Ευτυχώς υπάρχουν και τέτοιοι παπάδες…

Προς αγανακτισμένους

Του παπα Ηλία Υφαντή

Αγαπητοί φίλοι

Δεν ξέρω για πόσες μέρες είστε αγανακτισμένοι. Εγώ είμαι μια ζωή. Και όχι, γιατί έχω κάποιο σύνδρομο αγανάκτησης. Αλλά γιατί από μικρό παιδί έζησα κάτω απ’ το ζυγό της ανάγκης και της φτώχειας.

Οι δυο μεγάλες χαρές της παιδικής μου ηλικίας ήταν, όταν στην προσχολική μου ζωή φόρεσα γουρουνοτσάρουχα και στη ν 4η του Δημοτικού φόρεσα πάνινα παπούτσια.

Η φτώχεια μας δεν ήταν αποτέλεσμα της τεμπελιάς μας. Γιατί δουλεύαμε μέρα νύχτα. Στα καπνά και σε όλα τα μέτωπα. Ήταν αποτέλεσμα της κλοπής και της ληστείας του κράτους, των βιομηχάνων και των μεσαζόντων. Που σημαίνει ότι ήταν αποτέλεσμα της αλυσιδωτής αδικίας.

Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία μπορεί να κλέβει και να ληστεύει απεριόριστα. Παράνομα και νόμιμα. Χωρίς να φοβάται τίποτε. Έχουμε μπουχτίσει να βλέπουμε και ν’ ακούμε απ’ τα παράθυρα των τηλεοράσεων τους κλέφτες και τους απατεώνες να βρίζουν οι μεν τους δε για τις κλοπές και τις ληστείες και τις απάτες τους.

Είδατε μήπως κανέναν να δικαστεί και να καταδικαστεί; Να μπει στη φυλακή και να επιστρέψει τα κλεμμένα; Κανένας! Έχουν νομικά και συνταγματικά κατοχυρωμένη την ασυλία της αλητείας και της ασυδοσίας τους. Αλλά…

Η νομική και οικονομική αλητεία και ασυδοσία δεν είναι μόνο εθνικό, αλλά και διεθνές σπορ. Που σημαίνει ότι οι ντόπιοι κλέφτες και απατεώνες είναι συγκοινωνούντα δοχεία με τους διεθνείς. Και έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή τους.

Με αποτέλεσμα να προαχθούν από κλέφτες και απατεώνες, σε εφιάλτες και προδότες. Έτσι που, όχι μόνο το λαό, να ληστεύουν, αλλά και την ίδια την πατρίδα να προδίδουν και να την ξεπουλάνε.

Και, γι’ αυτό, ακριβώς, σε συνεργασία με τους διεθνείς τοκογλύφους, μεθόδευσαν το τεράστιο χρέος. Και, τώρα υποστηρίζουν τον παραλογισμό ότι, για να ξεχρεωθούμε, πρέπει να χρεωνόμαστε ολοένα και περισσότερο. Πληρώνοντας ολοένα και μεγαλύτερους τόκους.

Στο όνομα, λοιπόν, αυτού του παραλογισμού ψήφισαν, πριν ένα χρόνο, το μνημόνιο της εσχάτης προδοσίας και υπόγραψαν τη δανειακή σύμβαση της εθνικής δολοφονίας.

Σύμφωνα με την οποία αποφάσισαν την αμετάκλητη και άνευ όρων παραίτηση της πατρίδας μας από τα κυριαρχικά της δικαιώματα και τα περιουσιακά της στοιχεία!…

Που σημαίνει ότι η μαφία των τοκογλύφων μπορεί να ξεπουλάει, ακόμη και τους αρχαιολογικούς μας χώρους και τις παραμεθόριες περιοχές. Ακόμη-ακόμη και τις ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας μας!…

Και υπάρχουν ακόμη Έλληνες που χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν την έσχατη αυτή προδοσία και δολοφονία της πατρίδας μας…. Και μπαίνει το ερώτημα: Εμείς τι κάνουμε;

Και ασφαλώς θα πούμε ότι εμείς, οι αγανακτισμένοι δεν ανήκουμε στους χειροκροτητές της προδοσίας. Μάλιστα ήρθαμε εδώ για να διαδηλώσουμε την αντίθεσή μας και την αγανάκτησή μας.

