Πότε θα σταθούν μπροστάρηδες οι μεγάλοι και θα πάψουν να ελεεινολογούν τους νέους;

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Η επανάσταση των νέων ξέσπασε πάνω σε τζαμαρίες και κάδους σκουπιδιών.

Η επανάσταση των μεσήλικων ξέσπασε πάνω στο γυαλί της τηλεόρασης.

Δεν έσπασαν τις τηλεοράσεις,

αλλά «μορφώνονταν» απ’ τους πληρωμένους της σύγχρονης πληροφόρησης.

Οι νέοι έκαναν για άλλη μια φορά το καθήκον τους, όπως συνήθιζαν όλες τις εποχές.

Οι βολεμένοι μεσήλικες εφάρμοσαν κι αυτοί την πανάρχαιη συνταγή του βολέματος. Κοίταζαν να περιφρουρήσουν τα κλοπιμαία τους απ’ τη δίκαιη μανία των νέων.

Των νέων που έχουν φτάσει σε μια καινούρια απόγνωση, πιο σκληρή απ’ όσες έχουν δει τα μάτια μας στο πέρασμα των χρόνων.

Είναι μια γενιά που γαλουχήθηκε με το όραμα της μόρφωσης και της καλύτερης ζωής.

Η γενιά των βολεμένων τους δίδασκε αυτό το ψεύδος,

η γενιά που είχε αναγάγει την παιδεία πάνω απ’ τα όρια της σοφιστικής.

Η γενιά μας οδήγησε τους νέους στην απόγνωση.

Η γενιά μας, που ξεπούλησε τα οράματα πολλών γενεών.

Έχει τα κότσια αυτή η γενιά να ορθώσει ανάστημα,

ή πλασάρει επανάσταση τύπου Τσίπρα και Αλαβάνου;

Όταν μιλάει ο μέγας Αριστερός Μάνος τι μπορείς να πεις;

Άρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο» «...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά. Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας. Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται. Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλη αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Τι να γράψεις τούτες τις μέρες;

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Η επανάσταση των νέων ξεφούσκωσε πάνω σε τζαμαρίες.

Η δικιά μας ξεφούσκωσε στη Νομική και στο Πολυτεχνείο.

Η «επανάσταση» των νταβατζήδων δε θα τελειώσει ποτέ.

Τους νταβατζήδες χρησιμοποιούσε πάντα η Μαφία.

Αυτούς χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα κι αυτοί διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Τι να γράψει κάποιος λοιπόν;

Ναι σε όλα, εκτός από τις δαπάνες προεδρίας.

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Άκουγα την Κυριακή τους βολεμένους βολευτές να ψηφίζουν για τον προϋπολογισμό.

Ουδεμία έκπληξη.

Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε ήταν ο «σεβασμός» των δυο μεγάλων κομμάτων στο θεσμό της προεδρίας της δημοκρατίας.

Οι βολευτές της Νέας Δημοκρατίας ψήφιζαν

«Ναι σε όλα».

Οι βολευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν

«Όχι σε όλα, εκτός απ’ τις δαπάνες της προεδρίας».

Ήταν έξυπνος ο Κινέζος όταν επέλεξε το Στεφανόπουλο για πρόεδρο.

Εξίσου έξυπνος κι ο Καραμανλής που επέλεξε τον Παπούλια.

Σε λίγο όλοι οι κλέφτες της πολιτικής θα φτιάξουν τη νέα Ένωση Κέντρου κι ο λαός θα βρει…καινούρια οράματα.

Μαθητικές εξεγέρσεις και καθηγητική λούφα

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Κουράστηκα είκοσι χρόνια να προσπαθώ να σπρώχνω καθηγητάδες ν’ ακολουθήσουν τις μαθητικές εξεγέρσεις. «Κουρασμένοι» ήταν οι φουκαράδες από τις απεργίες τους, όπου συμμετείχε μόνο το 20%.

Όταν τη σκυτάλη πήραν οι μαθητές με τις καταλήψεις τους οι καθηγητάδες ένοιωσαν να φεύγει ένα βάρος από πάνω τους. Τώρα μπορούσαν να αγωνίζονται εκ του ασφαλούς, χωρίς το φόβο παρακράτησης του μισθού τους…

Ο αγώνας των καθηγητών υπέρ της λούφας έγινε μαζικός. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που με το λόγο τους και με τις πράξεις τους στάθηκαν στο πλευρό της νεολαίας.

