Χρειαζόμαστε Επαναπροσδιορισμό Ενός Νέου «Πατριωτικού Δόγματος». Χρειαζόμαστε Μια Νέα “Εθνική Ενότητα”.

Αναρτήθηκε από τον/την ΜπαρμπαΝίκος στο Απριλίου 6, 2011

Γράφει ο Κλεισθένης.

Πιάσαμε πάτο. Η οικονομία και η ψυχολογία του λαού βρίσκονται στο ναδίρ. Στα εθνικά θέματα όλα πάνε κατά διαόλου.

Η ανατροπή της κομματοκρατίας και μάλιστα στη χειρότερη έκδοσή της την οικογενειοκρατία είναι αναγκαιότητα και προτεραιότητα για την Ελληνική κοινωνία. Το μέλλον φαντάζει αβέβαιο και για κάποιους καταστροφικό.

Η υγιής δημοκρατική δράση των κοινωνικών δυνάμεων είναι επιτακτική και πρέπει να γίνει άμεσα παρακάμπτοντας τα φθαρμένα κόμματα και την δουλικότητά τους.

Υπάρχουν στη κοινωνία υγιείς δυνάμεις αλλά η πολυδιάσπασή τους σε μικροκινήματα όπου καθένας θέλει να είναι αρχηγός εμποδίζει την ένωσή τους κάτω από ένα φορέα-κόμμα με δυνατότητες για την απελευθέρωσή μας απ’ την ιδιότυπη οικονομική κατοχή.

Η σύμπραξη αυτών των υγιών δυνάμεων θα ενεργοποιήσει την ανασύσταση του Ελληνικού έθνους-κράτους κάνοντας ένα υπερβατικό άλμα προς το μέλλον.

Οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι οικονομικές συγκρούσεις των κοινωνικών ομάδων πρέπει προς το παρόν να τεθούν σε δεύτερη μοίρα αφού προέχει η σωτηρία της πατρίδας.

Αυτό πρέπει όλοι να το συνειδητοποιήσουμε αναλαμβάνοντας καθένας και όλοι μαζί τις ευθύνες μας για την Ελλάδα του μέλλοντος, την Ελλάδα που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας. Φαντάζει πολύ δύσκολο αλλά δεν είναι ακατόρθωτο, θέλει την ενεργοποίηση του Ελληνικού φιλότιμου και την επικράτηση της αγάπης για την πατρίδα.

Ένα κόμμα (κόμμα εθνικής σωτηρίας και δικαιοσύνης) και ένα «δόγμα» είναι απαραίτητα για να επιτευχθεί ο στόχος.

Όταν γράφω για κόμμα εθνικής σωτηρίας και δικαιοσύνης, προς θεού, δεν ιδρύω κάποιο κόμμα ούτε προτείνω την ίδρυσή κόμματος με αυτό το όνομα, απλώς περιγράφω τον βασικό στόχο που θα πρέπει να έχει μία δυναμική δημοκρατική κίνηση δλδ την σωτηρία της χώρας και την παραδειγματική καταδίκη όσων την έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

Όταν γράφω για την ανάγκη ύπαρξης ενός «δόγματος» που θα διέπει την οικονομία, την πολιτική και τις διεθνείς μας σχέσεις εννοώ την συμπύκνωση του ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι οραματιζόμαστε και ποιος ο σκοπός ύπαρξής μας σαν Ελλάδα και σαν Έλληνες σε βασικές και απαραβίαστες αρχές που θα ακολουθούνται πιστά και απαρέγκλητα απ’ όλους τους σημερινούς και τους μελλοντικούς κυβερνήτες.

Η αναγκαία αντιπαράθεση ιδεών και θέσεων θα δώσει τελικά με δημοκρατικό τρόπο ένα τέτοιο «δόγμα» δίνοντας στους Έλληνες μια προοπτική για το μέλλον και αφού γίνει κτήμα και πιστεύω των Ελλήνων θα πειθαναγκάσει τους κυβερνήτες να μην διαφοροποιούνται απ’ τις βασικές αρχές δλδ το «δόγμα».