Αλλά αρκεί αυτό;

Πιστεύουμε ότι υπάρχει περίπτωση να συγκινήσουμε τους μεταλλαγμένους αυτούς ανθρώπους; Που είναι ολόιδιοι με το θάνατο! Τυφλοί, κουφοί και χωρίς σπλάχνα. Σαν τα ταριχευμένα πτώματα. Συνειδητά ασυνείδητοι και αποφασισμένοι! Για να υπηρετήσουν πιστά τα αφεντικά της παγκόσμιας διαβολοκυβέρνησης. Και ορκισμένοι να φέρουν σε πέρας την έσχατη προδοσία του ξεπουλήματος της πατρίδας μας!…

Ε, και λοιπόν - ίσως πείτε - και τι να κάνουμε; Να πάρουμε τουφέκια, μαχαίρια τσεκούρια και να επαναστατήσουμε; Σε καμιά περίπτωση! Άλλωστε στην περίπτωση αυτή οι εφιάλτες και οι πάτρωνές τους διαθέτουν περισσότερα όπλα. Είναι προετοιμασμένοι. Και πιθανώς να το εύχονται κιόλας. Για να βρουν έτσι πάτημα και να κάμουν το ληστρικό τους καθεστώς τους ακόμη καταπιεστικότερο και ασφυκτικότερο.

Ο ασφαλέστερος και αποτελεσματικότερος δρόμος και τρόπος αντίδρασης είναι η άμεση και γρήγορη πολιτική οργάνωση. Το 60% των Ελλήνων είναι εναντίον τους. Και, όπως αυτοί συνεννοούνται μεταξύ τους, για να επιβάλλουν το καθεστώς της έσχατης προδοσίας και του ξεπουλήματος, παρόμοια να βρούμε κι εμείς ένα minimum συναίνεσης. Για να ανατρέψουμε το προδοτικό τους καθεστώς και να αποτρέψουμε την καταστροφή της πατρίδας μας.

Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να προκηρύξουν σύντομες εκλογές. Να δημιουργήσουν κυβέρνηση συναίνεσης. Και να προχωρήσουν στο ξεπούλημα και της διάλυση της κρατικής και εθνικής μας υπόστασης. Και στην οριστική υποδούλωση στο εφιαλτικό καθεστώς της χρεοκοπίας και της τοκογλυφίας.

Όχι, λοιπόν, παθητική ομφαλοσκόπηση απέναντι στο νεκροταφείο των συνειδήσεων της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας. Αλλά άμεση και γρήγορη οργάνωση για την ανατροπή της εφιαλτικής χρεοκρατίας και την αποτροπή του εξευτελιστικού πλειστηριασμού των πλουτοπαραγωγικών πηγών της πατρίδας μας… Έτσι ώστε να μην καταντήσει η Βουλή των Ελλήνων από ναός της δημοκρατίας, Βαστίλη της τοκογλυφίας….

Παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com

"ΦΟΒΑΜΑΙ" (του Μανώλη Αναγνωστάκη)

...τα παπαγαλάκια που ξαφνικά "συμπαραστέκονται" στους αγανακτισμένους πολίτες

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ...

ξανασπάζουν ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

...αυτά έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης για την κοινωνία της μεταπολίτευσης εν ετει 1983

«Άσµα µεταναστευτικό, ειρωνικό και πένθιµο»

