Μαρία της Νεφέλης

Μου έμεινε ένα «εισερχόμενο» μόνιμο μήνυμα στον υπολογιστή.

Ό,τι κι αν κάνω δε σβήνει.

Τα θηλυκά μηνύματα είναι ανεξίτηλα.

Ακόμη κι όταν είναι «υπολογισμένα».

Ήρθε επιτέλους η άνοιξη

Πικρόχολο σχόλιο

Περιδιάβηκε το χτήμα ο «μικρός» φυσιοδίφης,

όσο αντέχανε τα πόδια του.

Προχτές είδε τις μαργαρίτες και τις τσιτόνιες,

σήμερα ανακάλυψε ανεμώνες.

Τα οπωροφόρα τίναξαν τα μάτια τους

και μερικά έβγαλαν και φύλλα.

Δεκαοχτώ βαθμούς είχε χθες πάνω στο βουνό.

Θύμιζε τέλος Μάρτη κι αρχές Απρίλη ο καιρός.

Εμείς παρακολουθούμε «Βολιώτες» στην οθόνη

να παρακολουθούν λακκούβες στα πεζοδρόμια.

Το λάκκο που ανοίγουμε γύρω μας δεν τον βλέπουμε.

Τέλος Γενάρη ερχόταν πάντα η άνοιξη.

Του χρόνου θα έρθει με την πρωτοχρονιά…

Δελτίο των καιρών...

Τι τραβάνε οι φίλοι μου οι μπάτσοι!

Τους την παίζουν οι πουτάνες

τζάμπα

και ανακοινώνουν την επιτυχία της εκσπερμάτωσής τους

με Δελτίο τύπου!

Θα τρελαθώ.

Δεν αντέχω άλλη εκσπερμάτωση πάνω μου…

Και τα μικρά μου τα μυρμηγκάκια…

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Ψάχνουν στην πόλη να βρουν πόσα αιωρούμενα σωματίδια κυκλοφορούν πάνω από τα κεφάλια μας.

Ε, ας αναθέσουν τη λύση του προβλήματος στο Σκυριάνη.

Ο πάνσοφος αυτός συγκοινωνιολόγος θα τα δρομολογήσει με κορύνες και θα πετάξουν πάνω απ’ το Πήλιο…

Εγώ όμως παρατηρώ τα μυρμηγκάκια αριστοτελικά.

Βγήκαν μέσα στο Γενάρη απ’ τις φωλιές τους και σουλατσέρνουν στην κουζίνα μας.

Ζαλισμένα περπατάνε.

Πού να φανταστούν ότι η χειμερινή τους άδεια θα τέλειωνε τόσο γρήγορα.

Η βασίλισσά τους τα έστειλε στη δουλειά νωρίς-νωρίς φέτος.

Και οι σφήκες βγήκαν στο κυνήγι.

Και οι πεταλούδες στολίζουν καταχείμωνο τα τζάμια μας το βράδυ.

Οι μικρές μαργαρίτες στολίζουν ήδη τις πλαγιές του βουνού.

Οι τσιτόνιες είναι κι αυτές ανθισμένες.

Οι μεγάλοι Βολιώτες οικολόγοι δεν ξέρουν απ’ αυτά.

Αυτοί κοιτάνε πώς θα εμπλουτίσουν την καρμιριά τους.

Πουλάνε γαλάζιες σημαίες σε σιχαμένους δημάρχους.

Τι είναι το αυτόφωρο;

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Αν είσαι ένα ασήμαντο ανθρωπάκι και σε πιάσουν μπάτσοι να κλέβεις το πορτοφόλι του κλεφταρά αστού, τότε σε καθίζουν στο σκαμνί άμεσα (μέσα σε τρεις μέρες) και η ψειρού είναι σίγουρη για την πάρτη σου.

Αν είσαι ένας ασήμαντος και ρομαντικός συνδικαλιστής και καθυβρίσεις όλους αυτούς που θα ‘πρεπε να βρίσκονται στην ψειρού από καιρό, τότε θα κάτσεις ή στο εδώλιο ή θα σου πάρουν ό,τι έχεις και δεν έχεις.

Αν είσαι ένας κομματικός καθοδηγητής-συνδικαλιστής και εκβιάσεις έναν εργοδότη, για να του αρπάξεις κάποιες χιλιάδες Ευρώ σε συλλαμβάνουν οι μπάτσοι και σε στέλνουν στο αυτόφωρο.

Οι οπαδοί σου εξεγείρονται και διαδηλώνουν έξω απ’ την αστυνομική διοίκηση για να διεκδικήσουν την αποφυλάκισή σου.

Οι μπάτσοι όμως εφαρμόζουν το «νόμο» και σε στέλνουν στο δικαστήριο.

Αναβάλλεται η δίκη την πρώτη μέρα για ασήμαντες ελλείψεις…

Σε τρεις μέρες επαναλαμβάνεται και αναβάλλεται για τον επόμενο χρόνο…

Αυτό είναι το αυτόφωρο στις μέρες μας και δε σ’ αφορά, χαζοπολίτη.

Εσύ μείνε προσηλωμένος στο Κόμμα.

Σώσε τα «τριαντάφυλλα» που φυτρώνουν στον αγρό σου…

Κι επαναλαμβάνω την προχθεσινή ρήση:

Μεγάλε Σιδερένιε, καλά τα κατάφερες με την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού.

Όλοι ακολουθούν τα βήματά σου.

