Το άλλοθι του Τιτανικού…

Το θαύμασα απ’ το «Ξεκίνημά» του το παιδί.
Το παιδί με τ’ όνομα Τσίπρας.
Αυτό που διαφήμιζε ο μέγας Σάτυρος Λαζόπουλος.
Χωρίς τσίπα, όπως πάντα.

Το άκουσα προχτές να μιλάει για τον Τιτανικό,
παρομοιάζοντας την κυβέρνηση ως επιβάτη Α΄ θέσης.
Αν το παιδί αυτό ήταν στον Τιτανικό,
σε ποια θέση θα ταξίδευε;
Στ’ αμπάρια δε έχει κατέβει ποτέ μέχρι τώρα.
Τι δουλειά έχει στ’ αμπάρια ένας Τσίπρας;
Μόνο την πρώτη θέση έχει γνωρίσει,
αυτή που γνωρίζουν όλοι οι Συριζωμένοι.

Άλλοι θα είναι στη Γ΄ θέση, όπως πάντα.
Ο Τσίπρας θα είναι κοντά στην ορχήστρα.
Ίσως να φέρει και λαϊκή ορχήστρα,
για να δικαιολογεί το αριστερό του προφίλ.

Ευτυχώς εγώ αποφεύγω τα κρουαζιερόπλοια
και δε θα χρειαστώ σωσίβια λέμβο.

Έχω μάθει να τραβώ κουπί μόνος μου.
Στη δικιά μου βαρκούλα, που έχει τσίπα ακόμη!

Ένας φοβερός Αξελός!!

Την τελευταία του πνοή άφησε ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Κώστας Αξελός τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, 4 Φεβρουαρίου, στο Παρίσι.

Απριλίου 15, 2009

Κώστας Αξελός:

«Η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί

να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν»

Ακμαίος στα 85 χρόνια του,

ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας στοχαστής,

κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του

και παραχωρεί στο «Κ» μια σπάνια συνέντευξη.
Tου Γιώργου Δουατζή

Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία;

Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν.

Σήμερα, ως πλανητική σκέψη,

μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση

και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις.

Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

Η έλλειψη του παιχνιδιού.

Το παιχνίδι…

Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση:

πώς ξετυλίγεται ο κόσμος;

Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος,

γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό.

Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας,

οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης,

άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού,

άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου.

Όλα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε

σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο,

ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα,

χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.

Τι είναι ο χρόνος;

Ένα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού,

που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.

Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο

αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»…

Όλοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα.

Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας.

Έχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας..

Η μη πραγματοποίησή τους…

Ίσως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης.

Ίσως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ»

σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.

Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος;

Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του.

Θα μπορούσε να είναι αλλιώς;

Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό.

Ότι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως…

Τι είναι ο έρωτας;

Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση

και τη μη συνάντηση με τον άλλον..

Τι είναι για σας το θηλυκό;

Το ήμισυ του κόσμου.

Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο,

όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας – γυναίκα.

Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο.

Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία

συνάντησης των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο,

και μαζί απομάκρυνσης.

Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί

η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού.

Έπαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας;

Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς.

Ο θάνατος;

Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της

και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος,

που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.

Τον φοβάστε;

Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου,

χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο.

Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός,

γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή.

Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.

Οι περισσότεροι φοβούνται.

Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο.

Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.

Μεγαλύτερος φόβος σας;

Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης.

Πώς θα νικηθεί ο φόβος;

Με τη συμφιλίωση μαζί του.

Ποια τρία πράγματα θα άξιζε να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι υπόθεση θρησκευτική.

Με την ποίηση και τη σκέψη ο άνθρωπος

μπορεί να ανοιχτεί στη φύση,

στην τεχνική και στο περιπλανώμενο παιχνίδι

επάνω σε έναν ληξιπρόθεσμο πλανήτη.

Από πού να πιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος για να υπάρξει;

Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά.

Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Όλον.

Με τι όπλα;

Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα.

Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες.

Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία.

Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε.

Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν.

Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα,

θέλουν να την ακινητοποιήσουν.

Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι,

δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα.

Όλα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου,

του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο.

Άνοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν,

να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες…

Το αξιακό σύστημα που οικοδομείτε;

Δεν οικοδομώ σύστημα. Επιχειρώ ένα βήμα.

Και αυτό θα περάσει. Δεν είναι αυτοσκοπός.

Ξέρει κανείς ότι αφήνει κάτι πίσω του

και ας έχει υποστεί απέραντες μεταλλαγές.

Αυταπάτη αθανασίας;

Αν το εκλαμβάνει κάποιος σαν αυταπάτη αθανασίας,

πρέπει τελικά να ξέρει ότι θα γίνει κάτι τελείως άλλο.

Τι θα λέγατε σε έναν έφηβο;

Να κρατήσει, όσο γίνεται,

έναν παλμό και στη λεγόμενη ώριμη ηλικία.

Ο πάντα επίκαιρος Καβάφης

Eν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.

Αναγνωρισμένα

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία

δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,

και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,

ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός

να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία

είναι που κάμνουνε μια ιστορία

μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί

αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ

δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,

για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,

κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,

με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.

Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·

η κατοχή σας είν’ επισφαλής:

η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.

Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,

κι από την άλληνα την συναφή,

κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·

είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;

σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,

βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·

πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,

κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,

απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,

να δούμε τι απομένει πια, μετά

τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.

Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.

Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.

Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.

Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;

Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Απάντηση στα σχόλια για Σπανουδάκη

ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ...ΜΕ ΝΕΚΡΟ 25ΧΡΟΝΟ ΠΟΛΙΤΗ… ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΙ ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ...