«Άσµα µεταναστευτικό, ειρωνικό και πένθιµο» ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ ΦΑΣΟΥΛΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 1 Ιουνίου 2011 Τώρα που ζούµε όλοι µακριά από την Ελλάδα, τώρα καταλαβαίνουµε τις χάρες που είχε ο τόπος µας. Κι όσο περνάει ο καιρός η νοσταλγία γίνεται πιο σκληρή. Αµείλικτη. Δεν σε ρωτάει, δεν σου χτυπάει την πόρτα, µπαίνει από παντού γυµνή η µνήµη. Μέσα από τοίχους κι επτασφράγιστα παράθυρα, διαρρηγνύει κλειδωµένες πόρτες ασφαλείας, παραµερίζει τον χρόνο, εισβάλλει στο παρόν µε εικόνες ανάγλυφες και ολοζώντανες, µε δυνατές οσµές, ακούσµατα κι αισθήµατα που ανθούσαν παλιά και τώρα κείτονται στη µέση της σάλας σαν ξεραµένα άνθη µιας συνεχούς κηδείας. Κάποτε σε ξεκούραζε µια βόλταστο αττικό φως, ένας καφές στο Θησείο µε δροσερό νερό και πάµφωτο τον Παρθενώνα. Ενα τηλέφωνο που έφτανε αν και αργά σε έκανε να καρδιοχτυπάς και να ελπίζεις σε κάτι πιο ερωτικό από τη φωνή της τράπεζας και του εντεταλµένου για την είσπραξη δανείου. Στις ειδήσεις όλοι Ιούνιο µήνα περιµέναµε τον καιρό, να δούµε αν µας αντέξει η θάλασσα, κιόχι την έγκριση της Γερµανίας γιατη δόση της ζητιανιάς µας. Ακόµα και στον σκουπιδότοπο της τηλοψίας έβλεπες να πετάνε κάτι γλάροι που φλυαρούσαν άσκοπα αλλά τόσο κιτς σχεδόν χαριτωµένα. Τώρα κι η τηλεόραση σαν έγχρωµο φάντασµα του εαυτού τηςτρέφεται από τις ίδιεςτης τις σάρκες. Βλέπεις το ξεραµένο αίµα στο παρκέ µπροστά στη συσκευή. Στα γραφεία – τεράστιες αίθουσες χωρισµένες σε κυψέλες, κάθε κελί κιυπάλληλος –δεν κοιτάει κανείς µπροστά. Ολοι στην πόρτα, ποιος θα µπει, τι θα πει, ποιον απολύουν σήµερα. Θυµάµαι, δεν πάει πολύς καιρός, φεύγαµε από την πρόβα άνετοι µε τις σκέψεις, την κούραση, την αγωνία για τον ρόλο ή τη χαρά που τέλειωσε η δουλειά. Τώρα µαζεύονται παρέες να µην είναι κανείς µόνος του. Κρύβουν µαχαίρια πια οι φυλλωσιές της νύχτας. Οχι ότι µε γέµιζαν χαρά κι ευτυχία που όλα τα ισόγεια της Πατριάρχου Ιωακείµ έβαλαν τζάµια στους τοίχους και γίναν µαγαζά πολυτελείας µε φύκια για µεταξωτές κορδέλες στη βιτρίνα. Αλλά πάλι και να βλέπεις πόρτα παρά πόρτα το άδειο σκοτάδι και την ταµπέλα ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ - ΚΛΕΙΣΑΜΕ - ΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ - ΠΩΛΕΙΤΑΙ δεν είναι ό,τι ονειρεύτηκες. Στις σχέσεις πάλι έχουν αλλάξει όλα. Στο καλύτερο δεν ξέρω, αλλά πιο στενές, πιο της ασφάλειας, πιο πιάσε µε γιατί έξω είναι ΦΟΒΟΣ. Βλέπω τα νέα παιδιά στηνπρόβα. Χείλια σφιχτά. Το αστείο σκοτεινό, σχεδόναπεγνωσµένο. Τα µάτια κοιτάνε όλα προς τα µέσα. Κάποτε τα γέλια σπάζαν τζάµια. Οι καρδιές τους χορεύανε τον πιο τρελό χορό. Ηταν ωραία κάποτε στην πατρίδα. Πόσο την έχω πιθυµήσει. Πότε θα ξαναγυρίσουµε; Εστω για διακοπές. Ενα καλοκαίρι. Δεκαπέντε µέρες. Μια βδοµάδα. Ενα Σαββατοκύριακο. Μια µέρα. Ενα απόγευµα. Ενα απόγευµα έστω. Εστω µια µικρή στιγµή. Κοίταξα όλα τα ταξιδιωτικά γραφεία. Δεν έχει πτήση. Δεν έχει τρένο, δεν έχει πλοίο, δεν έχει οδό. Πάει, τέλειωσε. Για πάντα εδώ. Στην ξενιτιά. Για πάντα µετανάστες.

Αγανακτισμένες αλήθειες.

Μίλησε το «πνεύμα» επιτέλους πριν το τέλος.

Τολμήστε!

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τριάντα δύο άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης και της επιστήμης καταθέτουν συλλογικά την απόγνωσή τους, συμπυκνώνοντας την αγωνία τους σε μία λέξη «Τολμήστε». Το σύνθημα αυτό απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, στους ηγέτες και τους βουλευτές, τα κόμματα και τα κομματικά στελέχη....