Η ισχυροποίηση της εθνικής ταυτότητας είναι και παραμένει πρώτη αναγκαιότητα και αποτελεί εγγύηση για την ύπαρξή μας στο μέλλον.

Οι ταμπέλες εθνικιστής, φασίστας κτλ που αποδίδονται χωρίς κρίση σε όποιους αγαπούν την πατρίδα και επιδιώκουν την ύπαρξη και πρόοδο της Ελλάδας πρέπει να μας αφήσουν αδιάφορους.

Η ταμπελοποίηση χωρίς τα ανάλογα επιχειρήματα είναι φασιστική πράξη.

Η πολυδιαφημισμένη πολυπολιτισμικότητα απέτυχε γιατί άλλο πράγμα να έχεις καλές σχέσεις με τους γείτονές σου και άλλο πράγμα να μπουν με το έτσι θέλω στο σπίτι σου παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου. «Καλός είσαι γείτονα αλλά εσύ στο σπίτι σου και εγώ στο δικό μου».

Οι Σκοπιανοί για να επιβιώσουν σαν κράτος προπαγανδίζουν ότι είναι Μακεδόνες δλδ αυτοπροσδιορίζονται εθνικά έστω και με παραχάραξη της ιστορίας γιατί γνωρίζουν ότι χωρίς εθνική συνείδηση θα πάψουν να υπάρχουν και θα απορροφηθούν απ’ τα γειτονικά κράτη, εμείς έχουμε Ελληνική εθνική συνείδηση και κάποιοι επιδιώκουν να την απεμπολήσουμε, είναι καλά οι άνθρωποι;;;;;;

Οι Τούρκοι προσπαθούν να πειθαναγκάσουν τους Κούρδους να αποδεχτούν ότι είναι και αυτοί Τούρκοι, γιατί;;;;;;; Γιατί ξέρουν πως αν οι Κούρδοι δεν αποδεχτούν την Τουρκική εθνική συνείδηση υπάρχει μεγάλος κίνδυνος διάλυσης της Τουρκίας σαν κράτος.

Συνοψίζοντας πιστεύω ότι όλοι οι λαοί έχουν ένα «δόγμα» με βάση το οποίο κινούνται.

Άλλες φορές το «δόγμα» χρησιμοποιήθηκε με καταστροφικές συνέπειες (πχ το περί της Άρειας φυλής), σήμερα το «δόγμα» Νταβούτογλου χρησιμοποιείται για τον Τουρκικό επεκτατισμό. Άλλες φορές χρησιμοποιείται για την δυνατότητα ύπαρξης ενός λαού μέσα σε συγκροτημένο έθνος-κράτος.

Εμείς χρειαζόμαστε ένα «δόγμα» που να μας εξασφαλίσει την ύπαρξή μας σε ελεύθερη Ελλάδα της προόδου, με ελεύθερους και δημιουργικούς Έλληνες.

Αναρτήθηκε από Κλεισθένης

Ακούστε το!

Καπετάν Γιώργος...

Ο ….”Επαναστάτης” Πρωθυπουργός….. (O Δον Κιχώτης στη Εξουσία)

Posted by ΜπαρμπαΝίκος στο Φεβρουαρίου 27, 2011

Πως είναι δυνατόν να επαναστατήσει ένας λαός όταν έχει Πρωθυπουργό επαναστάτη….; Η πορεία του Αντιεξουσιαστή στην Εξουσία σε αυτούς τους…. μήνες διακυβέρνησης είναι εκπληκτική….

