Διάβαζα προχτές σ’ ένα blogτην αντίδραση ενός Βολιώτη, που τόλμησε επώνυμα να καταγγείλει τις παρανομίες εντός των προαυλίων των «ιερών» ναών.
Παραθέτω το κείμενο, μιας κι αυτό αφορά την πόλη μας
Κατοικώ από το 1970 απέναντι από τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου Βόλου. Φυσικά μέχρι πολύ πρόσφατα ο προαύλιος χώρος ήταν ανοιχτός, ελεύθερος στους πάντες και η μόνη 'διατάραξη της κοινής ησυχίας' γινόταν από μερικούς συμπαθείς πιτσιρικάδες με τα παπάκια τους. Πριν λίγο καιρό με έκπληξη διαπίστωσα την τοποθέτηση από αυτόματες μπάρες ρυθμιζόμενες με τηλεχειρισμό στην είσοδο και όλο και περισσότερα αυτοκίνητα να παρκάρουν μέσα. Θα είναι οι ιερείς σκέφτηκα, καλώς ή κακώς αυτή είναι η κατάσταση, χωρίς να πείστηκα κιόλας ότι η συμπεριφορά αυτή συνάδει με το κοινωνικό προφίλ της ιδιότητάς τους. Αλλά αυτά είναι λίγο- πολύ γνωστά. Ανάμεσα στα ταπεινά ή λιγότερο ταπεινά οχήματα των ποιμένων την προσοχή μου τράβηξε και ένα jeep...
υψηλού κυβισμού. Υπάρχουν και ... ασκητές στους κόλπους της ιερωσύνης, σκέφτηκα. Η απορία μου δεν άργησε να λυθεί όταν με δυσκολία διέκρινα μέσα από τα φιμέ τζάμια τον anchorman- host μεσημεράδικου- εκδότη 'κοσμικού' εντύπου Σωτήρη Πολύζο. Μάλλον η σεμνή παρουσίαση- promotion των ιερών επιχειρήσεων έντασης κεφαλαίου στην ιδιωτική εκπαίδευση σε παραλιακά οικόπεδα- φιλέτα με χριστουγεννιάτικες- αποδράσεις στο Λονδίνο (για προσκύνημα μάλλον) και η 'διακριτική' δημοσιογραφική μεταχείριση των κολοσσιαίων project για τουριστικές επενδύσεις σε εκκλησιαστική περιουσία θα του προσδίδουν κάποια ιερατική ιδιότητα. Ίσως πάλι απλά να ζηλεύω, όπως παρατήρησε ένας δικός μου άνθρωπος τα προνόμια της διαπλοκής. Ίσως γιατί το δικό μου αυτοκίνητο, όπως κάθε απλού ανθρώπου, είναι στο δρόμο. Ίσως γιατί πέρυσι κάποιος που έβαλε φωτιά στο κάδο απορριμμάτων στο δρόμο μου προξένησε μεγάλη ζημιά. Ίσως γιατί τον περασμένο Δεκέμβριο το απομάκρυνα την τελευταία στιγμή μέσα από τις οδομαχίες δίπλα από το παραπλήσιο αστυνομικό τμήμα. Ίσως γιατί τέτοιοι κύριοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί για τις φωτιές και τις οδομαχίες.
Δεν εξεπλάγην διόλου. Τόσα χρόνια δεν είδα κανένα δημοσιογράφο να καταγγέλλει τα παράνομα παρκαρίσματα των πολυτελών αυτοκινήτων των «ιερέων», που εφαρμόζουν την παραδοσιακή συνταγή «καβάλα πάει στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάει».
Το αντίτιμο αυτής της σιωπής καθώς και της προβολής των ιερέων από την Τέταρτη εξουσία πρέπει να έχει και την αμοιβή του απ’ το ιερατείο.
Διάβασα για την πρόθεση της κυβέρνησης να προωθήσει νομοσχέδιο για την επωνυμία των blogs κι άκουσα τις κραυγές αντίδρασης των blogersενάντια στο νομοσχέδιο.
Ποτέ δεν πήγα στο πλευρό των κουκουλοφόρων και πάντα έλεγα δημόσια τη γνώμη μου και τη μοίραζα και γραπτά. Το ίδιο κάνω και τώρα μέσα από το blog.
Δεν ξέρω ποιοι από τους blogers φοβούνται την επωνυμία και γιατί.
Αυτά που δεν μας επιτρέπει ο Τύπος να εκφράσουμε, γιατί αυτός ποδηγετείται από τα γνωστά-άγνωστα συμφέροντα, βρίσκουμε το μικρό βήμα μας μέσα στο blog για να τα εκφράσουμε σ’ ελάχιστους.
Μπλοκαρισμένοι είμαστε.
