Άρχισαν να μιλάνε οι «σωτήρες» του τόπου.

Τάδε έφη Πανούλης περί περιβάλλοντος, προσπαθώντας να μιμηθεί το λόγο του Σιδερένιου.

…Όσον αφορά τα θέματα περιβάλλοντος, ο κ. Σκοτινιώτης επανέλαβε ότι θα αποτελέσει ύψιστη προτεραιότητα στο νέο Δήμο η ανάπτυξη των απαραίτητων υποδομών κι ενός μηχανισμού ελέγχου, ώστε να αντιμετωπίζονται δραστικά και κατά απόλυτη προτεραιότητα ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θέτουν σε κίνδυνο αφενός μεν τη δημόσια υγεία, αφετέρου δε το τουριστικό προϊόν της περιοχής.

…Η αυτοδιοικητική αντίληψη του κ. Σκοτινιώτη βρίσκει την εφαρμογή της στον υπό διαμόρφωση συνδυασμό του, που αποτελεί συμπόρευση διαφορετικών πολιτικών κομμάτων, αυτοδιοικητικών πρωτοβουλιών και ενεργών πολιτών απ’ όλο το πολιτικό φάσμα. Αντίληψη που ξεκινά από την πεποίθηση ότι αγωνία του κόσμου σ’ αυτές τις εκλογές, οι οποίες διεξάγονται σε συνθήκες πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης, είναι να εκλεγούν άξια αυτοδιοικητικά στελέχη, ικανά να αναμετρηθούν με επιτυχία με τα τεράστια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο νέος Δήμος, και όχι να γίνει ένας αγώνας για κομματικές καταγραφές. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σε συνάντηση με αυτοδιοικητικούς παράγοντες, «εμείς δεν επιστρατευτήκαμε από κανέναν για να λύσουμε εσωκομματικά προβλήματα. Εμείς συστρατευόμαστε σε μια μεγάλη αυτοδιοικητική πρωτοβουλία, σε μια πλατιά κοινωνική συμμαχία, για μια νέα αρχή στη Δημοτική μας Αυτοδιοίκηση, για μια γνήσια Αυτοδιοικητική Συμπολιτεία».

Τάδε έφη Ροδούλα. Ανενδοίαστα.

«Με μεγάλη χαρά υποδέχθηκα σήμερα στο γραφείο μου στη Βουλή, τον υποψήφιο Δήμαρχο Βόλου κ. Πάνο Σκοτινιώτη, με τον οποίο με συνδέει μακρά φιλία και κοινοί αγώνες για δημοκρατία και πρόοδο. Η στήριξη του ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του κ. Σκοτινιώτη ως επικεφαλής μιας μεγάλης αυτοδιοικητικής συμμαχίας, είναι επιλογή πολιτικής αξιοπρέπειας και ικανότητας, ήθους και εμπειρίας, προοπτικής και νίκης προς όφελος της κοινωνίας και του νέου δήμου, στα πλαίσια της μεγάλης μεταρρύθμισης του Καλλικράτη που έφερε η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.
Εύχομαι μεγάλη επιτυχία στον Πάνο Σκοτινιώτη και καλώ τους συμπολίτες μου να στηρίξουν δυνατά την υποψηφιότητά του».

Τάδε έφη Νάκος περί περιφερειακού.

«δεν μας παραξενεύει η συνεχιζόμενη ανακολουθία του αρμοδίου Υφυπουργού της κυβέρνησης Γιάννη Μαγκριώτη, αυτό που μας παραξενεύει είναι ότι μετά την διεξαχθείσα σύσκεψη ο κ. Μαγκριώτης δεν είπε ούτε μία λέξη... για το τι σκοπεύει να κάνει για τη συνέχιση του έργου».

Σχόλιο.

Τι ν’ απαντήσει κανείς και στους τρεις;

Άρχισαν να μιλάνε.

Σε λίγο θ’ αρχίσουν να κυκλοφορούν κι ανάμεσά μας.

Θα το επιτρέψουμε;

Είναι ανέκδοτο;

Greek business:

