Homo sapiens ή σάπιος; Ο νεοφιλελεύθερος Νεοελληναράς!

Ελευθέριος Ανευλαβής


Σε πολυκατάστημα μπήκα των Αθηνών
Ρωτώντας για τα κρίματα των νέων Ατρειδών...
Κώστας Μαρδάς
Αθήνα με Θολό Ποτάμι

Απαίδευτος, πτωχαλαζών, κυνοθρασύς, αποξενωμένος από τον εαυτόν του. Αποξενωμένος από την πόλη του. Αποξενωμένος από την πατρίδα του.

Εξορισμένος στην αλλοτριωμένη κοινωνία της μετανεωτερικότητας και του νεοφιλελευθερισμού, της ασύδοτης, ασύστολης, χυδαίας αγοράς.

Χαμένος, σε μια πολιτεία και μια κοινωνία, που κατοικείται από ξένους, αποξενωμένους, αλλοτριωμένους, μεταξύ των, ανθρώπους.

Καταδικασμένος, σε μια κοινωνία που φαίνεται να τον μισεί και να τη μισεί.

Μαζάνθρωπος, καταναλωτής, βυθισμένος στην καταναλωτική υστερία που τον ωθούν, σκόπιμα, τα μεγαλοσυμφέροντα και τα βάρβαρα, ασύνετα, ασύδοτα, ανήθικα, κερδόφρονα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού), του εξευτελισμού των πάντων.

Πολιτεία (άρχοντες και αρχόμενοι), σε νεοφιλελεύθερη υστερία!

Πολιτεία (άρχοντες και αρχόμενοι), ανάλγητη, αλλοτριωμένη, αλλοτριώνει τους «πολίτες» της, μεταβάλλοντάς τους σε μαζοχυλό απαίδευτων ανδρεικέλων, αδιάφορων για τον διπλανό, τον συνάνθρωπο, την πόλη, την πατρίδα, το περιβάλλον.

Η αγορά και το χρήμα, κύριοι, υπέρτατοι στόχοι της προς επίτευξη, με κάθε μέσον!

Άπτερα δίποδα, οι «Νεοελληναράδες», που φοβάσαι μην ξυπνήσουν και καταλάβουν πως είναι πεθαμένοι.

Η σύγχρονη Κίρκη, «ράβδω πεπληγυία»,

Τους νήπιους Νεοελληναράδες απόγονους του Οδυσσέα, τους μεταμορφώνει σε γουρούνια. Έχασαν την ανθρωπιά τους.

Και τρέφονται, σαν τα «χαμοκύλιστα γουρούνια: σύες χαμαιευνάδες»,

Με τα βαλανίδια και τα κράνα «βάλανον τ’ έβαλεν καρπόν τε κρανείης», της διαφήμισης και του τηλεσκουπιδοσωρού, που υπαγορεύουν τρόπο ζωής (life style, παπαγαλίζει ο νεονεάντερταλ, Νεοελληναράς), ριγμένοι μέσα στο γουρουνοστάσι της παγκοσμιοποιημένης αποβλάκωσης.

«Άνθρωποι χωρίς λεβεντιά... λιποτάχτες της ζωής... ονειρεύονται τα σάπια τους όνειρα. Άνθρωποι πάντα βιαστικοί... προφασιζόμενοι κάποιο μεγάλο σκοπό» (Μ. Αναγνωστάκης):

Πώς θα «κονομήσουνε» με κάθε τρόπο.

Πώς θα κάνουνε τη λαμογιά χωρίς να τους πάρουνε χαμπάρι.

«Κι αν μας πάρουνε χαμπάρι, το νομότυπο έχει χάρη».

Έτσι δεν δίδασκε ο αλήστου μνήμης καρναβαλικός, καραμανλικός Υπουργός της προηγούμενης, δυσώδους, πενταετίας; Γιατί όχι κι ο Νεοελληναράς; Αυτός, λέει, «στο πηγάδι κατούρησε;». Ε;

Πώς θ’ αγωνιστούνε περί πάρτης;

Το «αμύνεσθαι περί πάτρης», εκείνου του «ιδανικού αυτόχειρα», είναι για τους χαζούς.

«Ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» είναι το σύνθημα του Νεοελληναρά.

«Νόσημα και απόστημα πόλεως εγγένηται» (Πλούταρχος), ο σάπιος Νεοελληναράς:

Ο ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, με τα εκατομμύρια άνομα ευρώ και τα κότερα και τις πισινούχες του βιλάρες.
Δακτυλίστε τον (δακτυλίζω, ιατρικός όρος: κάνω δακτυλική εξέταση του εντέρου) με τον μεσαίο δάχτυλο της Μερκέλλας.

Ο ΦΟΡΟΚΛΕΦΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΓΙΑΤΡΟΣ.
Κόψτε του τον κώλο!

Ο ΚΛΕΦΤΟΚΟΤΑΣ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑΣ του ΕΣΥ.
Πετσοκόψτε του τον κώλο!
Μην του τον χαϊδεύετε!

Ο ΜΙΚΡΟΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΣ της καθημερινής ζωής.
Είναι πολλοί του είδους του.
Δεν είναι για λύπηση.

Ο «ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ» ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ και της ήσσονος προσπάθειας της ισοπέδωσης, που εννοεί την ισότητα ως προς τα κάτω εξίσωση, δημοκρατικώ διακαιώματι, λησμονώντας, πως σε μια ευνομούμενη, χρηστή πολιτεία:

«Οι βέλτιστοι μεν τας τιμάς έξουσιν, οι δ’ άλλοι μηδέν αδικήσονται» (Ισοκράτης).

Νεοελληναράς:

Ο απαίδευτος. Μια αλλοτριωμένη μηχανή παραγωγής.

Ο καταδικασμένος, σε μια αδιάφορη εργασία, ανασφαλή, μηχανική, απαξιωμένη, που τον αποξενώνει από τον εαυτό του και από τους άλλους, γιατί αυτό συμφέρει τους λίγους με την πολλή δύναμη.

Δουλειά, κατανάλωση, περισσότερη δουλειά, περισσότερη κατανάλωση, όπως επιβάλλει το νεοφιλελεύθερο δόγμα της νεοφιλελεύθερης, ασύδοτης αγοράς.

Ιδού, ο Νεοελληναράς:

Με κατεστραμμένους τους ζωτικούς του μύθους.

Στενόκαρδος, μικρόψυχος.

Εχθρός της φύσης εκ συμφέροντος. Το αυθαίρετο να ’ναι καλά κι ας καεί κάθε δεντροπελεκούδι.

Συνυπεύθυνος, μαζί με τους πολιτικατζήδες ταγούς του, «το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν.» (Ισοκράτης), για το «νεοελληναριό» (καρκατσουλιό), που τον βασανίζει, αλλά βασανίζει και τους Ανθρώπους!

Όσοι έμειναν από δαύτους!

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά. (Γ. Σεφέρης)

Βάλτε τους ήχους...

Ελλαδίξ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ: ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΠΤΩΧΕΥΣΟΥΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΜΗΔΕΝΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΝΤΕΡ.--ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΣΤΟΥΣ SCHOOLIGANS--

Πριν από 10 χρόνια μιλούσες για μια Ελλάδα-μπουρδέλο. Τώρα με την κρίση, που το μπουρδέλο έχει πάρει φωτιά, χαίρεσαι;
Όχι μωρέ, τι να χαίρομαι; Δεν έχει καμιά χαρά αυτή η δικαίωση. Φαινόταν ότι το πράγμα θα καταρρεύσει. Ήδη κατέρρεε. Πολύ πριν η χώρα χρεωκοπήσει οικονομικά, είχε χρεωκοπήσει συναισθηματικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτιστικά.

Ποια ήταν τα σημάδια της χρεωκοπίας;
Όλα αυτά που φωνάζαμε τότε και μας λέγανε γραφικούς. Η Ελλάδα του lifestyle και του «Κλικ», η Ελλάδα που πετούσε πεντοχίλιαρα στα κέντρα, η Ελλάδα του γκομενιάρη αρχηγού που χόρευε ζεϊμπέκικο και έτρεχε στα εγκαίνια της «Αυριανής». Αυτή η Ελλάδα καταρρέει σήμερα. Η Ελλάδα του Ελληναρά που ξεσάλωσε.