Αυτό με ανάγκασε να βαφτίσω «γιορτή των μαθητικών εγκαταλείψεων» τις καταλήψεις των μαθητών. Χωρίς τη συμπαράσταση δασκάλων και γονιών οι μαθητές άφηναν όλες τις ελπίδες τους στα χέρια κάποιων μπάχαλων ή κάποιων μελλοντικών επιβητόρων της χυδαίας πολιτικής.

Κοντεύει να κλείσει τριάντα χρόνια αυτή η γιορτή και οι μόνοι που κερδίζουν είναι οι καθηγητάδες που λουφάρουν επ’ αμοιβή.

Οι μαθητές ούτε χάνουν ούτε κερδίζουν.

Ίσως να χάσουν ένα πτυχίο ανεργίας…

Το μέγα πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο της μεταπολίτευσης ήταν ο κ. Σημίτης.

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Ακούω τριάντα χρόνια τώρα για οικονομικά σκάνδαλα και βλέπω το λαό εθισμένο στην κατάσταση αυτή.

Κανείς δε φώναξε όμως όσο θα έπρεπε πριν οχτώ χρόνια, όταν ο Κινέζος μας έφερνε το Ευρώ στη χώρα μας. Ο «καταλληλότερος πρωθυπουργός» για την Ελλάδα έκανε το μεγαλύτερο έγκλημα στην εθνική οικονομία.

Είχε κάνει κι άλλα εγκλήματα στο παρελθόν.

Στη χούντα έβαλε κάποιον να ετοιμάσει μια μπόμπα, αλλά δεν κατάφερε να τη ρίξει στο δικτάτορα. Δεν ήξερε από τέτοιες μπόμπες…

Την έριξε την μπόμπα του με το χρηματιστήριο αργότερα, σαν έγινε πρωθυπουργός. Το άθλιο κινεζάκι έθαψε χιλιάδες φουκαράδες που πίστεψαν στους οραματισμούς του.

Την ατομική του όμως μπόμπα την έριξε με το Ευρώ!

Ακούμε σήμερα για τους νέους των 700 Ευρώ το μήνα.

Προσπαθώ να επιστρέψω εφτά χρόνια πριν κι αναλογίζομαι τι σήμαινε σε δραχμές το ποσό αυτό.

Μεταφράζεται σε 230 χιλιάδες δραχμές το μήνα!

Αν ο νέος αυτός παντρευόταν μια κοπέλα ισότιμη στην αμοιβή θα συγκέντρωναν και οι δυο μαζί περίπου μισό εκατομμύριο το μήνα. Μπορούσαν άνετα να κάνουν οικογένεια και να καλοπερνάνε.

Τότε η σαρδέλα είχε δυο κατοστάρικα, σ’ ένα χρόνο έφτασε τα πέντε Ευρώ…

Με ένα πεντοχίλιαρο έβγαινε στην ταβέρνα όλη η παρέα κι έτρωγε. Τα αντίστοιχα 15 Ευρώ δεν είναι αρκετά να φάει ένας σήμερα.

Θα μπορούσα να δώσω άπειρα παραδείγματα, άχρηστα.

Όλοι τα ξέρετε…

Τ

α σκάνδαλα που βλέπουμε μπρος μας τα τελευταία χρόνια ωχριούν μπρος σε κείνο το σκάνδαλο του Ευρώ.

Με το Ευρώ μόνο οι έπαρχοι τουλούμιασαν…

Έτσι όπως τουλούμιαζαν πάντα.

Υ.Γ.

Για τους νέους τα γράφω αυτά. Είμαι κοντά στον ξεσηκωμό τους.

Γι’ αυτό τους έκανα κάποιες προτάσεις πριν λίγες μέρες.

Ας τις δουλέψουν μέσα τους κι ας τις βελτιώσουν.

Στους μεγάλους μην πιστεύετε.

Είναι όλοι βολεμένοι ή χαμένοι…

Κρατική ραδιοφωνία-τηλεόραση

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Είναι κάποια χρόνια τώρα που τα έχω βάλει με το κρατικό ραδιόφωνο και κυρίως με το δεύτερο πρόγραμμα. Εραστής του ραδιοφώνου ήμουν πάντα κι ο σταθμός αυτός, με τις μουσικές του, κάλυπτε τις ανάγκες μου.

Εδώ και κάποια χρόνια άρχισα να εκνευρίζομαι με τη σωρεία διαφημίσεων που μπήκαν ένθετα μέσα στις μουσικές του. Πολύ περισσότερο εκνευρίζομαι όταν ακούω εκείνες τις άθλιες διαφημίσεις των JUMBO.