Εννέα σφαίρες δέχτηκε ο 25χρονος υδραυλικός στο Βύρωνα, θύμα της χθεσινής συμπλοκής της ΕΛ.ΑΣ. με ληστή στο Βύρωνα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης.
Όπως αναφέρουν οι πρώτες πληροφορίες, το θύμα φέρει τέσσερα τυφλά και πέντε διαμπερή τραύματα, τα οποία τα δέχθηκε από την πίσω και δεξιά πλευρά του σώματός του. Τα τραύματα εντοπίζονται από το κεφάλι μέχρι και τα ισχία, ενώ τα περισσότερα εντοπίζονται στο θώρακα και την πλάτη.
Οι βολίδες, που έχουν αφαιρεθεί από το σώμα του θύματος, εξετάζονται στα εγκληματολογικά εργαστήρια.
Σύμφωνα με πληροφορίες, θεωρείται βέβαιο ότι ο 25χρονος, που ήταν πατέρας ενός ανήλικου παιδιού, σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικού,
ενώ αναμένεται να εξακριβωθεί εάν ο αστυνομικός πυροβόλησε επειδή θεώρησε ότι το θύμα ήταν ένας από τους δράστες ή αν επρόκειτο για "τυφλό" χτύπημα.

ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ, ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ, ΠΟΥ ΤΑ ΜΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΑ...ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ...
ΤΟ ΟΤΙ Ο ΑΤΥΧΟΣ 25ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ...ΗΤΑΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ...ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΡΟΠΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ, ΚΑΘΩΣ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ ΤΟ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΩΣ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΟΛΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΠΟΛΙΤΗ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ...

ΒΕΒΑΙΑ ΕΑΝ ΕΙΧΕ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗ ΣΥΜΠΛΟΚΗ...ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΟΙ ΘΑ ΜΙΛΑΓΑΝ ΓΙΑ ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΓΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΤΛ...
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ.

ΓΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΠΟΡΕΙΕΣ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΤΛ...ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ...ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ ΕΓΙΝΕ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ...

Υ.Γ.

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Ακόμη κι αυτοί που μιλάνε

μόνο όταν χάνεται ένας αστυνομικός.

Όμως θα μου πεις πως δεν χάθηκε άνθρωπος.

Ένας Αλβανός σκοτώθηκε μόνο…

Σχολιασμός στους Σπανουδάκηδες

Απομονωμένος για το τριήμερο σε μια ερημιά.

Χωρίς internet και με φίλους.

Περίμενα με το γυρισμό μου να βρω σχόλια.

Σχόλια πάνω στο προηγούμενο ανακοινωθέν.

Δεν βρήκα τίποτε. Ευτυχώς.

Με σχολίασε όμως προφορικά κάποιος φίλος,

που δεν μπορούσε να κατανοήσει

πώς εγώ στάθηκα δίπλα στους Σπανουδάκηδες

κι αρνήθηκα να χειροκροτήσω το χαμό του μπάτσου.

Εργατικό ατύχημα βάφτισε το φόνο του μπάτσου,

λες κι εγώ στάθηκα ποτέ στο πλευρό της εργοδοσίας.

Εργατικό ατύχημα ήταν λοιπόν η δολοφονία του Λαμπράκη,

εργατικό ατύχημα η δολοφονία του Τεμπονέρα,

εργατικά ατυχήματα ήταν όλα αυτά που γίνανε

μέσα στους αιώνες της ιστορίας.

Ο μπάτσος ασκεί ένα επάγγελμα.

Όπως όλοι μας.

Θα μπορούσε να το κάνει λειτούργημα.

Όπως όλοι μας.

Πόσοι άραγε έχουν σκοτώσει το μπάτσο

που βόσκει στο μυαλό και στην καρδιά τους;

Επιστολή Σπανουδάκηδων

Με προκάλεσε η επιστολή των Σπανουδάκηδων, που δημοσιοποίησαν κάποιοι συγγενείς(έτσι υποθέτω)του άτυχου αρχιφύλακα.
Χωρίς σχόλια προς το παρόν, στέκομαι στο πλευρό τους κι ας με συχωρέσουν οι υποκριτές του Αλέξανδρου.
Η στάση του παλικαριού ήταν ανώτερη απ’ την αδιαφορία των «αριστερών» και την «τρέλα» του Κορκονέα…


ΜΙΧΑΗΛ ΜΙΧ. ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ, ΑΡΧΙΦΥΛΑΚΑΣ ΕΛ.ΑΣ.

<< Ένας χρόνος μετά τη δολοφονία του >>
Την 5-03-2010 συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αρχιφύλακα της ΕΛ. ΑΣ. Μιχάλη Σπανουδάκη, από Αλβανό λαθρομετανάστη, ληστή τραπεζών, που είχε διαπράξει ληστεία στο υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου στη Νίκαια και ενώ επιχειρούσε να τον συλλάβει.
Έφυγε το παλικάρι στα 36 του χρόνια. Πιστός στον όρκο του, στο καθήκον και τα ιδανικά του. Προσπαθώντας έστω και εκτός υπηρεσίας να τιμήσει τη θέση που του εμπιστεύθηκε η πατρίδα. Χωρίς να τραβήξει το όπλο του από τη θήκη. Και το πλήρωσε με τη ζωή του. Το 18 μηνών παιδί του θα τον <<γνωρίσει>> μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας του, που θα του μιλά για την <<αμυνόμενη Αστυνομία>>. Κανένας τοίχος δε φιλοξένησε και δε θα φιλοξενήσει το όνομά του. Δεν έγινε και δε θα γίνει σύνθημα στα χείλη <<εξεγερμένων νεαρών>>. Δεν έγινε και δε θα γίνει <<σύμβολο>> μιας κοινωνίας όπου έχει χαθεί η ποιότητα, η ευθύνη, η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια και η αφοσίωση σε υψηλά ιδανικά, μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να αντιστρέφει τα μεγέθη, να θεοποιεί τις ασημαντότητες και να παραγνωρίζει τις αληθινές αξίες.
Κανένας πολιτικός δεν τον μνημόνευσε, ούτε θα τον μνημονεύσει με το μικρό του όνομα, βουρκώνοντας από συγκίνηση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, ούτε έκανε, ούτε και θα κάνει δημόσιες δηλώσεις βγάζοντας την ετυμηγορία του πολύ πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.
Η τότε φυσική ηγεσία της ΕΛ. ΑΣ. Δεν απέστειλε ούτε θα αποστείλει συλλυπητήρια για το χαμό του παλικαριού, του δικού τους ανθρώπου. Δεν πειράζει, αυτοί είχαν <<άλλα θέματα>> να ασχοληθούν.
Και όλοι εμείς κοιμηθήκαμε ήσυχοι, σίγουροι ότι κανένας δε θα ρίξει βόμβες μολότοφ στο αυτοκίνητο ή στο κατάστημά μας. Μόνο οι γνωστοί αλήτες πήραν θέση. Και επιχαίρουν στο διαδίκτυο και στα <<εναλλακτικά>> κανάλια τους για τη δολοφονία του παλικαριού. "Μπράβο πάντα τέτοια" αναφωνούν δίνοντας τα εύσημα στο στυγερό εγκληματία. Αρνούμεθα να συμβιβαστούμε και να ανεχθούμε ακόμα και την ύπαρξή τους. Αν ο Αστυνομικός αυτός είχε πυροβολήσει και είχε σκοτώσει το ληστή η Αθήνα θα καίγονταν το λιγότερο για δέκα μέρες, ενώ τα διάφορα φόρουμ-στέκια-οργανώσεις-καταλήψεις κ.α. θα οργάνωναν νέο Δεκέμβρη και νέους <<αγώνες λαïκούς>>.
Νιώθουμε υποχρεωμένοι ως πολίτες αυτής της χώρας να παλέψουμε για την αλλαγή της νοοτροπίας αυτής που επιτρέπει να ηρωοποιούνται όσοι ρίχνουν μολότοφ και πέτρες σ` αυτούς εντέλλονται για τη διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών και που ανέχεται να πηγαίνουν άκλαυτοι όσοι θυσιάζονται για το κοινό καλό.
Επίσης νιώθουμε υποχρεωμένοι να παλέψουμε ενάντια στην προσπάθεια που γίνεται οργανωμένα τώρα τελευταία από διάφορους ψευτοδιανοούμενους και θολοκουλτουριάρηδες και έχουν σκοπό να απαλείψουν από την ιστορία μας, τη συνείδησή μας και τα λεξικά μας τις λέξεις Έλληνας – Έθνος – Πατρίδα –Πατριωτισμός – Θρησκεία - Ιδανικά κ.α. Το παλικάρι που έφυγε ήταν σωστός Έλληνας, καλός Χριστιανός, αφοσιωμένος στα ιδανικά του και στο καθήκον του, τιμώντας τη θέση που του εμπιστεύθηκε η πατρίδα.
Αν οι βόμβες και οι μολότοφ στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και τη βουλή και το κάψιμο της σημαίας μας από τους <<αντεξουσιαστές>> αποτελούν προσβολή στην αξιοπρέπεια και την συνείδησή μας, η αδιαφορία μας για την απώλεια όσων αντιστέκονται σφραγίζει τις ενοχές μας και νομιμοποιεί τον ευνουχισμό της δικής μας αντίστασης. Όταν αλλάξει αυτό το καθεστώς του παραλόγου, όταν θα μιλήσουμε και πάλι στα παιδιά μας για αξίες κοινωνικές και εθνικές, για τιμή και για χρέος, τότε θα ήμαστε άξιοι να ανακτήσουμε τον τίτλο του πολίτη.
Ιερέας Γεώργιος ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ
Μανώλης ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ

Υ.Γ.
Ες Τρίτην τα σπουδαία...

ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ

Το κείμενο αυτό κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι στη «μεγαλειώδη» συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Βόλου, τον Απρίλη του 2001. Μαζεύτηκαν όλα τα κομματόσκυλα για να δείξουν πως δεν έχουν χάσει την παλιά τους μαχητικότητα.
Ήταν παρών κι ο αιρετός Νομάρχης Μαγνησίας.
Αφού έβγαλε λογύδριο, έτρεξε στη Νομαρχία να παραλάβει το ψήφισμα που θα του φέρνανε οι δοτοί συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου.
Θεία κωμωδία!
.....................................................................
Πριν δυο χρόνια έστειλαν τα ΜΑΤ εναντίον των «τιμημένων γηρατειών», που είχαν βγει στη σύνταξη αλλά κραύγαζαν πως δεν τους φτάνουν τα λεφτά για να ζήσουν.
Σήμερα αποφάσισαν να χτυπήσουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Κατάλαβαν πως οι μόνοι που αντιστέκονται είναι αυτοί που βγαίνουν στη σύνταξη κι έτσι προσπαθούν να βάλουν τέρμα στον απαράδεκτο αυτό θεσμό της συνταξιοδότησης.

Είναι σοφοί αυτοί οι εκσυγχρονιστές της κοινωνίας. Μόλις είδαν ότι οι αργόσχολοι συνταξιούχοι περνάνε άσκοπα την ώρα τους στους δρόμους, διασαλεύοντας την κοινωνική ύπνωση, έβαλαν σε εφαρμογή το «σχέδιο Γιαννίτσης».
Το Γιαννίτση δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του μέχρι προχτές, τώρα βρίζουν τη μάνα του όλοι, χωρίς να την ξέρουν την καημένη.

Οι εκσυγχρονιστές του ανέθεσαν να φτιάξει ένα σχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό.
Ο Γιαννίτσης πήρε στο τηλέφωνο τον Τσουκάτο. Αυτός τον παρέπεμψε στον πρώην συνδικαλιστή και πρώην υπουργό, τον Κανελλόπουλο. Δεν ήθελε ο Τσουκάτος να χαραμίσει το «αριστερό» του πρόσωπο.
Ο Κανελλόπουλος είχε πάθει φαρυγγίτιδα απ’ τους αγώνες τόσων χρόνων και τον παρέπεμψε στον άλλο συνδικαλιστή και υπουργό, τον κ. Πρωτόπαπα.
Αυτός είχε πάθει σύγχυση φρενών τα τελευταία χρόνια, με το ανέβασμά του στο θώκο του υπουργού. Δεν ήθελε κιόλας να προδώσει περισσότερο την εργατική τάξη, που υπεράσπισε με «αυτοθυσία» πολλά χρόνια. Του είπε να πάρει στο τηλέφωνο τον πρωθυπουργό.

