Ο BillGates σε μια ομιλία του σε ένα γυμνάσιο,μίλησε για 11κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο σχολείο.Μιλάει για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πως αυτή αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.
Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη - συνήθισέ το! Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου. Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο. Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό. Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία. Κανόνας 6: Εάν τα μου σκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι' αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.
Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τουςλογαριασμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου. Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή. Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουννα «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου. Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.
Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.
Oργή και θλίψη μας προκάλεσε η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Αμαρύνθου. Ήταν τον Οκτώβριο του 2006, που η ανήλικη αλλοδαπή μαθήτρια είχε καταγγείλει τον ομαδικό βιασμό της από 4 συμμαθητές της, ενώ 3 συμμαθήτριες βιντεοσκοπούσαν το «κατόρθωμά» τους.
Τρεισήμισι χρόνια αργότερα, η υπόθεση αναβίωσε στο δικαστήριο, αλλά για εμάς είναι φανερό ότι δεν έγινε δυνατόν να βγει στο φως η αλήθεια. Κατά τη διαδικασία κατέθεσαν περίπου 40 μάρτυρες υπέρ των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και εκπαιδευτικοί, ενώ από την πλευρά της καταγγέλλουσας δεν υπήρξε κανείς και καμία μάρτυρας, εκτός βέβαια της μητέρας της. Και μάλιστα, το δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να υποβληθεί το πόρισμα της εξέτασης της καταγγέλλουσας από εγκεκριμένη κλινική ψυχολογίας διαπιστευμένη με διεθνή στάνταρ. Οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και κατηγορούμενες, ανέφεραν σημεία και τέρατα εναντίον της, σε βαθμό πραγματικού βασανιστηρίου (που το δικαστήριο δεν απέτρεψε) ενώ μέσα στην αίθουσα κυριαρχούσαν συνθήκες κατατρομοκράτησης, ώστε να μην τολμήσει κανένας και καμία να προσέλθει ως μάρτυρας για να καταθέσει αντικρούοντας τις αδιανόητες κατηγορίες.
Τις προηγούμενες από τη δίκη ημέρες, κάποιες και κάποιοι από τους κατηγορούμενους είχαν δώσει και συνεντεύξεις για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος, ενώ είχαν φροντίσει, από την πρώτη ημέρα της καταγγελίας κιόλας, να εξαφανιστεί το βίντεο.
Στη σύγχρονη ξενοφοβική και ρατσιστική Ελλάδα είναι προφανές ότι κυριάρχησε το κλίμα να «προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά έναντι της ξένης».
Στη σύγχρονη σεξιστική Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη ότι το θύμα του βιασμού «τα ήθελε», ότι ο βιασμός δεν είναι ξένος προς τη «γυναικεία φύση», και υπάρχουν δυστυχώς πολλές σχετικές αποδείξεις και από άλλες καταγγελίες βιασμών που εκδικάζονται δικαστήρια. Η μικρή μαθήτρια από τη Βουλγαρία τιμωρείται για το πολλαπλό έγκλημά της: 1) είναι φτωχή (είναι γνωστό ότι ήταν εργαζόμενη και παράλληλα αριστούχα μαθήτρια) 2) είναι ξένη και 3) είναι γυναίκα. Την καθορίζει, δηλαδή, «διαφορετικότητα» τάξης φυλής και φύλου, και παρ’ όλα αυτά τολμά να καταγγείλει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Το ότι το θύμα κατέληξε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να αξιολογείται από τους κρίνοντες και να αίρει κάθε έννοια «συναίνεσής» της στην «ασέλγεια» που διαπράχθηκε σε βάρος της.
Υπενθυμίζουμε ότι, 11 γυναικείες συλλογικότητες είχαν οργανώσει διαδήλωση στην Αμάρυνθο στις 4-11-2006, στην οποία είχαν συμμετάσχει εκατοντάδες γυναίκες και είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο, όπως αναφερόταν και στην τότε ανακοίνωση: «Επειδή δεν ξεχνούμε ότι ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα, νέα ή μεσήλικα ή ακόμα υπερήλικα, το πρωί ή το βράδυ, σε πολυσύχναστες ή ερημικές περιοχές, συχνότερα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η εποχή που, όταν η γυναίκα που έπεφτε θύμα βιασμού έπρεπε να δικαστεί και να καταδικαστεί από την κοινωνία και καμιά φορά και από τα δικαστήρια σαν να ήταν η ίδια ένοχη, πρέπει να πάψει να αναβιώνει, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Επίσης υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε ευρύτατη συμπαράσταση από πολύ περισσότερους φορείς, καθώς και από θεσμικά πρόσωπα. Η επιτροπή αλληλεγγύης που είχε σχηματισθεί τότε, φρόντισε για κάλυψη των πολύπλευρων αναγκών που δημιούργησε η δίωξη και ο εξοβελισμός της νεαρής μαθήτριας και της μητέρας της, για κατοικία, δουλειά και σχολείο.