Έκανα πάμπολλες επεμβάσεις στη διεύθυνση του σταθμού κι έπαιρνα τη στερεότυπη και κοφτή απάντηση πως «είμαστε υποχρεωμένοι να βάζουμε διαφημίσεις».

Ξέρω πως εμείς, ο λαός, είμαστε οι ιδιοκτήτες αυτού του κρατικού ραδιοφώνου, μιας κι εμείς χρυσοπληρώνουμε τις υπηρεσίες του. Ας το ιδιωτικοποιήσει η κυβέρνηση και μετά ας παίξει όσες διαφημίσεις θέλει. Ας ακολουθήσει τα βήματα που ακολουθούν όλα τα ιδιωτικά ραδιόφωνα κι ας βγάλει τους παχυλούς μισθούς των υπαλλήλων του με δικά του έσοδα. Τουλάχιστο δε θα πληρώνει ο λαός την αποβλάκωσή του. Θα τρέφεται με τη «σπάνια» τροφή που του προσφέρουν οι ιδιώτες νταβατζήδες της ενημέρωσης.

Υ.Γ.

Οργίστηκα προχτές, όταν άκουσα το διευθυντή της ΕΡΤ να κατακεραυνώνει τους νέους που εισέβαλαν στο δελτίο ειδήσεων. Δεν επαναλαμβάνω τις ανερμάτιστες δηλώσεις του, επειδή δε θέλω να κορδωθεί περισσότερο.

Ένα πράγμα μόνο μου έκανε εντύπωση. Το κρατικό μέσο ενημέρωσης δεν επέτρεψε τη μετάδοση αυτής της εικόνας, όπως ήταν υποχρεωμένο.

Δημόσιοι αγύρτες έχετε καταντήσει, κύριοι της ΕΡΤ και πάτε να ξεπεράσετε τα ξόανα της ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης.

Δεν επαναλαμβάνω την κίνηση της Μελίνας πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια. Δεν είμαι πολιτικάντης.

Ένας απλός πολίτης είμαι.

Μόρφωση για όλους. Δουλειά για πόσους;

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Αυτό που φωνάζαμε πριν τριάντα χρόνια ήταν το «μόρφωση για όλους».

Πέρασαν τα χρόνια και βλέπαμε να στήνεται ένα σουπερμάρκετ εκπαίδευσης, τόσο μέσα στο δημόσιο σχολείο όσο κι έξω απ’ αυτό. Σαβουροτροφή πρόσφεραν μέσα κι έξω από το σχολείο, οι δημόσιοι δάσκαλοι για να δικαιολογήσουν το μισθό τους, οι δάσκαλοι της παρα-παιδείας για να δικαιολογήσουν τον παρά που έπαιρναν απ’ τους γονείς με την υπόσχεση μιας επιτυχίας των τέκνων τους στα ανώτατα ιδρύματα.

Όλα φάνταζαν ευοίωνα, αλλά κανενός ο νους δεν ταξίδευε στο μέλλον και σ’ αυτήν την πουτάνα την τεχνολογία που έφτανε ακάθεκτη. Ο νους της μάζας σκεφτόταν το μέλλον των παιδιών της, σκεφτόταν την προσκόλληση σε κάποιο κόμμα, σκεφτόταν μόνο πώς θα επιβιώσει το εγωιστικό της γονίδιο.

Την υψηλή τεχνολογία την απολάμβαναν όλοι, επειδή τους παρείχε τα καταναλωτικά αγαθά. Ορμήσανε στις σπουδές με σπουδή και κανείς δεν έβλεπε πως το σύστημα δεν ασχολιόταν μ’ αυτές τις σπουδές. Έστηνε πανεπιστήμια παντού, έστηνε περίεργες και ακατανόητες σχολές εξειδίκευσης της γνώσης, έφτιαχνε πανεπιστημιακο-καθηγητάδες άχρηστους κι όλοι αυτοί διαφημίζανε την παιδεία ως πανάκεια. Το ήξεραν οι άθλιοι πως το μέλλον της επόμενης γενιάς θα ήταν ζοφερό, όμως κρατούσαν εφτασφράγιστο το μυστικό.

Στρατιές άνεργων πτυχιούχων έχουν εμφανιστεί τα τελευταία δέκα χρόνια κι επιμένει το σύστημα να εξωθεί τους νέους στις σπουδές και στην απόγνωση. Μια απόγνωση που ξεπηδάει απ’ τα πρώτα χρόνια των σπουδών κι ολοκληρώνεται αμέσως μετά τη λήψη του πτυχίου. Μια απόγνωση που έχει για θέα την ανεργία κι επακόλουθο τις εξεγέρσεις της νεολαίας.