Ο πρωθυπουργός ήταν στον κήπο με τους φίλους του. Είχαν μαζευτεί όλοι εκεί για να γιορτάσουν την επερχόμενη λύση των προβλημάτων τους.

Η Δάφνη δεν είχε φτιάξει ντολμαδάκια με τα χέρια της, όπως παλιότερα η άλλη κυρία του κακόφημου οίκου, η Μαρίκα. Αυτή παράγγελνε τα φαγητά της στα «ΣΕΙΡΙΟΣ» του Κόκκαλη. Αυτός τους έδινε την εξουσία κι αυτοί του δίνανε δουλειά, για να μην πεινάσει ο καημένος.
Όλοι γεύονταν τους μεζέδες του Κόκκαλη την ώρα που ο κυρ. Γιαννίτσης πήρε τηλέφωνο.
Ο Καραμανλής είχε πέσει με τα μούτρα στο φαΐ και λυπόταν που δεν ήταν αυτός ο οικοδεσπότης. Η Νατάσσα, δίπλα του, του έλεγε με τρόπο να μην τρώει πολύ μέχρι να έρθουν αυτοί στην εξουσία.
- Μην τρως πολύ, Κώστα μου, του έλεγε. Θα μας περάσουν για πειναλέους πασόκους!

Ο Κωνσταντόπουλος, παραδίπλα, είχε φέρει ταπεράκια μαζί του για να πάρει και να φάει κρυφά στο σπίτι του τους μεζέδες του Κόκκαλη. Έπρεπε να καλύψει τους οπαδούς του, που είχαν πέσει με τα μούτρα μέσα στη μαρμίτα του εκσυγχρονισμού. Ήταν ο μόνος μέσα στο χώρο του συνασπισμού της αριστεράς που ήξερε από σαβουάρ βιβρ. Οι οπαδοί του – παλιοί νηστικοί, που παράσταιναν τους κομμουνιστές – είχαν βουλιάξει μέσα στη μαρμίτα που είχε βγάλει στο παζάρι το ΠΑΣΟΚ για να φέρει κι άλλους ξελιγωμένους κοντά του.

Ο Αβραμόπουλος τσιμπολογούσε με αβρές και προσεκτικές κινήσεις απ’ όλους τους μεζέδες. Πίστευε ότι μπορεί να φάει απ’ όλες τις μεριές.

Η Παπαρήγα νήστευε και δεν έτρωγε. Ήταν μεγάλη σαρακοστή για τους κομμουνιστές εδώ και πάρα πολλά χρόνια κι αυτή ήταν πάντα πιστή στις παραδόσεις του κόμματος. Χάρη σ’ αυτή την πίστη της είχε κατακτήσει την εξουσία από τον άγιο Χαρίλαο και είχε χάσει και κάποια κιλά από πάνω της.

Ο Τσοβόλας κοίταζε αλλού. Θυμόταν ακόμα το σύνθημα «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και δεν μπορούσε ακόμα να φωνάξει πως θέλει να τα φάει όλα.

Άψογος ήταν και ο σοφός πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αφού δεν τα κατάφερε να βάλει το κόμμα του μέσα στη Βουλή, τα κατάφερε να πείσει τους πάντες πως υπάρχει δημοκρατία ( όταν αυτός μιλάει ) κυρίως όμως όταν σιωπά, ενώ θα έπρεπε να μιλάει.

Οι συνδαιτυμόνες έστησαν το αυτί τους προσεκτικά στα λόγια της Δάφνης:
- Κώστα μου, σε θέλει ο Γιαννίτσης.
- Τι με θέλει τέτοια ώρα, είπε νευρικά ο Σημίτης και οι ελιές της φάτσας του διογκώθηκαν. Τους έχω πει ότι δεν θέλω να μ’ ενοχλούν τέτοιες ώρες. Κάτι τέτοια με αναγκάζουν να κάνω σαρδάμ στις δημόσιες εμφανίσεις μου.
Σηκώθηκε νευριασμένος, πήρε το τηλέφωνο στο χέρι και φώναξε άγρια στον Πρωτόπαπα:
- Είστε όλοι βλάκες. Σας το έχω πει χιλιάδες φορές, πρέπει να εκτελέσουμε όλες τις εντολές που μας έδωσαν οι σύμμαχοι. Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα χάσουμε όσα έχουμε κερδίσει με τον ιδρώτα μας μέχρι σήμερα.
Δεν είχε άδικο ο πρωθυπουργός. Η εμφάνισή του και μόνο έδειχνε πόσο είχε ταλαιπωρηθεί στη διάρκεια του βίου του ώσπου να κατακτήσει το θώκο του πρωθυπουργού. Μισός άντρας είχε καταντήσει. Θυμόταν και κείνη τη μπόμπα που ετοίμαζε στη διάρκεια της χούντας και που δεν κατάφερε ποτέ να τη ρίξει. Τώρα όμως ήταν έτοιμος να τη ρίξει. Η χούντα είχε τανκς τότε, ο λαός ήταν άοπλος σήμερα. Μπορούσε άνετα να δείξει την παλικαριά του.