Η «Διακήρυξη των 32» είναι, προφανώς, μία αρχή. Οι υπογράφοντες το κείμενο καλούν τους πολιτικούς να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να παραμερίσουν ιδιοτέλειες, να εξηγήσουν, επιτέλους, με ειλικρίνεια στους πολίτες το μέγεθος του προβλήματος αλλά και την εμβέλεια των κινδύνων που απειλούν τη χώρα.

Πρόκειται για μία παρέμβαση, ορισμένων ακόμη, σημαντικών ανθρώπων, η οποία θα έπρεπε να ληφθεί, αν δεν είναι αργά, σοβαρά υπ’ όψιν, από το υπό κατάρρευση πολιτικό σύστημα αλλά και από κάθε διαχειριστή των κοινών υποθέσεων της κοινωνίας.

Πριν από λίγες ημέρες, ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος, με παρέμβασή του σε ιταλικά Μ.Μ.Ε., είχε εγκαίρως προειδοποιήσει με τη φράση «Η ψυχή των συμπατριωτών μου έγινε κομμάτια».

Το «κείμενο των 32» είναι το εξής:

Τολμήστε!

«Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά.

Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων.

Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους.

Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή.

Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή.

Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας.

Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους.

Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών».

Υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες:

Θανάσης Βαλτινός

Κική Δημουλά

Απόστολος Δοξιάδης

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Αθηνά Κακούρη

Μένης Κουμανταρέας

Γιάννης Κουνέλης

Πέτρος Μάρκαρης

Τάσος Μπουλμέτης

Βασίλης Παπαβασιλείου

Διονύσης Σαββόπουλος

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Αλέκος Φασιανός

Από την ακαδημαϊκή επιστημονική κοινότητα:

Νίκος Αλιβιζάτος

Νάσος Βαγενάς

Γιάννης Βούλγαρης

Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Άγγελος Δεληβοριάς

Γιώργος Δερτιλής

Αρίστος Δοξιάδης

Ορέστης Καλογήρου

Στάθης Καλύβας

Βάσω Κιντή

Ανδρέας Κούρκουλας

Νίκος Μουζέλης

Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος

Γιώργος Παγουλάτος

Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Παύλος Σούρλας

Γιάννης Στουρνάρας

Σταύρος Τσακυράκης

Χαρίδημος Τσούκας

Υ.Γ.

Ακόμη κι αν μιλήσουν τώρα είναι αργά.

Πού ήταν όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Έπρεπε να δουν την εξέγερση για να μιλήσουν;

Αγανακτισμένοι πολίτες.

Γι’ αυτό σπουδάσαμε τα παιδιά μας…

ΟΑΕΔ - Οργανισμός Εξαγωγής Εργατικού Δυναμικού;;;

Το κράτος απολύει γιατρούς και κλείνει νοσοκομεία, και η Γερμανία ανοίγει και τους προσλαμβάνει μέσω... ΟΑΕΔ!!!

Απόσπασμα από δελτίο τύπου του ΟΑΕΔ:

"Εκδήλωση για την ενημέρωση Ελλήνων γιατρών καθώς και πτυχιούχων της ιατρικής σχολής, που επιθυμούν να εργαστούν ή να συνεχίσουν την ειδικότητά τους στη Γερμανία, διοργανώνει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Δίκτυο EURES και με την Υπηρεσία EURES της Γερμανίας."

Όταν η Π. …κοιμήθηκε με τον Δ.

Νύχτα. Φωτισμένη. Υγρή. Από μια βροχή που …μετάνιωσε. Από τα νερά των οδοκαθαριστών που ξεπλένουν την αχλύ από χιλιάδες ανάσες.

Η Πλατεία, με αυτή την λαμπερή φιλαρέσκεια που έχουν στα μάτια της χορτασμένης από τον έρωτα γυναίκας, ξεβάφεται στα γρήγορα, ξεπλένει το κορμί της, και ξαποσταίνει. Για λίγο. Να προλάβει να αποκοιμηθεί, ίσα πριν υποδεχτεί ξανά τους χιλιάδες εραστές της.

Το «ψιτ» δεν ήταν του ...Μορφέα, ήταν του Δρόμου. Την πλησίασε ο Δρόμος, στάθηκε δίπλα της, παλιός νικητής αυτός, με παλιά παράσημα, άλλα γυαλιστερά κι άλλα σκονισμένα. Χαμογέλασε νυσταγμένα η Πλατεία….