Μέλος των κινημάτων “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ”:
—Μισθωτούς
—Συνταξιούχους
—Εθνική Υγεία
—Εθνική Ασφάλεια
—Εθνική Παιδεία
—Προστασία του Πολίτη

Υπέρμαχος για τα Δικαιώματα του:
—Μεγαλοκαναλάρχη
—Μεγαλοεργολάβου

Δείχνει εξαιρετική ευαισθησία και είναι:
—Εξέχων Μέλος της Προστασίας των Γαλλικών και Γερμανικών Τραπεζών
—Μεγάλος Ευεργέτης των Ελληνικών Τραπεζών
—Ύψιστος Προστάτης των δικαιωμάτων των Βουλευτών και των Κυβερνητικών που τους αποδίδονται κατηγορίες για σκάνδαλα, με σύνθημα “Όλα στο φως”(της Παραγραφής).

Στα θετικά του επίσης συγκαταλέγονται:
—Απεχθάνεται το τζόγο(το είπε στο δημοσιογράφο της Βild ότι δε στοιχηματίζει ούτε το μισθό του για τη σωτηρία της χώρας πράγμα το οποίο θεωρεί βέβαιο και γι’ αυτό άλλωστε δεν έκανε δημοψήφισμα για την είσοδο της χώρας στο Μηχανισμό Στήριξης υποστηρίζοντας ότι είναι ο μόνος δρόμος για τη “σωτηρία”!!!.(Τα “φρουτάκια” που έρχονται είναι από άλλο ανέκδοτο)
—Απεχθάνεται το κάπνισμα και θέλει το ίδιο για τους πολίτες του…Άσχετα με το αν καπνίζουν ή όχι…
—Είναι τόσο Δημοκρατικός που όλα τα Νομοσχέδια περνούν από Δημόσια Διαβούλευση, συζήτηση στη Βουλή, όλα συζητούνται με σύγχρονες μεθόδους Πληροφόρησης αλλά τελικά γίνεται ότι πει η Τρόικα….(Λεπτομέρειες….)
—Πολεμά με αυταπάρνηση και χωρίς έλεος: συμβασιούχους, εργάτες, αγρότες ξεβολεύει με περισσή άνεση τους “βολεμένους” φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, γιατρούς και δικηγόρους διαλύει την ελίτ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, λειτουργεί σαν σκούπα στεγνώνοντας την Αγορά και ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την Ανάπτυξη δημιουργώντας νέες θέσεις ανεργίας…..
Ελλάδα 2010-2011: Η Επανάσταση του Αυτο-Ανόητου…. η αλλιώς ο Δον Κιχώτης Πρωθυπουργός…..
pikri-sokolata

Αναρτήθηκε από ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ – ΤΟ ΛΙΜΕΡΙ

Παπανικολ...ΑΚΗΣ

Για όσους αντέχουν...

ΟΙ ΡΙΝΟΚΕΡΟΙ. Και η «Γερμανική συνταγή» του κ. Πρετεντέρη

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011, 17:47

Ελευθέριος Ανευλαβής

«Αχ πατρίδα τιμημένη/

κι από ξένους (σ.σ. κι από ντόπιους) γαμημένη»
Κ. Μαρδά «Αθήνα με Θολό Ποτάμι.»

Η εικόνα χάθηκε, ξαφνικά, από τον δέκτη της τηλεόρασης. Ένα μαύρο σεντόνι απλώθηκε στην οθόνη και σιωπή. Σε λίγο, άγρια ποδοβολητά και μουγκανητά άρχισαν ν’ ακούγονται στο βάθος του άδειου «κουτιού».

Όταν ξαναήρθε η εικόνα στο γυαλί, τρεις Ρινόκεροι κάθονταν, μπροστά σε αραδιασμένα μικρόφωνα, σε ένα μακρόστενο τραπέζι, στα πλατό των ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών σταθμών της Ξενοχώρας.

Με ακατάληπτη γλώσσα, ο μεσαίος Ρινόκερος μουγκάνιζε, «διαβάζοντας» από ένα χαρτί που είχε μπροστά του.