Ο Γιαννίτσης μίλησε μ’ όλους τους άλλους. Τους μετέφερε το μήνυμα του πρωθυπουργού. Ο Γιαννίτσης κατάλαβε επιτέλους ότι έπρεπε να εκτελέσει τις εντολές της μαύρης βίβλου. Έκατσε κάτω και έφτιαξε το σχέδιο νόμου.
Έγραφε κι έσβηνε για μήνες. Οξυδερκής δεν ήταν, είχε όμως στο πλευρό του όλους εκείνους που ήξεραν να εμπαίζουν το λαό με συνθήματα και υποσχέσεις. Στο τέλος πήγε με χαρά στην κυβερνητική επιτροπή και τους έδειξε το κατασκεύασμά του.
Δεν μπήκαν στον κόπο να κοιτάξουν τις προτάσεις του όλοι οι συνάδελφοί του. Είχαν εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και δεν έμπαινε κανένας στα χωράφια του αλλουνού.

Ήταν ένα φοβερό σχέδιο νόμου. Αν η χούντα το πρότεινε, είναι σίγουρο πως ακόμα και τα τανκς θα στρέφονταν εναντίον της. Όμως τώρα υπήρχε δημοκρατία και ο λαός είχε μάθει πια, με τη βοήθεια των συνδικαλιστών του, ότι πρέπει να αφήνει τους δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους του να διαχειρίζονται αυτοί τις υποθέσεις του. Οι κομματικοί συνδικαλιστές άμεσα απομόνωναν κάθε εργαζόμενο που λειτουργούσε έξω απ’ τα όρια του κομματικού συνδικαλισμού. Τον θεωρούσαν «διασπαστή» του συνδικαλιστικού κινήματος.
Αυτοί οι «συνδικαλιστές» είχαν ανακαλύψει πάμπολλες μεθόδους εκτόνωσης του θυμού των εργαζομένων. Η προσφιλέστερη όμως ήταν η κήρυξη μιας εικοσιτετράωρης απεργίας.
Κανένας δεν πίστευε πια στην απεργία, δεν ήθελε να αυξήσει τα έσοδα του υπουργείου οικονομικών με τις παρακρατήσεις από το μισθό του. Έτσι τις μέρες εκείνες απεργούσαν μόνο οι «συνδικαλιστές» για να κρατήσουν την επαναστατική τους ταμπέλα. Ο εργαζόμενος λαός έβλεπε καθαρά τα ξεπουλημένα συνδικάτα και δεν είχε καμιά διάθεση να στηρίξει την πολιτική τους. Δεν είχε όμως και το κουράγιο να πετάξει αυτές τις βδέλλες από πάνω του.

Μια νέου τύπου χούντα είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα. Αυτή δεν έβγαλε τανκς στους δρόμους. Έβγαλε κομματικές κλαδικές, κάτι σαν τα ΤΕΑ άλλων εποχών, κι αυτές, χωρίς τουφέκια στα χέρια και κουμπούρες, κατάφεραν να υποτάξουν τη λαϊκή αντίδραση. Μόνο ψιθυριστές υπήρχαν πάλι στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο πολιτικός λόγος να ήταν κυρίαρχος, αλλά είχαν χαθεί οι πολίτες.
Ο Γιαννίτσης είχε όλα τα χαρίσματα για να περάσει το νέο νομοσχέδιο. Δεν ήταν έξυπνος, δεν τον ήξερε κανένας. Κάτι σαν τον Κουλούρη έμοιαζε, στα πρώτα χρόνια του «σοσιαλισμού».
Πήρε στα χέρια του όλα τα κιτάπια με τις εξαγγελίες του κόμματος τα τελευταία είκοσι χρόνια κι αποφάσισε να προτείνει τα αντίθετα.
Πρώτα αποφάσισε να πετύχει την πολυπόθητη ισότητα των δυο φύλων. «Γυναίκες και άνδρες θα δουλεύουν το ίδιο. Δεν είναι δυνατό να δουλεύουν λιγότερο οι γυναίκες, πρέπει να εξισωθούν με τον άντρα», είπε.
Έδωσε και μπόνους στη γυναίκα. Αν είχε ανήλικα παιδιά, όταν θα έφτανε ο καιρός της συνταξιοδότησης, θα μπορούσε να βγει νωρίτερα στη σύνταξη.
Με χαρά άκουσαν το νέο οι γυναίκες της Ελλάδας. Τώρα πια θα μπορούσαν να κάνουν τα παιδιά τους μετά τα σαρανταπέντε τους, για να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη. Μπορούσαν μάλιστα να λύσουν και το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Αν έκανε η καθεμιά δέκα παιδιά, στα σαράντα της θα ήταν συνταξιούχος.

Ο μύθος της Σάρας θα αναβίωνε με νομοθετικό πλαίσιο στις
μέρες μας. Θεός ήταν πια ο «μισός ανήρ».

Μετά ο Γιαννίτσης θέλησε να λύσει το πρόβλημα του ορίου της φτώχιας, που έδιναν κάποιες υπηρεσίες των υπουργείων. Αυτές ισχυρίζονταν ότι το όριο της φτώχιας ήταν οι 170 χιλιάδες δρχ. εισόδημα το μήνα.
Υπήρχαν συνταξιούχοι που έπαιρναν 120 χιλιάδες το μήνα. Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να σέρνονται στις πλατείες και στα παγκάκια για να περάσουν την ώρα τους και προσβάλλανε τη χώρα με τη μιζέρια τους.
Ο Γιαννίτσης αποφάσισε να τους περικόψει αυτή την πενιχρή σύνταξη. Αν παίρνανε μόνο 90 χιλιάδες, δε θα τολμούσαν να βγουν στο δρόμο. Θα μένανε μέσα στο σπίτι τους μέχρι να φτάσει ο χάρος.

Θέλησε να λύσει το πρόβλημα του έκλυτου βίου στη συνέχεια. Είδε πως οι απόμαχοι της εργασίας γέμιζαν τα καφενεία και τα κουτούκια. Αν ανέβαζε το όριο συνταξιοδότησης, οι εργάτες θα πέθαιναν αξιοπρεπώς μέσα στο χώρο της εργασίας τους και θα είχαν την τιμή που τους άξιζε: θα άκουγαν τον επικήδειο απ’ το αφεντικό τους. Τα καφενεία θα κλείνανε σιγά-σιγά κι όλοι θα τρέχανε μέχρι να πεθάνουν για να εξασφαλίσουν τον άνετο βίο των βουλευτών. Άλλωστε κι αυτοί οι καημένοι για τη χώρα μοχθούσαν.
Πριμοδότησε και μ’ άλλο τρόπο την αλλαγή στο συνταξιοδοτικό του νομοσχέδιο. Επέτρεψε στους νέους εργαζόμενους να φύγουν πριν τα εξηνταπέντε τους με σύνταξη, αν έβρισκαν δουλειά από τα δεκαπέντε τους. Ήξερε ο άθλιος υπουργός ότι κανένας από τους νέους δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά στα επόμενα χρόνια, όμως αυτός τους έδινε δώρα κάλπικα.
Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έτριβαν τα χέρια τους. Είδαν ότι ήταν λάθος τους που χτυπούσαν το «σοσιαλισμό» όλα τα προηγούμενα χρόνια. Άλλαξαν αμέσως τις φωτεινές επιγραφές έξω από τα γραφεία τους και έβαλαν καινούριες:
«ΙΔΙΩΤΙΚΉ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ»
«Ο ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ»

Ο λαός μουρμούριζε, δεν ξεσηκωνόταν. Ήξερε ότι δεν είχε κανένα κόμμα με το μέρος του. Ένα μικρό κόμμα που είχε συμπαραταχθεί στο πλάι του δεν του ενέπνεε ακόμα την απαραίτητη εμπιστοσύνη. Είχε δει να ξεπηδάνε μέσα από το κόμμα αυτό Δαμανάκια και Σκοτεινιώτηδες, άτομα που απλά κοίταζαν να βολέψουν το σαρκίο τους, πουλώντας την παλιά ιδεολογία τους.
Ήθελε ηγέτες ακόμα ο «εχθρός λαός». Δεν μπορούσε να πάρει στα χέρια του το βούρδουλα και να τσακίσει τα παΐδια σ’ όλους αυτούς τους θεομπαίχτες.
Όμως μουρμούριζε και η μουρμούρα του έφτασε ψηλά, στα κέντρα της εξουσίας.
Η εξουσία έντεχνα άφηνε το Γιαννίτση να ρίχνει τα σκληρά του πυρά. Η αντίδραση των υποτελών θα σταματούσε μόλις οι «συνδικαλιστές» θα έλεγαν στο λαό ότι, μέσα από το διάλογο και μέσα απ’ τους αγώνες των εργαζομένων, η κυβέρνηση πήρε πίσω πολλά από τα σκληρά μέτρα της.
Άτολμος λαός είχε καταντήσει, υπεύθυνος για την κατάντια του.

Σε δυο μέρες κάποιος δημοσιογράφος έκανε μια δύσκολη ερώτηση στον υπουργό Τύπου της κυβέρνησης:
- Θα μειώσει η κυβέρνηση τις συντάξεις των βουλευτών και θα αυξήσει το όριο συνταξιοδότησής τους;
Ξερόβηξε ο υπουργός, όρθωσε το ανάστημά του ατενίζοντας με θράσος τους δημοσιογράφους και είπε:
- Το ξέρετε ότι οι βουλευτές παίρνουν σύνταξη από άλλο ταμείο. Αυτό το ταμείο δεν εμπίπτει σ’ αυτά που θέλουμε να εξυγιάνουμε.
Είχε δίκιο ο υπουργός. Το ταμείο ασφάλισης βουλευτών δεν είχε μαύρες τρύπες. Ο λαός πλήρωνε με συνέπεια τις εισφορές του γι’ αυτό το ταμείο και έτσι οι βουλευτές μπορούσαν να βγουν στη σύνταξη μετά από δυο εκλογικές επιτυχίες.
Το πολύ σε οχτώ χρόνια οι τεμπέληδες της εξουσίας έβγαιναν στη σύνταξη. Για το λαό τους ψήφιζαν νομοσχέδια για ισόβια δουλεία.

Η δουλεία θα συνεχιζόταν πάνω στον πλανήτη με διάφορα πρόσωπα.
Το νέο της πρόσωπο ταυτιζόταν με την παροχή ψευδελευθερίας στους εργαζόμενους δούλους. Οι εργαζόμενοι δεν καταλάβαιναν ότι ήταν δούλοι.
Οι δούλοι της αρχαιότητας το καταλάβαιναν.
Υ.Γ.
Δε νομίζω πως θα ιδρώσει κανένα απ’ όλα αυτά τα πολιτικά και συνδικαλιστικά παχύδερμα, αν δεν υπάρξει συνέχεια των κινητοποιήσεων. Αυτές τις εικοσιτετράωρες απεργίες πάντα τις φοβόμουν. Αφήνουν το χρόνο στις κυβερνήσεις να μηχανευτούν τρόπους αντιμετώπισης των αντιδράσεων.
Μην εμπιστεύεσαι κανένα απ’ αυτούς που ρίχνει μόνο άσφαιρα μηνύματα στην εξουσία.
Κυρίως μην εμπιστεύεσαι αυτούς που είναι ενταγμένοι στο κόμμα συνδικαλιστικά. Είναι σίγουρο ότι θα σε πουλήσουν μια μέρα, γιατί το κόμμα υπηρετούν και όχι εσένα.
Εργαζόμενε, πάρε την υπόθεση στα χέρια σου χωρίς ν’ ακούς τα μεγάλα και ψεύτικα λόγια των κομματικών εργατοπατέρων. Αυτοί μόνο το δικό τους μέλλον χτίζουν.
Το μέλλον της κοινωνίας μόνο Εμείς μπορούμε να το χτίσουμε.