Σοφά βήματα…

Επιτέλους μίλησαν στο Δήμο Βόλου

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Κι απάνω που νόμισα πως τελειώσαμε με το Βελισσιώτη κι ότι κάποιοι έμφρονες - που θέλουν να λέγονται Πολίτες - κατάφεραν να διώξουν το μίασμα από την πόλη…

τότε ήρθε το «εν Βόλω», το περιοδικό του Δήμου, να διαφημίσει την προσπάθεια όλων εκείνων που για διάφορους λόγους συνοδοιπορούν με τα «εξωπετή» ξόανα, τα ξόανα που πάντα ονειρεύονται να επιστρέψουν ευεργετικά στον τόπο τους…

Ας πούμε πως δεν καταλαβαίνω τους λόγους αυτής της διαφήμισης.

Πολλά πράγματα προσπαθώ να μην καταλαβαίνω τα τελευταία χρόνια…

Η Μαρία και η Χρύσα σιώπησαν όταν οι Πολίτες επισήμαναν την εισβολή αυτού του ανδράποδου. Είχαν την ελευθερία των ΜΜΕ να βγουν και να κατακεραυνώσουν τους «υβριστές» του, γιατί έτσι μαθαίνει η κοινή γνώμη όλες τις απόψεις. Δεν το έκαναν και προτίμησαν να εκθειάσουν την υπόθεση Βελισσιώτη μέσα από ένα δημοτικό έντυπο, το οποίο δε φτάνει στα χέρια όλων των Βολιωτών. Είναι όμως το έντυπο που επιβάλλει την άρχουσα ιδεολογία των τρωκτικών.

Δεν έχω το βήμα της ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ πλέον κι έτσι οι μαφιόζοι μπορούν να δράσουν με την άνεσή τους.

Φοβάμαι πως η ιστορία θα επαναληφθεί.

Οι Βούλγαροι και οι Φοίνικες μας ζώνουν.

Όπως μας ζώνανε πάντα οι «σωτήρες».

Φάτε Ντε Κίρικο

Οι «σωτήρες» του θα φάνε καλύτερα

Και τώρα που τα λάστιχα δεν ξεφούσκωσαν;

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Άλλες φορές τους ξεφούσκωναν τα λάστιχα.

Τώρα αποφάσισαν να φουσκώσουν κάποιες συνδικαλιστικές σαπιοκοιλιές.

Πού θα πάνε τα πεντακόσια εκατομμύρια;

Πόσοι ήταν οι πρωταγωνιστές της νέας επανάστασης;

Θα βολευτεί με μισό εκατομμύριο ο καθένας;

Μεγάλε Σιδερένιε, καλά τα κατάφερες με την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού.

Όλοι ακολουθούν τα βήματά σου.

Σοφά βήματα…

Μου άρεσε…

"Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα" από τον Βρετανό πρέσβη στην Ελλάδα

Tου Σάιμον Γκας

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.

Γιώργος Σεφέρης

Γυμνοπαιδία - Σαντορίνη

Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας - πρώτα στη δεκαετία του '80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.

Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου». Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ' την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά.. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.

Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ' αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.

Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ' το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.

Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.

Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:

«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους»

Αλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.

Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.

Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.

Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται.

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών.

Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.

Σ' ευχαριστώ, Ελλάδα.

Σάιμον Γκας

~

Τα Καπούλια του Χείρωνα μπορούν να παλέψουν τη μπόχα;

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Ακούω φωνές από ασήμαντους που παρασταίνουν τους σημαντικούς.

Ό,τι υγιές υπάρχει μέσα στην πόλη οδηγείται στη σιγή.

Το επιτάσσουν οι νταβατζήδες της πληροφόρησης,

αυτοί που πληρώνονται αδρά για να στηρίξουν τους ασήμαντους.

Τα Καπούλια τόλμησαν να μαρτυρήσουν κάποια πράγματα.

Αν όμως επιστρέψουν στο Μήτρονα

θ’ αποδείξουν πως συμπορεύονται σταθερά με τους ασήμαντους.

Άκουσε το Χείρωνα, Καπούλια.

Γίνε Καπούλας.

Αλλιώς θα καταταγείς στους ασήμαντους…

Η επανάσταση της νεολαίας έσβησε. Άρχισε η επανάσταση των τρακτέρ.

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Γόνοι ευγενών έδιναν συνεντεύξεις στα κανάλια τον περασμένο μήνα.

Γόνοι που θα κατακλέψουν τη χώρα σε λίγα χρόνια.

Παχυδερμικοί αγρότες παρουσιάζονται στα κανάλια αυτές τις μέρες.

«Ταλαιπωρημένοι» απ’ τις επιδοτήσεις

που δεν φτάνουν ποτέ στο τραπέζι του ξωμάχου αγρότη.

Βρίσκουν πάλι τροφή τα τρωκτικά των νταβατζήδων της ενημέρωσης.

Πρέπει να φύγει αυτή η κυβέρνηση.

Πρέπει να φάνε κι άλλα Δαμανάκια…

Μεθεόρτια

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Η σημερινή μέρα ήταν μαγευτική.

Με παλιά μαθητούδια μου την πέρασα.

Τριανταδυό χρόνια πριν το παλιότερο, είκοσι χρόνια πριν το νιότερο.

Γέμισε η καρδιά μου αναμνήσεις.

Αυτή είναι η ευδαιμονία του δάσκαλου.

Μόνο αυτή.

Πόσα σέρνονται δίπλα μας τούτες τις μέρες…

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Η επικαιρότητα σερβίρεται απ’ τους νταβατζήδες με το «νόμιμο» κέρδος.

Όλα πνίγονται μέσα σε μια μέρα ή μέσα σε λίγες ώρες.

Καινούρια τζάκια χτίζονται από κουτοπόνηρους.

Ακόμη και οι κομμουνιστές μπήκαν στο παιχνίδι της απάτης και του εκβιασμού.

Άνθρωποι είναι κι αυτοί.

Ανάγκες έχουν.

Οι ανάγκες των άλλων είναι το άλλοθι για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες…