφωνα με τη ΜΠΕ, τόνισε ο κ. Βολιώτης, η βιομάζα είναι ένα πιστοποιημένο από την Ε.Ε. υλικό, που χαρακτηρίζεται οικολογικό, γι’ αυτό και η επένδυση αυτή είναι επιδοτούμενη ως Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας (ΑΠΕ). Ο εκπρόσωπος της Περιβαλλοντικής Πρωτοβουλίας τόνισε ότι όσα ακούγονται περί σκουπιδιών είναι ανοησίες.

«Γράφονται και λέγονται πολλές ανοησίες, από ανθρώπους, που δεν μπήκαν καν στον κόπο, να δουν τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που έχει κατατεθεί στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και στο υπουργείο», τόνισε ο Κώστας Βολιώτης.

Αν και η σωστή μελέτη δεν σημαίνει 100% ότι είμαστε διασφαλισμένοι, ο κ. Βολιώτης επισήμανε, ότι, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της, δεν θα καίγονται 7 εκ. τόνοι προϊόντος, αλλά 685.000 περίπου τόνοι υλικού, το οποίο θα έρχεται συσκευασμένο από την Ιταλία.

Όσον αφορά τη χώρα προέλευσης του υλικού, ο κ. Βολιώτης επισήμανε ότι έρχεται από την Ιταλία, γιατί στην Ελλάδα δεν κάνουμε σωστή ανακύκλωση και δεν παράγεται ανάλογο προϊόν, ενώ διευκρίνισε ότι δεν πρόκειται για βιομάζα, αλλά για προϊόν επεξεργασίας σκουπιδιών, από το οποίο έχει αφαιρεθεί χαρτί, ύφασμα και ξύλο και έχει δεματοποιηθεί και αποτελεί προϊόν προς καύση, για την παραγωγή ενέργειας.
Σύμφωνα με τη ΜΠΕ που κατατέθηκε, οι προδιαγραφές της μονάδας είναι ότι από την καύση θα παράγονται διοξίνες, δέκα φορές κάτω από το επιτρεπόμενο όριο καύσης, όπως ανέφερε ο Κώστας Βολιώτης.

Χρειάζονται διευκρινήσεις
Πάντως, ο εκπρόσωπος της Περιβαλλοντικής Πρωτοβουλίας εντόπισε και ένα αδύνατο σημείο, που είναι ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία δεν φαίνεται να έχει εφαρμοστεί, παρά μονάχα για τις στρατιωτικές ανάγκες στις ΗΠΑ και υπάρχει μια επιφύλαξη, κατά πόσο τα αποτελέσματα θα είναι αυτά που αναφέρονται στη ΜΠΕ. Ωστόσο ακούγεται ότι πρόκειται για μια σύγχρονη τεχνολογία, που δεν αφήνει καθόλου κατάλοιπα.

Καταλήγοντας ο κ। Βολιώτης επισήμανε ότι υπάρχουν ορισμένα σημεία που χρίζουν διευκρινίσεων και όταν κατατεθεί η οριστική μελέτη, θα μπορέσει κανείς να τοποθετηθεί οριστικά.

…κι αυτά είπαν οι οικολόγοι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Εκπρόσωποι της τοπικής πολιτικής κίνησης των Οικολόγων Πράσινων Μαγνησίας συναντήθηκαν με την κ. Ελένη Λαίτσιου, Δήμαρχο Δήμου Ρήγα Φεραίου με αφορμή την επικείμενη ανέγερση μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση σκουπιδιών στην περιοχή. Έχουμε καταθέσει πριν από καιρό 17 συγκεκριμένα ερωτήματα προς την εταιρία και λάβαμε αντί απαντήσεων την πολυσέλιδη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων του έργου, στην οποία πολλά από αυτά παραμένουν αναπάντητα. Μετά από την ενδελεχή ανάγνωση της ΜΠΕ καταλήξαμε ότι οι Οικολόγοι πράσινοι είμαστε αντίθετοι προς αυτό το έργο καθώς πιστεύουμε ότι θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια και υγεία των πολιτών, ενώ ταυτόχρονα είναι επιβαρυντικό για το περιβάλλον χωρίς να προσφέρει κανένα ουσιαστικό όφελος. Ως γνωστόν, η εταιρία σχεδιάζει να αγοράζει σκουπίδια από την Ευρώπη για να τα καίει στην τοπική μονάδα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία θα πωλείται στην ΔΕΗ σε επιδοτούμενη από το ελληνικό κράτος υψηλότατη τιμή. Και αυτό γιατί το κλάσμα των σκουπιδιών προς καύση χαρακτηρίζεται ως βιοαποικοδομήσιμο και γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας ανταγωνιστική προς την ηλιακή και άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η εγκατάσταση της μονάδας επίσης θα επιδοτηθεί από το ελληνικό κράτος για την δημιουργία της και για την λειτουργία της (επιδότηση τιμής κιλοβατώρας).

Η καύση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ρεαλιστική λύση για την διαχείριση των σκουπιδιών. Η πολιτική της χώρας και της περιοχής μας θα έπρεπε να επιδιώκει α) την μείωση της παραγωγής σκουπιδιών και β) την διαλογή των απορριμμάτων στην πηγή με επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση όσων υλικών μπορούν να αξιοποιηθούν και κομποστοποίηση του οργανικού υπολείμματος τους. Η μονάδα αυτή εντάσσεται στην λογική αύξησης της παραγωγής σκουπιδιών και της κατανάλωσης ενέργειας και επομένως αντιστρατεύεται την πολιτική εξοικονόμησης και ορθολογικής χρήσης της ενέργειας η οποία υποκριτικά προτείνεται μόνο προς τους οικιακούς καταναλωτές.

Επιπρόσθετα, το εργοστάσιο θα καταναλώνει μεγάλες ποσότητες νερού το οποίο θα καταλήγει στη θάλασσα και ενώ (σύμφωνα με την εταιρεία) δεν θα παράγεται αέρια ρύπανση θα αφήνει πίσω του μια μεγάλη ποσότητα εξαιρετικά τοξικών υγρών αποβλήτων. Η ανυπαρξία εθνικών και τοπικών μηχανισμών ελέγχου της διαχείρισης αυτών των αποβλήτων δημιουργεί βάσιμους φόβους για μια μεγάλη οικολογική καταστροφή που θα επηρεάσει έδαφος, υδροφόρο ορίζοντα, πόσιμο νερό και πιθανό θα κάνει επικίνδυνο κάθε γεωργικό και κτηνοτροφικό προϊόν της περιοχής. Παράλληλα η διακίνηση του καύσιμου και η λειτουργία του εργοστασίου θα συμβάλει στην επιδείνωση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Τέλος, πιστεύουμε ότι με στοχευμένες δράσεις χρηματοδοτούμενες από την εθνική επιχορήγηση της επένδυσης αυτής, θα μπορούσε το όφελος να είναι πολλαπλάσιο και να αφορά περισσότερους πολίτες, ιδιαίτερα αν κατευθυνθεί προς τους αγρότες και τους πολίτες της περιοχής για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων ή την παραγωγή ενέργειας από τα απόβλητα της τοπικής κτηνοτροφίας.

Η Δήμαρχος άκουσε με ενδιαφέρον την τοποθέτηση μας και τις εναλλακτικές λύσεις που προτείνουμε για την παραγωγή ενέργειας και δημιουργίας τοπικών θέσεων εργασίας και τοπικής ανάπτυξης ενώ παράλληλα συμμερίστηκε τους φόβους και τις ανησυχίες μας. Συμφωνήθηκε η κοινή προσπάθεια ενημέρωσης των κατοίκων και των τοπικών αρχών με παρεμβάσεις στα δημοτικά συμβούλια και την διεξαγωγή ημερίδων και ανοιχτών συζητήσεων.

Οικολόγοι Πράσινοι Μαγνησίας

……………………………………………………………………………………

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι μέλος του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

ecogreen@otenet.gr • www.ecogreens.gr

Αθήνα: Κολοκοτρώνη 31, 10562, τηλ. 210.3241001, fax 210 3241825

Θεσσαλονίκη: Φιλίππου 51, 54631, τηλ. 2310.222503, fax 2310.421196

Υ.Γ. δικό μου.

Ποιος απ’ τους δυο λέει την αλήθεια;

Ποιος απ’ τους δυο έχει γνώση του αντικειμένου;

Κάτι βρωμάει μέσα απ’ τις αντιφατικές δηλώσεις…

Πέρασαν κιόλας २३ χρόνια χωρίς το Νικόλα.

Συλλυπητήρια Σαββόπουλε!!!