Ο απλός κόσμος δε φταίει;
Πώς δε φταίει! Το ψάρι βρωμούσε και απ’ το κεφάλι και απ’ την ουρά. Ο κόσμος έκλεβε από την εφορία και οι μεγάλοι από τα ταμεία. Υπήρχε μια σιωπή συνενοχής. Όποτε έσκαγε κανένα σκάνδαλο και ο κόσμος αγρίευε, του πετούσαν ένα κόκαλο να ηρεμήσει –καμιά αυξησούλα, κάνα επιδοματάκι να πάει να τα φάει στα σκυλάδικα ή στα υπερσόου της Πρωτοψάλτη και του Νταλάρα, παρέα με τους αστέρες του ΠΑΣΟΚ. Και για όσους έμεναν σπίτι υπήρχε το «Μπράβο Ρούλα».

Τώρα όμως ο κόσμος βγήκε στους δρόμους…
Βγήκε γιατί είναι πια θέμα επιβίωσης. Του ζητάνε να πληρώσει χρέη που δεν είναι δικά του. Βγήκε γιατί κατάλαβε ότι την ώρα που αυτός καβάντζωνε 100 ευρουλάκια τον μήνα και ένιωθε μάγκας, οι άλλοι κονομούσαν εκατομμύρια.

Σε τρομάζει το ενδεχόμενο της οικονομικής χρεωκοπίας;
Καθόλου. Το εύχομαι! Μακάρι να πτωχεύσουμε. Είναι μια ευκαιρία να μηδενίσουμε το κοντέρ. Να ξυπνήσουν μέσα μας αντανακλαστικά, να ζητήσουμε άλλους πολιτικούς, άλλο ήθος, άλλη Βουλή.

«Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»;
Όχι, να μην καεί. Αλλά να φύγουν όλοι από μέσα. Και οι τριακόσιοι! Να ‘ρθουν καινούριοι και να μπουν νέοι κανόνες. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαγορευτούν οι γραβάτες. Έχουν ταυτιστεί με την αλητεία και την κωλοπαιδαριά. Να έρθουν πιο ανθρώπινοι άνθρωποι, όχι αυτοί οι πολιτικοί-ρέπλικες. Όλοι οι πρωθυπουργοί μας έχουν σπουδάσει στην Αμερική. Ο Παπανδρέου ήταν στο ίδιο πανεπιστήμιο με τον Σαμαρά. Πώς το λέει η διαφήμιση... «Τυχαίο; Δε νομίζω!».

Ο Παπανδρέου σού εμπνέει εμπιστοσύνη;
Όχι, καμία. Εγώ μπήκα σε σκέψεις από τον τρόπο που το ένα κόμμα πέρασε την εξουσία στο άλλο. Παραήταν άνετος ο τρόπος. Είδαν, ρε παιδί μου, ότι πηγαίναμε για χρεωκοπία και κατάλαβαν ότι αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να γίνει με τον Καραμανλή πρωθυπουργό. Θα καιγόταν το σύμπαν. Χρειαζόντουσαν μια φάτσα πιο ανθρώπινη για να κοπάσουν οι αντιδράσεις.

Εννοείς ότι ήταν όλα προσχεδιασμένα; Ότι τα δύο κόμματα τα έχουν κάνει πλακάκια;
Εννοείται! Για χρόνια παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού. Τώρα ο καλός ήταν ο Γιωργάκης. Τον σπρώχνανε όλοι –και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και τα κανάλια. Αλλά τους ξέφυγε φαίνεται λίγο το σπρώξιμο και από εκεί που ο στόχος ήταν η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, βγήκε ο Παπανδρέου 10 μονάδες μπροστά και ο Καραμανλής ξεφτιλίστηκε.

Όταν ο Παπανδρέου είπε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν», έλεγε ψέματα;
100%. Σιγά μη δεν ήξερε! Όλοι ξέρανε.

Μπες όμως στη θέση του τώρα. Αν δεν πάρει χρήματα από τη Ευρώπη και το ΔΝΤ, η Ελλάδα πτωχεύει. Δε δίνονται μισθοί, δε δίνονται συντάξεις. Υπάρχει άλλη λύση;
Ναι, αυτή που σου είπα πριν: η πτώχευση. Έχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Έτσι κι αλλιώς, αυτή τη στιγμή τι λειτουργεί; Λειτουργούν ας πούμε τα νοσοκομεία;
Ε, κουτσά-στραβά λειτουργούνε.
Και με την πτώχευση θα λειτουργούσαν. Ας ξυπνήσει λίγο και η αλληλεγγύη μας. Πιστεύω ότι εμείς θα βρίσκαμε τον τρόπο να σταθούμε στα πόδια μας. Θα στήριζε ο ένας τον άλλον. Τη μεγαλύτερη ζημιά θα την πάθαιναν οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα τζάκια –όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε. Τον εαυτό τους τρέχουν να σώσουν τώρα, όχι εμάς.
Μα αν γινόταν πτώχευση, εμείς δε θα αγριεύαμε; Δε θα σκοτωνόμασταν στους δρόμους; Δε θα αλληλοφαγωνόμασταν;
Πολλή τηλεόραση βλέπεις!

Στα αριστερά κόμματα στηρίζεις καμιά ελπίδα;
Όχι, για μένα είναι τελειωμένα. Τι κάνουν τόσα χρόνια; Αυταρέσκονται. Κάθονται στην απ’ έξω και πετάνε συνθήματα. Δεν τολμούν να μπουν στην εξουσία, να συνεργαστούν, να πάρουν μαζί αποφάσεις.

Ο Συνασπισμός σε απογοήτευσε;
Ναι, γιατί σ’ αυτόν είχα κάποιες ελπίδες. Αλλά τις έχασα μετά τα Δεκεμβριανά όπου πήγε να αρθρώσει κάτι και δεν το ολοκλήρωσε.
Μισό λεπτό. Ακριβώς επειδή άρθρωσε, έχασε και πολλές ψήφους.
Έπρεπε να το ολοκληρώσει. Ας έλεγε καθαρά «Ναι, είμαστε με τους κουκουλοφόρους! Καλά κάνουν τα παιδιά και τα σπάνε αφού τα ‘χουμε φέρει στα όριά τους!». Αλλά πού να το πεις αυτό στη Βουλή; Χάνεις αμέσως την καρέκλα σου. Μάλλον εκεί έπαιξε ο εκβιασμός και δεν το ρισκάρανε. Κρίμα, γιατί αν μιλάγανε πιο γενναία, θα χάνανε την καρέκλα τους σε πρώτη φάση, αλλά θα πέρναγαν τουλάχιστον στη συνείδηση του κόσμου. Θα ήταν η στάση τους μια καλή πρώτη ύλη για κάτι μελλοντικό.
Ο Τσίπρας σαν πρόσωπο πώς σου φαίνεται;
Μου φαίνεται λίγο ναρκισσάκι.
Ο Λοβέρδος του ΠΑΣΟΚ;
Ποιος είναι αυτός; Της Εργασίας;
Ναι, αυτός με τα μελαγχολικά μάτια... Τον συμπαθεί πολύς κόσμος.
Κοίτα, δε με ενδιαφέρουν οι μονάδες. Με ενδιαφέρει ποιο σύστημα υπηρετούν. Και για μένα όλοι εκεί μέσα –αριστεροί, δεξιοί, σοσιαλιστές- είναι όλοι το ίδιο καλαμπούρι.

Το ΛΑΟΣ;
Καλά, αν δεν υπήρχαν οι ξένοι, δε θα υπήρχε αυτό το κόμμα. Το ΛΑΟΣ πρέπει να στήσει ένα άγαλμα στον πεινασμένο μετανάστη και από κάτω να λέει: «Στον άγνωστο μετανάστη που μας έκανε κόμμα»… Βγαίνει τώρα ο Καρατζαφέρης και λέει ότι ο κόσμος πρέπει να κάνει λίγη υπομονή. Αυτός έκανε καθόλου υπομονή; Έχει χάσει κανέναν πόντο από την κοιλιά του; Ή μήπως έχασε ο Πάγκαλος ή ο Βενιζέλος; Στη Βουλή που εγώ ονειρεύομαι αυτός θα είναι νέος κανόνας: Απαγορεύεται να μιλάνε οι χοντροί σε εποχή κρίσης!

