Σάββατο, Αυγούστου 28, 2010
Πέμπτη, Αυγούστου 26, 2010
«Να η εποχή των δολοφόνων.» (Α. Ρεμπό)
Τα μελλούμενα πριν να συμβούν προπομπό στέλνουν τη σκιά τους.
17 Απριλίου 2009, 22:12
Ελευθέριος Ανευλαβής
Ενώ,
«εις την οδόν/ έξω,
ουδέν ακούουν οι λαοί»
(Κ. Καβάφης).
Εκείνοι οι βάρβαροι, που τους περιμέναμε, ήρθαν!
Ανάμεσα στο δάχτυλο και τη σκανδάλη, μαγκωμένη η ανθρωπιά! Δολοφονημένη!
Μέσα στη γενική σφαγή και τις εκατόμβες των νεκρών των πολέμων.
Μέσα στις στρατιές των πεινασμένων απόκληρων της ζωής, που ψάχνουν στα σκουπίδια των χορτάτων.
Μέσα στα απλανή μάτια των πρόωρα γερασμένων παιδιών, που ατενίζουν το κενό της ύπαρξής των. Την κενότητα των ανθρώπων.
Μέσα στις ορδές των αδιάφορων, αλλοτριωμένων ανθρώπων, που «πάντα βιαστικοί μέσα στους άσκοπους δρόμους προφασιζόμενοι κάποιο μεγάλο σκοπό» (Μανόλης Αναγνωστάκης), δεν έχουν καιρό να κοιτάξουν γύρω τους∙ μέσα τους∙ τον διπλανό τους.
Μέσα στο σχολείο που αποδιώχνει τα παιδιά του, αποπαίδια μιας παραπαιδείας, παρά παιδιά παιδείας. Με δάσκαλους πενόμενους, αδιάφορους, απαίδευτους, που παιδεύονται και παιδεύουν τα παιδιά μας.
Μέσα στα πανεπιστήμια, όπου ο έρωτας για τη γνώση και την έρευνα εκφυλλίσθηκε σε πάθος για την Έδρα και παροχή άχρηστων πτυχίων, που η κορνίζα τους αξίζει περισσότερο από το περιεχόμενό της.
Μέσα σε μια «πολιτεία», που δεν θέλει πολίτες, αλλά ευνούχους.
Και πονηροί πολιτικάντηδες, αποδιοπομπαίοι από το ίδιο τους το κόμμα, σκάνε μύτη, πάλι, στο γυαλί, σαν τα σαλιγκάρια, μετά από βροχή.
Γυμνοσάλιαγκες, έρποντας, γλύφοντας και με τα κέρατά τους, σκαρφαλώνουν πάλι στα κορφοβούνια της θεαματικότητας, για να τους βλέπει το θύμα τους, ο ψηφοφόρος, νομίζοντας πως έχει ξεχάσει τις ντροπές τους.
Αδιάντροποι, επιδεικνύουν, αναιδώς, τα γυμνά τους οπίσθια.
Ξεβράκωτοι.
Και η αφασική διανόηση και ο κατινισμός στα αιμοβόρα, σπερμοβόρα, αιδοιόφρονα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού).
Και αργυραμοιβοί ρασοφόροι κολλυβιστάδες που θησαυρίζουν θησαυρούς επί της γης, πουλώντας στους μακαρίους πτωχούς τω πνεύματι, την βασιλεία των ουρανών και απολαμβάνοντας αυτοί, τις επί γης Βιστωνίδες.
Και οι άνθρωποι, απονευρωμένοι. Μουνουχισμένοι οι άνθρωποι. Στερημένοι το όραμα και την ελπίδα. Βουβοί, μοναξιασμένοι, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή του πλήθους. Ψοφοδεείς του αύριο. Ακυρωμένοι. Βρικολακιασμένοι Κάιν, μιας άλλης εποχής.
«Συντρίβουμε τους τρόπους του σκέπτεσθαι. Συντρίψαμε πια τους δεσμούς της πατρικής, μητρικής, υιικής στοργής, της φιλίας και του έρωτα. Αν θέλετε μια εικόνα της ζωής, φανταστείτε ένα πέλμα που θα συντρίβει τη μορφή του ανθρώπου.». (Όργουελ. 1984)
Πολτός το ανθρώπινο πρόσωπο.
Η ψυχή άδεια από αγάπη.
Το μυαλό φουσκωμένο με τεχνολογία και οίηση.
Και ο άνθρωπος να παραδέρνει μοναχικός, κενός, άδειος, στα σταυροδρόμια του κόσμου.
Μηχανοποιήθηκε κι αυτός από το τέχνημά του. Δουλειά καθημερινή με ωρολογιακή ακρίβεια, ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ύπαρξής του. Δεν τον γεμίζει. Αγγαρεία για να επιβιώσει και όχι για να ζήσει είναι.
Μια μηχανή παραγωγικότητας ο άνθρωπος, απασχολήσιμος, αναλώσιμος, αντικαταστατός.
Ελαστική εργασία και ανελαστική βαρβαρότητα των κατεχόντων και εχόντων, έναντι των ανυπεράσπιστων αλλοτριωμένων μαζανθρώπων.
Για να νέμονται την υπεραξία της δουλειάς του οι αχόρταγοι καπάτσοι απάνθρωποι.
Που θέλουν τον λαό «Πένητα είναι ίνα γιγνώσκει τον τιθασευτήν».
Κι ένα κράτος βιαστής, όπου η πολιτική έχει εκφυλισθεί σε διαπλοκή με την οικονομική ολιγαρχία και τα άνομα, ακόρεστα, συμφέροντα.
Και όπου ο Λόγος αδρανεί ή έχει εκλείψει ή έχει, σκοπίμως, στρεβλωθεί.
Η τεχνοποιημένη επιστήμη, χωρίς όνειρο και όριο, θέλει να μας πείσει, πως δεν είμαστε παρά ύλη πρωτονίων, ηλεκτρονίων, χημικών ενώσεων.
«Κακοί μάρτυρες τα μάτια και τα αυτιά για ανθρώπους που έχουν βάρβαρες ψυχές: Κακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων»! (Ηράκλειτος).
Ανέλυσε, ο άνθρωπος, τις εσχατιές της ύλης και ανεκάλυψε την αδειανή ψυχή του. Την απουσία του Θεού. Και θεοποίησε το κέρδος και το χρήμα και την κατανάλωση. Τον πλούτο.
«Ας μη σας λείψει ο πλούτος, Εφέσιοι, για να βεβαιώνεται η κακότητά σας:
Μη επιλίποι υμάς πλούτος, Εφέσιοι, ίν’ εξελέγχοισθε πονηρευόμενοι.»! (Ηράκλειτος)
Και τώρα όλα έχουν γίνει επίπεδα, μονοσήμαντα, χωρίς χρωματικές αποχρώσεις. Ένα μουντό γκρίζο απελπισίας. Και αλαλάζει, ο άφρων, για τους καινούργιους ψεύτικους θεούς του.
«Και στα αγάλματα αυτά προσεύχονται, σαν κάποιος να φλυαρεί με τα ντουβάρια, μη γνωρίζοντας τι είναι θεοί και ήρωες:
Και τοις αγάλμασι δε τουτέοισιν εύχονται οκοίον ει τις δόμοισι λεσχηνεύοιτο, ούτι γιγνώσκων θεούς ουδ’ ήρωας οίτινές εισί»! (Ηράκλειτος)
Και αιφνιδίως ακούστηκε ο πυροβολισμός.
Και ξαφνιάστηκαν οι υποκριτές. Και απορήσανε οι φαρισαίοι για το πρωτόγνωρο έγκλημα.
Ανατριχιάσανε, λέει, βλέποντας το πτώμα. Το πτώμα τους.
Σκοτωμένον τον άνθρωπο, που είχανε μέσα τους.
Σκοτωμένον από αυτούς τους ίδιους.
Και «πού ήσουνα εσύ όταν τον σκοτώνανε;». (Άρης Αλεξάνδρου).
Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο δημιουργός, αφού δημιούργησε τα πλάσματά του «κατ’ εικόναν και ομοίωσιν Αυτού», τα πέταξε στου δρόμου την άκρη; Αδιάφορος;
Μήπως πρέπει, αντί να τα βάζουμε ο ένας με τον άλλον, να τα βάλουμε με τον Δημιουργό μας;
Μια παγκόσμια, πανανθρώπινη διαδήλωση διαμαρτυρίας εναντίον του Δημιουργού!
Να εκφράσει το ανθρώπινο παράπονο της εγκατάλειψης από τον πατέρα.
«Γιατί πάντα κάπου πέρα / αόρατος / Τεράστιος και υπαρκτός / Πορεύεται ανώνυμος / Ο πόνος των ανθρώπων». (Άρης Αλεξάνδρου)
Μα δεν τα μάθατε;
«Ο Θεός πέθανε!». (Τάδε έφη Ζαρατούστρας). Τον σκοτώσανε οι δημιουργοί και δημιουργήματά του. Και ξεθεμελίωσαν τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης.
«Το ήθος είναι στον άνθρωπο θεός: Ήθος ανθρώπω δαίμων»! (Ηράκλειτος)
Κι ανάμεσα στα χαλάσματα αντικρίζει, ο άνθρωπος, το κενό της αλαζονείας του.
Παθαίνει την αρρώστια της οίησης. Γίνεται υβριστής. Αλαζών.
Η ανθρώπινη συνείδηση πάνω στον σταυρό της αμφιβολίας, με φρίκη ατενίζει το αβυσσαλέο κενό της απουσίας του Θεού. Της απουσίας της.
Ο Κάιν αντικατέστησε την αγάπη.
Κι αυτός, ο άλλος άνθρωπος, γίνεται, πια, ένας ξένος μισητός, όσο κι ο άδειος εαυτός.
Ο αρχέγονος τρόμος της απάνθρωπης απελπισίας.
Δεν μπορεί πια ο άνθρωπος να αντικρύσει το αποκρουστικό του είδωλο στον καθρέφτη της ζωής. Και σκοτώνει αυτόν τον άλλον. Τον ξένο. Τον αποξενωμένο του εαυτό.
«Αν δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται» (Φ. Ντοστογέφσκυ).
Μέσα στην αχαλίνωτη ελευθερία του, για να πραγματώσει τη δική του θέληση, ο άνθρωπος της απελπισίας, μια μόνο επιλογή έχει, κατά την επιχειρηματολογία του Κυρίλλωφ στους Δαιμονισμένους του Ντοστογέφσκυ. Να σκοτώσει τον εαυτό του.
Γιατί είναι αδύνατο να ζει κάποιος, αναγνωρίζοντας πως ο Θεός είναι αναγκαίος και πρέπει να υπάρχει και, ταυτόχρονα, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει.
Η μόνη συνεπής λύση, γι αυτόν τον άνθρωπο, που η λογική του γκρέμισε όλα του τα στηρίγματα στον κόσμο, το μόνο που μένει είναι να αποδείξει, πως δεν υπάρχει Θεός, αυτοκτονώντας.
Ξεπέρασε τα όρια ο άνθρωπος, και άγγιξε το όριο της Ύβρεως.
Το όριο, το μέτρο, που κι’ ο Ήλιος αν το υπερβεί,
«οι ερινύες, οι επίκουροι της Δίκης, θα τον βρουν:
Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν.»
Μας βρήκαν οι Ερινύες.
«Τα γουρούνια ευχαριστιούνται περισσότερο στον βούρκο παρά στο καθαρό νερό:
Ύες βορβόρω ήδονται μάλλον ή καθαρώ ύδατι»! (Ηράκλειτος)
Για όσους ελπίζουν, ακόμη, στον άνθρωπο,
χρειάζεται η επικίνδυνη ελευθερία της αγάπης ενός Προμηθέα, (αγάπα και κάνε ό,τι θες, φωνάζει ο Ιερός Αυγουστίνος), που θα δώσει τη φωτιά του Λόγου στην ανθρώπινη ύπαρξη, αδιαφορώντας για την κατηγορία του εμπρηστή.
Ανάσταση του Ανθρώπου (συνάμα και του Θεού), σημαίνει ανάσταση του Ανθρωπίνου Πνεύματος και του Ανθρωπίνου Λόγου.
«Πνεύμα ο Θεός… και Θεός ην ο Λόγος».
17 Απριλίου 2009, 22:12
Ελευθέριος Ανευλαβής
Ενώ,
«εις την οδόν/ έξω,
ουδέν ακούουν οι λαοί»
(Κ. Καβάφης).
Εκείνοι οι βάρβαροι, που τους περιμέναμε, ήρθαν!
Ανάμεσα στο δάχτυλο και τη σκανδάλη, μαγκωμένη η ανθρωπιά! Δολοφονημένη!
Μέσα στη γενική σφαγή και τις εκατόμβες των νεκρών των πολέμων.
Μέσα στις στρατιές των πεινασμένων απόκληρων της ζωής, που ψάχνουν στα σκουπίδια των χορτάτων.
Μέσα στα απλανή μάτια των πρόωρα γερασμένων παιδιών, που ατενίζουν το κενό της ύπαρξής των. Την κενότητα των ανθρώπων.
Μέσα στις ορδές των αδιάφορων, αλλοτριωμένων ανθρώπων, που «πάντα βιαστικοί μέσα στους άσκοπους δρόμους προφασιζόμενοι κάποιο μεγάλο σκοπό» (Μανόλης Αναγνωστάκης), δεν έχουν καιρό να κοιτάξουν γύρω τους∙ μέσα τους∙ τον διπλανό τους.
Μέσα στο σχολείο που αποδιώχνει τα παιδιά του, αποπαίδια μιας παραπαιδείας, παρά παιδιά παιδείας. Με δάσκαλους πενόμενους, αδιάφορους, απαίδευτους, που παιδεύονται και παιδεύουν τα παιδιά μας.
Μέσα στα πανεπιστήμια, όπου ο έρωτας για τη γνώση και την έρευνα εκφυλλίσθηκε σε πάθος για την Έδρα και παροχή άχρηστων πτυχίων, που η κορνίζα τους αξίζει περισσότερο από το περιεχόμενό της.
Μέσα σε μια «πολιτεία», που δεν θέλει πολίτες, αλλά ευνούχους.
Και πονηροί πολιτικάντηδες, αποδιοπομπαίοι από το ίδιο τους το κόμμα, σκάνε μύτη, πάλι, στο γυαλί, σαν τα σαλιγκάρια, μετά από βροχή.
Γυμνοσάλιαγκες, έρποντας, γλύφοντας και με τα κέρατά τους, σκαρφαλώνουν πάλι στα κορφοβούνια της θεαματικότητας, για να τους βλέπει το θύμα τους, ο ψηφοφόρος, νομίζοντας πως έχει ξεχάσει τις ντροπές τους.
Αδιάντροποι, επιδεικνύουν, αναιδώς, τα γυμνά τους οπίσθια.
Ξεβράκωτοι.
Και η αφασική διανόηση και ο κατινισμός στα αιμοβόρα, σπερμοβόρα, αιδοιόφρονα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού).
Και αργυραμοιβοί ρασοφόροι κολλυβιστάδες που θησαυρίζουν θησαυρούς επί της γης, πουλώντας στους μακαρίους πτωχούς τω πνεύματι, την βασιλεία των ουρανών και απολαμβάνοντας αυτοί, τις επί γης Βιστωνίδες.
Και οι άνθρωποι, απονευρωμένοι. Μουνουχισμένοι οι άνθρωποι. Στερημένοι το όραμα και την ελπίδα. Βουβοί, μοναξιασμένοι, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή του πλήθους. Ψοφοδεείς του αύριο. Ακυρωμένοι. Βρικολακιασμένοι Κάιν, μιας άλλης εποχής.
«Συντρίβουμε τους τρόπους του σκέπτεσθαι. Συντρίψαμε πια τους δεσμούς της πατρικής, μητρικής, υιικής στοργής, της φιλίας και του έρωτα. Αν θέλετε μια εικόνα της ζωής, φανταστείτε ένα πέλμα που θα συντρίβει τη μορφή του ανθρώπου.». (Όργουελ. 1984)
Πολτός το ανθρώπινο πρόσωπο.
Η ψυχή άδεια από αγάπη.
Το μυαλό φουσκωμένο με τεχνολογία και οίηση.
Και ο άνθρωπος να παραδέρνει μοναχικός, κενός, άδειος, στα σταυροδρόμια του κόσμου.
Μηχανοποιήθηκε κι αυτός από το τέχνημά του. Δουλειά καθημερινή με ωρολογιακή ακρίβεια, ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ύπαρξής του. Δεν τον γεμίζει. Αγγαρεία για να επιβιώσει και όχι για να ζήσει είναι.
Μια μηχανή παραγωγικότητας ο άνθρωπος, απασχολήσιμος, αναλώσιμος, αντικαταστατός.
Ελαστική εργασία και ανελαστική βαρβαρότητα των κατεχόντων και εχόντων, έναντι των ανυπεράσπιστων αλλοτριωμένων μαζανθρώπων.
Για να νέμονται την υπεραξία της δουλειάς του οι αχόρταγοι καπάτσοι απάνθρωποι.
Που θέλουν τον λαό «Πένητα είναι ίνα γιγνώσκει τον τιθασευτήν».
Κι ένα κράτος βιαστής, όπου η πολιτική έχει εκφυλισθεί σε διαπλοκή με την οικονομική ολιγαρχία και τα άνομα, ακόρεστα, συμφέροντα.
Και όπου ο Λόγος αδρανεί ή έχει εκλείψει ή έχει, σκοπίμως, στρεβλωθεί.
Η τεχνοποιημένη επιστήμη, χωρίς όνειρο και όριο, θέλει να μας πείσει, πως δεν είμαστε παρά ύλη πρωτονίων, ηλεκτρονίων, χημικών ενώσεων.
«Κακοί μάρτυρες τα μάτια και τα αυτιά για ανθρώπους που έχουν βάρβαρες ψυχές: Κακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων»! (Ηράκλειτος).
Ανέλυσε, ο άνθρωπος, τις εσχατιές της ύλης και ανεκάλυψε την αδειανή ψυχή του. Την απουσία του Θεού. Και θεοποίησε το κέρδος και το χρήμα και την κατανάλωση. Τον πλούτο.
«Ας μη σας λείψει ο πλούτος, Εφέσιοι, για να βεβαιώνεται η κακότητά σας:
Μη επιλίποι υμάς πλούτος, Εφέσιοι, ίν’ εξελέγχοισθε πονηρευόμενοι.»! (Ηράκλειτος)
Και τώρα όλα έχουν γίνει επίπεδα, μονοσήμαντα, χωρίς χρωματικές αποχρώσεις. Ένα μουντό γκρίζο απελπισίας. Και αλαλάζει, ο άφρων, για τους καινούργιους ψεύτικους θεούς του.
«Και στα αγάλματα αυτά προσεύχονται, σαν κάποιος να φλυαρεί με τα ντουβάρια, μη γνωρίζοντας τι είναι θεοί και ήρωες:
Και τοις αγάλμασι δε τουτέοισιν εύχονται οκοίον ει τις δόμοισι λεσχηνεύοιτο, ούτι γιγνώσκων θεούς ουδ’ ήρωας οίτινές εισί»! (Ηράκλειτος)
Και αιφνιδίως ακούστηκε ο πυροβολισμός.
Και ξαφνιάστηκαν οι υποκριτές. Και απορήσανε οι φαρισαίοι για το πρωτόγνωρο έγκλημα.
Ανατριχιάσανε, λέει, βλέποντας το πτώμα. Το πτώμα τους.
Σκοτωμένον τον άνθρωπο, που είχανε μέσα τους.
Σκοτωμένον από αυτούς τους ίδιους.
Και «πού ήσουνα εσύ όταν τον σκοτώνανε;». (Άρης Αλεξάνδρου).
Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο δημιουργός, αφού δημιούργησε τα πλάσματά του «κατ’ εικόναν και ομοίωσιν Αυτού», τα πέταξε στου δρόμου την άκρη; Αδιάφορος;
Μήπως πρέπει, αντί να τα βάζουμε ο ένας με τον άλλον, να τα βάλουμε με τον Δημιουργό μας;
Μια παγκόσμια, πανανθρώπινη διαδήλωση διαμαρτυρίας εναντίον του Δημιουργού!
Να εκφράσει το ανθρώπινο παράπονο της εγκατάλειψης από τον πατέρα.
«Γιατί πάντα κάπου πέρα / αόρατος / Τεράστιος και υπαρκτός / Πορεύεται ανώνυμος / Ο πόνος των ανθρώπων». (Άρης Αλεξάνδρου)
Μα δεν τα μάθατε;
«Ο Θεός πέθανε!». (Τάδε έφη Ζαρατούστρας). Τον σκοτώσανε οι δημιουργοί και δημιουργήματά του. Και ξεθεμελίωσαν τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης.
«Το ήθος είναι στον άνθρωπο θεός: Ήθος ανθρώπω δαίμων»! (Ηράκλειτος)
Κι ανάμεσα στα χαλάσματα αντικρίζει, ο άνθρωπος, το κενό της αλαζονείας του.
Παθαίνει την αρρώστια της οίησης. Γίνεται υβριστής. Αλαζών.
Η ανθρώπινη συνείδηση πάνω στον σταυρό της αμφιβολίας, με φρίκη ατενίζει το αβυσσαλέο κενό της απουσίας του Θεού. Της απουσίας της.
Ο Κάιν αντικατέστησε την αγάπη.
Κι αυτός, ο άλλος άνθρωπος, γίνεται, πια, ένας ξένος μισητός, όσο κι ο άδειος εαυτός.
Ο αρχέγονος τρόμος της απάνθρωπης απελπισίας.
Δεν μπορεί πια ο άνθρωπος να αντικρύσει το αποκρουστικό του είδωλο στον καθρέφτη της ζωής. Και σκοτώνει αυτόν τον άλλον. Τον ξένο. Τον αποξενωμένο του εαυτό.