Σήμερα, μετά τρεισήμισι χρόνια, οι καθηγητές και ο διευθυντής γνωστού ιδιωτικού σχολείου το οποίο της έδωσε υποτροφία και απ’ όπου αποφοίτησε, διαβεβαιώνουν τόσο για τις επιδόσεις της όσο και για το άμεμπτο ήθος της σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής της.
Πιστεύουμε ότι η αντιμετώπιση της υπόθεσης Αμαρύνθου εντάσσεται στο κλίμα συγκάλυψης της βίας κατά των γυναικών και της κατίσχυσης της οικογενειακής ή κοινωνικής (στην προκειμένη περίπτωση) «συνοχής» έναντι του δικαιώματος των γυναικών για αυτονομία του σώματος και σεβασμό της αξιοπρέπειας, και αναβιώνει επικυρώνοντας το πατριαρχικό δικαίωμα για τον έλεγχο του σώματος των γυναικών.
Επαναβεβαιώνουμε σήμερα την αλληλεγγύη μας προς την νεαρή, ενήλικη πλέον, παθούσα και καταγγέλλουσα, και ζητούμε την αποδοχή του αιτήματός της για έφεση της εκδοθείσας απόφασης.
Αθήνα, 12 Απριλίου 2010
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
·Παγκόσμια Πορεία Γυναικών
·Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας
·Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη
·Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών
·Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας
·Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
·Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών
·Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος
·Ομάδα φύλου Νεολαίας ΣΥΝ
·Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
·Τομέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ
·Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πρασίνων
Δική μου «απολογία»:
Την προώθησα με μέιλ στους φίλους την επιστολή.
Οι φίλοι είναι περισσότεροι απ’ τους αναγνώστες του blog
Πληροφορία που προήλθε από τον ρωσικό στόλο, αναφέρει ότι ο σεισμός της Αϊτής προκλήθηκε από δοκιμή νέου αμερικανικού «σεισμικού όπλου», το οποίο δοκιμάστηκε με το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ιράν. Παρόμοια αποκάλυψη έκανε και ο πρόεδρος της Βενεζουέλα Ούγκο Τσάβεζ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για υπόγεια αμερικανική δοκιμή ενόψει του πολέμου με το Ιράν.
Πληροφορία του τηλεοπτικού σταθμού Russia Today, αναφέρει ότι και η Μόσχα έχει κατηγορηθεί για την κατοχή και χρήση παρόμοιου όπλου.
Το 2002 ηγέτης πολιτικού κόμματος στη Γεωργία είχε κατηγορήσει τη Ρωσία ότι επίτηδες προκάλεσε σεισμική δόνηση στη Γεωργία.
Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι τον προηγούμενο μήνα ανάλογη «σεισμική δοκιμή» είχαν πραγματοποιήσει οι ΗΠΑ και στον Ειρηνικό, με αποτέλεσμα να προκληθεί σεισμική δόνηση μεγέθους 6.5 Ρίχτερ, που έγινε αισθητή και στην πόλη Εύρηκα της Καλιφόρνια.
Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνεται η υποψία πως "κάτι γνώριζαν οι ΗΠΑ" και για το λόγο αυτό είχαν "προτοποθετήσει" στο νησί τον υποδιοικητή του Νότιου Στόλου ναύαρχο P. K. Keen. Για να βρίσκεται εκεί και να επιβλέψει στην διακίνηση της βοήθειας που "αν χρειαζόταν" θα έστελνα εκεί οι ΗΠΑ.
Οι δοκιμές αυτές εντάσσονται στο πρόγραμμα High Frequency Active Auroral Research Program (HAARP), που μπορεί να προκαλέσει καιρικές ανωμαλίες, όπως πλημμύρες, ξηρασίες και τυφώνες.