«Να σου μιλήσω λίγο;» την ρώτησε δειλά.

«Πες μου», του χαμογελάει εκείνη

«Λένε για μένα» της είπε…

Γέλασε η Πλατεία… Άνοιξε τα μάτια της, του έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο. Ξεκαρδισμένη στα γέλια του απάντησε…

-Δρόμε, εδώ, εμένα, με χαρακτήρισαν …καλόκαρδη. Καλόκαρδη …για αυτούς.. .Είδες Δρόμε, σε έκανα και γέλασες... Έλα, έλα να κοιμηθούμε μαζί. Άστους να λένε. Εμείς πάντα θα …συναντιόμαστε. Εμείς …πάντα εδώ. Εμείς πάντα γωνία. Γωνία Αγανάκτησης και Διεκδίκησης.

Αγκάλιασε ο Δρόμος την Πλατεία, σφίχτηκε αυτή πάνω του και έκλεισαν τα μάτια. Για λίγο. Μέχρι το ξημέρωμα. Άλλωστε πάντα, τα …ξημερώματα τους έβρισκαν ΜΑΖΙ.

Αναρτήθηκε από katerina

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ στις 09:30

Άλλη μια άποψη

31/5/11

Δ. Λιακόπουλος: "Πλησιάζει η ώρα του "ξεπαστρέματος" των πολιτικών από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η Παγκόσμια Διακυβέρνηση έρχεται"!

Εδώ και ένα μήνα περίπου, δεν μιλάω, δεν γράφω στο liako.gr, δεν κάνω ραδιοφωνικές εκπομπές και απλά παρατηρώ το τι συμβαίνει γύρω μου. Ίσως και να απολαμβάνω την ηλιθιότητα του αγελαίου πλήθους, που ανέκαθεν πήγαινε εκεί που του έλεγαν τα πραγματικά και παγκόσμια αφεντικά του, που βρίσκονται πίσω από την κουρτίνα.

Στα αφεντικά αυτά ανήκουν οι ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες που διορίστηκαν μέσω εκλογών σε όλα τα κράτη και στα ίδια αφεντικά ανήκουν και οι προγραμματισμένοι "επαναστάτες" που κάνουν λέει ένα αυθόρμητο ξεσηκωμό σε όλη την Ευρώπη και σταδιακά σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να φύγουν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και να έλθουν εκείνοι που με μία παγκόσμια διακυβέρνηση θα μας δώσουν λύση πακέτο.

Καπελωμένο το "αδέσμευτο" κίνημα των αγανακτισμένων, που αντιλαμβάνονται πόσο...
καπελωμένοι είναι, όσο αντιλήφθηκαν στις τόσες φορές που πήγαν και ψήφισαν πόσο καπελωμένη ήταν η ψήφος τους. Αφού το κεντρικό καπέλωμα, είναι το ότι με την ψήφο, αλλά και με την αποχή, επικροτούσαν αναγκαστικά την μέθοδο διαχείρισης της εξουσίας μέσω του κοινοβουλευτισμού.

Κάθισα λοιπόν για ένα ολόκληρο μήνα και σιωπηλός παρατηρούσα γύρω μου, τις σπασμωδικές κινήσεις ενός κόσμου που πεθαίνει. Ενός κόσμου που καταρρέει. Όχι επειδή πεθαίνει η οικονομία του, ούτε επειδή στέρεψε η δεξαμενή των αρχών και των αξιών στις οποίες κατά καιρούς πίστεψε, αλλά επειδή δεν έχει πλέον όρεξη για ζωή.

"Θα τους κουράσουμε τους λαούς" λένε τα Πρωτόκολλα. "Θα τους απελπίσουμε".
Λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει θεραπεία που μπορεί να έρθει με τις μεθόδους του παγκόσμιου κατεστημένου. Εκλογές, δημοψηφίσματα, διαδηλώσεις, καταλήψεις διαμαρτυρίες, όλα πολιτισμένα και ειρηνικά και δημοκρατικά.

Σα να μας λένε, μαζευτείτε γκοίμ, κάντε μία διαμαρτυρία ακόμη, πιστεύοντας ότι θα εκτονωθείτε και φύγετε μετά ακόμη πιο απελπισμένοι, αφού τίποτε δεν πετύχατε. Πώς θα ήταν άλλωστε δυνατόν να επιτευχθεί οτιδήποτε, αφού και οι διαμαρτυρίες στημένες είναι.