«Αν δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται» (Φ. Ντοστογέφσκυ).
Μέσα στην αχαλίνωτη ελευθερία του, για να πραγματώσει τη δική του θέληση, ο άνθρωπος της απελπισίας, μια μόνο επιλογή έχει, κατά την επιχειρηματολογία του Κυρίλλωφ στους Δαιμονισμένους του Ντοστογέφσκυ. Να σκοτώσει τον εαυτό του.
Γιατί είναι αδύνατο να ζει κάποιος, αναγνωρίζοντας πως ο Θεός είναι αναγκαίος και πρέπει να υπάρχει και, ταυτόχρονα, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει.
Η μόνη συνεπής λύση, γι αυτόν τον άνθρωπο, που η λογική του γκρέμισε όλα του τα στηρίγματα στον κόσμο, το μόνο που μένει είναι να αποδείξει, πως δεν υπάρχει Θεός, αυτοκτονώντας.
Ξεπέρασε τα όρια ο άνθρωπος, και άγγιξε το όριο της Ύβρεως.
Το όριο, το μέτρο, που κι’ ο Ήλιος αν το υπερβεί,
«οι ερινύες, οι επίκουροι της Δίκης, θα τον βρουν:
Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν.»
Μας βρήκαν οι Ερινύες.
«Τα γουρούνια ευχαριστιούνται περισσότερο στον βούρκο παρά στο καθαρό νερό:
Ύες βορβόρω ήδονται μάλλον ή καθαρώ ύδατι»! (Ηράκλειτος)
Για όσους ελπίζουν, ακόμη, στον άνθρωπο,
χρειάζεται η επικίνδυνη ελευθερία της αγάπης ενός Προμηθέα, (αγάπα και κάνε ό,τι θες, φωνάζει ο Ιερός Αυγουστίνος), που θα δώσει τη φωτιά του Λόγου στην ανθρώπινη ύπαρξη, αδιαφορώντας για την κατηγορία του εμπρηστή.
Ανάσταση του Ανθρώπου (συνάμα και του Θεού), σημαίνει ανάσταση του Ανθρωπίνου Πνεύματος και του Ανθρωπίνου Λόγου.
«Πνεύμα ο Θεός… και Θεός ην ο Λόγος».
…και ήρθε η αναμενόμενη αθώωση
Ο νομάρχης Ημαθίας ανακάλεσε τη μήνυσή του
κι έτσι ήρθε η αθώωση των «ακτιβιστών» μας.
Φωτογραφικό πρωτοσέλιδο υλικό στον Τύπο,
με χειροπέδες οι πανελλήνιοι επαναστάτες.
Τις χειροπέδες τους τις φόρεσε η αστυνομία.
Παλιότερα οι ίδιοι αλυσοδένονταν στα δέντρα
και φώναζαν τα κανάλια να τους απαθανατίσουν.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται…
Πάντα ως φάρσα;
Τετάρτη, Αυγούστου 25, 2010
Ποια είναι αυτή η telebox και τι είναι αυτά τα μηνύματα των 1.7 € ;
Πληθαίνουν καθημερινά οι καταγγελίες χρηστών κινητών τηλεφώνων για τις πρόσθετες χρεώσεις των εξήντα και εβδομήντα ευρώ που βρίσκουν κάθε μήνα στους λογαριασμούς τους από την εταιρεία - φάντασμα Telebox. Η εταιρεία στέλνει μηνύματα στα κινητά που αν κάποιος επιχειρήσει να τα διαγράψει από τα εισερχόμενα, τότε χρεώνεται με 1,70 ευρώ για το κάθε μήνυμα. Όποιος δε πάρει τηλέφωνο την Telebox δεν μπορεί να συνομιλήσει με εκπρόσωπο της παρά να ακούσει κάποιο ηχογραφημένο μήνυμα. Οι καταγγελίες στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ. είναι πολλές όπως επίσης και στην Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων και στο ΙΝΚΑ. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας είναι εκείνες που πρέπει να παρέμβουν και να ασκήσουν δίωξη κατά τέτοιων εταιρειών, αλλά δεν το κάνουν. Και δυστυχώς, μεγάλη και περίεργη αδιαφορία επιδεικνύει απέναντι σε τέτοια φαινόμενα η COSMOTE, όπως καταγγέλλουν επωνύμως οι αγανακτισμένοι πολίτες - θύματα.
Υ.Γ.
Το βρήκα το σχόλιο σε κάποιο ιστολόγιο.
Δυστυχώς όμως κανένας απ’ τους φορείς,
ΕΛ.ΑΣ., ΙΝΚΑ, ΕΕΤΤ, συνήγορος του πολίτη,
στους οποίους προσέφυγα για βοήθεια
δεν έδειξε πρόθυμος να συνδράμει στο πρόβλημα.
Παρέπεμπε ο ένας στον άλλο,
ενώ θα έπρεπε να συνεργαστούν άμεσα
για τη δίωξη του εγκλήματος κατά των πολιτών.
Υ.Γ.
Το βρήκα το σχόλιο σε κάποιο ιστολόγιο.
Δυστυχώς όμως κανένας απ’ τους φορείς,
ΕΛ.ΑΣ., ΙΝΚΑ, ΕΕΤΤ, συνήγορος του πολίτη,
στους οποίους προσέφυγα για βοήθεια
δεν έδειξε πρόθυμος να συνδράμει στο πρόβλημα.
Παρέπεμπε ο ένας στον άλλο,
ενώ θα έπρεπε να συνεργαστούν άμεσα
για τη δίωξη του εγκλήματος κατά των πολιτών.
Τρίτη, Αυγούστου 24, 2010
Η αποθέωση της «οικολογίας».
Ο ένας ασχολήθηκε με τους νεκρούς.
Κατάφερε να αναρριχηθεί σε δημαρχίες.
Κατάφερε να είναι αρχηγός της καθαριότητας,
ενώ όλα βρωμούσαν γύρω του.
Ο δεύτερος ασχολιόταν με ψάρια, ζωντανά και ψόφια.
Απ’ τα ζωντανά περίμενε χρήμα,
απ’ τα ψόφια περίμενε δόξα.
Η δόξα σέρνει πίσω της το χρήμα.
Και οι δυο τους τα κανάλια επιδίωκαν.
Γι’ αυτό και βρέθηκαν στη μακρινή Βέροια.
Πέταξαν με «θάρρος» σάπια ψάρια πάνω στο γραφείο του νομάρχη.
Τους βοήθησαν και δυο οικολόγοι της Βέροιας.
Οικολογία πανελλαδικής εμβέλειας.
Ο νομάρχης κάλεσε την αστυνομία
κι αυτοί δέχτηκαν γελώντας τη σύλληψή τους.
Τα κανάλια και το internet
διαφήμιζαν τον ακτιβισμό τους.
Όταν ένας πολίτης διαμαρτυρηθεί για κρατικές αβλεψίες
οδηγείται στο αυτόφωρο.
Όταν ένας πολίτης αντισταθεί στον ακτιβισμό αθλίων
οδηγείται σε αστικές δίκες.
Οι ακτιβιστές διψούν για χρήμα,
όπως και οι πολιτικάντηδες.
Οι Συμπληγάδες είναι πάντα εφήμερες…
Υ.Γ.