Αρκετά συχνά, σήκωνε, επιτιμητικά ή απειλητικά, την οπλή του μαλλιαρού δεξιού του άνω άκρου, κοιτώντας, με δυσοίωνο βλέμμα, τους υποτελείς ή υποτιθέμενους - η μετάφραση στη γλώσσα των κωφαλάλων δεν ήταν σαφής - τηλεθεατές τους.

Ναι, ήταν δικοί τους! Αυτοί τους είχαν επιλέξει.

Στην αρχή, και οι τρεις Ρινόκεροι, μαζί, σε χορωδιακό μουγκανητό, είπαν, σε μετάφραση από τη γλώσσα των κωφαλάλων:

«Γι' αυτούς… ο καπνός της θυσίας/και για μας της φήμης ο καπνός, /αμήν».

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος.

«Πουλήστε. Πουλήστε τη Δημόσια περιουσία σας»

Και κρατώντας το ίσο, ο ντόπιος σφουγγοκωλάριος, που, ήδη το καρούμπαλο του ρινοκέρατου άρχιζε να φουσκώνει στο κούτελο του κενού του κρανίου, μουρμούρισε:
«Έτσι κι αλλιώς είναι αναξιοποίητη. Δεν ξέρουμε καν που βρίσκεται, ούτε και πόση είναι. Και την έχουμε αφήσει να καταπατηθεί, αδιαφορώντας».

Κι ΕΚΕΙΝΟΣ αναρωτήθηκε: «Γιατί;»

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος:

«Πουλήστε τις Δ.Ε.Κ.Ο. σας»

Και σε ήχο πλάγιο ο σφουγγοκωλάριος με το ρινοκέρατο:
«Ναι, οι περισσότερες είναι ζημιογόνες. Και η κακοδιαχείριση και η διαπλοκή και η διαφθορά ζουν και βασιλεύουν εκεί μέσα».

Και αναρωτήθηκε ΕΚΕΙΝΟΣ:
«Και δεν φταίει κανείς σας γι' αυτό; Κανείς δεν θα πληρώσει το φαγοπότι των πρασινογάλαζων κομματαρχών και των διορισμένων τους κοπριτών κατά Πάγκαλον, που ''τα έφαγαν μαζί;''». Κι απάντηση δεν πήρε από τις εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές.

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος, με συγκατάβαση:
«Εν τάξει, μην πουλήσετε την Ακρόπολη.
Κρατείστε και τ’ αγάλματα των θεών και θεαινών σας. Του Απόλλωνα και της Αθηνάς και… (είχε κλασική μόρφωση (!) ο βάρβαρος Ευρωπαίος Ρινόκερος).

Και αναρωτήθηκε ΕΚΕΙΝΟΣ:
Το άγαλμα του Απόλλωνα! Για να μας παίζει τη χαυνωτική του τη λύρα και να ξεχνάμε τα βάσανα, που οι ίδιοι φορτωθήκατε, όταν, αφού φάγαμε τα βόδια του, σαν βόδια, «ξαπλώσαμε στης γης την πλάτη ανίδεοι και χορτάτοι», όπως λέει ο Σεφέρης;

Το άγαλμα της Αθηνάς! Για να φωτίζει τη διαμαντοποίκιλτη απαιδευσιά μας, στημένο έξω από το (Π)ανεπιστήμιό μας:
«… φυτώριον αγραμμάτων. Κλίβανος προς εκκόλαψιν ορνιθίων. … Ουδεμίαν έχει η πολιτεία υποχρέωσιν ν’ απολύη ανά παν έτος κατά της κοινωνίας αγέλην ανορθρογράφων θεσιθήρων» που λέει κι ο Ροΐδης;

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος:
«Εν τάξει, μην πουλάτε το Άγιον Όρος σας. Κρατείστε και τον Όλυμπό σας και την Γκιώνα σας. Ακόμη και τις ραχούλες σας, όπως λέει κι ο κ. Παπακωνσταντίνου των Οικονομικών. Μην πουλάτε τις ραχούλες σας».