Παραθετω τα εξης κειμενα απο το site του Μανωλη Ρασουλη,απο το τμημα με τα σχολια που εκανε κατα καιρους.Αναφερεται στο νινιο και τις κολοτουμπες του σε σχεση με την δικη του φυγη απο την ισπανια καθως και για την εποχη που αρχισε να το παιζει,οπως λεει ο ιδιος ο ρασουλης,συντηρητικος.
Ο Σαβοπουλος εστειλε συλληπητηρια σε ολους μας αλλα πολυ φοβαμαι πως θα ηταν θελημα του ιδιου του Ρασουλη,να του επιστραφουν προσωπικα…
Όταν, φεύγοντας για την Ισπανία, δήλωσα δημόσια ότι η καταδίωξη μου είναι πολιτική, με κατηγόρησαν και με απομόνωσαν ακόμη και φίλοι, ότι ανάβω μια φωτιά και καίγομαι. Όμως όταν, αντιστρόφως ανάλογα ο Διονύσης Σαββόπουλος προσχωρεί στο ΠΑΣΟΚ το κράτος και παρακράτος ( βλέπε διαπλεκόμενο κράτους – ιδιωτίας ), τον προστατεύουν, τον κολακεύουν, άλλο που δεν θέλει κι αυτός έχοντας χάσει τον ομφάλιο λώρο. Γιατί όμως οι φίλοι -μήπως και αυτοί κουρνιάσανε στην κρατική φάτνη; – στην περίπτωση του Νιόνιου δεν διαπιστώνουν πολιτική σκοπιμότητα και σε μένα διακρίνουν μόνο δικαστική; (νομιμοποιώντας έτσι τον τυχόντα δόλο των μηνυτών μου και τον μην έχοντα δικαιοδοσία δικανικό λόγο να κρίνει και να καταδικάζει ιδεολογικούς όρους). Γιατί; Why Delila?
…………………………………………….
Ουσιαστικά το τραγούδι «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ» το έστειλα για να προβοκάρω το Σαββόπουλο που ήταν στην επιτροπή με διάφορους εφοπλιστές, και είχε αρχίσει να πασάρει την εικόνα του συντηρητικού. Νομίζω ότι το πέτυχα. Γιατί όταν τελείωσε η παράσταση και βρισκόμασταν σε κήπο ξενοδοχείου σε δεξίωση, με έβλεπε, μ’ έβλεπε από μακριά, στριφογύρναγε, με πλησίαζε με σπειροειδείς κινήσεις, και πλησιάζοντας με επί τέλους μου είπε: το ξέρεις ότι το ύφος σου είναι αντιπαθητικό;

Λέω να μην ξαναμιλήσουμε για τρία χρόνια.

Όπως θες του απάντησα.(ήταν πολύ καλός μου φίλος αν και η φιλία δεν είχε να κάνει με την λογική και τη σύνεση). Πραγματικά αρκετό καιρό δεν βρεθήκαμε. Όμως όταν πήγα στην ΛΥΡΑ με το - μπορεί για άλλους λόγους από την αισθητικήν τους -και αρνήθηκε να βγάλει το δίσκο τους. Ίσως επειδή ο Πάνος που συμμετείχε στους Αχαρνής στο Live δεν θέλησε να έρθει στη δισκογράφηση κι έφυγε τότε στη Γερμανία. Πάντως ήμασταν κολλητοί με τον Νιόνιο, δεν με αναφέρει ποτέ στις συνεντεύξεις του, σαν να μην έπαιξα ένα ρόλο στo ελληνικό τραγούδι τα τελευταία 25 χρόνια, κι όχι για μένα, αλλά γι αυτόν που παίζει με τις αξίες όπως και όποτε του καπνίσει και συμφέρει τον ίδιο.

Εντύπωση μου δημιούργησε το γεγονός ότι στο δικαστήριο όταν είχα, τον κάλεσα -ενώ στην πρώτη δίκη δεν τον κάλεσα αυτόν και την Άσπα από τακτ και δημιούργησα μια καταστροφή εις βάρος μου -βρήκε να πει ότι: ο Ρασούλης έχει τη μανία να κάνει κριτική κι ο Νταλάρας έχει τη μανία να μη δέχεται κριτική. Εγώ, γι αυτό με χτύπησαν ύπουλα, αυτόν υπερασπίστηκα, στη συναυλία του, δηλαδή στο σπίτι του με χτύπησαν, αντί σαν οικοδεσπότης και φίλος και δημογέροντας να βγει να απαιτήσει τάξη, μ’ ένα σοβαρό τρόπο δημιούργησε χάος γιατί αυτό τον συνέφερε για να με παροπλίσει αφού ιδεολογικά είχα - και έχω -πολύ ανθρακικό κι έφερνα και την περίπτωση OSHO στην Ελλάδα, κάτι που του απείλησε την εικόνα και το ρόλο απόλυτα, γι αυτό επεδόθη επιδεικτικά σ’ ένα ζουρλοπατριωτισμό (την εικόνα του προστάτευε καταστρέφοντας ουσιαστικά την προσφορά του σαν ιδεολογική περίπτωση).
Προτιμά τον Νταλάρα και αναφέρεται σ’ αυτόν και κάνει εκπομπές μαζί του, γιατί δεν τον απειλεί σαν περίπτωση. Εμένα -όπως όλοι κάνουν- με απομονώνει κι έτσι βαυκαλίζεται ότι γλίτωσε από μένα ή τη διαλεκτική των πραγμάτων. Την ίδια συμπεριφορά έχουν όλοι οι μηχανισμοί στην ενθάδε κοινωνία ακόμη κι ο Ριζοσπάστης που μου δήλωσε ότι δεν θα μου βάλει ούτε διαφήμιση και προτιμά να πάρει συνέντευξη από τον Μητσοτάκη π.χ. παρά από μένα που τον απομυθοποιώ.>>
Μου ‘κανε επίσης αλγεινή εντύπωση η στάση του παλιόφιλου Διονύση Σαββόπουλου για τον οποίο πήγαινα επί Χούντας με την Άσπα στην φυλακή να του πάμε φαΐ και τσιγάρα -λες και ήταν χθες - (και για τον οποίο ήρθε ο Νταλάρας τότε στο Ολυμπιακό το ΄83 προτού αρχίσει η συναυλία του Νιόνιου, και με χτύπησε κάτω στα υπόγεια του σταδίου ) μιλώντας στη γιορτινή εκπομπή Έλληνες στην ΝΕΤ, άρχισε να προσθαφαιρεί, να βαθμολογεί και με ελλειπτικές κινήσεις σκιαγράφησε την κορυφή της πυραμίδας , χρησιμοποιώντας μάλιστα ατυχείς φράσεις του τύπου : ο Χατζιδάκις είναι καλλίτερος απ΄ τον Θεοδωράκη, η ο Ξαρχάκος είναι καλλίτερος απ΄ τον Λοΐζο - που και έτσι να ‘ταν για λόγους τακτ δεν μπαίνει έτσι - διότι μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς ότι επειδή ο Ξαρχάκος ζει ενώ ο Λοΐζος δεν ζει κολάκεψε για χι λόγους τον ζώντα και ούτω καθεξής. Ο Σαββόπουλος είναι μια εξαιρετική περίπτωση για τον νεοελληνικό πολιτισμό αλλά τα τελευταία χρόνια η αισθητική του ιδεολογία και η ιδεολογικοηθική του ιδεολογία βρίσκεται σε μια εμφανή κάμψη. Αυτό που θέλω να πω εν κατακλείδι και παρ’ ότι υπήρξαμε φίλοι και τον αγάπησα και τον αγαπώ είναι ότι εξακολουθεί να με καταπλήσσει με το να κάνει ρεσιτάλ αμετροέπειας ενώ προσπαθεί να παραστήσει τον ακριβοδίκαιο αναπαράγει μια πρωτοφανή αδικία, χάνοντας εντελώς την αντικειμενικότητα για εγωιστικούς λόγους και λόγω γήρατος. Ακροβατώντας και υποκρινόμενος τον κριτή στην Δευτέρα Παρουσία του ελληνικού τραγουδιού, αναφερόμενος στον Νίκο Πορτοκάλογλου ως ο καλλίτερος της πρόσφατης περιόδου. Και θα το δεχόμουνα- αν ήταν κι έτσι. Όμως είναι γνωστό ότι τόσο ο Σαββόπουλος όσο και ο Πορτοκάλογλου έχουν τον ίδιο ατζέντη τον Γιώργο Κυβέλο, με τον οποίο σύρθηκα πολλάκις στα δικαστήρια και καταδικάσθην - κατά τη γνώμη μου αδίκως διότι η πολιτεία δεν εμερίμνησε ώστε να ερευνήσει σε επίπεδο Ασφάλειας για τα όσα κατά καιρούς δηλώνω δημόσια, πως π.χ γίνεται στις περιπτώσεις των φόνων. Ανάφερε επίσης ως μια απ’ τις καλλίτερές του εκπομπές - πράγματι ήταν εκτυφλωτικής ομορφιάς η σκηνή που αλληλοσπρώχνονται στις βάρκες - αυτήν μετά του τραγουδιστή Νταλάρα, και πάλι σημειώνει τις τον κοινό φίλο τους Γιώργο Κυβέλο εσαεί μάρτυρα κατηγορίας εναντίον μου στις μηνύσεις του εν λόγω τραγουδιστή εναντίον μου. Δίνοντας επομένως - ο Νιόνιος - εμμέσως χειροτονώντας τους ημέτερους του ως κάλλιστους , δηλαδή τους ακαταδίωκτες μου τους Ιαβέρηδες μου, και σιωπώντας για την πρωτοποριακή και λειτουργική δουλεία που κάνω από το 63 στην δύσκολη αρένα του νεοελληνικού πολιτισμού πετυχαίνει διπλό γκολ. Με πετάει έτσι κι αλλιώς στον Καιάδα της λήθης και της υποτίμησης. Σίγουρα θα υπάρχει σοβαρός λόγος εκ μέρους του για να το πράττει. Υποψιάζομαι ότι με θεωρεί κάπου, ως κίνδυνο για την υποκριτική του η μάλλον την υποκρισία του. Μπορεί και να είμαι. Όχι ως ανταγωνιστής στο καλλιτεχνικό πεδίο. Αλλά στην ιδεολογική προσφορά σίγουρα είμαι καλλίτερος. Ως ύφος-ήθος είμαι ανώτερος και έχω συνείδηση του λόγου μου. Κάποτε, μια μέρα του ‘66 τότε που ήμασταν νέοι και φουριόζοι- και απένταροι βεβαίως βεβαίως -μένοντας μαζί με τον Διονύση στο σπίτι του Λοΐζου κι έχοντας εγώ ένα κοσάρι πετάχτηκα και πήρα μια μερίδα πατάτες και καθώς τρώγαμε από κοινού τον ρώτησα : πες μου αλήθεια Διονύση ποιοι είναι οι καλλίτεροι αυτή τη στιγμή στο ελληνικό τραγούδι; Η απάντηση: Ο Θεοδωράκης , Ο Χατζιδάκις , κι εγώ . Έμεινα με το πιρούνι και την πατάτα άγαλμα. Κι όμως είχε δίκαιο. Είχε συνείδηση του τι έλεγε. Έτσι κι εγώ τώρα κι ας μένουν μερικοί άγαλμα διαβάζοντας αυτά. Έτσι έχουν τα πράγματα, αυτά τα έκανε η διαλεκτική και η φορά των πραγμάτων. Ο Σαββόπουλος είναι μια σταθερά για το νεοελληνικόν πάνθεον αλλά μία διαθλασμένη πλέον σταθερά. Κι αν με ρωτούσαν κάποιοι ποιόν θα ‘ταν καλλίτερο να στρέψει και να πιστέψει τον Σαββόπουλο η εμένα θα ‘λεγα απερίφραστα εμένα. Σίγουρα ο OSHO σαν περίπτωση είναι ανώτατη. Όταν την σύστησα στους πανέλληνες και στον Διονύση, ο τραγουδοποιός τσίτωσε , αισθάνθηκε ανασφαλής που σαν εμπνευσμένος δεν θα ‘πρεπε, σαν συνετός έπρεπε να αισθανθεί την γκάμα και την ιεράρχηση αξιών και εξουσιών από τη φύση και τη θέση των πραγμάτων κι όμως αντέδρασε - εκ πρώτης όψεως φυσιολογικά εκφράζοντας την ποικίλη ανασφάλεια του φτάνοντας σε βαθμό αυτογελοιοποίησης γενόμενος βασιλικότερος του βασιλέως στον εθνικισμό και στις τακτικές λασπολόγησης όσο αφορά τον OSHO. Έμενα προσωπικά δεν με ‘πεισε ότι στο βάθος είναι πατριώτης η ότι είναι θρησκευτικός. Χρησιμοποιεί την εικόνα του σαν πανοπλία, σαν καβούκι και μοιάζει σαν θύμα στην σαγήνη της ίδιας της αράχνης των αντιδράσεών του. Ως προς την εικόνα του έχει παλέψει σκληρά. Όμως δεν μπόρεσε να περάσει τον προθάλαμο του φουσκωμένου εγώ του και να διαβεί από την χώρα του ποιητή στην σφαίρα του Μύστη. Αυτό που μπορώ να βεβαιώσω είναι ότι θητεύοντας κοντά του για χρόνια βοηθήθηκα να καταλάβω τι είναι ο ποιητής και τι είναι ο Μύστης και βοηθήθηκα να πάω ασκημένος και προετοιμασμένος στον μεγαλύτερο πνευματικό δάσκαλο όλων των εποχών του OSHO που συμπεριελήφθη από το ΤΙΜΕ - και παρότι καταδιώχθηκε απ όλα τα κατεστημένα του κόσμου και δολοφονήθηκε από την ΣΙΑ- στις χίλιες προσωπικότητες που διαμόρφωσαν τον περασμένο αιώνα. Δεν είναι ένα θέμα που το κλείνω σχηματικά με μια μονοκονδυλιά και θα επανέρχομαι για να φωτίζω τις όποιες και πολλές πτυχές και διαστάσεις του. Συλλυπητήρια, Σαββόπουλε! Αντίο, Μανόλη.