Τι θα έκανε άραγε ένας αντιδήμαρχος καθαριότητας
αν του σερβίριζαν ένα κάδο απορριμμάτων στο γραφείο του;
Γιατί άραγε ο μέγας ακτιβιστής του Βόλου
δεν μηνύει όσους καταγγέλλουν τις νοθείες του
και καταφεύγει στην απαίτηση μαύρου χρήματος;
Ποιοι απ’ τους πράκτορες της 4ης εξουσίας
στηρίζουν αυτή τη μπόχα που σέρνεται δίπλα μας;
Κατάφερε να αναρριχηθεί σε δημαρχίες.
Κατάφερε να είναι αρχηγός της καθαριότητας,
ενώ όλα βρωμούσαν γύρω του.
Ο δεύτερος ασχολιόταν με ψάρια, ζωντανά και ψόφια.
Απ’ τα ζωντανά περίμενε χρήμα,
απ’ τα ψόφια περίμενε δόξα.
Η δόξα σέρνει πίσω της το χρήμα.
Και οι δυο τους τα κανάλια επιδίωκαν.
Γι’ αυτό και βρέθηκαν στη μακρινή Βέροια.
Πέταξαν με «θάρρος» σάπια ψάρια πάνω στο γραφείο του νομάρχη.
Τους βοήθησαν και δυο οικολόγοι της Βέροιας.
Οικολογία πανελλαδικής εμβέλειας.
Ο νομάρχης κάλεσε την αστυνομία
κι αυτοί δέχτηκαν γελώντας τη σύλληψή τους.
Τα κανάλια και το internet
διαφήμιζαν τον ακτιβισμό τους.
Όταν ένας πολίτης διαμαρτυρηθεί για κρατικές αβλεψίες
οδηγείται στο αυτόφωρο.
Όταν ένας πολίτης αντισταθεί στον ακτιβισμό αθλίων
οδηγείται σε αστικές δίκες.
Οι ακτιβιστές διψούν για χρήμα,
όπως και οι πολιτικάντηδες.
Οι Συμπληγάδες είναι πάντα εφήμερες…
Υ.Γ.
Τι θα έκανε άραγε ένας αντιδήμαρχος καθαριότητας
αν του σερβίριζαν ένα κάδο απορριμμάτων στο γραφείο του;
Γιατί άραγε ο μέγας ακτιβιστής του Βόλου
δεν μηνύει όσους καταγγέλλουν τις νοθείες του
και καταφεύγει στην απαίτηση μαύρου χρήματος;
Ποιοι απ’ τους πράκτορες της 4ης εξουσίας
στηρίζουν αυτή τη μπόχα που σέρνεται δίπλα μας;
Ακούσατε κάτι τέτοιο στα κανάλια;
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΕΚΡΑΞΑΝ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ !!!!!
22 Αυγ 2010
Φίλος αναγνώστης του ιστολογίου και Παριανός, μας έστειλε την παρακάτω πληροφορία:
"Παιδιά γράψτε κάτι για το κράξιμο που έφαγε ο Παπανδρέου στην Πάρο λίγες μέρες πριν, γιατί έχω γυρίσει όλα τα σάιτς και μπλογκς, το 'χω στείλει παντού αλλά κανείς δεν το βάζει!
Ήμασταν παρόντες με τη γυναίκα μου σε ταβέρνα του νησιού ένα βράδυ, όταν εμφανίστηκε ο Γιώργος με τη γυναίκα του, την ασφάλειά του και μερικούς τοπικούς παράγοντες της Πάρου.
Μόλις τον αντιλήφθηκε ο κόσμος-στην πλειοψηφία του νεολαία-άρχισε ένα παρατεταμένο "ΟΥΟΥΟΥ" εν χορώ, ενώ εκτοξεύονταν απίστευτες βρισιές που ούτε λέγονται ούτε γράφονται!
Κάποιοι πήγαν να τον πλησιάσουν, αλλά τον φυγάδευσαν αμέσως οι άνδρες ασφαλείας του κι έφυγαν άρον-άρον! Το περιστατικό είναι 100% αληθινό και συζητιέται πάρα πολύ στην Πάρο, με την έκδηλη και οργισμένη απορία "γιατί κανείς δεν μιλάει" γι' αυτό!
Γράψτε λοιπόν σας παρακαλώ, για να μάθει ο κόσμος πως εμείς οι Παριανοί ούτε μπάνια κάναμε μαζί με τον Παπανδρέου, ούτε τον καλωσορίζαμε όπως λένε στα κανάλια. Αντίθετα, τα άκουσε για τα καλά!"
Η ΕΙΔΗΣΗ ΑΥΤΗ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΩΝ "ΑΝΕΜΕΛΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ" ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ: ΔΙΟΤΙ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΙΟΥΧΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΥΠΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟΝ ΑΝΩΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ!
ΦΥΣΙΚΑ, ΤΑ ΕΓΚΑΘΕΤΑ ΜΜΕ ΘΑ ΤΟ ΚΡΥΨΟΥΝ ΟΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ, ΠΑΡΟΤΙ Η ΠΑΡΟΣ "ΒΟΥΙΖΕΙ"! ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ, ΝΑ ΒΓΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ! ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ, ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΕΝΟΧΛΕΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ!
ΠΗΓΗ: hellas-orthodoxy
Ο ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΕΙΠΕ «ΟΧΙ» ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΣΑΚΝΗ! ΤΟ ΚΚΕ ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΠΗΥΘΥΝΑΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Κλειστή την πόρτα του Περισσού βρήκε το νεοσυσταθέν Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης, το οποίο συγκροτούν προσωπικότητες από τον καλλιτεχνικό, τον πνευματικό και τον συνδικαλιστικό χώρο επιδιώκοντας να γεφυρώσουν το χάσμα που υπάρχει στο εσωτερικό της Αριστεράς ώστε να διαμορφωθεί το «ευρύτερο δυνατό λαϊκό ρεύμα ανατροπής του καταστροφικού για τα λαϊκά συμφέροντα και τη χώρα μνημονίου κυβέρνησης- ΕΕΔΝΤ» όπως αναφέρεται στην ιδρυτική διακήρυξη. Ωστόσο το ΚΚΕ γύρισε την πλάτη του στις εκκλήσεις περί ενότητας και κοινής δράσης εξαπολύοντας ιδεολογική επίθεση κατά των εμπνευστών τής εν λόγω πρωτοβουλίας, στους οποίους καταλογίζει ευθέως ότι «στόχο έχουν να αποπροσανατολίσουν το εργατικό λαϊκό κίνημα και να βάλουν εμπόδια στην αναγκαία όσο ποτέ ριζοσπαστικοποίηση και πολιτικοποίησή του».
Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Περισσός αρνήθηκε να δεχθεί αντιπροσωπία του Αριστερού Βήματος η οποία ξεκίνησε έναν κύκλο επαφών με όλα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής και μη Αριστεράς. Από το 2001 όταν ο πρώην βουλευτής του ΚΚΕ κ. Δ.Κωστόπουλος επιχειρούσε με τη συγκρότηση της Κίνησης για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ) να φέρει κοντά τις αντιμαχόμενες πλευρές, δίχως ωστόσο να το καταφέρει με αποτέλεσμα ο ίδιος να αποσυρθεί, ο Περισσός έχει διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι τα περί «ενότητας και κοινής δράσης πάνω στο πρόβλημα όχι μόνο δεν αμφισβητούν τη στρατηγική του κεφαλαίου, αλλά αντίθετα εξασφαλίζουν περιθώρια νέων ελιγμών».