Σε εθιμοτυπική επίσκεψη Έλληνα υπουργού στο σπίτι του ομολόγου του στην Πορτογαλία, ο Έλληνας μένει έκπληκτος από την χλιδή του σπιτιού. Χρυσά πόμολα, αλαβάστρινα είδη υγιεινής, κλπ, κλπ. Ξαφνιασμένος γυρνάει στον Πορτογάλο και τον ρωτάει πως είναι δυνατόν με αυτή την κρίση να έχει τέτοιο σπίτι. Ο Πορτογάλος τον πηγαίνει στο παράθυρο του σπιτιού και του λέει: «Βλέπεις εκείνη τη γέφυρα απέναντι ?" "Ναι" του λέει ο Έλληνας "Κόστισε 10 εκατ., ...και τα 5 είναι εδώ μέσα". Μετά από ένα χρόνο πάει ο Πορτογάλος στο σπίτι του Έλληνα και παθαίνει την πλάκα του. Όλα είναι πλατινένια. Γυρνάει στον Έλληνα και τον ρωτάει πως είναι δυνατόν με αυτή την κρίση να αποκτήσει μέσα σ' ένα χρόνο τέτοιο σπίτι. Ο Έλληνας τον πηγαίνει στο παράθυρο του σπιτιού και του λέει: «Βλέπεις εκείνη τη γέφυρα απέναντι ?" "ΟΧΙ" του απαντάει εκείνος. "Κόστισε 20 εκατ., ..και είναι όλα εδώ μέσα."

K. Kαστοριάδης, Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

-Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνον στις διαπιστώσεις... Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθειά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

-Κ.Κ.: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.Χ.

-Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας...

-Κ.Κ.: Τι να κάνουμε... Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις-και πάντως, μετά τον περίεργο 4ο π.Χ. αιώνα-η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα - πράγμα ανθελληνικότατο. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των «δυνατών» και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ' αυτήν του Πεκίνου... Μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ' ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ' αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

-Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

-Κ.Κ.: Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτηση, για ποιον λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

-Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Κ.Κ.: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με «ταξικά» συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης...

-Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

-Κ.Κ.: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδο του. Αλλά τα όποια αποτελέσματα τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω... Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά έναν βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν «ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά»;

-Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε, θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

-K.K.: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μια τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο... Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα... Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

-Πώς την εννοείτε αυτήν την ευθύνη;

-Κ.Κ.: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

-Θέλετε να πείτε ότι αντιθέτως σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη...

-Κ.Κ.: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντας μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματα του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.

Για δες τι γράφουν οι ξεδιάντροποι. Εκμεταλλεύονται την ανωνυμία τους…

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΑΝΔΟΙΚΟ χωρίς Βολιώτη, είν' εκκλησιά χωρίς Δεσπότη

Κώστα τι έγινε στα Χανιά;

Τι ΠΑΝΔΟΙΚΟ της πουτάνας είναι αυτό
χωρίς εσένα μέσα;

Ποια εκτελεστική γραμματεία και τρίχες άνευ Βολιώτη;
Κάνε λεβέντη μου μια ένσταση να δικαιωθείς.

Τιιιι, έκανες;

Και σε γράφουν στα παπάρια τους οι αλήτες;
Ρε συ Κώστα, πες τους ότι αν βγει ο Σκοτινιώτης, λέμε αν, και θέλει να δώσει κάποια χρήματα με απλή απόδειξη, λέμε αν,
ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙ:
Έλεος πια.
Τι οιΚΩΛΟγικές οργανώσεις είναι αυτές,
δεν μπορώ να καταλάβω.

Αναρτήθηκε από Voliotaki στις 11:32 μ.μ.

ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΟΧΙ. Η συντριβή της κοινής λογικής, μεταξύ γελοίου και τραγικού!!!

Του Όθωνα Ιακωβίδη

Είπε, ο Γιώργος Παπανδρέου, σε ομιλία του κατά την τελετή εγκαινίων στη ΔΕΘ, κατά λέξη, με κάθε σοβαρότητα, μειλίχιο ύφος και αυτοπεποίθηση...
«Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα. Και τα καταφέραμε».
Για ακόμη μία φορά, χτύπησε με τη βαριοπούλα του παραλογισμού την κρυστάλλινη επιφάνεια της λογικής και αποσυντόνισε, πάλι, τη λειτουργία της κριτικής ικανότητάς μας.
Τσιμπήθηκα, για να βεβαιωθώ ότι δεν βλέπω όνειρα, έδωσα μερικά σκαμπίλια στα μούτρα μου, σηκώθηκα και έγραψα την πρόταση που μόλις εκφώνησε, σε ένα κομμάτι χαρτί, άφησα τη συνέχεια της ομιλίας του και έσκυψα να καταλάβω το νόημα αυτού που είπε.
«Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα».
- Καλά, πως σώζεται μία χώρα, με την υπογραφή της παράδοσης της Ελευθερίας της στον πλέον ζωτικό και στρατηγικό χώρο της επικράτειάς της, την Οικονομία της ;;; διερωτήθηκα και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό αυτό που είπε, επί του θέματος, (στις 9 Αυγ.2010) ο μεγάλος μας Μίκης:

«Θα ‘θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας. Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;»
Και, αμέσως μετά, έκανα την εξής σκέψη: Το ΟΧΙ που είπε ο Μεταξάς στις 28 Οκτωβρίου του 1940, κόστισε στην Ελληνική κοινωνία τα μύρια όσα βάσανα. Πόλεμο, δηλαδή το τέλειο κακό, με εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ορφανεμένες από γιούς, αδερφούς και συζύγους, πείνα, πλήρη καταρράκωση κάθε ανθρώπινου και πολιτικού δικαιώματος, απώλεια της αξίας κάθε κινητού ή ακίνητου υλικού, απώλεια και προσβολή της κάθε Ελευθερίας.
Ακούσατε ποτέ κάποιον Έλληνα να κατηγορήσει τον Μεταξά για το ΟΧΙ που είπε;
Όχι μόνο δεν έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό το ΟΧΙ, από κανέναν Έλληνα και Ελληνίδα (από αυτές τις ίδιες που μαυροφόρεσαν και μαυροπόρεψαν όλη τους τη ζωή, για τον χαμένο ή σακατεμένο άντρα ή παιδί τους), αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Όλες οι πολιτικές παρατάξεις, θέλουν να οικειοποιηθούν αυτό το ΟΧΙ, αυτή την καταστροφή!
Σύσσωμος ο Ελληνικός λαός το γιορτάζει και το χειροκροτεί αυθόρμητα!
Γιατί;
Πώς γίνεται, το τεράστιο αυτό κακό να γιορτάζεται από έναν ολόκληρο λαό, με ξέφρενο ενθουσιασμό;;;
Το «γιατί» αυτό, το ξέρουμε, αλλά θέλουν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε.
Στο «γιατί» αυτό, απαντά μία πανανθρώπινη αλήθεια: Η πρώτη Αξία στην ιεράρχηση των ανθρώπινων και κοινωνικών Αξιών, είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Αυτή, που οι Έλληνες ανέδειξαν πρώτοι, στα ιστορικά βάθη, σαν ανθρώπινη Αξία που, μετά, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση στην ιεράρχηση των Αξιών.
Αυτή, που εμείς οι Έλληνες την αναγνωρίζουμε από την ταραγμένη όψη της, καθώς διαβαίνει βιαστικά προς το μέλλον, που την ξέρουμε «από την κόψη του σπαθιού της την τρομερή» και από το ότι είναι «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων, τα ιερά».
Η «οικονομική ευμάρεια» (και μάλιστα των ολίγων), δεν συγκαταλέγεται καν στις ανθρώπινες και κοινωνικές Αξίες. Αποτελεί, απλώς, έναν κοινωνικό στόχο. Αποδεκτό, επιθυμητό, αλλά όχι Αξία.
Χάριν αυτού του στόχου, η πολιτική ηγεσία συμφώνησε ή ανέχθηκε την παράδοση της Ελευθερίας μας και την απώλεια της εθνικής μας Ανεξαρτησίας, επί του πλέον ζωτικού και στρατηγικού χώρου της πατρίδας μας, αυτού της Οικονομίας μας.
Η πατρίδα μας, η πατρίδα των Ελλήνων είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Δεν είναι η οικονομική ευμάρεια που για τον ΓΑΠ και τους ομόδοξούς του, αποτελεί τον «νέο πατριωτισμό». Αυτός, δεν μπορεί να μεταγγισθεί στον οργανισμό μας. Είναι για άλλους. Μέσα στο DNA μας βρίσκεται η Ελευθερία, ως Πατρίδα μας.
Αυτή παραδόθηκε με την κατάπτυστη υπογραφή του «Μνημονίου».
«Και τα καταφέραμε», συμπλήρωσε ο ΓΑΠ την πρότασή του: «Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα».
Από τις σκέψεις μου αυτές με ξύπνησε το σφοδρό χειροκρότημα των παρισταμένων ακροατών των λεγομένων του ΓΑΠ.
Και τότε, ένα συναίσθημα αβάσταχτης θλίψης, μπλέχτηκε με το τοπίο γελοιότητας που συνέθεταν οι ασυναρτησίες του ΓΑΠ και η επισημότητα του σκηνικού, με την απαρτία της Κυβέρνησης της χώρας στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, και τους εκπροσώπους όλων των παραγωγικών τάξεων, καθισμένους με την απαιτούμενη σειρά του πρωτοκόλου, αναλόγως της ιεραρχίας, με τη σοβαρότητα των προσώπων των ακροατών του να φαντάζει εντελώς γελοία, καθώς χειροκροτούσαν την αιχμαλωσία τους. Και με κατέλαβε μία απέραντη απαισιοδοξία.
Η απαισιοδοξία που πηγάζει από τη διαπίστωση ότι, στην ανώτατη ιεραρχία της ηγεμονεύουσας τάξης της χώρας μου και μάλιστα σε καθεστώς Δημοκρατίας, η κοινή λογική έχει συντριβεί μεταξύ του γελοίου και του τραγικού.
Δηλαδή, αν η κοινή λογική δεν μπορεί να επικρατήσει στο σκεπτικό και στην πρακτική των ηγεμόνων μας, ποια δύναμη θα οδηγεί τη χώρα στο μέλλον της;
Και ποιο μπορεί να είναι αυτό, όταν το κάθε επόμενο βήμα μας στηρίζεται στη σαθρή βάση μίας κρυμμένης αλήθειας, ή ενός ασύστολου και γελοίου ψεύδους;
Ποιος και πώς έχει καθυποτάξει την πατρίδα μας, την Ελευθερία;
Ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα, καλείται να σκεφθεί και να απαντήσει στο ερώτημα.