Και σκέφτηκε ΕΚΕΙΝΟΣ:
Ο μοναχός Εφραίμ, το έχει ξεπουλήσει μοναχός του, ταις πρεσβείαις των (συν)αδελφών του Δουκός της Βιστωνίδος, και των άλλων «αγίων», κατά το πόρισμα της εξεταστικής.

Και πια, δεν «βρόντα ο Όλυμπος», ούτε κι «αστράφτει η Γκιώνα», για τη «χιλιάκριβη τη Λευτεριά».

Και οι ραχούλες, — «Πάνω σε ψηλή ραχούλα/κάθεται μια βλαχοπούλα» —
γεμίσανε βιλάρες, και το κλαρίνο σώπασε, κι ακούγεται μονάχα η κλανιά της εξάτμισης των πόρσε, των φεράρι και των χάμμερ των μεγαλοκηφήνων.

Και συνέχισε ο μεσαίος Ρινόκερος, πονηρά:
«Και τα νησιά σας, δεν σας ζητάμε να πουλήσετε τα νησιά σας. Ίσως, μόνο, μερικές ακατοίκητες βραχονησίδες… που τις γδέρνει το κύμα και μερικά αγριοκάτσικα».

Και θύμωσε τότε ΕΚΕΙΝΟΣ:
Ακατοίκητοι κενόκρανοι. Η «Κυρά της Ρο», η Ελληνίδα μάνα, περήφανα σηκώνει, κάθε μέρα, τη σημαία της ελληνικής Πατρίδας, σε αυτές τις βραχονησίδες.

Μα τι νιώθετε εσείς, οι βραχοκέφαλοι ρινόκεροι, από περηφάνια και Πατρίδα.
Το παγκόσμιο χωριό που δημιουργήσατε, παγκοσμιοποιημένοι χωριάτες, δεν έχει στο λεξικό του τέτοιες λέξεις: Πατρίδα, Έθνος, Αξιοπρέπεια, Φιλότιμο, Ανθρωπιά.

Στον ρυθμό του Δολάριου, της Λίρας, του Ευρώ, του Γιεν, χτυπάει η χρηματισμένη σας καρδιά.

Με χρήμα, μόνο με χρήμα, είναι παραγεμισμένο το άδειο σας κεφάλι.
Χορτασμένοι, κορεσμένοι, κοκορόμυαλοι αυθαδιάζετε. Γιατί «Αυθάδεια γεννά η χόρταση, όταν πολλά πέσουν πλούτη, σε ανθρώπους που δεν έχουνε το νου τους μετρημένον: τίκτει γαρ κόρος ύβριν, όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η.» (Σόλων).

«Ας μη σας λείψει ο πλούτος, Εφέσιοι, για να βεβαιώνεται η κακότητά σας: Μη επιλίποι υμάς πλούτος, Εφέσιοι, ίν’ εξελέγχοισθε πονηρευόμενοι.»! Χλευάζει, ο δικός μας, Ηράκλειτος.

Και σε ήχο πλάγιο κανοναρχεί, ο δικός μας, Σοφοκλής: «Δεν φύτρωσε χειρότερο κανένα κακό στον κόσμο από το χρήμα. Αυτό γκρεμίζει πόλεις. Μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης… και να κάνει κάθε βρομιά: Ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίο άργυρος κακόν νόμισμ’ έβλαστε. Τούτο και πόλεις πορθεί, … πανουργίας δ’ έδειξεν ανθρώποις έχειν… και παντός έργου δυσέβειαν ειδέναι.»