Αν και η ηγεσία του ΚΚΕ υπό την κυρία Αλέκα Παπαρήγα δεν έχει να επιδείξει κάτι στο πεδίο των πολιτικών συμμαχιών στην κατεύθυνση της συγκρότησης του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου που έχει διακηρύξει εδώ και μια 15ετία περίπου, απορρίπτει κάθε συζήτηση προσέγγισης και συνεργασίας έστω σε επιμέρους ζητήματα με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Η κυριαρχούσα άποψη είναι ότι η «συγκρότηση μιας πλατιάς λαϊκής κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας», στην οποία προσβλέπει το ΚΚΕ και η οποία προσδοκάται ότι θα προέλθει μέσα από την πολιτικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση νέων μαζών, «θα διεκδικήσει ριζικές αλλαγές που θα φθάνουν μέχρι το επίπεδο της εξουσίας». Ετσι οι εκκλήσεις περί κοινής δράσης κατά του μνημονίου βρίσκουν αδιάφορη την ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία ήδη έχει ορθώσει «αναχώματα» προς αποφυγή τυχόν «διαρροών». Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι μεταξύ εκείνων που στηρίζουν το Αριστερό Βήμα είναι ο πρώην βουλευτής του κόμματος κ. Γ.Χουρμουζιάδης, αλλά και ο μουσικοσυνθέτης κ. Δ.Τσακνής, ο οποίος όπως δήλωσε προσφάτως με αφορμή τα σενάρια περί υποψηφιότητάς του στον Δήμο Αθηναίων με τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «πρόσκειται στο ΚΚΕ».
Από την άλλη πλευρά το Αριστερό Βήμα Διαλόγου θεωρεί ότι οι υπαρκτές διαφορές και διαφωνίες «δεν πρέπει να μεγεθύνονται σε σημείο που να παραλύουν την τόσο αναγκαία συσπείρωση και τη μαχητική διάθεση των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων εν όψει μιας ισοπεδωτικής επίθεσης σε κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα εργατικών αγώνων και στον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου». Στην κατεύθυνση αυτήν υποστηρίζουν ότι «είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και των οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα- και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζομένων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος» , απομονώνοντας παράλληλα τις «πρακτικές τυφλής βίας και αδιέξοδων δήθεν αντιεξουσιαστικών ξεσπασμάτων», όπως και «κάθε δεξιόστροφη “αριστερή” φρασεολογία που διευκολύνει τελικά τις κυβερνητικές επιλογές», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά.
Μεταξύ εκείνων που έχουν υπογράψει την έκκληση «διαλόγου και κοινής δράσης» της Αριστεράς είναι ο σκηνοθέτης κ. Θ. Αγγελόπουλος, ο ποιητής κ. Εκτωρας Κακναβάτος, ο συνθέτης κ. Χρ. Λεοντής, η ηθοποιός κυρία Κάτια Γέρου, η τραγουδίστρια κυρία Νένα Βενετσάνου, η συγγραφέας κυρία Ιωάννα Καρυστιάνη, ο τραγουδοποιός κ. Δ. Τσακνής, ο ζωγράφος κ. Δ. Σεβαστάκης, οι πανεπιστημιακοί κκ. Γ. Χουρμουζιάδης (πρώην βουλευτής του ΚΚΕ), Ευτ. Μπιτσάκης, Αλ. Χρύσης, Γ. Μανιάτης, Κ. Λαπαβίτσας, Γ. Ανδρεάδης, Χρ. Γεωργίου, Κ. Δουζίνας, Α. Ρήγος, Γ. Ρούσης, Σ. Σακελλαρόπουλος, Κ. Σταμάτης, Ι. Πρωτονοτάριος, Στ. Κουβελάκης, Ζ. Παπαδημητρίου, Χρ. Ντούμας, Ι. Μαΐστρος, Ηλ. Νικολόπουλος, Δ. Σπαρτινός, Ι. Κουζής, Μ. Σπαθής όπως και οι κυρίες Πέπη Ρηγοπούλου, Μαρία Αντωνοπούλου, Τζίνα Πολίτη, Ελένη Πορτάλιου, Φιλαρέτη Ζαφειροπούλου, επίσης η συγγραφέας κυρία Νάντια Βαλαβάνη, η ηθοποιός κυρία Μάνια Παπαδημητρίου, ο μουσικοσυνθέτης κ. Π. Βήχος, ο ανθρωπολόγος κ. Σωτ. Δημητρίου, ο συγγραφέας κ. Τ. Εγγλέζος, ο ηθοποιός κ. Γ. Ζιόβας, η μεταφράστρια κυρία Αριάδνη Αλαβάνου, ο συγγραφέας κ. Κ. Διαμαντίδης, ο σκιτσογράφος κ. Στ. Σταυρόπουλος, ο πρώην δήμαρχος Καισαριανής κ. Σ. Τζόκας, ο τραγουδοποιός κ. Γ. Σαρρής, ο συγγραφέας κ. Χρ. Σαμουηλίδης, ο δήμαρχος Ελληνικού κ. Χρ. Κορτζίδης, η ζωγράφος κυρία Μαρία Κοκκίνου, ο σκηνοθέτης κ. Δ. Σπύρου, πολλοί εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.ά.
Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Περισσός αρνήθηκε να δεχθεί αντιπροσωπία του Αριστερού Βήματος η οποία ξεκίνησε έναν κύκλο επαφών με όλα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής και μη Αριστεράς. Από το 2001 όταν ο πρώην βουλευτής του ΚΚΕ κ. Δ.Κωστόπουλος επιχειρούσε με τη συγκρότηση της Κίνησης για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ) να φέρει κοντά τις αντιμαχόμενες πλευρές, δίχως ωστόσο να το καταφέρει με αποτέλεσμα ο ίδιος να αποσυρθεί, ο Περισσός έχει διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι τα περί «ενότητας και κοινής δράσης πάνω στο πρόβλημα όχι μόνο δεν αμφισβητούν τη στρατηγική του κεφαλαίου, αλλά αντίθετα εξασφαλίζουν περιθώρια νέων ελιγμών».
Αν και η ηγεσία του ΚΚΕ υπό την κυρία Αλέκα Παπαρήγα δεν έχει να επιδείξει κάτι στο πεδίο των πολιτικών συμμαχιών στην κατεύθυνση της συγκρότησης του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου που έχει διακηρύξει εδώ και μια 15ετία περίπου, απορρίπτει κάθε συζήτηση προσέγγισης και συνεργασίας έστω σε επιμέρους ζητήματα με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Η κυριαρχούσα άποψη είναι ότι η «συγκρότηση μιας πλατιάς λαϊκής κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας», στην οποία προσβλέπει το ΚΚΕ και η οποία προσδοκάται ότι θα προέλθει μέσα από την πολιτικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση νέων μαζών, «θα διεκδικήσει ριζικές αλλαγές που θα φθάνουν μέχρι το επίπεδο της εξουσίας». Ετσι οι εκκλήσεις περί κοινής δράσης κατά του μνημονίου βρίσκουν αδιάφορη την ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία ήδη έχει ορθώσει «αναχώματα» προς αποφυγή τυχόν «διαρροών». Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι μεταξύ εκείνων που στηρίζουν το Αριστερό Βήμα είναι ο πρώην βουλευτής του κόμματος κ. Γ.Χουρμουζιάδης, αλλά και ο μουσικοσυνθέτης κ. Δ.Τσακνής, ο οποίος όπως δήλωσε προσφάτως με αφορμή τα σενάρια περί υποψηφιότητάς του στον Δήμο Αθηναίων με τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «πρόσκειται στο ΚΚΕ».