Ο μύθος του κρυφού σχολειού και η ιστορία των κλειστών σχολείων του Ιγνάτιου.

Όταν κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή.

Δεν το ήξερε ο Ιγνάτιος και γι’ αυτό έκλεισε τρία σχολεία.

Απόφυγε και το χτίσιμο τριών φυλακών

κι αποφάσισε να χτίσει μια ποδοσφαιρική ομάδα.

Είχε αγοράσει και μια βίλλα στη Γαντζέα

ξοδεύοντας ένα εκατομμύριο Ευρώ.

Εκεί θα φυλάκιζε το σαρκίο του,

καθώς και τα σαρκία επίτιμων αρχιερέων.

Τα σαρκία των μαθητών θα σπέρνονταν σε δημόσιους οίκους.

Ήταν σοσιαλιστής ο δεσπότης…

Σοσιαλιστής του θρησκευτικού καπιταλισμού!

Τον βοήθησε στο σοσιαλιστικό έργο κι ο Καρτάλης

με τα χρήματα των Ολυμπιακών έργων.

Του έχτισε μέλαθρο στα Μελισσιάτικα

κι ο δεσπότης τον βοήθησε να γίνει βουλευτής στο νομό.

Υ.Γ.

Τόλμησα να τα γράψω τα καμώματα του δεσπότη πριν δυο χρόνια στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ,

αλλά το άρθρο το έκοψε ο Σαμαράς.

Ετοιμαζόταν για το ΙΣΤΑΜΕ…

Εγώ ΙΣΤΑΜΑΙ ορθός ακόμη.

Ορθός και Μόνος.

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΔΙΚΑ ΜΑΣ

ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
1. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

2. ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΕ 150-200

3. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΙΜΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 16 ΧΡΟΝΙΑ, ΟΧΙ ΑΠΟ 8.

4. ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΜΟΝΟΝ ΑΝ ΕΧΕΙ 10 ΕΤΩΝ ΕΝΣΗΜΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ.

5. Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΕΞΤΡΑ

6. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΠΟΛΥΤΕΛΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ

7. ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΟΣΩΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝΤΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ.

8. ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΟΝΙΚΑ ΟΡΙΑ. Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΑΣΥΛΙΑ

9. ΑΜΕΣΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ (ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΚΩΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ). ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.

10. ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 2 ΚΟΜΜΑΤΑ,

ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Με τις ευλογίες του υπουργείου

Μακρινοί θύτες-κοντινά θύματα...