ΟΙ ΡΙΝΟΚΕΡΟΙ. Και η «Γερμανική συνταγή» του κ. Πρετεντέρη

Ελευθέριος Ανευλαβής

«Αχ πατρίδα τιμημένη/

κι από ξένους (σ.σ. κι από ντόπιους) γαμημένη»
Κ. Μαρδά «Αθήνα με Θολό Ποτάμι.»

Η εικόνα χάθηκε, ξαφνικά, από τον δέκτη της τηλεόρασης. Ένα μαύρο σεντόνι απλώθηκε στην οθόνη και σιωπή. Σε λίγο, άγρια ποδοβολητά και μουγκανητά άρχισαν ν’ ακούγονται στο βάθος του άδειου «κουτιού».

Όταν ξαναήρθε η εικόνα στο γυαλί, τρεις Ρινόκεροι κάθονταν, μπροστά σε αραδιασμένα μικρόφωνα, σε ένα μακρόστενο τραπέζι, στα πλατό των ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών σταθμών της Ξενοχώρας.

Με ακατάληπτη γλώσσα, ο μεσαίος Ρινόκερος μουγκάνιζε, «διαβάζοντας» από ένα χαρτί που είχε μπροστά του.

Αρκετά συχνά, σήκωνε, επιτιμητικά ή απειλητικά, την οπλή του μαλλιαρού δεξιού του άνω άκρου, κοιτώντας, με δυσοίωνο βλέμμα, τους υποτελείς ή υποτιθέμενους - η μετάφραση στη γλώσσα των κωφαλάλων δεν ήταν σαφής - τηλεθεατές τους.

Ναι, ήταν δικοί τους! Αυτοί τους είχαν επιλέξει.

Στην αρχή, και οι τρεις Ρινόκεροι, μαζί, σε χορωδιακό μουγκανητό, είπαν, σε μετάφραση από τη γλώσσα των κωφαλάλων:

«Γι' αυτούς… ο καπνός της θυσίας/και για μας της φήμης ο καπνός, /αμήν».

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος.

«Πουλήστε. Πουλήστε τη Δημόσια περιουσία σας»

Και κρατώντας το ίσο, ο ντόπιος σφουγγοκωλάριος, που, ήδη το καρούμπαλο του ρινοκέρατου άρχιζε να φουσκώνει στο κούτελο του κενού του κρανίου, μουρμούρισε:
«Έτσι κι αλλιώς είναι αναξιοποίητη. Δεν ξέρουμε καν που βρίσκεται, ούτε και πόση είναι. Και την έχουμε αφήσει να καταπατηθεί, αδιαφορώντας».

Κι ΕΚΕΙΝΟΣ αναρωτήθηκε: «Γιατί;»

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος:

«Πουλήστε τις Δ.Ε.Κ.Ο. σας»

Και σε ήχο πλάγιο ο σφουγγοκωλάριος με το ρινοκέρατο:
«Ναι, οι περισσότερες είναι ζημιογόνες. Και η κακοδιαχείριση και η διαπλοκή και η διαφθορά ζουν και βασιλεύουν εκεί μέσα».

Και αναρωτήθηκε ΕΚΕΙΝΟΣ:
«Και δεν φταίει κανείς σας γι' αυτό; Κανείς δεν θα πληρώσει το φαγοπότι των πρασινογάλαζων κομματαρχών και των διορισμένων τους κοπριτών κατά Πάγκαλον, που ''τα έφαγαν μαζί;''». Κι απάντηση δεν πήρε από τις εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές.

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος, με συγκατάβαση:
«Εν τάξει, μην πουλήσετε την Ακρόπολη.
Κρατείστε και τ’ αγάλματα των θεών και θεαινών σας. Του Απόλλωνα και της Αθηνάς και… (είχε κλασική μόρφωση (!) ο βάρβαρος Ευρωπαίος Ρινόκερος).