Μελετητές, έχουν συνδέσει το πρόγραμμα αυτό με το ενδεχόμενο να είχε δοκιμαστεί και στην πρόκληση του σεισμού 7,8 Ρίχτερ που είχε σημειωθεί στην κινεζική πόλη Sichuan στις 12 Μαΐου 2008.
Το πρόγραμμα αυτό δοκιμάζεται στις ΗΠΑ από το 1970 και αρχικά είχε επικεντρωθεί στη δημιουργία "shockwave bombs".
Η Ρωσία είχε ήδη καταγγείλει τον αμερικανικό στρατό ότι χρησιμοποιεί παρόμοια όπλα και ότι τα είχε χρησιμοποιήσει προκαλώντας τον φονικό σεισμό των 7,2 Ρίχτερ στο Αφγανιστάν, το Μάρτιο του 2002.
Στα μέσα του 1990 στην Κρατική Δούμα της Ρωσίας είχε γίνει επερώτηση από 90 βουλευτές που υποστήριζαν ότι οι ΗΠΑ δημιουργούν ένα νέο γεωφυσικό όπλο που μπορεί να προκαλέσει αναταράξεις στον φλοιό της Γης με υψηλής συχνότητας ραδιοκύματα.
Ο Τζόν Σουϊντον, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times, στην αποχαιρετηστήρια δεξίωση που έγινε προς τιμήν του πρίν βγεί στη σύνταξη, είπε, όταν κάποιος απο τους παρευρισκόμενους έκανε πρόποση για τον ανεξάρτητο Τύπο :
«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που να αποκαλείται ανεξάρτητος Τύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Ούτε ένας ανάμεσά σας θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί. Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας, έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφω. Εσείς επίσης παίρνετε ικανοποιητικούς μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο….
Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται, να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει, να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και να πουλάει τη Πατρίδα του για τον άρτο τον επιούσιο….
Είμαστε υποτελείς. Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε καραγκιόζηδες. Αυτοί οι άνθρωποι κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους. Ο χρόνος, η ζωής μας, οι ικανότητές μας είναι ιδιοκτησία αυτών των ανθρώπων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες».
Πηγή « Η ανύποτη ιστορία της εργασίας», του RichardO. Bayer, εκδόσεις UnitedElectrical, Radio & MachineWorkersofAmerica, NY 1979.
Κάποτε, με ξενοιασιά, αφέλεια θες, πίστευα πως το αύριο θα είναι καλύτερο, κάτι παραπάνω θα έχει, κάτι καλύτερο θα έρθει. {Ίσως με αυτό το πλευρό κοιμόμασταν όλοι μας. Μας αποκοίμιζαν με το δόλωμα της ελευθερίας τάχα, της δημοκρατίας τάχα, των ατομικών δικαιωμάτων, της διεθνούς αλληλεγγύης, του διεθνισμού, του φιλειρηνισμού (τάχα!!!) και άλλες τέτοιες μπαρούφες.}
Λίγο παραπάνω οικονομική άνεση περιμέναμε για να βουλώσει καμιά τρύπα, λίγο παραπάνω ελεύθερος χρόνος να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, λίγο να μπορούμε να ξεφύγουμε από το μαγγανοπήγαδο της καθημερινότητας. και ήρθε μια στιγμή που απάνω που είπαμε να ξεφύγουμε από τις μεγάλες ευθύνες του να έχεις μικρά παιδιά, ότι τώρα θα ζήσουμε λίγο καλύτερα, να σου τα χειρότερα. Κάποτε πήγαινα στην Κυψέλη και έβλεπα το σπίτι που έζησα. Πήγαινα βόλτα στη Φωκίωνος Νέγρη όπου όλη η αριστοκρατία της εποχής, κατέβαινα στην Πατησίων, Πλατεία Αμερικής, Αγ. Παντελεήμονα, στα Εξάρχεια , πήγαινα στην Ομόνοια και όπου αλλού ήθελα χωρίς πρόβλημα. Τώρα φοβάμαι να