Πώς σου φαίνεται που η νέα υπουργός Παιδείας, η Διαμαντοπούλου, στέλνει κι αυτή το παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο;
Εδώ το στέλνει η Παπαρήγα, η Διαμαντοπούλου δε θα το ‘στελνε;
Ήταν έκπληξη για σένα ότι ο Βοσκόπουλος χρωστούσε τόσα εκατομμύρια στην εφορία;
Όχι, καθόλου. Γιατί; Για ποιον ήταν έκπληξη;
Δεν απογοητεύτηκες;
(γέλια) …Από τον Βοσκόπουλο μωρέ να απογοητευτώ; Γιατί; Επένδυσα ποτέ στον Βοσκόπουλο για να απογοητευτώ;
Σε ρώτησα επειδή για πολύ κόσμο είναι ένας μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης.
Ο κόσμος καλύτερα να σκεφτεί τις διασυνδέσεις των μεγαλοκαλλιτεχνών με το κράτος. Πώς γίνεται η γυναίκα του Βοσκόπουλου να είναι μέσα στο κοινοβούλιο και μάλιστα υπουργός; Πώς γίνεται και η γυναίκα ενός άλλου λαϊκού καλλιτέχνη, του Νταλάρα, να είναι επίσης μέσα στο κοινοβούλιο και να ψηφίζει το ΔΝΤ;... Τυχαίο; Δε νομίζω!

Πάντως σε τελική ανάλυση όλους αυτούς εμείς τους ψηφίζουμε.
Μα ναι, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Αυτό είναι σίγουρο. Είμαστε μια κοινωνία ηλίθια, ατομιστική και μισαλλόδοξη. Ο καθένας το αμάξι του, το παιδί του, τις δουλειές του, την πάρτη του… Δε λειτουργεί έτσι ρε παιδιά! Πρέπει να φτάσουμε στον γκρεμό για να το καταλάβουμε; …Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο υποκριτής είναι ο λαός. Ας πούμε, όλη η Ελλάδα ξέρει ότι ο τάδε πρωθυπουργός ή ο τάδε δήμαρχος είναι ομοφυλόφιλος. Το συζητάνε στα σπίτια, στα καφενεία, παντού. Εάν όμως ο τάδε δήμαρχος ή ο τάδε πρωθυπουργός έβγαινε και έλεγε ότι «ναι, είμαι ομοφυλόφιλος», την άλλη μέρα θα είχε εξαφανιστεί από το πολιτικό σύστημα. Κανείς δε θα τον ψήφιζε. Μπορεί να είναι μια λεπτομέρεια λίγο πιπεράτη αυτό που λέω, αλλά δείχνει την υποκρισία μας.

Πιστεύεις ότι ένας πολιτικός που είναι ομοφυλόφιλος θα έπρεπε να βγει και να το πει;
Βέβαια! Γιατί; Πού είναι το κακό; Και θα ‘πρεπε η κοινωνία να το δεχτεί. Αφού το ξέρει έτσι κι αλλιώς. Αλλά τίποτα δε στέκει, ρε παιδί μου, σ’ αυτή τη χώρα! Από τον πολίτη μέχρι τον πρωθυπουργό όλα είναι στημένα πάνω σε μία σύμβαση, ένα ψέμα.

Ελπίδα τι σου δίνει σήμερα;
Τα νέα παιδιά. Πολύ ωραία γενιά μεγαλώνει τώρα. Είναι διαφορετική από τη γενιά που μεγάλωσε μέσα στην ψευδοευμάρεια του ΠΑΣΟΚ. Τώρα τα παιδιά καίγονται –μιλάω γι’ αυτά που είναι 15-16. Μεγαλώνουν σ’ έναν κόσμο χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο, χωρίς ανέσεις, βλέπουν ότι σιγά-σιγά στερούνται. Μου θυμίζει λίγο και εμάς στη δεκαετία του ’60 που μεγαλώσαμε μες στη φτώχια. Θεωρώ ότι σε τέτοιες εποχές είναι που φτιάχνονται άνθρωποι.

Τα Δεκεμβριανά τι άφησαν τελικά;
Κοίτα, τα Δεκεμβριανά ήταν η πρώτη ουσιαστικά αστική επανάσταση. Τελείως ανεξέλεγκτη από κόμματα. Βγήκαν οι πιτσιρικάδες και επειδή δεν είχαν άλλον τρόπο να αρθρώσουν λόγο, τα σπάγανε. Είναι κρίμα που δεν οδήγησε κάπου, δε δημιουργήθηκε ένα οργανωμένο αίτημα. Αλλά δεν πιστεύω ότι ξεθύμανε τελείως. Οργανώθηκαν κάποιες κοινωνικές ομάδες –το πάρκο στα Εξάρχεια ή το άλλο πάρκο στα Πατήσια, εκεί που πήγε να κόψει τα δέντρα ο Ομέρ Πριόνης (σ.σ. ο Νικήτας Κακλαμάνης). Κάτι είναι κι αυτό.
Πρόσφατα, στη συναυλία του Ψαραντώνη στο Ηρώδειο, αφιέρωσες τη συμμετοχή σου στους νεκρούς της αποστολής για τη Γάζα.
Ε ναι, κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι κι αλλιώς, μου 'χε φύγει τελείως η χαρά για τη συναυλία -ήταν μόλις τρεις μέρες μετά το επεισόδιο.
Και τι είπες στον κόσμο;
Ε, είπα το γνωστό παλιό τσιτάτο ότι η σιωπή είναι συνενοχή κι εγώ δεν μπορώ να είμαι συνένοχος. Και τραγουδήσαμε το «Να 'χεν η θάλασσα βουνά» για τους νεκρούς και για τους γενναίους αυτούς ανθρώπους που αφήσανε τις μικρές ζωούλες τους και πήγαν να σπάσουν ένα άθλιο εμπάργκο.

Για τους 4 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στη Marfin τι έχεις να πεις;
Τι να πω; Αυτή είναι η ψυχοπαράνοιά μας. Μπορείς να βγάλεις άκρη;
Πάντως από μολότοφ κουκουλοφόρων χάσανε τη ζωή τους.
Ναι, ποιοι είναι όμως αυτοί οι κουκουλοφόροι; Πίσω απ’ τις κουκούλες κρύβονται διάφορες ομάδες. Είναι αναρχικοί αλλά είναι και προβοκάτορες. Στα Δεκεμβριανά υπήρχαν φωτογραφίες με κουκουλοφόρους να βγαίνουν μέσα από τις ορδές των ΜΑΤ. Άρα τι να πω; Ότι ήταν δολοφονία δεν το συζητάμε.
Αν τύχαινε να παίζεις εκείνες τις μέρες στο Ηρώδειο, θα έβγαινες να πεις κάτι αντίστοιχο γι' αυτούς;
Ε βέβαια. Έτσι θα το αφήναμε; Απλά θα προσθέταμε ότι δεν ξέρουμε τι έγινε ακριβώς.

Ειδήσεις από πού μαθαίνεις;
Απ' το ραδιόφωνο. Ακούω την «Ελληνοφρένεια» -τις ατάκες που πετάνε οι πολιτικοί. Τι είπε η Ντόρα, τι είπε ο Γιωργάκης... Τα παιδιά στην «Ελληνοφρένεια» τις μπλέκουν όλες μαζί με πολύ χιούμορ. Χτες άκουγα μια εκπομπή που ο Γιωργάκης έλεγε ότι το ελληνικό κράτος είναι ασθενής κι ακριβώς την ίδια ατάκα έλεγε πριν 40 χρόνια ο Παπαδόπουλος…

Λαζόπουλο βλέπεις;
Μπα, τον βαριέμαι. Είχε εποχές καλές, τώρα τον βρίσκω αγχωμένο. Μια-δυο φορές που έτυχε να τον δω, έλεγε κάτι ανεκδοτάκια, κάτι προστυχοτέτοια…
Ο Κανάκης;
Δεν ξέρω, μου φαίνεται λίγο βεβιασμένο και αυτάρεσκο όλο αυτό το γέλιο και ο χαβαλές.