Μη θαρρείς πως η εξουσία είναι κουτή. Έχει πολλά μέσα για να καταστείλει την αντίδρασή σου.
Έχει τα μαγαζάκια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, έχει την ΟΛΜΕ και την ΟΤΟΕ και τα άλλα μαγαζάκια, που θα προσπαθήσουν να καταλαγιάσουν το θυμό σου. Παίζουν τους επαναστάτες τα μαγαζάκια αυτά τούτη τη στιγμή, μια και κατάλαβαν ότι είσαι θυμωμένος.
Μόλις καταλάβουν ότι ο θυμός σου πέφτει, θα σε οδηγήσουν εκεί που τα διατάζουν τ’ αφεντικά τους.
Τα αφεντικά τους είναι επικίνδυνα, τα μαγαζάκια είναι ύπουλα και πανούργα. Προσπαθούν αυτή τη στιγμή να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, για να σε πουλήσουν μόλις ακουμπήσεις πάλι επάνω τους.

Μάκης Μίχος
Ένας αθεράπευτα ρομαντικός πολίτης

Υ.Γ.
Καταχωνιασμένο το βρήκα το κείμενο.
Όσοι το πήραν στα χέρια τους σίγουρα δεν το διάβασαν.

Οι βολευτές όμως μπορεί να αργούν, αλλά δε λησμονούν…

ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ

Έχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε.
Είχαμε ιδρύσει την ΑΣΚ,
την Ανεξάρτητη Κίνηση Καθηγητών.
Εδώ στη Μαγνησία μόνο.

Άτομα απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους,
από δεξιά μέχρι πολύ αριστερά.

Μας άκουγαν όλοι με προσοχή τότε.
Μετά πήγαιναν και ψήφιζαν τα κομματόσκυλα.

Θυμήθηκα μια πρόταση που είχαμε κάνει τότε
στους «δασκάλους του Γένους».
Προτείναμε να μην πληρώνουμε τα ταμεία
και να μας δίνουν τα λεφτά στο χέρι.
Είχαμε δει από τότε τα κομματικά λαμόγια
να ορμάνε πάνω στα χρήματα αυτά
και να ισχυρίζονται πως τα επενδύουν για μας.

Η πρόταση δεν εισακούστηκε, όπως και καμιά άλλη.
Ο συνδικαλισμός βάδιζε με γοργά κομματικά βήματα.

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Φταίει το νέο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό.
Αυτό που εμπνεύστηκαν τα νέα «σοσιαλιστικά» ρεμάλια.

Ποιος θα προλάβει να βγει στη σύνταξη, αν βρει δουλειά;

ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ,
όπως έγραφα προφητικά πριν δεκαπέντε χρόνια.
Οι δοσίλογοι του ΠΑΣΟΚ με χλεύαζαν τότε.
Ίσως να με χλευάζουν και σήμερα.

Είναι χορτάτοι αυτοί και με μπάζες!

Λαθρομετανάστευση της εργασίας.

Σας παραξενεύει ο τίτλος του σχολίου;
Θα σας τον ξεδιαλύνω.

Πολύς ντόρος γίνεται στις μέρες μας
για τους λαθρομετανάστες από βορρά κι ανατολή.
Τροφή για τους Καραντζαφέρηδες κι όχι μόνο.
Οι δημοσιοκάφροι βρίσκουν την ευκαιρία
να αποδείξουν στ’ αφεντικά τους πως αξίζουν το μισθό τους.
Τον παχυλό μισθό που τους παρέχουν τ’ αφεντικά
για να αποκοιμίσουν τις μάζες.
Κανείς απ’ αυτούς δε μίλησε για μια άλλη εκδοχή,
αντίβαρη της γνωστής λαθρομετανάστευσης.

Η άλλη εκδοχή είναι η εξαγωγή επιχειρήσεων
Ελλήνων καπάτσων επιχειρηματιών
στις κοντινές Βαλκανικές χώρες.
Φτηνά εργατικά χέρια και μυαλά γυρεύουν
και οι χώρες αυτές ενδείκνυνται για την ανομία
των τυχάρπαστων Ελλήνων καπιταλιστών.
Με ελάχιστα χρήματα στήνονται οι επιχειρήσεις,
ελάχιστα και τα χρήματα για εργαζόμενους.

Αυτοί οι επιχειρηματίες θεωρούνται «μάγκες».
Σε λίγα χρόνια μάλιστα θα γίνουν εθνικοί ευεργέτες,
με τη δωρεά κάποιων χρημάτων στην πατρίδα τους.

Τα φτηνά εργατικά χέρια των «δούλων»,
των δούλων που φτάνουν λαθραία(;) στην πατρίδα μας,
βοηθάνε τους εκμεταλλευτές ιθαγενείς.
Η λαθρομετανάστευση της εργασίας ποιους βοηθά;
Γιατί οι Καραντζαφέρηδες δε στρέφουν τα βέλη
και κατά των νέων Συγγρών και Τοσίτσηδων;

Υ.Γ.
Κανείς δε θέλει να καταλάβει, Μάνο μου, πως
«ο κόσμος αυτός δεν θ’ αλλάξει ποτέ».
Ακόμη κι όλοι εκείνοι που καταλαβαίνουν
κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Σύντομο άρθρο απ’ το Sarajevo.

Tίνος είναι ο αέρας;
Σε ποιόν ανήκει ο άνεμος που χαϊδεύει τα σπαρτά;
O αέρας που δροσίζει ή παγώνει,
που ξεριζώνει ή φτιάχνει τρικυμίες,
αυτά τα ρεύματα τα ανοδικά και καθοδικά,
τα ψυχρά και θερμά, έχουν ιδιοκτήτη;

Όχι παράξενα - μάλλον δυσοίωνα ερωτήματα!
Aνήκουν στη «μεγάλη οικογένεια» ζητημάτων ιδιοκτησίας
(και άρα: εκμετάλλευσης, και άρα: κερδοφορίας)
που έχουν φυτρώσει μαζεμένα στο έδαφος
της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Tης αλλαγής παραδείγματος στην οργάνωση της εκμετάλλευσης
(της εργασίας και της ζωής).
Έχει ιδιοκτήτη ο αέρας;
Tο ερώτημα (και οι απαντήσεις...)
είναι στην ίδια κατηγορία με άλλα, όπως:
Έχει ιδιοκτήτη ο ήλιος; Έχει ιδιοκτήτη το ποτάμι;
Έχει ιδιοκτήτη το γενετικό υλικό των ζωντανών του πλανήτη,
περιλαμβανόμενου του είδους μας;
Bρισκόμαστε ενώπιον μιας πολλαπλής καινούργιας αποικιοποίησης!!
Kαι το χειρότερο που έχουμε να κάνουμε είναι
να αποστρέφουμε τη σκέψη απ' αυτά τα «δύσκολα» ερωτήματα,
χαζεύοντας τριτεύουσες και τεταρτεύουσες πλευρές της αναδιάρθρωσης...