κυκλοφορήσω και εντός της πολυκατοικίας. Μας ρίξανε το δόλωμα του καταναλωτισμού: εμείς λέει, δεν ήμασταν απ' αυτούς του Ανατολικού Μπλοκ, που στήνονταν στις ουρές για λίγο ψωμί, ούτε πουλιόμασταν για ένα μπλουτζίν ή ένα καλσόν. Πηγαίναμε στην υπεραγορά (ελληνιστί σούπερ μάρκετ) και αδειάζαμε τα ράφια. Καινούρια σπίτια με δάνειο, πολυτελή αυτοκίνητα και τζίπ με δάνειο, διακοπές με δάνειο και αύριο έχει ο Θεός. . Μόνο που όλα αυτά δεν ήταν δουλειά κανενός Θεού αλλά παγίδα του διαβόλου. Των κυκλωμάτων που λυμαίνονται τον πλανήτη. Αυτοί μας ρίξανε το δόλωμα και εμείς το χάψαμε. Tο χάψανε οι πολιτικοί μας και δεσμεύτηκαν εν γνώσει τους στα αφεντικά, για να έχουν την καρέκλα τους και τις απολαβές τους. Μας αποκοίμιζαν και μας παρέσυραν σε όλη αυτή τη νοοτροπία όλοι, με πρώτη και καλύτερη την τηλεόραση. Αυτή πήρε τη θέση της εστίας και του εικονοστασιού των παλαιοτέρων χρόνων, έγινε το κέντρο του σπιτιού και της οικογένειας και ανέκαθεν μας προωθούσε μέσω της διαφήμισης και των προτύπων ζωής την κατανάλωση και την επιθυμία ικανοποίησης πραγματικών αλλά κυρίως μη πραγματικών αναγκών. Τα περιοδικά με το λάιφ στάιλ, οι 'επώνυμοι" με τα καμώματά τους, η αποβλάκωση με κάθε μέσο.
Παίρναμε ως αγρότες τις επιδοτήσεις και τις τρώγαμε χωρίς να κάνουμε κάτι για βελτίωση της Γεωργίας. Από πάνω μας όριζαν τα αφεντικά και τι θα καλλιεργούμε, διότι γίναμε εξαρτώμενοι. Πουληθήκαμε κατά το κοινώς λεγόμενον.
Τα αφεντικά όμως, γιατί μας δάνειζαν τη στιγμή που ήξεραν ότι δεν μπορεί η φτωχή (;) μας χώρα να αποπληρώσει; Λέω φτωχή διότι δεν έχει ρευστό (μας το κλέψανε κι αυτό) . Μπορεί να πληρώσει όμως με άλλο τρόπο, και ΑΥΤΟΣ ο τρόπος είναι που ενδιαφέρει τα αφεντικά. Είναι η αρπαγή του εθνικού μας πλούτου. Τα ορυκτά μέταλλα και άλλες πολύτιμες ουσίες όπως και το πετρέλαιο εκτιμώνται σε 3-4 τετράκις εκατομμύρια δολάρια σε αξία. Είναι και άλλα για τα οποία δεν έχουμε ιδέα: τα μοναδικά βότανα και γενικά η μοναδική χλωρίδα της χώρας μας. Ο νέος CodexAlιmentarius απαγορεύει ακόμη και να καλλιεργείς χαμομήλι και μέντα στον κήπο σου. Όλα θα περνάνε από τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των φαρμακευτικών εταιρειών. Όλα τα λαχανικά θα ακτινοβολούνται, δήθεν για λόγους υγιεινής αλλά στην πραγματικότητα για να χάνουν τα πολύτιμα συστατικά τους. Βιταμινούχες τροφές κλπ θα απαγορεύονται ως επιβλαβείς.
Άρα ο στόχος των αφεντικών είναι όχι το (έτσι κι αλλιώς χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα) ρευστό χρήμα αλλά αυτός ο ίδιος Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ , τον οποίον από τη βλακεία μας επί 180 χρόνια έχουμε καταφέρει να υποθηκεύσουμε εξ ολοκλήρου. Το υπέδαφός μας και όλος ο άλλος εκμεταλλεύσιμος πλούτος ανήκει στους Ρότσιλντ, και κατά δεύτερο λόγο στα παρακλάδια τους.
Μας λένε ότι ο κάθε Έλληνας χρωστάει κάμποσες χιλιάδες δολάρια, που σύντομα θα μας πουν ότι είναι και εκατομμύρια. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι αν γινόταν καλή χρήση του εθνικού μας πλούτου, όχι μόνο δεν θα χρωστούσαμε πουθενά, αλλά στον κάθε Έλληνα θα αναλογούσαν (γράφε ανήκαν) επιπλέον άλλες τόσες χιλιάδες δολάρια. Ή και εκατομμύρια.