Τι σου λέει το όνομα Τζιμπρίλ Σισέ;
Τι είναι αυτό;
Ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού που πήρε φέτος το πρωτάθλημα.
(γέλια) Εντάξει, θα το έχω υπόψη μου.

Η κρίση έχει επηρεάσει την καθημερινή σου ζωή;
Πρακτικά όχι. Ζω μόνος μου, δεν έχω οικογένεια, ξέρω να ζω και με 500 ευρώ τον μήνα. Και δεν είμαι ο άνθρωπος που βγαίνει έξω. Τα μόνα μου έξοδα είναι κάνα τραπέζωμα με φίλους ή κάνα ταξίδι.
Το εισόδημά σου δε μειώθηκε;
Δεν ήταν κανένα τρελό εισόδημα για να μειωθεί. Τις 20 συναυλίες που κάναμε τον χρόνο θα τις κάνουμε και φέτος.
Με τι εισιτήριο;
Γύρω στα 15 ευρώ. Και πέρυσι τόσο ήταν. Πάντα παλεύαμε για φτηνό εισιτήριο.
Πώς νιώθεις που σε πολλές συναυλίες με τους Επισκέπτες γινόταν ντου απ' τον κόσμο για να μπει τσάμπα;
Τι να σου πω; Ούτε θυμώνω, ούτε χαίρομαι.
Ε πώς! Δε σ' ενοχλεί να ετοιμάζεις κάτι που έχει κόπο και έξοδα και ο άλλος να το θεωρεί δεδομένο;
Υπήρχαν φορές που μ' ενοχλούσε. Πέρσι ας πούμε σε μια συναυλία με 5.000 κόσμο εμείς δεν πήραμε φράγκο. Μπήκαμε και μέσα! Το ίδιο έγινε και με πολλές συναυλίες στην Κρήτη... Κάπως έτσι, βέβαια, φτάσαμε στο σημείο να διαλυθούν οι Επισκέπτες.
Για οικονομικούς λόγους;
Ε ναι. Έτσι κι αλλιώς ήταν ένα δυσβάσταχτο πράγμα και οικονομικά και ψυχολογικά. Ήμασταν σχεδόν 20 άτομα, βγαίναμε στον δρόμο, νοικιάζαμε πούλμαν, μηχανήματα, ξενοδοχεία, τα έξοδα ήταν μυθικά. Το μεροκάματο στην καλύτερη περίπτωση να ήταν 400 ευρώ. Ήμασταν μια ορχήστρα που συντηρούνταν από την τρέλα των μελών της.
Και η τρέλα κάποια στιγμή τελείωσε;
Ναι. Τρέχανε οι άνθρωποι σε άλλες δουλειές για να επιβιώσουν. Δεν μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί. Ενώ είχαμε υλικό για δεύτερο δίσκο, καθυστερούσαμε συνέχεια. Οπότε είπαμε να διαλύσουμε το μεγάλο σχήμα και να συνεχίσουμε πιο χαλαρά, 4-5 άτομα.
Με το ίδιο όνομα;
Όχι, δε θα το 'θελα από σεβασμό στην ιστορία των Επισκεπτών. Θα βρούμε άλλο όνομα.

Πώς είναι να είσαι 50 χρονών;
Τι να σου πω; Πλάκα έχει.
Οικογένεια θα κάνεις ποτέ;
Δεν το βλέπω.
Η διάθεση για σεξ έχει μειωθεί;
(γέλια) Όχι, ευτυχώς.
Η διάθεση να ερωτεύεσαι;
Ούτε. Κοίτα, κάνω τα ίδια πράγματα που έκανα και στα 25 μου. Δηλαδή κάνω μουσικές, ερωτεύομαι, γνωρίζω ανθρώπους, γυρνάω, αυτοανατρέπομαι. Αν κάτι αλλάζει μετά τα 50, είναι ότι κάνεις κάποιες σκέψεις πάνω στον χρόνο. Πολύ απλά, μια μέρα δε θα υπάρχεις. Κι αυτή η μέρα δεν είναι πια και πολύ μακριά.
Σε φοβίζει;
Με εξιτάρει. Μου δημιουργεί έναν ωραίο ίλιγγο.
Είναι τυχαίο που το κορίτσι σου είναι κάθε φορά αρκετά χρόνια νεότερο από σένα;
Καθόλου τυχαίο. Πάντα έκανα παρέα με κορίτσια και αγόρια από μικρότερες ηλικίες. Βαριέμαι τους ανθρώπους της ηλικίας μου, εκτός κι αν είναι σαν τον φίλο μου, τον Ντίνο, που είναι κι αυτός το ίδιο ξέμπαρκος και ανοικτός στο πώς περνάει το 24ωρό του. Νιώθω ότι ταυτίζομαι πιο πολύ με τη φρεσκάδα της σκέψης των νέων.
Και με τη φρεσκάδα του κορμιού τους όμως!
Αυτό εννοείται. Αλλά η σκέψη και το κορμί πάνε μαζί. Οι νέοι φαντάζουν πιο όμορφοι γιατί είναι πραγματικά πιο όμορφοι και μέσα τους.
Μοναξιά νιώθεις ποτέ;
Μοναξιά όχι, παρότι μου αρέσει να απομονώνομαι. Μπορεί να περάσω δύο-τρεις εβδομάδες χωρίς να δω άνθρωπο.
Γιατί;
Για να καθαρίσω μέσα μου.
Τότε είναι που γράφεις και στίχους;
Ναι. Μουσική γράφω και με παρέα, στίχους όχι. Εκεί θέλεις απόλυτη ησυχία για ν' ακούσεις τον εαυτό σου.

Τον εαυτό σου πριν 20-30 χρόνια τον θυμάσαι;
Α ναι, μου αρέσει να έχω επαφή με τις προηγούμενες ηλικίες μου. Θέλω να θυμάμαι όλα μου τα βήματα. Να ξέρω πώς έφτασα ως εδώ.

Τα τραγούδια από τις Τρύπες τα ξανακούς ποτέ;
Σπάνια. Έτυχε μια φορά σερφάροντας στο ίντερνετ να πέσω πάνω στην «Ταξιδιάρα Ψυχή». Άκουγα πόσο παιδική είναι η φωνή μου και χαμογελούσα. Μπορεί τεχνικά να ήταν ατελή αυτά τα βήματα, αλλά ήταν ειλικρινή.
Στον καθρέφτη κοιτάζεσαι ποτέ; Κυριολεκτικά μιλάω.
Ε, καμιά φορά ναι.
Κάνεις ακόμα γκριμάτσες;
(σκάει στα γέλια) …Ναι!
Μικρός ένιωθες ξεχωριστό παιδί;
Ένιωθα παράξενο παιδί. Ότι είμαι από αλλού. Να φανταστείς, ενώ μεγάλωνα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια, είχα φτιάξει μέσα μου ένα παραμύθι ότι είμαι αριστοκράτης.
Πραγματικός αριστοκράτης;
(γελάει) Ναι! Για πολλά χρόνια πίστευα ότι δεν είναι αυτοί οι γονείς μου, ότι δεν είναι αυτό το περιβάλλον μου και ότι κάποιοι με φέρανε για να με δοκιμάσουν στη φτώχια. Ήμουν ψωνάρα! Και περίμενα οι πραγματικοί γονείς μου να έρθουν κάποια στιγμή να με πάρουν.

Τους ...φτωχούς γονείς σου τους αγαπούσες;
Πολύ. Και τους πονούσα. Παλεύανε να μας μεγαλώσουν, ήταν σκληρά τα πράγματα. Και όλο μου το σόι γενικά ήταν φτωχό και τρελό μαζί -«καιρός των τσιγγάνων» τελείως! Αδέρφια που μάλωναν, που έρχονταν στα χέρια για το τίποτα και μετά αγαπιόντουσαν και πίνανε μαζί.