Και αναρωτήθηκε ΕΚΕΙΝΟΣ:
Το άγαλμα του Απόλλωνα! Για να μας παίζει τη χαυνωτική του τη λύρα και να ξεχνάμε τα βάσανα, που οι ίδιοι φορτωθήκατε, όταν, αφού φάγαμε τα βόδια του, σαν βόδια, «ξαπλώσαμε στης γης την πλάτη ανίδεοι και χορτάτοι», όπως λέει ο Σεφέρης;

Το άγαλμα της Αθηνάς! Για να φωτίζει τη διαμαντοποίκιλτη απαιδευσιά μας, στημένο έξω από το (Π)ανεπιστήμιό μας:
«… φυτώριον αγραμμάτων. Κλίβανος προς εκκόλαψιν ορνιθίων. … Ουδεμίαν έχει η πολιτεία υποχρέωσιν ν’ απολύη ανά παν έτος κατά της κοινωνίας αγέλην ανορθρογράφων θεσιθήρων» που λέει κι ο Ροΐδης;

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος:
«Εν τάξει, μην πουλάτε το Άγιον Όρος σας. Κρατείστε και τον Όλυμπό σας και την Γκιώνα σας. Ακόμη και τις ραχούλες σας, όπως λέει κι ο κ. Παπακωνσταντίνου των Οικονομικών. Μην πουλάτε τις ραχούλες σας».

Και σκέφτηκε ΕΚΕΙΝΟΣ:
Ο μοναχός Εφραίμ, το έχει ξεπουλήσει μοναχός του, ταις πρεσβείαις των (συν)αδελφών του Δουκός της Βιστωνίδος, και των άλλων «αγίων», κατά το πόρισμα της εξεταστικής.

Και πια, δεν «βρόντα ο Όλυμπος», ούτε κι «αστράφτει η Γκιώνα», για τη «χιλιάκριβη τη Λευτεριά».

Και οι ραχούλες, — «Πάνω σε ψηλή ραχούλα/κάθεται μια βλαχοπούλα» —
γεμίσανε βιλάρες, και το κλαρίνο σώπασε, κι ακούγεται μονάχα η κλανιά της εξάτμισης των πόρσε, των φεράρι και των χάμμερ των μεγαλοκηφήνων.

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος, πονηρά:
«Και τα νησιά σας, δεν σας ζητάμε να πουλήσετε τα νησιά σας. Ίσως, μόνο, μερικές ακατοίκητες βραχονησίδες… που τις γδέρνει το κύμα και μερικά αγριοκάτσικα».

Και θύμωσε τότε ΕΚΕΙΝΟΣ:
Ακατοίκητοι κενόκρανοι. Η «Κυρά της Ρο», η Ελληνίδα μάνα, περήφανα σηκώνει, κάθε μέρα, τη σημαία της ελληνικής Πατρίδας, σε αυτές τις βραχονησίδες.

Μα τι νιώθετε εσείς, οι βραχοκέφαλοι ρινόκεροι, από περηφάνια και Πατρίδα.
Το παγκόσμιο χωριό που δημιουργήσατε, παγκοσμιοποιημένοι χωριάτες, δεν έχει στο λεξικό του τέτοιες λέξεις: Πατρίδα, Έθνος, Αξιοπρέπεια, Φιλότιμο, Ανθρωπιά.

Στον ρυθμό του Δολάριου, της Λίρας, του Ευρώ, του Γιεν, χτυπάει η χρηματισμένη σας καρδιά.

Με χρήμα, μόνο με χρήμα, είναι παραγεμισμένο το άδειο σας κεφάλι.
Χορτασμένοι, κορεσμένοι, κοκορόμυαλοι αυθαδιάζετε. Γιατί «Αυθάδεια γεννά η χόρταση, όταν πολλά πέσουν πλούτη, σε ανθρώπους που δεν έχουνε το νου τους μετρημένον: τίκτει γαρ κόρος ύβριν, όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η.» (Σόλων).

«Ας μη σας λείψει ο πλούτος, Εφέσιοι, για να βεβαιώνεται η κακότητά σας: Μη επιλίποι υμάς πλούτος, Εφέσιοι, ίν’ εξελέγχοισθε πονηρευόμενοι.»! Χλευάζει, ο δικός μας, Ηράκλειτος.

Και σε ήχο πλάγιο κανοναρχεί, ο δικός μας, Σοφοκλής: «Δεν φύτρωσε χειρότερο κανένα κακό στον κόσμο από το χρήμα. Αυτό γκρεμίζει πόλεις. Μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης… και να κάνει κάθε βρομιά: Ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίο άργυρος κακόν νόμισμ’ έβλαστε. Τούτο και πόλεις πορθεί, … πανουργίας δ’ έδειξεν ανθρώποις έχειν… και παντός έργου δυσέβειαν ειδέναι.»

Για τον Έλληνα άνθρωπο, και όχι των Νέο-Ελληναράδων — Ω Ελλάδα πρώτη χώρα τι γαϊδάρους τρέφεις τώρα (Ροΐδης) — τον εσμό των «άνομων και ανήμερων Κυκλώπων: Υπερφιάλων αθεμίστων Κυκλώπων.» (Ομήρου Ιλιάς) και των πολιτισμένων βαρβάρων της Εσπερίας•

Για τον Έλληνα άνθρωπο, «Η Αρετή είναι επίκτητη κατεργασμένη με σοφία και ισχυρούς νόμους. Αυτήν ασκώντας η Ελλάς και τη φτώχεια και τη σκλαβιά αντιμάχεται: Αρετή δε έπακτός εστί από τε σοφίης κατειργασμένη και Νόμου ισχυρού. Αρετή διαχρωμένη η Ελλάς, την τε πενίην απαμύνεται και την δεσποσύνην.» (Ηρόδοτος).

Αυτή η αρετή των Ελλήνων πλουτίζει την Ελλάδα με ανθρωπιά, κι ας είναι φτωχή σε χρήμα. Ανθρωπιά που τη χαλάσατε εσείς, οι άρχοντες οι παγκοσμιοχτυπημένοι, και κάνατε τους Έλληνες και την Ελλάδα ψωροκώσταινα, σαν τα μούτρα σας, έτοιμοι να τη δώσετε αντιπαροχή για ένα τριάρι στις Βρυξέλλες.

«Λαοφάγε Εξουσιαστή που κυβερνάς δειλούς (σ.σ. νεοελληναράδες): Δημοβόρος βασιλεύς, επεί ουτιδανοίσιν ανάσσεις» — κατά πως φροντοφωνάζει ο Αχιλλέας στην Ιλιάδα του Ομήρου — Νέο-Ελληναράδες.

Ξέχασες ή, ίσως, δεν σου έμαθαν ποτέ ή ποτέ δεν φρόντισες να μάθεις πως:
«Αισχρόν έστι σιγάν της Ελλάδος πάσης αδικούμενης. (Δημοσθένης)

Ξέχασες, αυτό που το βροντοφωνάζει ο Άγγλος ποιητής Πέρσυ Σέλεϋ (Percy Shelley), στην εισαγωγή του έργου, που το τιτλοφορεί «Ελλάς», (τελειωμένο και αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον Νοέμβριο του 1821:

«Όλοι μας είμαστε Έλληνες. Οι νόμοι μας, η λογοτεχνία μας, η θρησκεία μα, οι τέχνες μας, έχουν τη ρίζα τους στην Ελλάδα. Αν δεν ήταν η Ελλάδα, η Ρώμη, ο ινστρούχτορας, ο κατακτητής, ή η μητρόπολις των προγόνων μας, δεν θα είχε διασπείρει καμιά διαφώτιση με τα όπλα της και εμείς μπορεί ακόμη να ήμασταν άγριοι και ειδωλολάτρες».

Δεν απαριθμώ άλλα κυβερνητικά σου προσόντα, τα οποία λείπουν από την Κυβέρνησή σας, είπε ΕΚΕΙΝΟΣ, μαζί με τον Ροΐδη:

«ου μόνον εκ φόβου μακρηγορίας, αλλά και διότι είναι ως να εξήταζα πόσα άλλα, πλην των ποδών, ελλείπουσιν εις χωλόν, όπως διαπρέψει ως χορευτής»

Οι κάτοικοι της Ξενοχώρας είχαν μείνει άναυδοι.

Στα δελτία ειδήσεων οι σχολιαστές σχολίαζαν πως ήταν ανεπίτρεπτο, έως προσβλητικό, έως προκλητικό, τρία παχύδερμα να δίνουν συνέντευξη για την τύχη της χώρας, ενώ αυτό θα έπρεπε να γίνει από κυβερνητικά, λέει, παχύδερμα.

Διάφοροι αναλυτές, πιο πραγματιστές, διατύπωναν την άποψη (οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Καθένας έχει κι από μία), πως, αφού χρωστάμε, θα πρέπει να αξιοποιηθούμε — απέφευγαν τη λέξη ξεπουληθούμε όπως ο ρινόκερος το λιβάνι —, θεωρώντας το «ξεπουληθούμε» και ως μη «πολιτκώς ορθό».

Στα σπίτια, στα καφενεία, στους δρόμους, στις πλατείες όλης της Ξενοχώρας, ακούγονταν ποδοβολητά και βρυχηθμοί. Οι ρινόκεροι πλήθαιναν και ξεχύνονταν στους δρόμους μανιασμένοι.

Κάποιοι «νουνεχείς», ψύχραιμοι και ρεαλιστές, έλεγαν: «Μη φοβάστε. Δεν θα σας ορμήσουν. Αν σκύψετε, δεν θα σας πειράξουν. Μια αβλαβή διέλευση από την υφαλοτρυπίδα σας θα επιχειρήσουν».

Αυτοί ήταν εθισμένοι στο ψυχραίμως «κωλοπροβάλλειν», σκέφτηκε ΕΚΕΙΝΟΣ.

Κάποιοι άλλοι, επίσης πραγματιστές και φυσιογνωμιστές συνάμα, καθησύχαζαν τον κόσμο:
«Δεν είναι κακοί. Θα ‘λεγα μάλιστα πως διαθέτουν μια φυσική ομορφιά βορείου ΦΥΡΟΜατος. Τι σημασία έχει ένα ''όνομα'', που σε δέκα χρόνια θα έχει ξεχαστεί! Αν καθόμαστε να συζητάμε για τέτοια πράγματα, πώς θα ζήσουμε…», μέσα στην κοπριά σας.

Αυτοί ήταν οι ανοϊκοί της ιστορίας. Οι «πολιτικώς ορθοί», ορθοτομούντες τον λόγον της εαυτών ανοησίας, εν ονόματι της πολυπολιτισμικότητας και του πλουραλισμού.

Άλλοι, σίγουροι για τον εαυτό τους, με δόση κυνικής μοιρολατρίας, έλεγαν: «Χωνέψτε το, πάρτε το απόφαση. Μην το παίρνετε κατάκαρδα. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Εμείς τους καλέσαμε. Η σωτηρία της Πατρίδας είναι μονόδρομος».

Ήταν οι πατριδέμποροι, που έσκουζαν για να φοβηθούν οι πατριώτες. Σκέφτηκε ΕΚΕΙΝΟΣ

Κάποιοι από τους Ανθρώπους διαμαρτυρήθηκαν. Πέταξαν προκηρύξεις. Γιουχάισαν τον κοιλαρά εξουσιαστή.

Μα οι σώφρονες, με το καρούμπαλο στο κούτελο, είπαν:

«Είσθε υπερβολικοί. Και δεν έχετε το δικαίωμα να μπερδεύεστε στα πόδια της εξουσίας. Αφήστε την να κάνει τη δουλειά της. Είναι τελείως κουτό να μην θέλετε να σωθείτε.»

Έτσι κανοναρχούσαν οι σωτήρες, σφουγγοκωλάριοι κάθε εξουσίας.

ΕΚΕΙΝΟΣ άρχισε να ψάλει μαζί με τον Κάλβο:
«Και τώρα εις προστασίαν μας/ τα χέρια σας απλώνετε!
Τραβήξετέ τα οπίσω/ βλέπει ο Θεός και αστράπτει
δια τους πανούργους. …

Της θαλάσσης καλήτερα/Φουσκωμένα τα κύματα
να πνίξουν την πατρίδα μου/ωσάν απελπισμένην
έρημον βάρκαν
Παρά προστάτας να έχωμεν.»

Τέλος, κάποιοι «λογικοί», με λογικό καρούμπαλο στο κούτελο, έβγαλαν το συμπέρασμα: «δεν έχετε επιχειρήματα. Είστε παθιασμένοι. Τόσο έξαλλοι. Συμπλεγματικοί ακτιβιστές. Δεν κάνετε διάλογο. Διασαλεύετε την τάξη».

Αυτοί ήταν οι υποκριτές του προσχηματικού διαλόγου της «φιλολαϊκής» εξουσίας.

«Ο διάλογος, με αυτόν που διαφωνείς, είναι αδύνατος. Με αυτόν που συμφωνείς. δεν έχει νόημα», μουρμούρισε ΕΚΕΙΝΟΣ, μαζί με τον Παναγιώτη Κονδύλη.

Και συμπλήρωσε, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη:
«Όταν ακούς ''τάξη'' ανθρώπινο κρέας μυρίζει».

Και ύστερα ο λόγος του Περικλή αντήχησε, μέσα από του αιώνες:
«Την γαρ χώραν …ελευθέραν δι’ αρετήν παρέδωσαν… Παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γνώμην κινδυνευταί και τοις δεινοίς ευέλπιδες (τολμώντας πέρα από τη δύναμή τους, διακινδυνεύοντας παρά τη συνετή γνώμη και στα δεινά ευέλπιδες)

Τούτη τη Νεοελληνική Πατρίδα, οι πρόγονοι, οι αφανείς Κλέφτες και Αρματολοί του 1821 — κι ας αφήσουν τα «πολιτκώς ορθά» οι Ευρωπουλημένοι τουρκόφιλοι —, μας την παρέδωσαν ελεύθερη, μέχρι τώρα (αύριο;), με την παλικαριά τους.

Κι ας έκαναν το πάν οι κοτζαμπάσηδες να μείνει η χώρα όπως ήταν. Κατατρέχοντας τους ραγιάδες και πριν την επανάσταση και μετά.

«Πρόσθες ακόμη τα ανυπόφορα κακά όπου καθημερινώς δοκιμάζουσιν από τους αχρείους επιστάτας του τυράννου…όπου κραζονται προεστοί και άρχοντες, οίτινες από την βρωμερά συνήθειαν έχασαν σχεδόν την εντροπήν των ανθρώπων και τον φόβον του Θεού.» (Ελληνική Νομαρχία).
«Και σκότωναν οι τύραγνοι κι οι τουρκοκοτζαμπασήδες» (Μακρυγιάννης)

Κι ας έφερναν χίλια δυο προσκόμματα οι άρχοντες στους πολεμιστές, που πολεμούσαν «για του Χριστού την πίστη την Αγία, για της Πατρίδος την Ελευθερία.»

«Η αιτία του κακού είναι οι άρχοντες όχι φιλότιμοι, ουδέ τόσο φιλόδοξοι, όσον φιλόπλουτοι. Κατακρατούν τα άρματα όχι δια να πολεμήσουν αλλά δια να υπερασπίσουν τα πλούτη των και κοντά εις τούτο σφετερίζονται και όλα της Πατρίδος τα δικαιώματα» (Θ. Κολοκοτρώνης).

Κι ας αφήσουν τις πουστιές — πουστιά: ανθρώπινη ιδιότητα, ανεξάρτητη από φύλο ή σεξουαλική προτίμηση — οι πολυπολιτισμικοί φλώροι.

Σαφή δ’ ακούεις εξ ελευθεροστόμου γλώσσης (Αισχύλος)

Ορισμένες φορές, στη ζωή και στην πολιτική, κάτω από τη δήθεν σωφροσύνη και τον «ρεαλισμό», κρύβεται η ανανδρία — το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα —. Μας το ‘μαθε ο Θουκυδίδης

Κρύβεται, το: αλλ’ ουκ αν μαχαίσετο. Χαίσετο γαρ ή μαχαίσετο: ούτε καν θα μαχότανε. Γιατί έτσι και μαχότανε σίγουρα θα χεζότανε, του Αριστοφάνη.

Και ΕΚΕΙΝΟΣ σκέφτηκε πως μέσα στο μισοσκόταδο της Εσπερίας, της αποδυνάμωσης των αρχών της ανθρωπιάς και της υψηλοφροσύνης, όπου θέλουν να μας βυθίσουν οι ρεαλιστές μας, κάπου εκεί, πέρα από την ασυλλόγιστη παγκοσμιοποιημένη δυτικό-δουλοφροσύνη των «πολιτικών» μας και πολλών «πολιτών», αχνοφέγγει το ελευθερόστομο Τόλμησον φρονείν.

Είμαστε ρεαλιστές, ζητούμε το αδύνατο, γιατί έτσι μόνο θα μπορέσουμε να πετύχουμε το βέλτιστο.


Οι ρινόκεροι, πια, είχαν καταλάβει την Ξενοχώρα.
Είχε μείνει μόνος. ΕΚΕΙΝΟΣ ο Άνθρωπος. Ο Μόνος Άνθρωπος.

«Και μέχρι να ‘ρθει το τέλος θα παραμείνω Άνθρωπος.

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ! (ο Ρινόκερος του Ιονέσκο)

Κι’ ακούστηκε το βροντερό μήνυμα από τα βάθη των αιώνων, με τη φωνή του Αισχύλου:

«Των ανθρώπων τη γλώσσα κανένα χαλινάρι δεν σφίγγει σαν άλλοτε• γιατί μια και της βίας εβγήκεν ο ζυγός, ο λαός είναι λεύτερος να μίλα δίχως φόβο… Η αιματόβαφη γη σου τη δύναμη για πάντα κρατάει των Περσών: Ουδ΄ έτι γλώσσα βροτοίσιν εν φυλακαίς• λέλυται γαρ λαός ελεύθερα βάζειν ως ελύθη ζυγόν αλκάς. … Αιμαχθείσα δ’ αρούραν περικλύστα νάσος έχει των περσών».

«Γοργά από τα μάτια μου, άντε χάσου». Κομίζου δ’ ως τάχιστ’ εξ ομμάτων»

«Άντε να χαθείτε, αγαμοιθύται, Τροϊκάνοι!» Φώναξε ΕΚΕΙΝΟΣ.