Οι διεθνιστές μας κάνανε να φοβόμαστε να δηλώσουμε ότι είμαστε Έλληνες. Μόνο σαν ‘διαφορετικοί’ έχουμε δικαιώματα να μιλάμε. Ποιος πολιτικός, από αυτούς που τρέχουν στο νοσοκομείο για τον (όντως αδικοχαμένο έφηβο Αφγανό) πήγε στο σπίτι της οικογένειας στη Σκιάθο, που ένας άλλος Αφγανός φονιάς τους έκλεισε το σπίτι; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Η Κούνεβα έχει τώρα και σπίτι χαριστικό και απ’ όλα. Οι δικοί μας αδικοχαμένοι, αστυνομικοί και απλοί περαστικοί που σκοτώθηκαν, πώς αποζημιώθηκαν; (αν μπορεί να λεχθεί κάτι τέτοιο).Τρώμε φάπες από όλους. Έχουμε μια Τουρκία μόνιμο βραχνά. Αν αύριο γίνει το μπαμ επειδή έτσι θα βολέψει τα σχέδια κάποιων, το παιδί σου και το παιδί μου θα πάει να σκοτωθεί. Οι «άλλοι» θα πάνε στα Παρίσια στα Λονδίνα, σε Ελβετίες και Αμερικές, όπου έχουν εξασφαλίσει πολυτελείς κατοικίες και καταθέσεις. Ναι, αυτούς που ψηφίσαμε για εντολοδόχους και εκτελεστές των σχεδίων της Νέας Τάξης. Πολύ αργά για κλάματα. Μόνο ξυπνήστε και παλέψτε, έστω και τώρα, αφήστε ο καθένας τη βόλεψή του, το τομάρι του, τη ζωούλα του. Δύσκολα πράγματα. Αχ βρε Έλληνες, αεί παίδες…(πολύ επιεικώς, παντοτινά κορόιδα και βλάκες). Μόνο η πίστη μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς μέχρις ότου ετοιμαστούν οι συνθήκες για την αληθινή ανατροπή, και όχι αυτή που προπαγανδίζουν οι πεμπτοφαλαγγίτες πληρωμένοι ταραχοποιοί με τις κουκούλες και τις μολότοφ.
"ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
- Τον κ. Παπαδόπουλο, παρακαλώ.
- Ο ίδιος.
- Αγκαθούρα από την Kleftobank.
- Αριθμό ταυτότητας και πατρώνυμο, παρακαλώ;
- Για ποιον λόγο;
- Γιατί σκοπεύω να σας...κάνω μήνυση, κυρία Αγκαθούρα.
Για παρενόχληση.
- Δεν είμαι υποχρεωμένη να σας δώσω τα στοιχεία μου.
- Δεν είμαι υποχρεωμένος τότε να σας απαντήσω. (κλείσιμο)
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
- Ο κ. Παπαδόπουλος;
- Εξαρτάται.
- Τι εννοείται «εξαρτάται»;
- Από το ποιος τον ζητεί.
- Συγγνώμη, αυτό δεν είναι το τηλέφωνο του κ. Παπαδόπουλου;
- Πιθανότατα. Ποιος τον ζητεί;
- Αγκαθούρα. Από την Kleftobank.
- Τότε δεν είμαι ο κ. Παπαδόπουλος.
- Μπορώ να μιλήσω στον κ. Παπαδόπουλο;
- Αμα θέλετε, εγώ θα σας εμποδίσω;
- Με συγχωρείτε, τι συμπεριφορά είναι αυτή;
- Αν ξαναπάρεις, να δεις που θα την έχω χειροτερέψει.
ΣΑΔΟΜΑΖΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
- Τον κ. Παπαδόπουλο, παρακαλώ.
- Ο ίδιος.
- Από την Kleftobank τηλεφωνώ, κύριε Παπαδόπουλε, Αγκαθούρα.
- Α, υπέροχα.
- Σχετικά με το δάνειό σας...
- Ναι, τι έπαθε;
- Έχετε καθυστερήσει 6 ημέρες την πληρωμή του.
- Και μία σήμερα 7.
- Πότε υπολογίζετε ότι θα μπορέσετε να καταθέσετε το ποσό;
- Όταν το καταθέσω, θα το δείτε στον υπολογιστή σας.
- Πρέπει να μου πείτε μια ημερομηνία.
- Δε θέλω να σας πω. Θα το δείτε κατατεθειμένο.
- Με συγχωρείτε, αλλά δεν είναι αυτή συμπεριφορά.
- Βρε, άντε μου στο διάολο, που θα μου μάθεις και συμπεριφορά, αλογομούρα.
- Η συνομιλία μας, κύριε Παπαδόπουλε, καταγράφεται και θα μεταβιβαστεί στους υπεύθυνους.
- Και πώς θα τους πεις ακριβώς, κούκλα μου; «Με είπαν ******* στο τηλέφωνο επειδή κάνω το επάγγελμα μιας *******ς»; (κλείσιμο)
ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
(Απαντάμε στο κινητό έχοντας δει το νούμερο τηλεφώνου)
- Ψησταριά το «Ωραίο Λιόπεσι». Λέγετε.
- (Το κλείνει η Αγκαθούρα, σαστισμένη.)
ΝΤΑΝΤΑΪΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
- Ο κ. Παπαδόπουλος;
- Ναι;
- Ο κ. Παπαδόπουλος;
- Ναι;
- Με ακούτε, κύριε Παπαδόπουλε;
- Όχι.
ΚΑΨΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
- Ο κ. Παπαδόπουλος;
- Σας ακούω.
- Αγκαθούρα από την Κleftobank.
- Καλησπέρα, κυρία Αγκαθούρα, σας περίμενα.
- Έγινε κάποια κατάθεση μήπως;
- Αχ, δυστυχώς, δεν πρόλαβα.
- Αύριο θα τα καταφέρετε;
- Να σας πω, τι φοράτε αυτήν τη στιγμή;
- Συγγνώμη;
- Θα ήθελα να πάρετε το ακουστικό και να το ακουμπήσετε πάνω σας και σιγά-σιγά να το κατεβάσετε προς τα κάτω και μετά, με μία κίνηση, αργή, αλλά σταθερή, με τρυφερότητα και δυναμισμό συνάμα, να το σπρώξετε μέσα σας.
- Πώς μιλάτε έτσι, κύριε Παπαδόπουλε;
- Δεν είμαι ο Παπαδόπουλος, αλλά σε άναψα ... , ε;"
Μας αιχμαλώτισαν
μας έριξαν στη φυλακή εμένα μέσα στα τείχη εσένα έξω απ’ τα τείχη Ασήμαντη υπόθεση η δική μας Το χειρότερο είναι
να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του:
συνειδητά, ασύνειδα… Έτσι κατάντησαν τους περισσότερους ανθρώπους, τίμιους, καλούς, προκομμένους ανθρώπους…
Ναζίμ Χικμέτ
Κοντά στον ένα μήνα φυλακή και καλά κρατώ, διότι μέσα σε όλα τα αίσχη που έχουν κάνει εκείνοι, όλοι εκείνοι οι κοινωνικοί αποκοιμιστές του κράτους, εμάς μας έχει κάνει καλό με το να είμαστε εδώ πιο δυνατοί με μόνη δύναμη, όπως μου λέει καθημερινά ένας φίλος, την καρδιά, το μυαλό και την αλληλεγγύη (ώστε να φωνάζουμε για τα δικαιώματα μας και να αντιστεκόμαστε).
Όσο κι αν δεν είμαι εγώ ο πιο κατάλληλος να μιλήσω για την φυλακή, μιας και η διαδρομή μου εδώ μέχρι τώρα είναι μικρή, ωστόσο έντονη, διαπιστώνω ότι ο όρος σωφρονιστικό ίδρυμα, αν όχι αστείος είναι το λιγότερο ατυχής. Χρησιμοποιώντας τον τίτλο αυτό υποτιμάμε τους εαυτούς μας και τους ίδιους τους φυλακισμένους, ενώ εξωραΐζουμε αυτό το μνημείο δειλίας και υποκρισίας της καταστολής. Πώς μπορεί αυτό το τεχνητό περιβάλλον, το οποίο απομονώνει τον άνθρωπο, του τσακίζει κάθε ανάγκη για δημιουργία, τον απομακρύνει ακόμα και από τους δικούς του ανθρώπους και τον κάνει όλο και λιγότερο ταιριαστό στην κοινωνία, να τον βελτιώσει και να τον εντάξει; Ντροπή. Η φυλακή αποτελεί ένα βασικό κομμάτι της κρατικής καταστολής. Αυτό το λείψανο ανθρωπιάς στα μάτια των εξουσιαστών και των υπηκόων τους μοιάζει με κάποιου είδους θάλαμο κάθαρσης, που στόχος του είναι το άτομο να σωφρονιστεί, ενώ ο βασικός στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος πέρα από το να τρομοκρατήσει την κοινωνία (ώστε να μην προβεί σε ενέργειες που είναι εναντίον του κράτους, χωρίς απαραίτητα να είναι αξιόποινες). Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις καταγεγραμμένες, μη αξιόποινες, που έχουν καταλήξει στη φυλακή. Μια από αυτές είναι και η δική μου, στην οποία το πιο άμεσο όργανο καταστολής του κράτους, με συνέλαβε στο όνομα του νόμου τους, ενώ εγώ διαμαρτύρομαι στο όνομα των δικαιωμάτων και την ελευθερίας.
Όπως ο χρόνος περνάει και βάφει τους τοίχους της φυλακής, έτσι ξεφτίζουν τα συναισθήματα, και τα δικαιώματα του ανθρώπου που ζει στην ελεύθερη κοινωνία. Μια κοινωνία που δέχεται συνεχώς τις ληστρικές επιθέσεις των τραπεζών, βομβαρδίζεται με αβεβαιότητα από την εκάστοτε κυβέρνηση χωρίς να παίρνει εγγυήσεις για το παρόν και το μέλλον που παρακολουθείται και ελέγχεται, με κατασκευασμένες ανάγκες που κρατάνε δέσμιο τον πληθυσμό. Πόσο υπερήφανα ελεύθεροι μπορούμε να νιώθουμε; Η αντίδραση, η διαφωνία και η σκέψη γίνονται πλέον αδικήματα, αφού κάθε μορφή αντίστασης βίαια και μη φαίνεται να τιμωρείται ως κάποιου είδους ασέβεια στο κράτος. Ελπίζω οι μαθητές μου να σέβονται τον εαυτό τους. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι τέλειοι πολίτες που θέλει τελικά αυτό το κράτος; Ποια είναι η αξία του λόγου και της άποψης του πολίτη μπροστά στα όργανα του κράτους και πώς εκείνο (το κράτος) άραγε θεωρεί αυτούς που αντιδρούν; Θέλει ένα νου «αληταριό» ή ένα νου νεκρό;
Κινήσεις τακτικής και παραδειγματισμού προσπαθούν να φορτώσουν τον κόσμο με φόβο, φτιάχνοντας ιστορίες και μπαμπούλες εμπνευσμένα και ιαματικά ψέματα και εκδικητικά παραμύθια από τα όργανα του με το νομικό οπλοστάσιο, έτοιμο για δράση κι εκδίκηση. Ψέματα μεταξύ τους, ψέματα και στο λαό. Το καλύτερο μάλλον θα ήταν για εκείνους να μην γεννηθούμε καθόλου ή αφού γεννηθήκαμε, να είμαστε αφανείς. Αυτή η προσπάθεια κοινωνικού αποκοιμισμού και σκοταδισμού αποδεικνύεται μάταιη, και την καλύτερη απάντηση αποτελούν όλοι εκείνοι οι κοινωνικοί αγώνες και εκφράσεις που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν παρόλες τις προσπάθειες κυβερνητικών εκπροσώπων για την απαξίωση τους, καθώς και από τα μεγάλα κύματα συμπαράστασης και αλληλεγγύης του κόσμου. Η κοινωνική αντίδραση είναι υπαρκτή. Δεν θα σταματήσει όσο θα υπάρχει δύναμη να σκεφτόμαστε, να νιώθουμε και να φωνάζουμε (και να προτάσσουμε τα σώματά μας), όσο θα θίγονται οι ιδέες μας, οι ζωές μας και τα δικαιώματα μας. Το κράτος οφείλει να σωφρονιστεί και όχι να σωφρονίζει.
Ανένταχτος σε όποια κομματική ομάδα και ταυτότητα αλλά και πιστός στις μέχρι τώρα ιδέες μου, παρατηρητής σε όποια κομματική συνεργία, δεν φωνάζω για την αθωότητα μου -είναι δεδομένη- αλλά για την αδικία που ακόμα και με τα δικά τους μέτρα και σταθμά είναι υπαρκτή.
Ψάξε, συνέχισε να ρωτάς και μην τους εμπιστεύεσαι.
Λευτεριά στην έκφραση, στο λόγο και στην πράξη.
Λευτεριά σε όσους είναι μέσα και έξω απ’ τα κελιά.