Γράφει ο Θανάσης Ι. Νικολαΐδης
thanikolaidi@hotmail.com

ΑΠΕΝΑΝΤΙ στα λόγια τα μεγάλα, τα έργα τα μικρά, τα σίγουρα. Τα μέτρα έχουν τον επείγοντα χαρακτήρα τους και την άμεση εφαρμογή τους. Απλώνουν τη χερούκλα τους κι αδειάζουν πορτοφόλια. Οι «άλλοι» παραμένουν μακριά, ανενόχλητοι και απείραχτοι. Φυγάδευσαν το βιος τους, το ‘κλεισαν σε θυρίδες, το σιγούρεψαν. Το φακελάκι του ο μεγαλογιατρός, τη μίζα του ο τ. υπουργός, τα (υπερ)κέρδη του ο εργοστασιάρχης. Χώρισαν την κοινωνία σε δυο κομμάτια με θύτες και θύματα κι όλοι μας θεατές. Με τους θύτες μακρινούς και απρόσιτους να ξαποσταίνουν απ’ των λόγων τον…τρόμο και ξανά προς τη δόξα. Να ψαχουλεύουν ηδονικά το πουγκί μη λιγοστέψουν, ασύλληπτοι και ακαταδίωκτοι, αφορολόγητοι και ευημερούντες.
«ΚΙ αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θες, τουλάχιστον μην την εξευτελίζεις…». Αν δεν μπορούν οι κυβερνώντες να κάνουν άλμα για τον φευγάτο πλούτο, αν δεν μπορούν να βάλουν χέρι στον κρυμμένο θησαυρό, ας κάνουν έργα των χεριών τους. Στα κοντινά, στα σίγουρα και του χεριού τους. Ν’ αρπάξουν τη χατζάρα για κεφάλια κοντινά. Να διαπιστώσει ο λαός τη βούλησή τους, να δει τα έργα τους γραδάροντας την τόλμη τους, να πάρει κουράγιο, να (τους) δικαιώσει και να δικαιωθεί. ΚΙ αν θέλεις «ονόματα, τηλέφωνα και διευθύνσεις» και ψάξεις, θα τα βρεις. Εμείς δείχνουμε με το δάκτυλο κατηγορίες, Κράτος είσαι-έχεις μαχαίρι και πεπόνι, αν είχες και δυο δράμια θέληση, θα το ’κανες το θαύμα. Θα τα ‘χες βάλει σε τάξη και σειρά.
ΕΙΔΑΜΕ την αγωνία του κ. Πετσάλνικου και…τρομάξαμε. Για τους «εργαζομένους» της βουλής, για τα δίκια τους και τους 16 μισθούς. Εκεί, λένε οι πληροφορίες, πως για δουλειά δύο ατόμων διορίστηκαν 22. Οι υπόλοιποι (20) προσέρχονται στο ταμείο τακτικά και ανελλιπώς. Απ’ την άλλη, οι διαδικασίες για τον κ. Μαντέλη τρέχουν με ρυθμό χελώνας και του Άκη τα «πεπραγμένα» ερευνώνται κι αυτά με τον ίδιο ρυθμό. Στο μεταξύ, το «ιστορικό στέλεχος» βάλθηκε να μας πείσει πως «θέλουν να τον διαλύσουν, να τον εξοντώσουν πολιτικά», λες και κάτι απόμεινε για να διαφυλάξει πέρα απ’ τα πλούτη του. Και, βέβαια, μην ξεχνάμε τα λεβεντόπαιδα της δεξιάς που αποχωρούν με τις αμαρτίες στην πλάτη. Τους φαίνεται η…καμπούρα.

Η δολοφονία της γλώσσας οδηγεί στη λαϊκή υποταγή

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Απριλίου 25, 2009

Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία, ήταν μια λέξη μοναχά “Ελευθερία”
Ο στόχος κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος είναι η υποταγή της πλειοψηφίας μέσω της στέρησης γνώσης και έκφρασης. Σε αυτό το πλαίσιο δράσης, το υπερόπλο που ονομάζεται γλώσσα πρέπει να παραμείνει κτήμα μιας Ελίτ. Οι μάζες πρέπει να στερηθούν τον τρόπο δημιουργικής και ελεύθερης έκφρασης ώστε η νόηση και η παιδεία τους να είναι απόλυτα ελεγχόμενες και στείρες. Γι’ αυτό παραδοσιακά κάθε προοδευτική κίνηση είχε ως βασικό αίτημα την παιδεία, όχι ως προς τα κονδύλια αλλά το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης της Γνώσης.
Το φαινόμενο ελέγχου της ανθρώπινης επικοινωνίας είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην Ελλάδα όμως ο χώρος της παιδείας ήταν ανέκαθεν στο στόχαστρο για συγκεκριμένους λόγους που επικεντρώνονται στη ιδιαίτερη φύση της Ελληνικής γλώσσας:
Η Ελληνική κατέχει την πρώτη θέση στο βιβλίο Γκίνες με 5,000,000 λέξεις και άνω των 80 εκατομμυρίων λεκτικών τύπων. Αντίστοιχα η Αγγλική έχει μόλις 490,000 λέξεις. Ακόμα και βάσει του μοντέρνου λεξικού Webster, η Αγγλική γλώσσα φαίνεται να έχει δανειστεί πάνω από 40,000 Ελληνικές λέξεις. Φανταστείτε ότι από όλες τις Σλαβικές διαλέκτους μαζί έχει δανειστεί μόλις 34 (!) ενώ λ.χ από την Τουρκική 57. Αντίστοιχη και μεγαλύτερη είναι η επιρροή στην Γαλλική, που οδήγησε τον Γάλλο ιστορικό J.P. Vernant να δηλώσει ότι “οι Έλληνες μας εφηύραν” (1997).
Η ίδια πολιτική ακρωτηριασμού Εθνικών γλωσσών όπως είπαμε είναι παγκόσμια πρακτική εμπνευσμένη από την απάνθρωπη ιμπεριαλιστική Βρεταννική αποικιοκρατία που συνεχίζεται από την πλανητική πλέον αυτοκρατορία του καπιταλισμού. Ο άμεσος στόχος είναι εμφανής: Η αποδυνάμωση της ανθρώπινης έκφρασης και σκέψης δημιουργεί τον ιδεατό υπήκοο του νέου καθεστώτος όπου αυτοσκοπός είναι η ταύτιση της ευτυχίας όχι με τη δημιουργία αλλά την κατανάλωση. Ποια πολυεθνική άραγε δεν θα ονειρευόταν ένα παγκόσμιο πελατολόγιο όπου η διανομή των προϊόντων της θα γινόταν χωρίς αντίδραση ή αμφισβήτηση;
Εκεί αποσκοπούσαν και οι εγκάθετοι της “διανόησης” με αριστερή προβιά που προσπάθησαν έντεχνα να συκοφαντήσουν την εκάστοτε Εθνική γλώσσα προσδίδοντας της ταξικό χαρακτήρα: Ο πλούτος της γλώσσας ταυτίστηκε με τον ταξικό πλούτο ενώ ο σωστός προλετάριος έπρεπε να χρησιμοποιεί την απλοποιημένη “προλεταριακή” γραμματική. Τι γελοίος τρόπος για την ηλιθιοποίηση και υποδούλωση της πλειοψηφίας! Το επιχείρημα όχι μόνο αυτοαναιρείται με μια μελέτη της Ποντιακής ή της Κυπριακής διαλέκτου (τι πλούτος) αλλά και από την φύση της ταξικής πάλης με Μαρξιστική ή άλλη προσέγγιση.
Ο ίδιος ο Στάλιν το 1950 διαβλέποντας τη σύνδεση καπιταλισμού – εκφυλισμού της γλώσσας έγραψε:
“Δεν υπάρχει γλώσσα ταξική, γλώσσα του λαού παρά μόνον γλώσσα εθνική. Υπαρχει δημοτική που πρέπει σταδιακά να παραμεριστεί προς όφελος της ιστορικής εθνικής γλώσσας” και συμπληρώνει ” Ισχυρίζονται (οι εγκάθετοι) πως κάθε ταξική γλώσσα έχει την ταξική γραμματική της ήτοι προλεταριακή γραμματική και αστική γραμματική. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Στην εθνική γλώσσα υποτάσσονται οι διάλεκτοι ως κατώτερες μορφές“. (Περί Γλωσσολόγων, 28/7/1950).
Ιδιαίτερα γλώσσες όπως η Ελληνική και η Κινέζικη, οι μόνες ζώσες εδώ και 4,000 χρόνια σύμφωνα με τον Ισπανό ιστορικό Francisco Adrados, αποτελούν μήτρα δημιουργίας ευρύτερου πλέγματος γλωσσών που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη Μητρική. Κατά τον Adrados οι περισσότερες γλώσσες του πλανήτη σήμερα θεωρούνται κρυφοελληνικές γεγονός που αποδεικνύεται από τα τμήματα Ελληνικών σπουδών ανά τον κόσμο.

Thomas Macaulay
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού είναι η περίπτωση της Ινδίας και των Σανσκριτικών. Τα Σανσκριτικά είναι η μήτρα των 150 και πλέον διαλέκτων που ομιλούνται στην Ινδία και θα μπορούσε να είναι η ενωτική Λαϊκή γλώσσα, όπως ακριβώς έγινε στο Ισραήλ με την αρχαία Εβραϊκή). Εκεί ανέλαβε δράση ο βαρόνος Θωμάς Μακώλαιυ (Thomas Babington Macaulay, 1800 – 1859) ο αποκαλούμενος Πάπας της Βρετανικής παιδείας των Ινδιών. Οργάνωσε την παιδεία της κατεχόμενης χώρας με σκοπό την κατασκευή μιας ελίτ Ινδών Εξευρωπαϊσμένων κλώνων. “Μιας τάξης ανθρώπων που θα είναι οι ενδιάμεσοι φορείς μεταξύ ημών, των επικυρίαρχων και των εκατομμυρίων που διοικούμε“. Ένα “Κολωνάκι” λοιπόν με σκοπό να δυτικοποιήσει παιδεία, συνήθειες και ήθη.
Αυτό ακριβώς το Κολωνάκι (με την ομώνυμη έδρα μάλιστα!) που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, για το οποίο διατέθηκαν πακτωλοί χρημάτων με σκοπό την αντίστοιχη εξευτελιστική διάβρωση. Επιστρατεύτηκαν απίστευτες περσόνες τύπου Κωστόπουλου για να περάσουν ένα life – style γκλαμουριάς και αγαμίας με όπλο την αμορφωσιά. Το “θέλω να γίνω σιτάρ“, αστείρευτη πηγή γέλιου στις παλιές Ελληνικές ταινίες έγινε επίσημη γλώσσα του Αθηναϊκού νεοαστικού κράτους και προωθήθηκε στους ιθαγενείς με χάντρες (πολύχρωμα εξώφυλλα) και τσόντα. Καρπαζοεισπράκτορες και λοβοτομημένοι Αυνάνες καθιερώθηκαν σαν status symbol με κοινό παράγοντα την ακρωτηριασμένη δυνατότητα έκφρασης και άφθονο χρήμα. Αποτέλεσμα;
Σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση της Alco για το Ινστιτούτο επικοινωνίας, το 64,8% των κατοίκων της Αττικής χρησιμοποιεί ξενικές λέξεις στην καθημερινή του ομιλία! Το ποσοστό πέφτει αισθητά στην επαρχία, αλλά είπαμε, γεωγραφικό το “Κολωνάκι” των συμπλεγματικών.
Ποια Αριστερά; Το υπόβαθρο αυτής της εξαθλίωσης είχε θεμελιωθεί νωρίτερα βέβαια με τις απίστευτες ενέργειες του 1910 αλλά κυρίως του 1976 όπου η Ελληνική Δεξιά έδειξε το απεχθές της πρόσωπο ακρωτηριάζοντας την Ελληνική γλώσσα με την προκλητική ανοχή της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που από θεματοφύλακας της ελεύθερης και ποιοτικής παιδείας, έγινε δεκανίκι του καπιταλισμού ακυρώνοντας αγώνες δεκαετιών. Το “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” έγινε “φεράρι για τους πρυτάνεις, κλειστό πανεπιστήμιο και φασισμός στα ιδρύματα”. Το ταγάρι της Πόπης Τσουκάτου (αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική πρωτοβουλία) έγινε Λουί Βιτόν και βόλτες μεταξύ Μυκόνου και Κολωνακίου. Powered by Siemens.
Το έγκλημα έγινε με την συνενοχή των καπηλευτών της γενιάς του Πολυτεχνείου και οδήγησε τον Κορνήλιο Καστοριάδη να δηλώσει αηδιασμένος: ” Αν δεν θέλετε κύριοι του υπουργείου να κάνετε φωνητική ορθογραφία τότε πρέπει να αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι έκαναν. Δεν υπήρχαν στα αρχαία Ελληνικά γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτά τα κτήνη, τα τετράποδα που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας που τελικά είναι η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων Ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ότι χτίσαμε. Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρονου Ελληνισμού”. Βόλος, 1989.
Επιμένουμε σε αυτή τη χώρα να ζούμε σε έναν μίζερο μικρόκοσμο με μίζερες επιδιώξεις που συνεπάγονται μίζερα όνειρα. Έτσι και στο θέμα της ΕΕ δεν έχουμε αντιληφθεί ότι είμαστε ένα παράρτημα μιας πολυεθνικής που αν θέλει να έχει τη στοιχειώδη ευημερία για τους πολίτες της πρέπει να αγωνιστεί για το εδώ μαγαζί και όχι για τις ιδεοληψίες ή τα κομματικά συμφέροντα του καθενός. Τρανταχτό παράδειγμα των αρλεκίνων που στέλνουμε στην Ευρωβουλή (και φαίνεται μας αντιπροσωπεύουν επάξια) είναι η αντίδραση των Ελλήνων ευρωβουλευτών στην πρόταση Ισπανών (!!) συναδέλφων τους να ψηφιστεί η Αρχαία Ελληνική ως επίσημη γλώσσα της ΕΕ. Την αγνόησαν επιδεικτικά και τις τρεις φορές που κατατέθηκε!
Ναι μεν ο επερχόμενος παγκόσμιος πολιτισμός αποσκοπεί στην επιβολή μιας παγκόσμιας γλώσσας, είναι όμως στο χέρι μας, στην καθημερινότητα μας να δράσουμε όχι ως ανάχωμα αλλά ως δημιουργοί και ενεργοί φορείς ενός πολιτισμού βασιζόμενου στην Ανθρωπιστική παιδεία που μας έχουν στερήσει. Και ο αγώνας αυτός είναι απλός, καθημερινός και όμορφος.


Εφημερίδα “Το Παρόν”

Ο σπουδαιότερος Έλληνας όλων των εποχών !!!

Με ομόφωνη γνώμη όλων των συντακτών της εφημερίδας μας, ψηφίσαμε για τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο Έλληνα όλων των εποχών, τον ΜΗΤΣΟ από την Δραπετσώνα που με το τρίκυκλό του και την σκύλα του την Σβούρα να τον ακολουθεί από πίσω πιστά, οργώνει καθημερινά τα τελευταία πενήντα χρόνια τις συνοικίες του Πειραιά πουλώντας τις σαρδέλες του (και πιστεύουμε να μην μας παρεξηγήσει ο φιλότιμος Μήτσος που τον συγκρίνουμε με τον Μέγα Εθνάρχη).
Την συγκεκριμένη απόφαση την πήραμε γιατί ο Μήτσος ο Σαρδέλας ή Μήτσος ο Τρίκυκλος, όπως τον αποκαλούν στον Πειραιά, δεν αποποιήθηκε ποτέ τις αρχές που του δίδαξε ο πατέρας του από τον οποίο κληρονόμησε το τρίκυκλο, φορτωμένο σαρδέλες αγορασμένες με μετρητά δικά του.
-Δεν κόβει ποτέ απόδειξη.
-Δεν κάνει δήλωση ΦΠΑ και εφορίας.
-Δεν έχει πάρει δάνεια από τράπεζες.
-Δεν χρωστάει σε κανέναν έμπορο.
-Δεν έχει μπει ποτέ στην ζωή του σε εκκλησία.
-Δεν έχει μιλήσει-συναντήσει ποτέ πολιτικό.
-Δεν παίρνει σύνταξη αν και είναι πλέον 78 ετών και την χώρα την επιβαρύνει μόνο αναπνέοντας τον αέρα της.
-Ταΐζει το σκυλί του μόνο με σαρδέλες που από ποιότητα και τιμή είναι οι καλύτερες της χώρας.
Δεν έχει τίποτα στο όνομά του, ζει σε μία παράγκα χωρίς ρεύμα, νερό, τηλέφωνο. Σαν γνήσιος οικονομολόγος, όταν τον συνέλαβαν γιατί δεν έκοβε αποδείξεις και τον δίκασαν σε έναν μήνα φυλακή με εξαγορά δεν την εξαγόρασε, αλλά προτίμησε να ζήσει τον μύθο του στον Κορυδαλλό και με την ευκαιρία να κοιτάξει λίγο την υγεία του, να τρώει και να πλένεται δωρεάν. Τότε ζητούσε από περιέργεια να μάθει πόσο στοιχίζουν οι αστυνομικοί, οι δικαστές και η φυλακή που ασχολούνται μαζί του και απάντηση δεν έπαιρνε από κανέναν. Στην εμμονή του με αιτήσεις, που του έγραφε κάθε μέρα ο Παλαιοκώστας, προς τα αρμόδια όργανα του κράτους, περιμένοντας να πάρει μία λογική απάντηση, τον έδιωξαν από την φυλακή για να μην μολύνει τους υπόλοιπους κρατούμενους-κοινωνία με τις τρελές αρχές του και ξεκινήσουν να ζητούν απαντήσεις και αυτοί (και ειδικά αυτοί που φυλακίζονται για χρέη στο δημόσιο-έμποροι δηλαδή, που πλήρωναν μια ζωή για να πληρώνονται όλοι αυτοί, που τους έχουν φυλακίσει).

Και ομίλησαν οι μπαρουτοκαπνισμένοι ακτιβιστές!

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΒΕΡΟΙΑΣ
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

> Δελτίο Τύπου

Για τον ακτιβισμό της Δευτέρας 23 Αυγούστου 2010, με τα ψόφια ψάρια στη Νομαρχία Ημαθίας, το κόμμα των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ εξέφρασε τη συμπαράστασή του προς τους διωκόμενους τέσσερις ενεργούς πολίτες της Οικολογικής Ομάδας Βέροιας και της Περιβαλλοντικής Πρωτοβουλίας Μαγνησίας. Ο τρόπος όμως με τον οποίο εκφράστηκε αυτή η συμπαράσταση μας κάνει να πιστεύουμε ότι υπήρξε σκοπιμότητα να ταυτιστεί η ενέργεια αυτή με τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ, τους άκαπνους της οικολογίας. Οι οργανώσεις μας επιθυμούν να διευκρινίσουν ότι καμία σχέση δεν έχουν με το κόμμα των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ, το οποίο επιδιώκει συνεχώς να σκυλεύει και να εκμεταλλεύεται τους αγώνες των άλλων. Τους αγώνες εκατοντάδων οικολογικών οργανώσεων σε όλη την Ελλάδα, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με το κόμμα αυτό.

ΓΙΑ ΤΗΝ Ο.Ο.Β. ΓΙΑ ΤΗΝ Π.Π.Μ.

Ν. Ασλάνογλου 6946-381707 Κ. Βολιώτης 6977-686838

Υ.Γ.
Έχει δίκιο η Π.Π.Μ., αυτή δεν σκυλεύει αγώνες των άλλων.
Σκυλεύει μόνο δημόσιο χρήμα
«για την προστασία και διαχείριση του περιβάλλοντος».
Μπορεί με το χρήμα αυτό να υποβάλλει και αγωγές