Απλά ξέπεσε και η μόδα των συνδικαλιστάδων και ανακαλύφθηκε υπερσυνδικαλιστής που λέγεται facebook, στο οποίο παρεμπιπτόντως, δεν έχω σελίδα και μην παραμυθιάζονται μερικοί μερικοί. Έπεσε στην αντίληψή μου, κάποια κοπελίτσα, που ρωτούσε σε κάποιο λαμόγιο που είχε σελίδα στο facebook με το όνομά μου, που νόμιζε ότι απευθύνεται σε μένα και με ρωτούσε τι να κάνει για κάποιο της πρόβλημα.

Έκανα, λοιπόν, ένα υπερδεκαετή αγώνα, για να πω στον κόσμο αυτά που "βλέπω".
Επειδή μάλιστα τα γραπτά μένουν, έγραψα δεκάδες βιβλία, τα οποία σε εξευτελιστικές τιμές πουλήθηκαν κατά χιλιάδες και πολλοί άρχισαν να "βλέπουν" κι αυτοί. Είδαν το πρόβλημα, δεν έβλεπαν όμως τη λύση, γιατί η λύση δεν είναι ορατή και γιατί δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από τη βρωμιά και τη σαπίλα του κόσμου τούτου.

Στην υπερδεκαετή μου αυτή πορεία, δεκάδες εμπόδια, μικρά και μεγάλα, μπήκανε στο δρόμο μου, με σκοπό να μην μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Όλα υπερκεράσθηκαν. Απίθανοι τύποι, ασυνείδητοι, πουλημένοι, αεριτζήδες, πότε με κουστούμια, πότε με ράσα, πότε με χιτώνες και βαμμένα μαλλιά, χρησιμοποιήθηκαν έξυπνα και αθόρυβα για να με διαβάλουν ή να με σταματήσουν.

Απέτυχαν όλοι, αφού ότι είχα να κάνω το έκανα και ότι είχαν να πω, σχεδόν το είπα.

Σε τρεις περίπου εβδομάδες θα κυκλοφορήσει η προτελευταία τριλογία του ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ, υπό τον γενικό τίτλο ΤΑ ΟΚΤΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΑ.

Σας προειδοποιώ. Διαβάστε την τριλογία αυτή με δική σας ευθύνη (READ AT YOUR OWN RISK) Αισθάνομαι σαν τους παλιούς ταξιθέτες στα θέατρα, που έδιναν το πρόγραμμα της παράστασης στους θεατές. Εγώ απλά σας λέω εδώ και τόσα χρόνια το τι θα γίνει.

Μετά το τέλος του 2011, που θα έχω ολοκληρώσει αυτά που ήθελα να γράψω, άσχετα με το αν κάνω εκπομπές ή όχι, όλοι σας απλά θα συνεχίσετε να είστε θεατές των γεγονότων που θα τρέχουν. Απλά σας έχω δώσει το πρόγραμμα της παράστασης στο θέατρο σκιών του Πλάτωνα και θα ξέρετε τι να περιμένετε.

Ελπίζω ο Θεός να μας αξιώσει να ζήσουμε την ικανοποίηση της θείας κάθαρσης, που δεν θα έρθει ούτε με εκλογές, ούτε με τεχνοκράτες. Για αυτό έχουν πεισθεί πλέον οι πάντες. Δεν θα έρθει ούτε με τον παγκόσμιο βασιλιά.

Θα έρθει, όπως παλιά, το ρεύμα του ουρανού, που θα βουλώσει τα στόματά τους και θα σιγήσει την προπαγάνδα και τη βρώμα του μυαλού τους.

Ότι είχα να πω το είπα. Δεν με σταματήσατε λαμόγια.

Τώρα δεν με νοιάζει τίποτε, αφού τίποτε δεν εξαρτάται από κανέναν από εμάς. Δεν με ενδιαφέρει και η γνώμη κανενός, αφού τίποτε δεν ζητώ από κανέναν.

Για εκείνους βέβαια που είναι πολύ δυναμικοί τύποι και θέλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, υπάρχουν πάντοτε οι ειρηνικές συγκεντρώσεις εκδήλωσης της αγανάκτησης του λαού, δήλωση της υποτιθέμενης ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ του, που την ονειρεύεται μέσα στον ύπνο του, που συνεχίζεται εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Καλά ξυπνητούρια!!!