Όχι όμως: όταν μας σερβίρουν διάφορα οικολογικά παραμύθια
του είδους «αιολικά πάρκα»
και «καθαρή, πράσινη ενέργεια»,
πρέπει να αρχίζουμε απ' τα βασικά.
Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης; Ποιος, πώς, κερδίζει τι;

Υ.Γ.
Αγκαλιάστε αυτό το περιοδικό, που γράφει
και κυκλοφορεί μια σκεπτόμενη ομάδα νέων.
http://www.sarajevomag.gr/entipa/
teuhos_32/i32_p06_wind_1.html

Σταυρός και σημαία…

Διάβαζα στο blog ενός φίλου πριν λίγες μέρες
την αντίδρασή του για την κατάργηση συμβόλων
από τις στολές των σωμάτων ασφαλείας,
(συγνώμη, προστασίας του πολίτη ήθελα να πω).
Είπα να του γράψω κάποιο σχόλιο, αλλά σταμάτησα.
Τα σχόλια περνάνε απαρατήρητα.
Όπως και τα blogs.

Ο Ιησούς λοιπόν δίδαξε την αγάπη.
Ακόμη κι όταν τον σταυρώνανε έκραξε στον πατέρα:
- Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν.

Μόνο μια φορά άσκησε βία, έξω απ’ το ναό.
Ούρλιαζε κρατώντας το φραγγέλιο:
- Γραμματείς και Φαρισαίοι,
καταντήσατε τον οίκο του πατρός μου οίκο εμπορίου.

Ας ακολουθήσουν λοιπόν οι πιστοί στον Ιησού
το παράδειγμα του μεγάλου εκείνου ανθρώπου.
Ας στρέψουν την κάνη του φραγγελίου τους
εναντίον όλων εκείνων που καταντούν τη χώρα μας,
την Ελλάδα, οίκον εμπορίου.
Είναι παρα πολλοί αυτοί οι δοσίλογοι
κι έτσι δε θα στρέφουν τα φραγγέλιά τους
εναντίον δεκαεξάχρονων «άμυαλων» νέων.
Θα φέρουν τότε επάξια το Σταυρό στο στήθος τους.

Θα χαρεί ο Ιησούς αν δει κάτι τέτοιο…

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΡΗ

Της Ήρας Μητροπούλου.

Στον Άρη, αν δεν το ξέρετε, πόλεμος είχε γίνει
καταστροφή, χαμός, και τίποτα, τώρα δεν έχει μείνει.

Φαγώθηκαν οι Αρειανοί, η μια φράξια με την άλλη
πολλοί στη μάχη χάθηκαν, κι άλλοι στην παραζάλη.

Αντί να συμφωνήσουνε πώς πρέπει να προκόψουν
κοιτάγαν ο ένας τ’ αλλουνού μύτες κι αυτιά να κόψουν.

Ρίξανε και πυρηνικά, ρίξανε κι από τ’ άλλα,
αυτά που λεν συμβατικά. Μα δεν κατέχω στάλα

πώς και γιατί ξεκίνησαν και τι τους είχε φταίξει
να θέλει ο ένας τ' αλλουνού μπουμπουνητά να φέξει.

Κι έτσι στον Άρη επάνω πια δεν έμεινε ψυχή
όλοι στο χώμα βρέθηκαν, κανείς στη φυλακή.

Μ’ αυτά κι αυτά ο πλανήτης τους πήρε και τ’ όνομά του
απ’ του πολέμου το θεό, άρα και του θανάτου.

Ήταν και μια χώρα όμορφη, μια χώρα παινεμένη
μα όσοι κυβερνήσαν, τη ρημάξαν την καημένη.

Υγεία, στρατό κατέστρεψαν, πολιτισμό, παιδεία
κι αδειάσαν τα ταμεία της, και δεν αφήσαν μία.

Νάν’ κι απ’ τη μια οι αναρχικοί, κι αντίκρυ η πολιτεία
να όμως που κατάφεραν να ‘χουν συνεργασία!

Σ’ όλη την επικράτεια της χώρας της καημένης
Γης Μαδιάμ τα κάνανε, κι είναι πια να μη μένεις.

Άλλος δεινός πυρομανής, που σαν λαμπαδηφόρος
τις θρυαλλίδες κράταγε, κι έριχνε καταφώρως

κι άλλος με λύσσα έπεφτε στη βία και στο πλιάτσκο
και κάνανε το κράτος τους ένα μεγάλο φιάσκο.

Κι οι απέξω μέσα ορμήσανε, σαν είδαν το σφαχτάρι
κι από παντού τη δάγκωναν, καθένας τι να πάρει.

Σαν τα κοράκια πέσανε, εχθροί διαολεμένοι
Για να καταβροχθίσουνε μια χώρα διαλυμένη.

Μα τη δουλειά τους κάνανε, όλοι, μικροί-μεγάλοι.
Αφού απ’ τα μέσα σάπισε, τι να ‘καναν κι οι άλλοι;

Έτσι κι εμείς εδώ στη Γη, μην τρέφουμε αυταπάτες,
αφού είναι προτιμότερο να κυβερνάν οι γάτες.



Δες τι είχα γράψει σε κάποια στιγμή ποιητικού…οίστρου (αλογόμυγας) για την Ελλαδάρα ως πτώμα -η αλληγορία με τον Άρη είναι εμφανής.