Στον Θεό πιστεύεις;
Πιστεύω ότι η ζωή έχει νόημα. Ότι δεν είναι τυχαίο το σύμπαν, η γη, οι ζωές μας… Υπάρχει αιτία για όλα αυτά. Τώρα αν αυτό είναι Θεός ή είναι η φύση από μόνη της που παλεύει να εξελιχθεί…
Επηρεάζει πάντως αυτό τη δική σου ζωή;
Ε βέβαια.
Με ποιόν τρόπο;
Εγώ λογοδοτώ στη φύση. Στα δέντρα, στους φίλους, στον εαυτό μου…
Στα δέντρα όταν λες; Κυριολεκτικά εννοείς;
Καμιά φορά και κυριολεκτικά. Δηλαδή σε πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή μου μπορώ να καθίσω αγκαλιά μ' ένα δέντρο και να τα πω. Ακόμα και τα δέντρα σου δίνουν κουράγιο.

theschooligans.gr

Υ.Γ. δικό μου.

Δεν έχω ούτε ένα σχόλιο να κάνω στο Γιάννη.
Κρίμα που δε ζει κι ο Χατζιδάκις να τον συντροφέψει στο λόγο…

Πού είναι ο υπόλοιπος πνευματικός κόσμος μας;

Ισλανδία: Η ζωή μετά την πτώχευση

Με αξιοπρέπεια και χιούμορ οι Ισλανδοί αρνούνται να πληρώσουν τα σπασμένα τραπεζιτών και κυβερνήσεων



Πολλοί γνωρίζαμε την Ισλανδία χάρη στη σκοτεινή μούσα Μπγιορκ, τους Σίγκουρ Ρος, άντε και τις «παγωμένες» αλλά γεμάτες χιούμορ και ανθρωπισμό ταινίες του Μπαλτασάρ Κορμακούρ, του Νταγκούρ Κάρι και των άλλων σπουδαίων νεαρών σκηνοθετών του ισλανδικού σινεμά. Μετά, τον Οκτώβρη του 2008, μάθαμε ότι η Ισλανδία, εκτός από παγετώνες, θερμοπίδακες και αμέτρητα ενεργά ηφαίστεια, τα οποία συγκροτούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία στον κόσμο, διέθετε και μια αδηφάγο τραπεζική ελίτ. Αλόγιστα δανειζόμενοι και δανείζοντες, αυτοί οι κοστουμαρισμένοι μάνατζερ κατάφεραν σε μικρό διάστημα να φαλιρίσουν μια φαινομενικά πλούσια και ευνομούμενη χώρα χάρη στην ένοχη ανοχή των κυβερνώντων της. Η οικονομία κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τα αλιευτικά τους σκάφη. Το νόμισμα κόπηκε στη μέση από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις και οι τιμές των προϊόντων εκτοξεύθηκαν στα ύψη. Χιλιάδες πολωνοί και άλλοι ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες επέστρεψαν άρον άρον στις πατρίδες τους: Τι ψωμί να βγάλεις σε μια κατεστραμμένη οικονομία; Η αισιοδοξία όμως δεν λείπει από τη μικρή νησιωτική χώρα. Υπάρχει ζωή και μετά την οικονομική καταστροφή, διατρανώνουν οι κάτοικοί της. Με αξιοπρέπεια και με χιούμορ. Και με τη βεβαιότητα ότι δεν ευθύνονται οι ίδιοι για την ασυδοσία άλλων.

Λονδίνο, Άμστερνταμ και Βερολίνο, από κοντά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αξιώνουν από τους Ισλανδούς πολίτες να πληρώσουν δισεκατομμύρια ευρώ στους 450.000 βρετανούς, ολλανδούς και άλλους ξένους καταθέτες που έχασαν τις επισφαλείς οικονομίες τους όταν το «ταχύπλοο» των ισλανδικών τραπεζών, ιδίως η διαδικτυακή «φούσκα» Ιcesave, προσέκρουσε σε παγόβουνο. Και βούλιαξε σαν Τιτανικός.

Το προπερασμένο Σαββατοκύριακο στο μακρινό Ρέικιαβικ έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε αέρας παγωμένος, ακόμη και για τους πιο σκληροτράχηλους Ισλανδούς. Οι απόγονοι των Βίκινγκς όμως αψήφησαν το κρύο και τις απειλές και πήγαν ομαδικά στις κάλπες για να πουν «Όχι», με ένα απίστευτο 93%, στους (κατά γενική ομολογία επαχθέστατους) όρους αποζημίωσης των βρετανών και ολλανδών καταθετών για την οποία είχε δεσμευθεί η κυβέρνησή τους. Το «Ναι» πήρε μόλις 1,8% - ακόμη και τα λευκά ήταν περισσότερα.

«Το "Όχι" μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε στην κοινωνικοποίηση του χρέους των ιδιωτών. Δείχνει ότι είναι πλέον καιρός η Βρετανία να μας αντιμετωπίσει ως κυρίαρχο κράτος και όχι σαν αποικία της. Και ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να μας εκβιάζουν για την υπόθεση "Ιcesave"» τονίζει η αριστερή βουλευτής Μπιργκίτα Γιονσντοτίρ.

Ούτε την Ευρώπη βλέπουν πια σαν σωτήρα, ιδίως μετά το χρηματοπιστωτικό δράμα της Ελλάδας. «Τα ψάρια μας είναι το μόνο που μας έχει απομείνει τώρα που οι τράπεζές μας κατέρρευσαν και τα μεγάλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλουν να μας τα πάρουν κι αυτά!» λέει οργισμένος ένας ταξιτζής, ο Χέλγκι Γιόνσον.

Στις απειλές των κυβερνώντων πως αν πουν «Όχι» θα γίνουν... «Κούβα του Βορρά» απαντά με χιούμορ μια 22χρονη φοιτήτρια, η Ελισαμπέτ Ρουν Σιγκουρντοτίρ, πίνοντας τον καφέ της σε ανοιχτό(!) καφενείο του Ρέικιαβικ. «Και λοιπόν; Στη χειρότερη περίπτωση, σε 20 χρόνια θα γίνουμε πράγματι σαν την Κούβα, με παλιά αυτοκίνητα στους δρόμους. Μόνο που τα δικά μας παλιά αμάξια θα είναι Range Rover!» λέει χαμογελώντας. Οι απειλές είχαν λοιπόν το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Και τώρα η Ισλανδία των 320.000 κατοίκων προκαλεί πονοκεφάλους, ανάβει φωτιές. Τι θα συνέβαινε, αλήθεια, αν αυτοί οι ανυπότακτοι απόγονοι των Βίκινγκς βρουν μιμητές, αν οι πολίτες και άλλων χωρών αρνηθούν να πληρώσουν τα σπασμένα των τραπεζών ή τα χρέη που στοιβάζουν εν ονόματί τους οι διαπλεκόμενες κυβερνήσεις τους; Μήπως έχουμε όλοι μέσα μας έναν... Βίκινγκ και δεν το ξέρουμε;

«Οι Ισλανδοί έγιναν οι πρώτοι στον κόσμο αντάρτες ενάντια στην ιδέα ότι οι πολίτες πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό μιας ανεξέλεγκτης ιδιωτικής τράπεζας» έγραψε χαρακτηριστικά η Ροβένα Μέισον στη βρετανική εφημερίδα «Daily Τelegraph».

Αυτή η λαϊκή εξέγερση παρακολουθείται με άγχος από πολλές υπερχρεωμένες κυβερνήσεις στην Ευρώπη, οι οποίες φοβούνται μήπως αυτή η άρνηση γίνει «μεταδοτική».

Έγραψε ο ΚΥΡ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ...Ο ΧΑΡΥ ΚΛΥΝ ΤΑ ΧΩΝΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ!!!