Θα έρθει ώρα, που θα γίνει η συγκέντρωση των 144.000 και σας διαβεβαιώ, ότι δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου ειρηνική.

Μετά τιμής Λιακόπουλος Δημοσθένης

Το ρυπαρό πρόσωπο της συνωμοσίας

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Γουρούνια της λάσπης, βδελυρά υποκείμενα, αδίστακτοι πολιτικοί φονιάδες ενός ολόκληρου λαού, αναξιόπιστοι και ψεύτες κατ’ εξακολούθηση, εκβιάζανε για «συναίνεση» τους πολιτικούς αρχηγούς, το Σαμαρά δηλαδή, ανεμίζοντας το σκιάχτρο του μπαμπούλα της πέμπτης δόσης...


«Οι εταίροι μας και το ΔΝΤ αρνούνται κατηγορηματικά να μας καταβάλουν την πέμπτη δόση αν δεν υπάρξει συναίνεση», «Λεφτά υπάρχουν μέχρι 18 Ιουλίου, από εκεί και πέρα κατεβάζουμε ρολά»

Η έσχατη και πρωτοφανής για τα πολίτικα χρονικά μιας ευνομούμενης δημοκρατικής χώρας, πολιτική συνομωσία ΓΑΠ-Παπούλια, δεν απέδωσε ωστόσο την προσδοκώμενη συναίνεση…

… ΑΛΛΑ την επομένη κιόλας της σύσκεψης και ως δια μαγείας άρθηκε το αδιέξοδο της πέμπτης δόσης!

Ο «μπαμπούλας» της άρνησης των τοκογλύφων εξέλιπε και τα «κατεβασμένα ρολά εξαφανίστηκαν…

«Η Πέμπτη δόση θα μας καταβληθεί κανονικά» δήλωσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ο εκ Κοζάνης τετραγωνοκέφαλος Βαψομαλλιάς!!!

Πήγε περίπατο η δαμόκλειος σπάθη που επικρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας και μαζί της πήγε περίπατο και η ανύπαρκτη αξιοπιστία του κυβερνητικού φυράματος..

«Συνομωσία» ονομάζεται στη γλώσσα της πολιτικής η κακοσκηνοθετημένη και κακοπαιγμένη φάρσα που προσπάθησαν να στήσουν τα πολιτικά απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ, που δε δίστασαν να εξευτελίσουν και αυτόν ακόμα το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατία, συνηγορούντος και του ολίγιστου κυρίου Παπούλια βεβαίως, βεβαίως…

Ταραχή και πανικός μέγας στο στρατόπεδο των μειοδοτών…

Έκπληξη και αμηχανία στο μετερίζι των διαπλεκομένων… Ταραχοαρδαμοπαπαριές τα ρουφιανοδημοσιογραφάκια στα βοθροκάναλα: «Η αντιπολίτευση και ο Α. Σαμαρά θα έχουν από ΄δω και πέρα την ευθύνη για ότι συμβεί!!!»

Μάλιστα… Την ευθύνη θα την έχει ο Σαμαράς, δε θα την έχει ο serial killer πρωθυπουργός και η ανίκανη κυβέρνησή του, που λεηλάτησαν τη χώρα και οδήγησαν τον Ελληνικό λαό στην οικονομική εξαθλίωση και στην αβεβαιότητα…

Και που το είδατε ρε δημοσιογραφικά συντρίμμια και εκτρώματα, η κυβέρνηση να κυβερνά, αλλά η αντιπολίτευση να έχει την ευθύνη για την πορεία της χώρας;

Ας είναι καλά η αντιπολίτευση (πλην κωλοτούμπα Καρατζαφέρη) και ο Αντώνης Σαμαράς που διέσωσαν το κύρος της ταλαίπωρης δημοκρατίας μας…

Όσο για σας «παιχνιδιάρη» κύριε Παπούλια ο Θεός της Ελλάδας να σας λυπηθεί, γιατί ο Ελληνικός λαός ούτε να σας λυπηθεί μπορεί, ούτε και να σας συγχωρέσει…