Η βολεμένη γενιά μας δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτή την οργή της νεολαίας. Η γενιά μας κοιμάται μακάρια κι όταν ξυπνάει είναι έτοιμη να ρίξει πρώτη το ανάθεμα στους νέους. Είναι η βολεμένη γενιά του Πολυτεχνείου…

Μη μιλάς λοιπόν για σύστημα.

Το σύστημα είναι η βλακεία μας, που δε μας αφήνει να τρέξουμε μπροστάρηδες και να μας ακολουθήσουν οι νέοι.

Η φίλη μου η Μπάτση και η Τέταρτη εξουσία των νταβατζήδων.

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Τα έχασα προχτές στο Βόλο μελετώντας τη δράση της αστυνομίας. Είχαν μαζευτεί όλοι οι αστυνομικοί τριγύρω από το Διοικητικό μέγαρο της αστυνομικής διοίκησης και γύρω από το αστυνομικό τμήμα του Αγίου Νικολάου. Μόνο αυτά τα κτίρια προστάτευαν οι αστυνομικοί μας κι άφηναν την πόλη στο έλεος των κουκουλοφόρων.

Έπρεπε να σωθεί το κύρος της αστυνομίας ή εφαρμοζόταν το πανάρχαιο σχέδιο;

Έπρεπε να γίνουν οι καταστροφές για να εξεγερθεί η κοινή γνώμη;

Ευτυχώς οι εξεγερμένοι νέοι κατέστρεψαν μόνο τράπεζες κι άφησαν ανέγγιχτες όλες τις περιουσίες των συμπολιτών μας. Οι τράπεζες θα μπορέσουν να επανορθώσουν αυτές τις ζημιές με τα 28 δισεκατομμύρια, που τους χάρισε η κυβέρνηση προνοώντας όλα τα κακά που θα πέφτανε πάνω τους.

Είναι προνοητικές οι κυβερνήσεις μας για τις φτωχές τράπεζες. Για τα λαϊκά στρώματα δε νοιάζονται, αλλά αυτά μπορούν να αυτοσυντηρηθούν…

Αυτά γίνονταν στην πόλη και τα τοπικά κανάλια ορμούσαν με τις κάμερες μέσα στις φωτιές με κομμένη την ανάσα και με υστερικές κραυγές να δείξουν το μέγεθος αυτής της καταστροφής. Συντόνιζαν τις κάμερες με τέτοιο τρόπο που θα τους ζήλευε κι ο πιο ικανός σκηνοθέτης.

«Καίγεται ο φούρνος στη διασταύρωση Γκλαβάνη κι Αλεξάνδρας» ούρλιαζαν.

Ο φούρνος δεν καιγόταν, απλά η κάμερα πρόβαλε με τρόπο τους καιγόμενους κάδους απορριμμάτων πάνω στο φούρνο…

Δεν έβαλαν φωτιά στο φούρνο οι μπάχαλοι. Μόνο κάδους έκαιγαν κι ο Δήμος έτριβε τα χέρια του που θ’ αγόραζε καινούριους…

Την άλλη μέρα κιόλας ζήτησε από το Νάκο οικονομική ενίσχυση κι αν τους τη δώσει ο υπουργός θα είναι υπόλογος στους ψηφοφόρους του.

Υ.Γ.

Άνοιξα το ΑΛΦΑ κάποια στιγμή το βράδυ της Τρίτης. Ο νταβατζής που παρουσίαζε τα γεγονότα στην Αθήνα επανέλαβε πέντε φορές σπαρακτικά πως καίγεται η Νομική. Ήταν και οι δυο μου γιοι μέσα κι ανησύχησα. Ευτυχώς μίλησα με τον ένα στο κινητό και μου έσβησε άμεσα την ανησυχία μου…

Πόσοι γονείς άραγε ανησύχησαν εκείνο το βράδυ;

Η τρομοκρατία των νταβατζήδων είναι χειρότερη απ’ αυτή των κουκουλοφόρων.

Πρόταση όχι μόνο προς τους νέους

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Σας είχα υποσχεθεί μια πρόταση προχτές.

Καθόμουν και σκεφτόμουν αυτές τις δυο μέρες κι ανασκάλευα σκέψεις των σαράντα τελευταίων χρόνων μου.

Είχα παραμείνει ανένταχτος όλα αυτά τα χρόνια, οπαδός του Κροπότκιν.