Από την άλλη πλευρά το Αριστερό Βήμα Διαλόγου θεωρεί ότι οι υπαρκτές διαφορές και διαφωνίες «δεν πρέπει να μεγεθύνονται σε σημείο που να παραλύουν την τόσο αναγκαία συσπείρωση και τη μαχητική διάθεση των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων εν όψει μιας ισοπεδωτικής επίθεσης σε κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα εργατικών αγώνων και στον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου». Στην κατεύθυνση αυτήν υποστηρίζουν ότι «είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και των οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα- και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζομένων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος» , απομονώνοντας παράλληλα τις «πρακτικές τυφλής βίας και αδιέξοδων δήθεν αντιεξουσιαστικών ξεσπασμάτων», όπως και «κάθε δεξιόστροφη “αριστερή” φρασεολογία που διευκολύνει τελικά τις κυβερνητικές επιλογές», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά.
Μεταξύ εκείνων που έχουν υπογράψει την έκκληση «διαλόγου και κοινής δράσης» της Αριστεράς είναι ο σκηνοθέτης κ. Θ. Αγγελόπουλος, ο ποιητής κ. Εκτωρας Κακναβάτος, ο συνθέτης κ. Χρ. Λεοντής, η ηθοποιός κυρία Κάτια Γέρου, η τραγουδίστρια κυρία Νένα Βενετσάνου, η συγγραφέας κυρία Ιωάννα Καρυστιάνη, ο τραγουδοποιός κ. Δ. Τσακνής, ο ζωγράφος κ. Δ. Σεβαστάκης, οι πανεπιστημιακοί κκ. Γ. Χουρμουζιάδης (πρώην βουλευτής του ΚΚΕ), Ευτ. Μπιτσάκης, Αλ. Χρύσης, Γ. Μανιάτης, Κ. Λαπαβίτσας, Γ. Ανδρεάδης, Χρ. Γεωργίου, Κ. Δουζίνας, Α. Ρήγος, Γ. Ρούσης, Σ. Σακελλαρόπουλος, Κ. Σταμάτης, Ι. Πρωτονοτάριος, Στ. Κουβελάκης, Ζ. Παπαδημητρίου, Χρ. Ντούμας, Ι. Μαΐστρος, Ηλ. Νικολόπουλος, Δ. Σπαρτινός, Ι. Κουζής, Μ. Σπαθής όπως και οι κυρίες Πέπη Ρηγοπούλου, Μαρία Αντωνοπούλου, Τζίνα Πολίτη, Ελένη Πορτάλιου, Φιλαρέτη Ζαφειροπούλου, επίσης η συγγραφέας κυρία Νάντια Βαλαβάνη, η ηθοποιός κυρία Μάνια Παπαδημητρίου, ο μουσικοσυνθέτης κ. Π. Βήχος, ο ανθρωπολόγος κ. Σωτ. Δημητρίου, ο συγγραφέας κ. Τ. Εγγλέζος, ο ηθοποιός κ. Γ. Ζιόβας, η μεταφράστρια κυρία Αριάδνη Αλαβάνου, ο συγγραφέας κ. Κ. Διαμαντίδης, ο σκιτσογράφος κ. Στ. Σταυρόπουλος, ο πρώην δήμαρχος Καισαριανής κ. Σ. Τζόκας, ο τραγουδοποιός κ. Γ. Σαρρής, ο συγγραφέας κ. Χρ. Σαμουηλίδης, ο δήμαρχος Ελληνικού κ. Χρ. Κορτζίδης, η ζωγράφος κυρία Μαρία Κοκκίνου, ο σκηνοθέτης κ. Δ. Σπύρου, πολλοί εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.ά.
Κυριακή, Αυγούστου 22, 2010
"Τα έμαθες τα νέα father;"
"Οι μ@κ@κες οι Έλληνες με έκαναν Πρωθυπουργό.
1. Στο υπουργικό συμβούλιο έχουμε λάπτοπ και προτζέκτορα.
2. Τον προϋπολογισμό του κράτους τον κατέθεσα σε τσιπάκι.
3. Το Εθνικής Παιδείας το έκανα σκέτο παιδείας.
4. Το Μακεδονίας το κατήργησα.
5. Το Ναυτιλίας το κατήργησα.
6. Το Τουρισμού το κατήργησα.
7. Το Αιγαίου το.. κατήργησα.
8. Τα Σκόπια τα προωθώ για Μακεδονία.
9. Την Κύπρο την κανονίζω για τους Τούρκους.
10. Στο Αιγαίο θα τα βρούμε.
11. Τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη τον σταμάτησα.
12. Ο κακομοίρης ο Άκης έχει μόνο 25 σπίτια.
13. Ο Μαντέλης έχει μπλεξίματα για κάτι 450.000 μάρκα.
14. Ο Τσουκάτος έφερε στο ταμείο 2.000.000 αλλά ψάχνω και δεν τα βρίσκω.
15. Κάτι ακούγεται για Γιάννο, ρε μπαμπά αυτοί που αγωνίστηκαν γαι το σοσιαλισμό, πληρώθηκαν καλά η να τους κόψω και κάποιο τσεκ ακόμα;
16. Οι ντόπιοι και ξένοι παράγοντες με στηρίζουν καλά.
17. Την Ελλάδα την έβαλα στο Δ.Ν.Τ.
18. Τους Έλληνες τους γυρίζω στην λίθινη εποχή.
19. Απο Φθινόπωρο επιστρέφω πατρίδα, μάλλον Φλόριντα ή Βοστώνη.
Γι΄αυτό:
(Π)ατέρα
(Α)ναπαύσου
(Σ)υνεχίζω
(Ο)λοκληρωτική
(Κ)αταστροφή"
Σάββατο, Αυγούστου 21, 2010
ΝΕΑΝΙΣΚΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΥΣ.
Νεανίσκος τις ὁδοιπορῶν ἐν ἡμέρᾳ καύσωνος ἐντυγχάνει γυναικί τινι γραῒδι, ἥτις καὶ αὐτὴ τὴν αὐτὴν ὁδὸν τῷ νεανίσκῳ συνεπορεύετο. Ὁρῶν δὲ αὐτὴν ἐκεῖνος τῷ τε καύσωνι καὶ τῷ τῆς ὁδοιπορίας καμάτῳ δεινῶς ἰλιγγιῶσαν, κατώκρειρε τῆς ἀσθενείας καὶ μηκέτι ἐξισχύουσαν ὅλως πορεύεσθαι, ἄρας ταύτην τῆς γῆς ἐπὶ τῶν νώτων αὐτοῦ διεβάσταζε.
Ταύτην δὲ ἐπιφερόμενος λογισμοῖς τισιν αἰσχροῖς δεινῶς ἐταράτετο, ὑφ’ ὧν καὶ πρὸς οἶστρον ἀκολασίας καὶ σφοδρὸν ἔρωτα ὁ αὐτοῦ ἦρτο ἰθύφαλλος· εὐθὺς δὲ τῇ γῇ καταθεὶς τὴν γραΐδα, ταύτῃ ἀκολάστως συνεγένετο.
Ἡ δὲ πρὸς αὐτὸν ἁπλοϊκῶς ἔλεγε:
“Τί ἐστιν ὃ ἐπ’ ἐμοὶ εργάζῃ;”
Ὁ δὲ αὐτῇ ἔφη ὡς:
“Βαρεῖα πέφυκας, καὶ τούτου χάριν ἀπογλύψαι σου τῆς σαρκὸς διανενόημαι” καὶ ταῦτα εἰπών καὶ εἰς τέλος αὐτῇ συμφθαρείς, πάλιν τῆς γῆς ταύτην ἐξάρας ἐπὶ τῶν ἑαυτοῦ νώτων ἐπέθετο.
Καὶ μῆκος ὁδοῦ τινος διελάσαντος αὐτοῦ, ἔφη πρὸς αὐτὸν ἡ γραῦς:
“Εἰ ἔτι βαρεῖά σοι καὶ ἐπαχθὴς πέφυκα, πάλιν με καταγαγὼν πλέον ἐξ ἐμοῦ ἀπόγλυψον”.
Οὗτος δηλοῖ ὡς τῶν ἀνθρώπων τινές, τὴν ἰδίαν πληροῦντες ἐπιθυμίαν, προφασίζονται ὡς ἐξ ἀγνοίας τὸ γεγονὸς διεπράξαντο, δόξαντες δῆθεν μὴ ἐκεῖνο, ἀλλ’ ἕτερόν τι τῶν δεόντων μᾶλλον πεποιηκέναι.
Και η μετάφραση στα νεοελληνικά:
Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Η ΓΡΙΑ
Κάποιος νέος ταξίδευε μες στο λιοπύρι κι έτυχε να συναντήσει μια γριά που πάγαινε στο ίδιο μέρος. Βλέποντάς την να ἀγκομαχάει ἀπὸ τὴ ζέστη καὶ τὴν κούραση, κατάλαβε πὼς ἀπ' ὤρα σ' ὤρα θὰ κατέρρεε. Ἔτσι, τὴν πῆρε στὴν πλάτη του καὶ συνέχισαν.
Ὅμως ἐκεῖ ποὺ πήγαιναν, ὁ νέος ἔβαλε πονηρὰ πράγματα στὸ νοῦ του καὶ φούντωσε κι ἐρεθίστηκε καὶ σηκώθηκε τὸ ἐργαλεῖο του. Χωρὶς νὰ χάσει καιρό, ἀκούμπησε τὴ γριὰ στὴ γῆ κι ἄρχισε τὰ παιχνίδια.
“Τί μοῦ κάνεις;” τὸν ρώτησε ἐκείνη, τάχα ἀνήξερα.
“Νά, ξέρεις, ἐπειδὴ παραβάρυνες, εἶπα νὰ σὲ τρύψω λίγο νὰ ἐλαφρύνεις” ἀπάντησε ἐκεῖνος καὶ τὴν πήδηξε κανονικά. Μόλις τελείωσε, τὴ φορτώθηκε πάλι καὶ ξαναπήρανε τὸ δρόμο.
Δὲν εἶχαν προχωρήσει πολύ, ὄταν ἄκουσε τη γριὰ να λέει:
“Αν σε βαραίνω, μπορεῖς νὰ μὲ τρύψεις πάλι, νὰ ἐλαφρύνω!”
Ὁ μύθος λέει πὼς ὑπάρχουν ἄνθρωποι που κάνουν το κέφι τους κι ύστερα παριστάνουν πως δεν ήξεραν τι έκαναν.
Ταύτην δὲ ἐπιφερόμενος λογισμοῖς τισιν αἰσχροῖς δεινῶς ἐταράτετο, ὑφ’ ὧν καὶ πρὸς οἶστρον ἀκολασίας καὶ σφοδρὸν ἔρωτα ὁ αὐτοῦ ἦρτο ἰθύφαλλος· εὐθὺς δὲ τῇ γῇ καταθεὶς τὴν γραΐδα, ταύτῃ ἀκολάστως συνεγένετο.
Ἡ δὲ πρὸς αὐτὸν ἁπλοϊκῶς ἔλεγε:
“Τί ἐστιν ὃ ἐπ’ ἐμοὶ εργάζῃ;”
Ὁ δὲ αὐτῇ ἔφη ὡς:
“Βαρεῖα πέφυκας, καὶ τούτου χάριν ἀπογλύψαι σου τῆς σαρκὸς διανενόημαι” καὶ ταῦτα εἰπών καὶ εἰς τέλος αὐτῇ συμφθαρείς, πάλιν τῆς γῆς ταύτην ἐξάρας ἐπὶ τῶν ἑαυτοῦ νώτων ἐπέθετο.
Καὶ μῆκος ὁδοῦ τινος διελάσαντος αὐτοῦ, ἔφη πρὸς αὐτὸν ἡ γραῦς:
“Εἰ ἔτι βαρεῖά σοι καὶ ἐπαχθὴς πέφυκα, πάλιν με καταγαγὼν πλέον ἐξ ἐμοῦ ἀπόγλυψον”.
Οὗτος δηλοῖ ὡς τῶν ἀνθρώπων τινές, τὴν ἰδίαν πληροῦντες ἐπιθυμίαν, προφασίζονται ὡς ἐξ ἀγνοίας τὸ γεγονὸς διεπράξαντο, δόξαντες δῆθεν μὴ ἐκεῖνο, ἀλλ’ ἕτερόν τι τῶν δεόντων μᾶλλον πεποιηκέναι.
Και η μετάφραση στα νεοελληνικά:
Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Η ΓΡΙΑ
Κάποιος νέος ταξίδευε μες στο λιοπύρι κι έτυχε να συναντήσει μια γριά που πάγαινε στο ίδιο μέρος. Βλέποντάς την να ἀγκομαχάει ἀπὸ τὴ ζέστη καὶ τὴν κούραση, κατάλαβε πὼς ἀπ' ὤρα σ' ὤρα θὰ κατέρρεε. Ἔτσι, τὴν πῆρε στὴν πλάτη του καὶ συνέχισαν.
Ὅμως ἐκεῖ ποὺ πήγαιναν, ὁ νέος ἔβαλε πονηρὰ πράγματα στὸ νοῦ του καὶ φούντωσε κι ἐρεθίστηκε καὶ σηκώθηκε τὸ ἐργαλεῖο του. Χωρὶς νὰ χάσει καιρό, ἀκούμπησε τὴ γριὰ στὴ γῆ κι ἄρχισε τὰ παιχνίδια.
“Τί μοῦ κάνεις;” τὸν ρώτησε ἐκείνη, τάχα ἀνήξερα.
“Νά, ξέρεις, ἐπειδὴ παραβάρυνες, εἶπα νὰ σὲ τρύψω λίγο νὰ ἐλαφρύνεις” ἀπάντησε ἐκεῖνος καὶ τὴν πήδηξε κανονικά. Μόλις τελείωσε, τὴ φορτώθηκε πάλι καὶ ξαναπήρανε τὸ δρόμο.
Δὲν εἶχαν προχωρήσει πολύ, ὄταν ἄκουσε τη γριὰ να λέει:
“Αν σε βαραίνω, μπορεῖς νὰ μὲ τρύψεις πάλι, νὰ ἐλαφρύνω!”
Ὁ μύθος λέει πὼς ὑπάρχουν ἄνθρωποι που κάνουν το κέφι τους κι ύστερα παριστάνουν πως δεν ήξεραν τι έκαναν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)