Αυτοί που φοβούνται την «επωνυμία» μπορούν να ενταχθούν σε δυο κατηγορίες:
Αυτοί που πράγματι θέλουν να μη λογοδοτούν σε κανένα, μιας και το ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα κάνει το ίδιο
Αυτοί που κρύβουν επιμελώς μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Παρακολουθώ κάποια blogs και διαβλέπω την κομματική τους τοποθέτηση.
Μη στενοχωριέσαι καθόλου, όπως λέει συνεχώς ένας παλιός μου μαθητής.
Όταν ο Τύπος κλατάρει όλοι οι δοσίλογοι δημοσιογράφοι θα οργανωθούν μέσα στις ιστοσελίδες.
Κάποιοι έχουν κιόλας αρχίσει να οργανώνονται και η ζούγκλα τους θα επισκιάζει τη δική μας γραφή.
Αν είσαι ένα ασήμαντο ανθρωπάκι και σε πιάσουν μπάτσοι να κλέβεις το πορτοφόλι του κλεφταρά αστού, τότε σε καθίζουν στο σκαμνί άμεσα (μέσα σε τρεις μέρες) και η ψειρού είναι σίγουρη για την πάρτη σου.
Αν είσαι ένας ασήμαντος και ρομαντικός συνδικαλιστής και καθυβρίσεις όλους αυτούς που θα ‘πρεπε να βρίσκονται στην ψειρού από καιρό, τότε θα κάτσεις ή στο εδώλιο ή θα σου πάρουν ό,τι έχεις και δεν έχεις.
Αν είσαι ένας κομματικός καθοδηγητής-συνδικαλιστής και εκβιάσεις έναν εργοδότη, για να του αρπάξεις κάποιες χιλιάδες Ευρώ σε συλλαμβάνουν οι μπάτσοι και σε στέλνουν στο αυτόφωρο.
Οι οπαδοί σου εξεγείρονται και διαδηλώνουν έξω απ’ την αστυνομική διοίκηση για να διεκδικήσουν την αποφυλάκισή σου.
Οι μπάτσοι όμως εφαρμόζουν το «νόμο» και σε στέλνουν στο δικαστήριο.
Αναβάλλεται η δίκη την πρώτη μέρα για ασήμαντες ελλείψεις…
Σε τρεις μέρες επαναλαμβάνεται και αναβάλλεται για τον επόμενο χρόνο…
Αυτό είναι το αυτόφωρο στις μέρες μας και δε σ’ αφορά, χαζοπολίτη.
Εσύ μείνε προσηλωμένος στο Κόμμα.
Σώσε τα «τριαντάφυλλα» που φυτρώνουν στον αγρό σου…
Κι επαναλαμβάνω την προχθεσινή ρήση:
Μεγάλε Σιδερένιε, καλά τα κατάφερες με την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού.
Κι απάνω που νόμισα πως τελειώσαμε με το Βελισσιώτη κι ότι κάποιοι έμφρονες - που θέλουν να λέγονται Πολίτες - κατάφεραν να διώξουν το μίασμα από την πόλη…
τότε ήρθε το «εν Βόλω», το περιοδικό του Δήμου, να διαφημίσει την προσπάθεια όλων εκείνων που για διάφορους λόγους συνοδοιπορούν με τα «εξωπετή» ξόανα, τα ξόανα που πάντα ονειρεύονται να επιστρέψουν ευεργετικά στον τόπο τους…
Ας πούμε πως δεν καταλαβαίνω τους λόγους αυτής της διαφήμισης.
Πολλά πράγματα προσπαθώ να μην καταλαβαίνω τα τελευταία χρόνια…
Η Μαρία και η Χρύσα σιώπησαν όταν οι Πολίτες επισήμαναν την εισβολή αυτού του ανδράποδου. Είχαν την ελευθερία των ΜΜΕ να βγουν και να κατακεραυνώσουν τους «υβριστές» του, γιατί έτσι μαθαίνει η κοινή γνώμη όλες τις απόψεις. Δεν το έκαναν και προτίμησαν να εκθειάσουν την υπόθεση Βελισσιώτη μέσα από ένα δημοτικό έντυπο, το οποίο δε φτάνει στα χέρια όλων των Βολιωτών. Είναι όμως το έντυπο που επιβάλλει την άρχουσα ιδεολογία των τρωκτικών.
Δεν έχω το βήμα της ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ πλέον κι έτσι οι μαφιόζοι μπορούν να δράσουν με την άνεσή τους.
"Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα" από τον Βρετανό πρέσβη στην Ελλάδα
Tου Σάιμον Γκας
Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.
Γιώργος Σεφέρης
Γυμνοπαιδία - Σαντορίνη
Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας - πρώτα στη δεκαετία του '80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.
Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου». Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ' την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά.. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ' αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.
Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ' το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.
Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.
Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:
«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους»
Αλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.
Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται.
Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών.
Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