Για τον Έλληνα άνθρωπο, και όχι των Νέο-Ελληναράδων — Ω Ελλάδα πρώτη χώρα τι γαϊδάρους τρέφεις τώρα (Ροΐδης) — τον εσμό των «άνομων και ανήμερων Κυκλώπων: Υπερφιάλων αθεμίστων Κυκλώπων.» (Ομήρου Ιλιάς) και των πολιτισμένων βαρβάρων της Εσπερίας•

Για τον Έλληνα άνθρωπο, «Η Αρετή είναι επίκτητη κατεργασμένη με σοφία και ισχυρούς νόμους. Αυτήν ασκώντας η Ελλάς και τη φτώχεια και τη σκλαβιά αντιμάχεται: Αρετή δε έπακτός εστί από τε σοφίης κατειργασμένη και Νόμου ισχυρού. Αρετή διαχρωμένη η Ελλάς, την τε πενίην απαμύνεται και την δεσποσύνην.» (Ηρόδοτος).

Αυτή η αρετή των Ελλήνων πλουτίζει την Ελλάδα με ανθρωπιά, κι ας είναι φτωχή σε χρήμα. Ανθρωπιά που τη χαλάσατε εσείς, οι άρχοντες οι παγκοσμιοχτυπημένοι, και κάνατε τους Έλληνες και την Ελλάδα ψωροκώσταινα, σαν τα μούτρα σας, έτοιμοι να τη δώσετε αντιπαροχή για ένα τριάρι στις Βρυξέλλες.

«Λαοφάγε Εξουσιαστή που κυβερνάς δειλούς (σ.σ. νεοελληναράδες): Δημοβόρος βασιλεύς, επεί ουτιδανοίσιν ανάσσεις» — κατά πως φροντοφωνάζει ο Αχιλλέας στην Ιλιάδα του Ομήρου — Νέο-Ελληναράδες.

Ξέχασες ή, ίσως, δεν σου έμαθαν ποτέ ή ποτέ δεν φρόντισες να μάθεις πως:
«Αισχρόν έστι σιγάν της Ελλάδος πάσης αδικούμενης. (Δημοσθένης)

Ξέχασες, αυτό που το βροντοφωνάζει ο Άγγλος ποιητής Πέρσυ Σέλεϋ (Percy Shelley), στην εισαγωγή του έργου, που το τιτλοφορεί «Ελλάς», (τελειωμένο και αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον Νοέμβριο του 1821:

«Όλοι μας είμαστε Έλληνες. Οι νόμοι μας, η λογοτεχνία μας, η θρησκεία μα, οι τέχνες μας, έχουν τη ρίζα τους στην Ελλάδα. Αν δεν ήταν η Ελλάδα, η Ρώμη, ο ινστρούχτορας, ο κατακτητής, ή η μητρόπολις των προγόνων μας, δεν θα είχε διασπείρει καμιά διαφώτιση με τα όπλα της και εμείς μπορεί ακόμη να ήμασταν άγριοι και ειδωλολάτρες».

Δεν απαριθμώ άλλα κυβερνητικά σου προσόντα, τα οποία λείπουν από την Κυβέρνησή σας, είπε ΕΚΕΙΝΟΣ, μαζί με τον Ροΐδη:

«ου μόνον εκ φόβου μακρηγορίας, αλλά και διότι είναι ως να εξήταζα πόσα άλλα, πλην των ποδών, ελλείπουσιν εις χωλόν, όπως διαπρέψει ως χορευτής»

Οι κάτοικοι της Ξενοχώρας είχαν μείνει άναυδοι.

Στα δελτία ειδήσεων οι σχολιαστές σχολίαζαν πως ήταν ανεπίτρεπτο, έως προσβλητικό, έως προκλητικό, τρία παχύδερμα να δίνουν συνέντευξη για την τύχη της χώρας, ενώ αυτό θα έπρεπε να γίνει από κυβερνητικά, λέει, παχύδερμα.

Διάφοροι αναλυτές, πιο πραγματιστές, διατύπωναν την άποψη (οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Καθένας έχει κι από μία), πως, αφού χρωστάμε, θα πρέπει να αξιοποιηθούμε — απέφευγαν τη λέξη ξεπουληθούμε όπως ο ρινόκερος το λιβάνι —, θεωρώντας το «ξεπουληθούμε» και ως μη «πολιτκώς ορθό».