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)

taxalia.blogspot.com

Φοβούνται τους Αγανακτισμένους

Η απρόσμενα μαζική συγκέντρωση των αγανακτισμένων Ελλήνων τους έχει τρομάξει όλους. Πρόκειται ακριβώς γι’ αυτό που φοβάται το σύστημα: Το αυθόρμητο, μη ελεγχόμενο ξέσπασμα του κόσμου, την αυτοοργάνωση του ελληνικού λαού μακριά από κόμματα, εργατοπατέρες και κυβερνητικούς συνδικαλιστές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τον χειμώνα
που μας πέρασε κυβερνητικά στελέχη έλεγαν ότι «όσο έχουμε το ΚΚΕ, τον Συνασπισμό, τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ δε φοβόμαστε τίποτα». Κι αυτό γιατί όλοι οι παραπάνω τόσο καιρό προσπαθούν να «μαντρώσουν» και να καθοδηγήσουν αυτή την αγανάκτηση μέσα στα δικά τους καλούπια, κάτι που φυσικά δεν ενοχλεί καθόλου το σύστημα γιατί είναι πάντα εντός των ελεγχόμενων ορίων.

Τι έκαναν κάθε φορά η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ; Ότι και τώρα. Μετά από κάθε κυβερνητική απόφαση για μέτρα που πίνουν το αίμα του λαού εξαγγέλλουν κινητοποιήσεις, για καμιά δεκαπενταριά μέρες αργότερα, να έχει ξεθυμάνει και η οργή του κόσμου, να μην είναι εν θερμώ, και τους πάνε μία βόλτα από την Ομόνοια μέχρι το Σύνταγμα και πριν καλά καλά φτάσουν έξω από τη βουλή, τους ζητάνε να διαλυθούν ησύχως και να πάνε στα σπίτια τους. Τα ίδια κάνει και ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ. Η Αλέκα έσπευσε κιόλας χθες να κάνει το άσπρο μαύρο λέγοντας ότι, τάχα, το σύστημα δε φοβάται από τέτοιες συγκεντρώσεις. Αλήθεια; και με τι τρομάζει κυρία Παπαρήγα το σύστημα ; Με τη νεκρανάσταση του υπαρκτού σοσιαλισμού; Μάλλον αυτή φοβάται ο Γιώργος Παπανδρέου κι έχει χάσει τον ύπνο του. Μην τυχόν και το ΚΚΕ κηρύξει την επανάσταση. Μόνο που δεν το βλέπουμε πολύ πρόθυμο, τελευταία, ούτε γι’ αυτό.

Τέλος πάντων, αυτό που η συστημική αριστερά έχει κρυφό καμάρι, ο κόσμος πλέον το χει τούμπανο. Τους έχει καταλάβει και τους έχει σιχαθεί όλους ο κόσμος. Η συγκέντρωση των αγανακτισμένων ήταν ένα ηχηρό χαστούκι σε όλο το πολιτικό προσωπικό, συμπεριλαμβανομένης της αριστεράς. Στέλεχος του Συνασπισμού (από τα σκληροπυρηνικά) υποστήριζε εχθές ότι «στο Σύνταγμα κατουράνε στον τάφο της Αριστεράς και η Αριστερά νομίζει ότι βρέχει». Παρ’ όλα αυτά ο Συνασπισμός κρατάει τουλάχιστον πιο φιλική στάση από το ΚΚΕ και δεν καταδικάζει τις συγκεντρώσεις για τις οποίες το ΚΚΕ σε λίγο θα μας πει ότι …διοργάνωσαν πράκτορες του ιμπεριαλισμού. Τα έχει ξανακάνει όμως αυτά. Τον περσινό Μάιο όταν αγανακτισμένοι απλοί πολίτες επιχείρησαν να μπουκάρουν στη Βουλή, το ΚΚΕ ήταν αυτό που τους απέτρεψε προστατεύοντας το κοινοβούλιο. Την επομένη μάλιστα μίλησε για ακροδεξιούς.

Αλλά και παλιά, το 1973 στο Πολυτεχνείο τα ίδια έκανε. Το ΚΚΕ όταν άναψε η σπίθα ήταν αρνητικό. Μόνο όταν είδε τη σπίθα να γίνεται φωτιά μπήκε μέσα και προσπάθησε να το ελέγξει.

Η χώρα έχει ανάγκη από το καινούργιο. Και αυτό μπορεί να γεννηθεί μόνο από την ανεξέλεγκτη ιερή αγανάκτηση των Ελλήνων, όταν από ιδιώτες αποφασίσουν να γίνουν ξανά πολίτες.

Αριστερόχειρ

πηγή

http://www.pentapostagma.gr/2011/05/blog-post_2889.html