Έβλεπα τα κόμματα να ξεσκίζουν τις ιδεολογίες και να ισοπεδώνουν συνειδήσεις.

Αυτό με κράτησε μακριά τους κι έδινα μαζί με τους λίγους συντρόφους τον αγώνα τον καλό κι απελπισμένο.

Σήμερα η αθλιότητα των πολιτών έχει φτάσει στο ζενίθ.

Οι δίκαιες επιθέσεις της νεολαίας ενάντια σε τράπεζες και μπάτσους με προβληματίζουν και πιστεύω πως δεν μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα.

Υπάρχει λύση;

Εδώ λοιπόν καταθέτω την πρόταση, έστω κι αν αυτή θα στενοχωρήσει κάποια απ’ τα κοινωνικά στρώματα.

• Ξεκόψτε τις δοσοληψίες σας με τις τράπεζες. Ακόμη κι εκείνοι που έχουν να πάρουν το μισθό τους απ’ αυτές πρέπει να τρέχουν την 1^η του μήνα να τον εισπράξουν. Πετάξτε τις κάρτες κι αποφύγετε τα δάνεια
• Πετάξτε τις τηλεοράσεις από τα σπίτια σας και μην αγοράζετε καμιά απ’ τις κωλοφυλλάδες
• Στα σουπερμάρκετ να πηγαίνετε για να πάρετε προκλητικά ένα πακέτο μακαρόνια, μισό κιλό φασόλια και λίγο τυρί. Αντιστάσου στην κατανάλωση που μας σπρώχνουν
• Μην ψωνίσεις από εμπόρους τίποτε. Μπορείς να τη βγάλεις μ’ όσα έχεις
• Μπορείς να προμηθευτείς απ’ τις λαϊκές τα απαραίτητα
• Μην πατήσεις το πόδι σου σε καφετέρια και ταβέρνα
• Πετάξτε έξω απ’ την αίθουσα όσους δασκάλους υπνωτίζουν τη σκέψη σας
• Περιφρονείστε τα ράσα. Ούτε ένα λεπτό στα παγκάρια τους
• Περιφρονείστε τους πολιτικούς σωτήρες του κοινοβουλίου και περισσότερο τους δημοτικούς άρχοντες
• Αρνηθείτε τις δημοκρατικές εκλογές τους
• Αρνηθείτε να γίνετε δούλοι των τριακοσίων Ευρώ το μήνα
• Αρνηθείτε τα φροντιστήρια κι ανοίξτε τα μάτια σας μόνοι σας
• Αρνηθείτε τους γιατρούς και τα φάρμακά τους
• Αρνηθείτε τα ταξίδια κι όλες τις «ανέσεις» που σας προσφέρει το Σύστημα
• Εγκαταλείψτε την πόλη και πάρτε τα βουνά. Μπορείτε εκεί να ζήσετε πιο άνετα και πιο ελεύθερα καλλιεργώντας τη γη

Τι θα καταφέρεις μ’ όλα αυτά;

Θα φέρεις όλους τους βολεμένους στη δική σου απόγνωση.

Θα τους αναγκάσεις να καίνε μόνοι τους τις ιδιοκτησίες που απόχτησαν με τις κλοπές τους.

Θα ορμούν οι «ευυπόληπτοι» πολίτες πάνω στα ΜΑΤ…

Το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Περιμένω με αγωνία τις επερχόμενες εκλογές.

Θέλω να δω τον ηλίθιο Γιωργάκη πρωθυπουργό.

Θέλω να δω και το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, δίπλα στο Γιωργάκη.

Θέλω να δω τον Τσίπρα υπουργό.

Περιμένω απ’ το Γιωργάκη να τον χρίσει υπουργό Δημοσίας Τάξεως.

Μόνο αυτός μπορεί να καταργήσει τα ΜΑΤ και να φέρει την πλέρια δημοκρατία…

Χωρίς λόγια

Κάποια παιδιά μου έστειλαν αυτή την επιστολή. Θεώρησα τίμιο να μην περάσει στα σχόλια αλλά να προβληθεί στο blog.

Μου θύμισε την κραυγή του Δημήτρη Παπαχρήστου, εκείνη την τελευταία νύχτα του Πολυτεχνείου:

- Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

Επιστολή των φίλων του Αλέξη στα ΜΜΕ...

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ.

Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι».

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....

Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας.
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε.
ΞΕΧΑΣΑΤΕ.

Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ.

Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και
περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.

Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε.
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ, ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ

Πού είναι οι γονείς;
Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω:

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