Στα σπίτια, στα καφενεία, στους δρόμους, στις πλατείες όλης της Ξενοχώρας, ακούγονταν ποδοβολητά και βρυχηθμοί. Οι ρινόκεροι πλήθαιναν και ξεχύνονταν στους δρόμους μανιασμένοι.

Κάποιοι «νουνεχείς», ψύχραιμοι και ρεαλιστές, έλεγαν: «Μη φοβάστε. Δεν θα σας ορμήσουν. Αν σκύψετε, δεν θα σας πειράξουν. Μια αβλαβή διέλευση από την υφαλοτρυπίδα σας θα επιχειρήσουν».

Αυτοί ήταν εθισμένοι στο ψυχραίμως «κωλοπροβάλλειν», σκέφτηκε ΕΚΕΙΝΟΣ.

Κάποιοι άλλοι, επίσης πραγματιστές και φυσιογνωμιστές συνάμα, καθησύχαζαν τον κόσμο:
«Δεν είναι κακοί. Θα ‘λεγα μάλιστα πως διαθέτουν μια φυσική ομορφιά βορείου ΦΥΡΟΜατος. Τι σημασία έχει ένα ''όνομα'', που σε δέκα χρόνια θα έχει ξεχαστεί! Αν καθόμαστε να συζητάμε για τέτοια πράγματα, πώς θα ζήσουμε…», μέσα στην κοπριά σας.

Αυτοί ήταν οι ανοϊκοί της ιστορίας. Οι «πολιτικώς ορθοί», ορθοτομούντες τον λόγον της εαυτών ανοησίας, εν ονόματι της πολυπολιτισμικότητας και του πλουραλισμού.

Άλλοι, σίγουροι για τον εαυτό τους, με δόση κυνικής μοιρολατρίας, έλεγαν: «Χωνέψτε το, πάρτε το απόφαση. Μην το παίρνετε κατάκαρδα. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Εμείς τους καλέσαμε. Η σωτηρία της Πατρίδας είναι μονόδρομος».

Ήταν οι πατριδέμποροι, που έσκουζαν για να φοβηθούν οι πατριώτες. Σκέφτηκε ΕΚΕΙΝΟΣ

Κάποιοι από τους Ανθρώπους διαμαρτυρήθηκαν. Πέταξαν προκηρύξεις. Γιουχάισαν τον κοιλαρά εξουσιαστή.

Μα οι σώφρονες, με το καρούμπαλο στο κούτελο, είπαν:

«Είσθε υπερβολικοί. Και δεν έχετε το δικαίωμα να μπερδεύεστε στα πόδια της εξουσίας. Αφήστε την να κάνει τη δουλειά της. Είναι τελείως κουτό να μην θέλετε να σωθείτε.»

Έτσι κανοναρχούσαν οι σωτήρες, σφουγγοκωλάριοι κάθε εξουσίας.

ΕΚΕΙΝΟΣ άρχισε να ψάλει μαζί με τον Κάλβο:
«Και τώρα εις προστασίαν μας/ τα χέρια σας απλώνετε!
Τραβήξετέ τα οπίσω/ βλέπει ο Θεός και αστράπτει
δια τους πανούργους. …

Της θαλάσσης καλήτερα/Φουσκωμένα τα κύματα
να πνίξουν την πατρίδα μου/ωσάν απελπισμένην
έρημον βάρκαν
Παρά προστάτας να έχωμεν.»

Τέλος, κάποιοι «λογικοί», με λογικό καρούμπαλο στο κούτελο, έβγαλαν το συμπέρασμα: «δεν έχετε επιχειρήματα. Είστε παθιασμένοι. Τόσο έξαλλοι. Συμπλεγματικοί ακτιβιστές. Δεν κάνετε διάλογο. Διασαλεύετε την τάξη».