Και πήρε το τραγούδι το άξιο να σιγοτραγουδάει:
«Ήρθαν/ ντυμένοι « φίλοι»/ αμέτρητες φορές οι εχθροί μου/ το παμπάλαιο χώμα πατώντας./
και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν /το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη,/ βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα υποταγή και δύναμη, /το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας./
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους. …

Έστησαν και θεμελίωσαν/ …τους νόμους τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας/
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους. /Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε.

Έφτασαν/ ντυμένοι «φίλοι»/ αμέτρητες φορές οι εχθροί μου/ τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας./
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε/ παρά μόνο σίδερο και φωτιά /μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Ήρθαν/ με τα χρυσά σειρήτια/τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία./ …

«Γι' αυτούς είπαν, ο καπνός της θυσίας/και για μας της φήμης ο καπνός /αμήν.»

Και ΕΚΕΙΝΟΣ, ο τελευταίος Άνθρωπος, απάντησε, στη γλώσσα των Ελλήνων:

«Την γαρ χώραν …ελευθέραν δι’ αρετήν παρέδωσαν…

Παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γνώμην κινδυνευταί και τοις δεινοίς ευέλπιδες.»


Γερμανική συνταγή

Γράφει ο Ι.Κ. Πρετεντέρης. Τα Νέα 23 Φεβρουαρίου 2011.
Το κείμενό του σε αγκύλες (αγκυλωμένο στον γαλλογερμανικό άξονα)

Αντί-Γράφει ο Ελευθέριος Ανευλαβής (με πλάγιους χαρακτήρες)

[ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσοι έχουν αντιληφθεί]
— Οι πάντες έχουν αντιληφθεί ό,τι δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Πρετεντέρης. Δηλαδή, ότι όλοι τον έχουνε πάρει χαμπάρι.—

[ότι αυτές τις µέρες παίζεται ένα τεράστιο ευρωπαϊκό παιχνίδι: το πέρασµα σε µια µορφή κοινής οικονοµικής διακυβέρνησης.]
— Κοινής οικονομικής διακυβέρνησης των ΔΥΟ σύγχρονων μελανοχιτώνων εναντίον των υπολοίπων, που τους θεωρούν παρίες.

[Ένα παιχνίδι σηµαντικό για την Ευρώπη]
— των μεγαλοαπατεώνων της Siemens και των σφουγγοκωλαρίων της —

[αλλά, κυρίως, απολύτως ζωτικό για την Ελλάδα]
— των τραπεζιτών και του άνομου χρήματος.

[ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΩ χοντρά: αν η διαπραγµάτευση δεν προχωρήσει και δεν ευοδωθεί, κλείσαµε!]
— Εδώ ο Καραϊσκάκης αναφωνεί το μη «ορθώς πολιτικό»: «κλάστε μου τον μπούντζον».

[ΑΠΟ ΕΚΕΙ και πέρα υπάρχουν καλά και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι ο Πρωθυπουργός έχει κάνει µια κατ’ αρχήν ορθή επιλογή: να συνταχθεί απολύτως σε αυτήν τη διαπραγµάτευση µε τον γαλλογερµανικό άξονα. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ορθή για δύο λόγους. ΑΦΕΝΟΣ επειδή αυτός ο άξονας παραµένει η καρδιά της Ευρώπης].
— καρδιά χωρίς αίμα μέσα στους κόλπους και τις κοιλίες της. Μόνο χρήμα, χρήμα και πάλι χρήμα στις τετυμπανιαίες σαπιοκοιλιές της.

[και χωρίς τους Γερµανούς και τους Γάλλους δεν προχωράει τίποτα]
— για τους παγκοσμιοποιημένους αρχικλέφτες.

[ Όταν, λοιπόν, αποφασίσουν αυτοί να προχωρήσουν, καλύτερα να είσαι µαζί τους παρά απέναντι.]
— Όμως, όποτε κινδυνεύει η Ελλάδα, οι Έλληνες πατριώτες (όχι οι πατριδέμποροι ευρωπεοελληναράδες. Διορθωτά! το «πε» με «ε») κι’ ας σκυλοτρωγόμαστε στ’ αναμεταξύ, γίνονται μαχητές του «μολών λαβέ», που κάνει τον Τρινταχαίμη (αυλικός του Ξέρξη) και κάθε Τρινταχαίμη, έκτοτε, να ολοφύρεται:
«Αλίμονο, με τέτοιους άντρες μας έφερες να πολεμήσουμε που δεν πολεμούν για χρήματα, αλλά για την αρετή: Παπέ, κ’ οίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιεύονται αλλά περί αρετής.».

[ΑΦΕΤΕΡΟΥ επειδή η Ελλάδα στη σηµερινή της κατάσταση δεν έχει την πολυτέλεια για πολλές τσιριµόνιες. Καλώς ή κακώς, η σωτηρία της (ελληνικής) ψυχής δεν είναι καθόλου δηµοφιλές σχέδιο στην Ευρώπη.]
— Όντως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, εσείς το περάσατε για «ταξιδάκι αναψυχής», κατά πως λέει και το τραγούδι.

[Με τους Γαλλογερµανούς, λοιπόν, και την προσευχή µας!]
— και με κατεβασμένα τα βρακιά, και κωλοπροβάλλοντες.
…

[ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ κακό; Επειδή θεωρείται περισσότερο από προφανές]
— Τι μπορεί να είναι «περισσότερο από προφανές;» Προφανώς το κενόκρανο (κενό κρανίο) όσων έχουν άι κιου (IQ) τηλεθέασης (AGB).

[ότι µια «ειδική ρύθµιση» θα ήταν σαφώς ηπιότερη από αυτά που θα προβλέπει τελικώς η συνολική διευθέτηση.]
…
[Προς το παρόν, όµως, το µόνο βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα θα υπαχθεί σε µια ευρωπαϊκή οικονοµική διακυβέρνηση, η οποία θα ασκείται µε όρους που θυµίζουν περισσότερο Μπούντεσµπανκ ]

— Θέλ’ η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. Μη «πολιτικώς ορθή» έκφραση.

[και λιγότερο ΣΥΡΙΖΑ.]

[ΑΚΟΥΩ ΒΟΓΚΗΤΑ.]
— «Τι σας έλεγα;»

[Εντάξει, αλλά πολύ φοβούµαι ότι είναι για λάθος λόγο.]

[ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ δεν είναι η «γερµανική συνταγή»,]
— ασφαλώς και δεν είναι πρόβλημα για τους γερμανοντυμένους.

[η οποία έχει αποδείξει διαχρονικά και εντυπωσιακά την αποτελεσµατικότητά της.]
— Το τέταρτο Ράιχ στ’ αχνάρια του τρίτου.

[Το πρόβληµα είναι ότι θα εφαρµοστεί στην Ελλάδα και από Έλληνες. Οι οποίοι εδώ και εκατόν ενενήντα χρόνια έχουν ξεφτιλίσει όλες τις συνταγές.]
— Όμως, ΔΕΝ έχουν ξεφτιλιστεί οι ίδιοι• σαν κάποιους ευρωπεόφρονες (Διορθωτά! το «πε» και πάλι με «ε») δημοσιογράφους.

[ΚΑΙ ΜΙΑ κι ο λόγος για τις γερµανικές συνταγές, να θυµίσω ότι στη χώρα µας ακόµη και τα περίφηµα «µαύρα ταµεία» της Siemens ξεφτιλίστηκαν από µια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής.]
— Γιατί ξεφτιλίστηκε η ίδια και όσοι τα «φάγανε μαζί.»

Για VODAFONE και ΤΕLΕΒΟΧ

Μια συμβουλή στον Ανώνυμο φίλο,

που υποφέρει από VODAFONE και TELEBOX.

Εγώ καθάρισα μαζί τους, απειλώντας ότι θα τους κυνηγήσω δικαστικά.

Φυσικά δεν είχα πληρώσει λογαριασμούς για δυο μήνες.

Ζήτα από τη VODAFONE να σε συνδέσει με τη συμμορία της.

Κι αν δεν επιμένεις στην ανωνυμία έλα να κυνηγήσουμε μαζί τη μαφία.

Νιώθω πολύ μόνος τούτες τις δύσκολες μέρες, φίλε.

Κοιτάζω γύρω μου τη θάλασσα των πολυκατοικιών, τα γραφεία και τα άδεια καταστήματα. Χιλιάδες κτίρια σε ολόκληρη την πατρίδα μας που κρύβουν μέσα τους τα εκατομμύρια των συμπολιτών μας. Ένας-ένας στο μικρόκοσμό του αισθάνεται απελπισμένος και απροστάτευτος εμπρός στη μανία αυτών που ο ίδιος ψήφισε με τα χεράκια του, για ακόμα καλύτερες μέρες, σοκαρισμένος από την ξεδιάντροπη σοσιαλιστική κοροϊδία που ζει εδώ και δυο χρόνια και που όμοιά της δεν μπορεί να θυμηθεί, αηδιασμένος από τους μπουνταλάδες της κέντρο και πέρα-δώθε Δεξιάς, σφυροκοπημένος από τα σενάρια τρόμου που εξαπολύουν καθημερινά καταπάνω του τα εντεταλμένα ΜΜΕ. Κι όμως, αυτός ο ένας-ένας πίσω από....
τους τοίχους των πολυκατοικιών, των γραφείων και των καταστημάτων, είναι ένας ολόκληρος λαός. Είναι ο λαός μας. Λοιπόν, πρέπει να ανοίξουμε τις πόρτες όχι των ολίγων, αλλά των πολλών, προτού οι ολίγοι σκηνοθετήσουν την επανάστασή μας για λογαριασμό μας. Οι ανώνυμοι πολλοί γνωρίζουν πως οι ολίγοι καρεκλοκένταυροι πήραν την πατρίδα μας στο λαιμό τους με την προδοσία, την αναισθησία ή τη βλακεία τους.
Το νιώθουν, το ξέρουν, το μουρμουρίζουν και θυμώνουν, σαν να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο, όμως δε βρίσκουν το κουράγιο να το πουν, μήπως τους μαλώσουν ως αντιδημοκράτες, το μέγιστο αμάρτημα της εποχής μας. Κι όταν μιλούν, γίνονται ο κουραμπιές στο πιάτο των τηλεοπτικών καραγκιόζηδων, και των λαϊκίστικων εκπομπών που σκόπιμα τοποθετούνται στα κανάλια ώστε να εκτονώνουν τη λαϊκή οργή.
Είναι δέκα εκατομμύρια άνθρωποι εμπρός σε μερικές εκατοντάδες σαρδανάπαλων που από το προσκήνιο και το παρασκήνιο της πολιτικής και οικονομικής ζωής παίρνουν αποφάσεις με τα ξένα αφεντικά τους κεκλεισμένων των θυρών.
Τώρα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να πάρουμε τη χώρα μας από τα χέρια των διεκπεραιωτών της εξουσίας, των υπαλλήλων των εγχώριων και ξένων συμφερόντων. Τώρα πρέπει να ξυπνήσουμε αυτόν τον τεμπέλη, γκρινιάρη γερολαό. Να του πούμε ότι δεν έχει δικαιώματα, ναι δεν έχει δικαιώματα, όχι γιατί του τα περιορίζουν οι τροϊκανοί και οι παπανδρέηδες, αλλά επειδή ο ίδιος εκχώρησε σ’ αυτούς το δικαίωμα να του δίνουν δήθεν δικαιώματα.
Εκχωρώντας το δήθεν δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος για τη ζωή του, σύμφωνα με τους δικούς του, πατροπαράδοτους και αρχέγονους κανόνες, ο «μέσος Έλλην», ο εργαζόμενος, ο αγρότης, η νοικοκυρά, άνοιξαν το δρόμο στη συμμορία των πολιτικάντηδων, των κουλτουριάρηδων και των συνδικαλιστών, των κατ’ επάγγελμα δηλαδή τεμπέληδων, των παρακμίων που εκτρέφει σαν τους σκώληκες το πολιτικό σύστημα, να αποφασίζουν για λογαριασμό του σ’ ένα παιχνίδι «δημοκρατίας» με σημαδεμένα χαρτιά.
Στην πραγματικότητα, δεν έχουμε δικαιώματα πάνω στα οποία μπορούμε να χτίσουμε τη ζωή μας, ελεύθεροι και χωρίς να φοβόμαστε, όταν κάποιοι άλλοι αποφασίζουν να μας τα δώσουν ή να μας τα πάρουν, ή να δώσουν τα δικαιώματά μας σε άλλους, όταν αποφασίζουν να μας εθνοκαθαρίσουν γιατί δεν ταιριάζουμε στο ιδεολογικό τους εξάμβλωμα που ονομάζουν με θράσος «Δημοκρατία».
Αυτός ο σκουριασμένος από το καθισιό, αυτός ο αποπροσανατολισμένος λαός που ζει μια εικονική ζωή μέσα από την απάτη των ηλεκτρονικών μέσων, πρέπει να βγει στο φως της μέρας, να λουστεί με παγωμένο νερό και να αντιληφθεί πως αν χάνει τώρα τα κεκτημένα του τα οικονομικά, και αύριο τα πολιτικά, και τελικά την ίδια του την ελευθερία, είναι γιατί αφέθηκε να πιστέψει τους εκμαυλιστές του που του μιλούσαν για τα ανθρώπινα, τα εργασιακά, τα φεμινιστικά, τα συνδικαλιστικά του δικαιώματα, και ξέχασε τις υποχρεώσεις του. Υποχρεώσεις όχι απέναντι στο βουλευτή «του», τον εργατοπατέρα «του», το κόμμα «του». Το γιγαντωμένο, τερατώδες κράτος που ζέχνει είναι δημιούργημα όλων αυτών που του πούλησαν –και αγόρασε το παραμύθι τους.
Ε λοιπόν, το παραμύθι των «δημοκρατικών δυνάμεων» έλαβε τέλος.
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.
ALIAKMON

«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: ο Έλληνας»

του ποιητή Χάρη Βλαβιανού

1. Αυτονόητη διαπίστωση: οι ευθύνες για την κρίση βαραίνουν όλους μας, κι ας μην είναι εξίσου μοιρασμένες. Η Ελλάδα κατάφερε να οικοδομήσει ένα κράτος [διεφθαρμένο, φαύλο, σαθρό], αλλά όχι μια κοινωνία. Είμαστε άθροισμα ατόμων που το καθένα κοιτάζει να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο [και παράνομο] το συμφέρον του σε βάρος των υπολοίπων. Δεν υπάρχει αίσθηση κοινού πεπρωμένου, άρα αποδοχή της ανάγκης για θυσίες.

2. Συζητάμε διαρκώς για τις ευθύνες των πολιτικών. Είναι ασφαλώς μεγάλες. Ξεχνάμε όμως τις δικές μας. Οι πολιτικοί είναι «σαρξ εκ της σαρκός μας». Είναι άνθρωποι «δικοί μας». Βρίσκονται εκεί που τους τοποθετήσαμε για έναν και μόνο λόγο: για να ικανοποιήσουν τις δικές μας επιθυμίες. Το τίμημα γνωστό: κι αυτοί θα επωφεληθούν από τη συναλλαγή. Έτσι ορίζουν οι κανόνες του παιχνιδιού. Απλώς, όταν σ' ένα σύνολο οι πάντες συμπεριφέρονται ως "free riders", θα έρθει η στιγμή που θα χρεοκοπήσουν ομαδικά. Η φράση «κορόιδο είμαι εγώ;», αν ειπωθεί ταυτόχρονα απ' όλους, οδηγεί ακριβώς στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. «Είναι πιο εύκολο να περάσει μια καμήλα από τα μάτι μιας βελόνας, αν τη 'λαδώσουμε' πρώτα», λέει μια ναπολιτάνικη παροιμία. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι δική μας.

3. Όταν το 1989 [εν μέσω του σκανδάλου Κοσκωτά] ο Παπανδρέου είχε πει το περίφημο, «δεν υπάρχουν θεσμοί, υπάρχει λαός», υπογράμμιζε με σαφή και πυκνό τρόπο, το αυτονόητο. Εξού και παραμένει ένας από τους πλέον δημοφιλείς πολιτικούς μας. Οι θεσμοί είναι κάτι χειροπιαστό. Είναι οι «φράκτες» του Χέγκελ που «καθοδηγούν, την αγέλη των ανθρώπων σε μια κοινωνία». Ο «λαός» είναι κάτι ακαθόριστο που παύει να έχει νόημα όταν μιλάμε για ευθύνη.

4. «Η συνείδηση», έλεγε ο μέγας ιταλός κωμικός Αλμπέρτο Σόρντι, «είναι εκείνη η φωνή που την ώρα που διαπράττεις το έγκλημα σου ψιθυρίζει να μην αφήνεις πίσω σου δακτυλικά αποτυπώματα». Επομένως όταν όλοι μας επαναλαμβάνουμε σε κάθε ευκαιρία ότι έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη, εννοούμε ότι φροντίσαμε τα αποτυπώματα να είναι του διπλανού μας.

5. Νόμοι στην Ελλάδα υπάρχουν. Αλλά για να λειτουργήσουν πρέπει η πολιτεία [πολιτικοί και πολίτες] να δημιουργήσει ένα πλαίσιο, ένα περιβάλλον [ένα «πνεύμα» θα έλεγε ο Μοντεσκιέ] που να τους «προστατεύει». Τέτοιο πλαίσιο στην Ελλάδα δεν υφίσταται. Επομένως;
[Ως προς αυτό τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη είναι διαφωτιστικά. Όχι όμως όπως το εννοούσε ο Σεφέρης.]

6. Δεν είναι τυχαίο ότι σε καμία ευρωπαϊκή γλώσσα δεν υπάρχουν οι λέξεις «αυθαίρετο», «ημιυπαίθριο». [Δεν ήταν μόνο ο Ελύτης δεινός γλωσσοπλάστης].

7. Μνημονεύουμε διαρκώς τους αρχαίους [παρ' όλο που κανένα κρατικό Ίδρυμα, ούτε καν η Ακαδημία, δεν έχει φροντίσει εδώ και 180 χρόνια για μια έγκυρη έκδοση των κειμένων]. Επομένως γνωρίζουμε το νόημα της λέξης «ύβρις» και τι αυτή συνεπάγεται. Ζούμε τις συνέπειες της. Δεν μπορεί κανείς να ταξιδεύει μονίμως στην πρώτη θέση με εισιτήριο τρίτης.

8. Όπως σημειώνει ο ιρλανδός συγγραφέας Μπρένταν Μπίαμ, στον 19ο αιώνα, στο κελί των θανατοποινιτών, στις φυλακές του Ντάραμ, οι αρχές είχαν αναρτήσει ξύλινη πινακίδα που έγραφε: «Το σήμερα είναι το αύριο που εχθές φοβόσουν ότι θα 'ρθει». Ήταν το τελευταίο πράγμα που αντίκριζαν οι μελλοθάνατοι προτού οδηγηθούν στην κρεμάλα. Μήπως θα έπρεπε και εμείς να αναρτήσουμε την ίδια επιγραφή στις πλατείες των πόλεων και των χωριών μας;

9. Το θηρίο στην αρένα είναι ο όχλος, όχι το αιλουροειδές. Η Ελλάδα κατάντησε Κολοσσαίο - συνονθύλευμα εγωπαθών θεατών. Άρα γιατί εξανίσταται αν η Τρόικα [η triumvirates] ορίζει τη μοίρα της; Απλώς η Ρώμη μετακόμισε στις Βρυξέλλες και ο Καίσαρ φοράει πλέον κουστούμι Αρμάνι.

10. «Ευτυχώς αποφύγαμε το σκάνδαλο. Απαγορεύτηκε η δημοσιοποίηση των πρακτικών της έρευνας. Ο Ποντίφικας μεταξύ άλλων είχε κατηγορηθεί για πειρατεία, βιασμό, φόνο, σοδομισμό και μαστροπεία». Ο Άγγλος ιστορικός Γίββων σε επιστολή του προς δικαστικό. (Φράση που μας αφήνει παγερά αδιάφορους.)

10+1 Επαναλαμβάνουμε διαρκώς ότι μοναδική διέξοδος από την κρίση είναι να αναλάβει τα ινία της χώρας μια νέα γενιά ανθρώπων με άλλες αξίες, άλλες νοοτροπίες, άλλες προτεραιότητες, άλλα οράματα, μια γενιά που θα έχει διδαχθεί στα σχολεία και τα Πανεπιστήμιά μας ένα νέο ήθος. Αν ισχύει μια τέτοια αισιόδοξη αντίληψη, τότε γιατί από τη γενιά του Πολυτεχνείου, την πλέον αγωνιστική, μαρτυρική και εγγράμματη γενιά των τελευταίων δεκαετιών, παραδόθηκε η Ελλάδα σε βαθιά παρακμή, με έντονα τα σημάδια της σήψης και της διαφθοράς σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής; Μια χώρα βουτηγμένη στο life style, τα σκάνδαλα, την ανομία, τη βουλιμία για εύκολο και παράνομο χρήμα; Πώς φτάσαμε από τον «ηρωικό» Θεοδωράκη και την «επική» Φαραντούρη στον προγλωσσικό Ρουβά και την «ανορθωμένη» Βίσση; Από τα μπουντρούμια της ΕΑΤ/ΕΣΑ στις βίλες της Μυκόνου; Από την αυτοθυσία του Παναγούλη στο «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου; Από το «ΑΝΤΙ» και τον «Πολίτη» στο ΝΙΤRΟ και το FAQ; Στην Ιστορία υπάρχουν τομές, βίαιες ανατροπές αλλά πάντα διακρίνουμε και τη δύναμη της συνέχειας. Υπάρχει επομένως μία αιτία που η Ελλάδα του 2011 είναι αυτή που είναι. Και η αιτία είναι ένα ψέμα που είπαμε στον εαυτό μας εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, που μετά το κάναμε πράξη και για το οποίο τώρα ελάχιστοι από μας μετανιώνουν. Αυτό το ψέμα είναι τώρα η ζωή μας. Και δύσκολα θα βγάλουμε μέσα από αυτό μια νέα αλήθεια. Εκτός κι αν τα παιδιά μας .

ΥΓ
Η Ελλάδα είναι ένα παράδοξο. Είναι ένας βούρκος που μέσα του ανθίζουν κρίνα. Ας μας παρηγορήσουν αυτά. Και τ' άστρα που ακόμη λάμπουν στον ουρανό κάποιων Ελλήνων.

Καβλικράτης εν δράσει…

Καταστρέφουν το χωριό - πρότυπο

Δεν θέλω κατσίκα... Απλά θέλω να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα!

Εδώ και 15 μέρες το Κοινοτικό Κατάστημα Ανάβρας μαζί με το αγροτικό ιατρείο και την κατοικία του γιατρού που εξυπηρετούνται από τον ίδιο καυστήρα δεν έχουν θέρμανση! Υπάλληλοι, γιατρός και ασθενείς ξεπαγιάζουν, ενώ από εβδομάδα θα μείνουν από πετρέλαιο και τα σχολεία… Την ίδια στιγμή από τις 28 Φεβρουαρίου η Ανάβρα έχει μείνει χωρίς υπάλληλο καθαριότητας!

Τα πρώτα προβλήματα του Καλλικράτη άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στην Ανάβρα, ένα χωριό πρότυπο – παράδειγμα για Ελλάδα και εξωτερικό.

Πιο συγκεκριμένα και σε ό,τι αφορά το πρόβλημα της θέρμανσης, όπως αναφέρει ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Γιώργος Κελάφας, παρά τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις

για ανεφοδιασμό ακόμα η Δημοτική Αρχή έχει μείνει στις υποσχέσεις.

«Από το Δεκέμβριο του 2010 μέχρι σήμερα έχουν διατεθεί από το Δήμο μόνο 840 λίτρα πετρελαίου», αναφέρει ο κ. Κελάφας και καταγγέλλει εμπάθεια δημοτικών συμβούλων στο πρόσωπό του.

Να μείνουν όμως από καύσιμα κινδυνεύουν και τα σχολικά κτήρια της περιοχής, το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο, καθώς το απόθεμα του πετρελαίου που διαθέτουν δεν ξεπερνά τα 8 εκατοστά, το οποίο θα εξαντληθεί κατά την πρώτη μέρα λειτουργίας του σχολείου την επόμενη εβδομάδα. «Σώθηκαν τα παιδάκια που δεν λειτουργούσαν τα σχολεία με τα χιόνια. Αλλιώς θα είχαν ξεπαγιάσει».

Χωρίς υπάλληλο καθαριότητας Την ίδια στιγμή το χωριό έχει μείνει χωρίς υπάλληλο για την καθαριότητα του οικισμού και το Πάρκο από τις 28 Φεβρουαρίου, καθώς έληξε η σύμβαση του υπαλλήλου που εργαζόταν.

«Σε συνεχείς ερωτήσεις μου προς τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο και το Δήμαρχο το μόνο που παίρνω είναι υποσχέσεις και τίποτα παραπάνω. Έχουν περάσει 11 μέρες που δεν έχει περάσει κανείς να καθαρίσει. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα τεθεί στο τέλος και ζήτημα δημόσιας υγείας», λέει αγανακτισμένος ο κ. Κελάφας.

Συνέχεια προβλημάτων: Όπως καταγγέλλει ο κ. Κελάφας ο Δήμος άφησε την Ανάβρα στο έλεος της μοίρας της και την Καθαρή Δευτέρα με την έντονη κακοκαιρία και τη σφοδρή χιονόπτωση.

«Αποφάσισαν από το Δήμο τη Δευτέρα βράδυ στις 11.00 με μισό μέτρο χιόνι και έντονη χιονοθύελλα να πάρουν τηλέφωνο τον υπάλληλο που είχε απολυθεί λίγες μέρες πριν να του ζητήσουν να πληρωθεί μεροκάματο για να κάνει αποχιονισμό», αναφέρει ο Τοπικός Πρόεδρος.

Παράλληλα ο κ। Κελάφας δέχθηκε αρνητική απάντηση στην πρότασή του να οριστεί Σύμβουλος χωρίς αμοιβή σε θέματα τεχνικά, πολιτισμού και περιβάλλοντος η Μάχη Καραλή, Δρ. Αρχιτέκτων, Καθηγήτρια ΕΜΠ και επί 16 χρόνια δεξί χέρι του π. Προέδρου της Κοινότητας Δημ. Χρ. Τσουκαλά και Τεχνική Σύμβουλος της Κοινότητας.

Υ.Γ. δικό μου.

Έτσι τελειώνουν τα ουτοπικά οράματα κάποιων ρομαντικών.

Ο ρεαλισμός του Καβλικράτη άρχισε τη δράση του.

Ουτοπικές σκέψεις και δράσεις είναι αποδιοπομπαίες.

Αν ήμουν Τσουκαλάς, θα είχα ξεκινήσει αντάρτικο!