Ότι και να κάνουν, ότι και να πουν οι ρουφιανοδημοσιογράφοι και τα βοθροκάναλα,
όση αβάντα και να παρέχουν στην «κυβέρνηση ανέκδοτο»,
που μέσα στους εφτά μήνες που βρίσκεται στην εξουσία
κατάφερε τα «ακατόρθωτα»,
δεν είναι σε θέση να αποτρέψουν το μοιραίο…
Ο λαός ξύπνησε και είναι αποφασισμένος να βουλώσει
τα «μπουκωμένα στόματα» και στραπατσάρει τα σινιέ κουστουμάκια και τα ταγιεράκια…
Και δεν είναι ούτε οι «αναρχοαυτόνομοι», οι «αντεξουσιαστές», οι «γνωστοί άγνωστοι» και οι «μπαχαλάκηδες»
των καλών οικογενειών των βορείων προαστίων…
Είναι οι άνθρωποι του μόχθου, οι οικογενειάρχες,
οι εργάτες, οι μικρομεσαίοι,
που όταν σηκώσουν το χέρι τους θα δείτε τον ουρανό σφοντύλι και θα πείτε το Δεσπότη Παναγιώτη…
Τηλεοπτικά απορρίμματα…
ΤΙ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΤΕ ΡΕ....

ΧΑΡΥ ΚΛΥΝ
30-6-2010

Π.Α.Σ.Ο.Κ.

Ψηλά, στο χωριό, στο Στέκι του Στεφανή.
Απομεσήμερο έφτασε ο «Παττακός»,
γραφικός και σοφός γέροντας του χωριού.
Μας βρήκε να συζητάμε την περιρρέουσα πολιτική δίνη.

Ο φίλος δίπλα μου τα φόρτωνε στη χούντα,
που διόγκωσε το κράτος…
Εγώ τα φόρτωνα στις πελατειακές σχέσεις του ΠΑΣΟΚ…

Ο γέρων πετάχτηκε σοφά κι επεξήγησε τα αρχικά:
- Ξέρετε τι σημαίνει ΠΑΣΟΚ;
«Πατέρα, Αναπαύσου,
Συνεχίζω Ολοκληρωτική Καταστροφή».

Επανήλθε το σύνθημα του Σιδερένιου μετά από 30 χρόνια.
ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΑ πλέον κι ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ.

Άρθρο δημοσιευμένο δυο χρόνια πριν σε Βολιώτικη φυλλάδα.

Άρθρο του Μάκη Μίχου , ανένταχτου της
Πανελλήνια Τσιπρομένης και Λαϊκής και Σοσιαλιστικής Νέας Δημοκρατίας

Εκεί που χρειάζονταν εκατό δούλοι , τώρα χρειάζεται μόνο ένας .
Τι θα φάνε οι άλλοι ενενηνταεννιά ;

Πάντα καθυστερημένος ήμουν , όταν δεν ήμουν Κασσάνδρα .

Αφορμή η 1η του Μάη και όλοι οι παχύρρευστοι λόγοι που εκστομίστηκαν από τα πολιτικά μας πρόσωπα . Χιλιοειπωμένα λόγια , εθιμοτυπικά , χωρίς να έχουν τη διάθεση αφύπνισης των εργαζόμενων. Το ξέρουν οι πολιτικοί άρχοντες πως η αφύπνιση του λαού σηματοδοτεί και την απώλεια της δικής τους εξουσίας .
Ψάχνοντας μέσα στα διάσπαρτα κείμενά μου ανακάλυψα μια μπροσούρα που την είχα μοιράσει ανήμερα την Πρωτομαγιά του 2001 , επί Σημίτη άρχοντος . Ήταν η χρονιά που ο «μισός» ανήρ είχε αναθέσει στο Γιαννίτση το νέο συνταξιοδοτικό , αυτό που δεν κατάφερε τότε να ψηφιστεί για να ψηφιστεί στις μέρες μας από τη Ν.Δ.
Η μπροσούρα είχε τίτλο «Γηράσκω αεί εργαζόμενος» και αναφερόταν σ’ όλους τους «τυχερούς» που είχαν καταφέρει να βρουν δουλειά και θ’ αργούσαν να βγουν στη σύνταξη .

Ένα μικρό απόσπασμα εκείνου του κειμένου παραθέτω , γιατί σήμερα άλλαξαν τα πράγματα άρδην :
… Μετά ο Γιαννίτσης θέλησε να λύσει το πρόβλημα του ορίου της φτώχιας , που έδιναν κάποιες υπηρεσίες των υπουργείων . Αυτές ισχυρίζονταν ότι το όριο της φτώχιας ήταν οι 170 χιλιάδες δρχ. εισόδημα το μήνα .
Υπήρχαν συνταξιούχοι που έπαιρναν 120 χιλιάδες το μήνα . Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να σέρνονται στις πλατείες και στα παγκάκια για να περάσουν την ώρα τους και προσβάλλανε τη χώρα με τη μιζέρια τους .
Ο Γιαννίτσης αποφάσισε να τους περικόψει αυτή την πενιχρή σύνταξη . Αν παίρνανε μόνο 90 χιλιάδες , δε θα τολμούσαν να βγουν στο δρόμο . Θα μένανε μέσα στο σπίτι τους μέχρι να φτάσει ο χάρος .

Θέλησε να λύσει το πρόβλημα του έκλυτου βίου στη συνέχεια . Είδε πως οι απόμαχοι της εργασίας γέμιζαν τα καφενεία και τα κουτούκια . Αν ανέβαζε το όριο συνταξιοδότησης , οι εργάτες θα πέθαιναν αξιοπρεπώς μέσα στο χώρο της εργασίας τους και θα είχαν την τιμή που τους άξιζε : θα άκουγαν τον επικήδειο απ’ το αφεντικό τους . Τα καφενεία θα κλείνανε σιγά-σιγά κι όλοι θα τρέχανε μέχρι να πεθάνουν για να εξασφαλίσουν τον άνετο βίο των βουλευτών . Άλλωστε κι αυτοί οι καημένοι για τη χώρα μοχθούσαν .
Πριμοδότησε και μ’ άλλο τρόπο την αλλαγή στο συνταξιοδοτικό του νομοσχέδιο . Επέτρεψε στους νέους εργαζόμενους να φύγουν πριν τα εξηνταπέντε τους με σύνταξη , αν έβρισκαν δουλειά από τα δεκαπέντε τους . Ήξερε ο άθλιος υπουργός ότι κανένας από τους νέους δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά στα επόμενα χρόνια , όμως αυτός τους έδινε δώρα κάλπικα .
Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έτριβαν τα χέρια τους . Είδαν ότι ήταν λάθος τους που χτυπούσαν το «σοσιαλισμό» όλα τα προηγούμενα χρόνια . Άλλαξαν αμέσως τις φωτεινές επιγραφές έξω από τα γραφεία τους και έβαλαν καινούριες :
«ΙΔΙΩΤΙΚΉ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ»
«Ο ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ»

Ήταν τυχερή η γενιά μας , ίσως η πιο τυχερή απ’ την απελευθέρωση της χώρας και δώθε . Γλίτωσε τη μετανάστευση , γλίτωσε την ανεργία , χάρη στο Μεταξά είχε «καταφέρει» και το οχτάωρο , είχε κατοχυρώσει και τα συντάξιμα όριά της . Αυτό που περίμενε μέσα απ’ τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας ήταν να μειωθεί κι ο εργάσιμος χρόνος και το ωράριο εργασίας , να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος για όλους τους εργαζόμενους και να δουν «καλύτερες μέρες» .
Δυστυχώς κανένα απ’ τα οράματα αυτά δεν υλοποιήθηκε κι αντίθετα η εργατική τάξη έφτασε στο μέγιστο σημείο απόγνωσης , μέσα σε μια καταναλωτική κοινωνία και μια ολιγαρχική οικονομία . Το χειρότερο απ’ όλα είναι πλέον η εύρεση εργασιακής θέσης και η κάλυψη των αναγκών του ενστίκτου επιβίωσης .
Ο τίτλος του άρθρου φαίνεται χλευαστικός , όμως αντικατοπτρίζει την αδήριτη πραγματικότητα . Η υψηλή τεχνολογία έχει ελαχιστοποιήσει τις θέσεις εργασίας κι οι εργοδότες μεγιστοποιούν τα κέρδη τους. Καμιά ιστορική περίοδος δεν μπορεί να παραβληθεί μ’ αυτή που διανύουμε ως προς την εκμετάλλευση του λαού , ούτε καν οι ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες . Θα το νιώσουν – αν δεν το ‘χουν νιώσει – οι νέοι της χώρας μας και κυρίως όσοι σπουδάζουν με στόχο μια καλύτερη ζωή από κείνη των γονιών τους .
Διάβαζα στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ του Σαββάτου , 3-5-08 , την έκθεση του ΔΝΤ . Αυτό «το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης ζητάει να παρθούν νέα - πιο σκληρά μέτρα - στο Ασφαλιστικό , να επιβληθούν νέοι φόροι καθώς και να γίνουν ανατροπές στην αγορά εργασίας με καθήλωση μισθών και ευελιξία στο όριο απολύσεων» .
Αυτό που κράτησα στη μνήμη μου είναι μόνο η τελευταία του επιταγή : ευελιξία στο όριο απολύσεων, λες και υπάρχουν προσλήψεις στην εποχή μας ( δεν ξεχνώ τις προσλήψεις των ημετέρων από τα παράθυρα ) . Σε ποιες απολύσεις άραγε αναφέρεται η σύγχρονη νομισματική μαφία ; Στις απολύσεις των ανέργων ;
Ίσως δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό το πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία , μιας και η γενιά μας έχει την δύναμη να βοηθήσει βιοποριστικά τους γόνους της και να τους στηρίξει μέχρι να φτάσουν στη μέση ηλικία . Όσοι κατάφεραν μάλιστα μέσα στα τριάντα τελευταία χρόνια να κλέψουν το δημόσιο πλούτο έχουν ακόμη περισσότερες ελπίδες να διαιωνίσουν την κοινωνία που οραματίζεται το ΔΝΤ και η παγκόσμια Αρχή .
Τι απομένει στους νέους που προέρχονται από λαϊκά στρώματα ; Ήδη άρχισε να δείχνει το πράγμα . Πολύωρη απασχόληση για τριακόσια Ευρώ το μήνα και με το φόβο να χάσουν αυτή την απασχόλησή τους στο παραμικρό παράπτωμά τους . Ήδη η νεολαία έχει αφήσει τη χειρονακτική εργασία , παραμυθιασμένη από τους πολιτικούς της τελευταίας τριακονταετίας που υπόσχονταν καλύτερες μέρες μέσα από την παιδεία και τα πανεπιστήμια . Οι χειρονακτικές εργασίες έχουν περάσει στα χέρια των οικονομικών μεταναστών , που αργά και σταθερά - με την αιώνια αποταμιευτική νοοτροπία του μετανάστη - γίνονται η νέα μεσαία οικονομική τάξη . Η «εκπαιδευτική» βιομηχανία απορροφά τους νέους και το μόχθο των γονιών τους χωρίς αντίκρισμα επαγγελματικό , αλλά ούτε κι ανθρωπιστικό .

Ποιο θα είναι το μέλλον αυτής της χώρας ; Η Ευρωρωμαϊκή αυτοκρατορία είναι μια παραλλαγή της Ρωμαϊκής . Σήμερα χρειάζονται ελάχιστοι εξειδικευμένοι δούλοι κι αυτούς προστατεύει η σημερινή αυτοκρατορία , το δημοκρατικό της προσωπείο δεν επιτρέπει την αρένα για την εξόντωση των πολλών . Η αρένα βρίσκεται τώρα στις χωματερές και τους κάδους απορριμμάτων , όπου συνωστίζονται για τη λεία τους οι «ελεύθεροι» πολίτες της χώρας . Ο πόλεμος για νερό και λίγο ψωμί ίσως να ξεκινήσει πολύ σύντομα , αλλά πάλι οι χορτάτοι θα κερδίσουν .

Υ.Γ.
Πέρασε ο φίλος από το σπίτι την ώρα που κατέγραφα τις μαύρες σκέψεις μου και μου μίλησε για μια αισιόδοξη προσπάθεια … κοινοβιακής συνδιαχείρισης των πραγμάτων .
Τα είχα βιωμένα όλα αυτά απ’ τα φοιτητικά μου χρόνια και τα είχα μελετήσει ιστορικά . Δεν είχα το κουράγιο να είμαι αισιόδοξος όπως ο φίλος , είχα βιώσει πολλούς «επαναστάτες» στη ζωή μου και γι’ αυτό το λόγο απόμενα μονάχος μες στο πιθάρι μου …
Είμαι έτοιμος να βγω απ’ το πιθάρι με το λυχνάρι στο χέρι και να συμπορευτώ σε καθαρές ιστορίες , όμως τα πράγματα είναι πιο δύσκολα σήμερα από τις μέρες του Διογένη …

Υπουργείο προστασίας των πολιτικών

Για κοίτα ποιοι κινδυνεύουν…

ΕΚΤΑΚΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ – ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΥΠ. ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
Του Γ. Αντύπα

ΠΡΕΖΑ TV

Φόβος για χτύπημα σε βουλευτή την ημέρα ψήφισης ή την
επομένη του Ασφαλιστικού έχει καταλάβει την ΕΛ.ΑΣ. Τα στοιχεία προς αυτή την κατεύθυνση είναι πολλά: απειλές κατά βουλευτών μέσω του Διαδικτύου, ανώνυμα sms και συνθήματα σε τοίχους απέναντι από πολιτικά γραφεία. Για τις επόμενες μέρες, και βλέπουμε, οι ρόλοι βουλευτή - αστυνομικού θα αλλάξουν. Οι δεύτεροι θα δίνουν οδηγίες στους πρώτους. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κινητά των αστυνομικών που συνόδευαν τους υπουργούς χθες στη Βουλή χτυπούσαν δαιμονισμένα. Κάθε τρεις και λίγο δέχονταν ένα τηλεφώνημα ή ένα γραπτό μήνυμα από τη Διεύθυνση Ασφάλειας Υψηλών Προσώπων. Σύμφωνα με τις νέες εντολές:

* Θα πρέπει να γίνεται έλεγχος της περιμέτρου γύρω από το σπίτι πριν παραληφθεί ο επίσημος.
* Οι διαδρομές από και προς το γραφείο θα πρέπει να αλλάζουν καθημερινά.
* Όσοι δουν την παραμικρή ύποπτη κίνηση να ειδοποιήσουν άμεσα την ομάδα «ΔΙΑΣ». Είτε αφορά σε παρακολούθηση στον δρόμο είτε στην περιοχή όπου βρίσκεται το γραφείο.
* Όταν τους μετακινούν σε ραντεβού, να βγαίνουν πάντα αυτοί και να τους ανοίγουν την πόρτα.
* Όταν ο επίσημος βρίσκεται σε κάποιον δημόσιο χώρο, να είναι πάντα δίπλα του.
* Όταν έχει ραντεβού σε καφέ ή εστιατόριο, να τον έχουν πάντα υπό τη διακριτική τους παρακολούθηση.
* Οι γραμματείς των βουλευτών να μην ανοίγουν την πόρτα σε αγνώστους.
* Στους βουλευτές έφτασε σύσταση να ακυρώσουν τα ραντεβού τους με ψηφοφόρους, γιατί κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι αυτός που θα βρεθεί απέναντί τους στο γραφείο τους.
* Όσοι υπηρετούν δίπλα σε υπουργούς και βουλευτές ενημερώθηκαν από την υπηρεσία ότι σύντομα θα κληθούν για να γίνει έλεγχος των ικανοτήτων τους. Γιατί είναι κοινό μυστικό πως πολλοί πολιτικοί επιλέγουν τους αστυνομικούς τους με κριτήρια πελατειακών σχέσεων και όχι ασφαλείας.
* Ενημερώθηκαν ακόμη πως για τις επόμενες εβδομάδες θα ενισχυθούν οι πεζές περιπολίες -ένστολων και αστυνομικών με πολιτικά- στους δρόμους γύρω από πολιτικά γραφεία και υπουργεία. Οι «μυστικοί» αστυνομικοί θα αναφερθούν στους συνοδούς των βουλευτών, ώστε να αποφευχθούν παρεξηγήσεις.
* Όσοι υπηρετούν σε βουλευτές εντέλλονται να αρνούνται αλλότριες απασχολήσεις, π.χ. σούπερ μάρκετ, και να κρατούν την προσοχή τους εστιασμένη στο πρόσωπο που προστατεύουν. Αν πιαστούν σε λάθος θέση, θα κατηγορηθούν από την υπηρεσία τους και οι ίδιοι, ασχέτως του τι εντολές είχαν από τους πολιτικούς.

Από όλα αυτά γίνεται σαφές ότι οι ανέμελες μέρες για τους βουλευτές και τους αποσπασμένους σε αυτούς αστυνομικούς ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί υπουργοί, κατά την προσέλευσή τους στο χθεσινό Υπουργικό Συμβούλιο, εξέφραζαν φόβο ακόμη και για μέλη της οικογένειάς τους.
Γυναίκα υπουργός αποκάλυψε πως δέχεται απειλές ο γιος της επειδή θα σπουδάσει στο εξωτερικό, ενώ αρκετοί βουλευτές έδειχναν το sms που είχαν δεχθεί στα κινητά τους: «Θα σας κάψουμε και εσάς και τα παιδιά σας για να μην ξαναβγάλει φύτρα η γενιά σας»! Τις πιο πολλές απειλές τις δέχονται όσοι προέρχονται από τον συνδικαλιστικό χώρο. Τους δίνεται τελεσίγραφο να μην ψηφίσουν τον ασφαλιστικό νόμο, αλλιώς, σύμφωνα με τους άγνωστους αποστολείς, θα γνωρίσουν την οργή της κοινωνίας.

Η κυβέρνηση δίστασε να ανάψει το «πράσινο φως» σ’ αυτά τα έκτακτα μέτρα, καθώς δεν θέλει να δώσει σήμα στους τρομοκράτες πως φοβάται και στην κοινωνία ότι υπάρχει κίνδυνος. Γι’ αυτό και επιλέχθηκε η οδός της εμπιστευτικής ενημέρωσης από την υπηρεσία στα στελέχη της. Από την άλλη, όμως, κρίθηκε ότι αν συμβεί κάποια νέα επίθεση, οι επιπτώσεις θα είναι μεγαλύτερες. Το πλαίσιο το έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, σε ένα τμήμα της τοποθέτησής του στο Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο δεν δόθηκε στη δημοσιότητα.
Ο Γ. Παπανδρέου μίλησε για «έντονες πολιτικές ενάντια στη βία κάθε μορφής» και «πρακτικά μέτρα» που θα ανακοινώσουν ο Μ. Χρυσοχοΐδης και ο Γ. Ραγκούσης. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, που πήρε στη συνέχεια τον λόγο, μίλησε για «ύπουλο χτύπημα», ανέφερε ότι στόχος είναι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, μίλησε για «γραφεία υπό κατάληψη από αριστεριστές» και ζήτησε «κοινό μέτωπο όλων των πολιτικών δυνάμεων». «Κάποιοι, βέβαια, κρατούν ουδέτερη στάση ή αδιαφορούν», προσέθεσε με νόημα. Έκτακτα μέτρα θα ληφθούν και για την ασφάλεια των δημόσιων κτιρίων.

Μετά το Υπουργικό Συμβούλιο ο Γ. Παπανδρέου κάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου τους επιτελείς του και κορυφαίους υπουργούς. Το παζλ που πρέπει να λύσει η κυβέρνηση είναι πολύ σύνθετο: να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις, τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων, τις «ιδιαίτερες» δράσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ και την τρομοκρατική βία που έκανε δυναμική επανεμφάνιση στη χώρα μας. Η ανησυχία χτύπησε κόκκινο από τα νέα για τον εκρηκτικό μηχανισμό.
«Δεν είναι ελληνικός - η εκρηκτική ύλη μάς είναι άγνωστη», υπογράμμισε στο «Έθνος» ανώτερη κυβερνητική πηγή. Μας μετέφερε ακόμη τις υποψίες στελεχών της Αντιτρομοκρατικής για τυφλό χτύπημα σε δημόσιο χώρο. Ένα ενδεχόμενο πραγματικά εφιαλτικό, τόσο για το τι μπορεί αυτό να σημαίνει σε ανθρώπινες ζωές όσο και για τη σταθερότητα και τη διεθνή εικόνα της χώρας.

Μπορεί η κυβέρνηση να στηρίζει πλήρως τον Μ. Χρυσοχοΐδη, αλλά στον κύκλο των συνεργατών του πρωθυπουργού αποτελεί κοινό τόπο η θέση ότι «αυτό το γεγονός δεν μπορεί να περάσει χωρίς να πέσουν κεφάλια». Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε αλλαγές στην ΕΛ.ΑΣ., είτε με τη μορφή αποπομπών, είτε με τη μορφή παραιτήσεων. Σε τι «βάθος» και «ύψος» θα φθάσουν αυτές οι αλλαγές είναι άγνωστο, καθώς η ηγεσία της αστυνομίας έχει στα υπέρ της τις συλλήψεις για τον «Επαναστατικό Αγώνα». «Όχι στις εν θερμώ αντιδράσεις» λένε από την άλλη στελέχη της Κατεχάκη, που δεν θέλουν να δουν τον μηχανισμό τους να αποσυντίθεται.

Ξεκάθαρο μήνυμα στους τρομοκράτες ότι η πολιτεία δεν τρομοκρατείται έστειλε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, με αφορμή το δολοφονικό χτύπημα στο γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, το οποίο καταδίκασαν οι αρχηγοί του ΚΚΕ, και του ΣΥΡΙΖΑ, με διαφορετικές ωστόσο προσεγγίσεις. «Ας γνωρίζουν οι δολοφόνοι ότι θα αποτύχουν, γιατί έχουν απέναντί τους την πολιτεία και ολόκληρη την κοινωνία. «Η κοινωνία μας δεν τρομοκρατείται» τόνισε ο Γ. Παπανδρέου, που έκανε λόγο για «αποτρόπαιη τρομοκρατική ενέργεια», «κρούσμα τυφλής και απάνθρωπης βίας» από «άνανδρους και κρυπτόμενους δολοφόνους».

Εκεί, στη Ρουμανία, υπάρχει δικαιοσύνη ακόμη

Ρουμανία: Δικαστικό «μπλόκο» στα μέτρα του ΔΝΤ

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανέβαλε την εκταμίευση
δανειακής δόσης ύψους 2 δισ. προς τη Ρουμανία,
μετά την απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας,
που έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.
Το πακέτο λιτότητας που υιοθέτησε το Βουκουρέστι
–στο πλαίσιο της συμφωνίας του με το ΔΝΤ για δανεισμό 20 δισ. ευρώ-
προέβλεπε μεταξύ άλλων περικοπή κατά 25% των μισθών
και κατά 15% συντάξεων,
ρυθμίσεις που κρίθηκε ότι αντιβαίνουν στο σύνταγμα της χώρας

Μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης,
το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι αναβάλλει τη συνεδρίαση
του διοικητικού του συμβουλίου για τη Ρουμανία.
«Αναμένουμε τη λήψη εναλλακτικών μέτρων
δημοσιονομικής προσαρμογής από την ρουμανική κυβέρνηση»,
δήλωσε ο εντεταλμένος του Ταμείου για τη Ρουμανία, Τζέφρι Φρανκς.

Ο κ. Φρανκς εμφανίστηκε βέβαιος ότι το Βουκουρέστι
θα παρουσιάσει νέα μέτρα «πολύ σύντομα».
Εκτιμάται ότι η κεντρώα κυβέρνηση συνασπισμού προσανατολίζεται
σε αναθεωρημένο πακέτο που θα περιλαμβάνει αύξηση φόρων.

Υ.Γ.
Πού είναι τα δικά μας συνδικάτα;
Μεγάλε Σιδερένιε, πέτυχε η πολιτική σου.
Εξαφάνισες τα συνδικάτα.
Τώρα ο ηλίθιος γιος σου θα εξαφανίσει κι εμάς.

Επίκαιρο