Αυτοί ήταν οι υποκριτές του προσχηματικού διαλόγου της «φιλολαϊκής» εξουσίας.

«Ο διάλογος, με αυτόν που διαφωνείς, είναι αδύνατος. Με αυτόν που συμφωνείς. δεν έχει νόημα», μουρμούρισε ΕΚΕΙΝΟΣ, μαζί με τον Παναγιώτη Κονδύλη.

Και συμπλήρωσε, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη:
«Όταν ακούς ''τάξη'' ανθρώπινο κρέας μυρίζει».

Και ύστερα ο λόγος του Περικλή αντήχησε, μέσα από του αιώνες:
«Την γαρ χώραν …ελευθέραν δι’ αρετήν παρέδωσαν… Παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γνώμην κινδυνευταί και τοις δεινοίς ευέλπιδες (τολμώντας πέρα από τη δύναμή τους, διακινδυνεύοντας παρά τη συνετή γνώμη και στα δεινά ευέλπιδες)

Τούτη τη Νεοελληνική Πατρίδα, οι πρόγονοι, οι αφανείς Κλέφτες και Αρματολοί του 1821 — κι ας αφήσουν τα «πολιτκώς ορθά» οι Ευρωπουλημένοι τουρκόφιλοι —, μας την παρέδωσαν ελεύθερη, μέχρι τώρα (αύριο;), με την παλικαριά τους.

Κι ας έκαναν το πάν οι κοτζαμπάσηδες να μείνει η χώρα όπως ήταν. Κατατρέχοντας τους ραγιάδες και πριν την επανάσταση και μετά.

«Πρόσθες ακόμη τα ανυπόφορα κακά όπου καθημερινώς δοκιμάζουσιν από τους αχρείους επιστάτας του τυράννου…όπου κραζονται προεστοί και άρχοντες, οίτινες από την βρωμερά συνήθειαν έχασαν σχεδόν την εντροπήν των ανθρώπων και τον φόβον του Θεού.» (Ελληνική Νομαρχία).
«Και σκότωναν οι τύραγνοι κι οι τουρκοκοτζαμπασήδες» (Μακρυγιάννης)

Κι ας έφερναν χίλια δυο προσκόμματα οι άρχοντες στους πολεμιστές, που πολεμούσαν «για του Χριστού την πίστη την Αγία, για της Πατρίδος την Ελευθερία.»

«Η αιτία του κακού είναι οι άρχοντες όχι φιλότιμοι, ουδέ τόσο φιλόδοξοι, όσον φιλόπλουτοι. Κατακρατούν τα άρματα όχι δια να πολεμήσουν αλλά δια να υπερασπίσουν τα πλούτη των και κοντά εις τούτο σφετερίζονται και όλα της Πατρίδος τα δικαιώματα» (Θ. Κολοκοτρώνης).

Κι ας αφήσουν τις πουστιές — πουστιά: ανθρώπινη ιδιότητα, ανεξάρτητη από φύλο ή σεξουαλική προτίμηση — οι πολυπολιτισμικοί φλώροι.

Σαφή δ’ ακούεις εξ ελευθεροστόμου γλώσσης (Αισχύλος)

Ορισμένες φορές, στη ζωή και στην πολιτική, κάτω από τη δήθεν σωφροσύνη και τον «ρεαλισμό», κρύβεται η ανανδρία — το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα —. Μας το ‘μαθε ο Θουκυδίδης

Κρύβεται, το: αλλ’ ουκ αν μαχαίσετο. Χαίσετο γαρ ή μαχαίσετο: ούτε καν θα μαχότανε. Γιατί έτσι και μαχότανε σίγουρα θα χεζότανε, του Αριστοφάνη.

Και ΕΚΕΙΝΟΣ σκέφτηκε πως μέσα στο μισοσκόταδο της Εσπερίας, της αποδυνάμωσης των αρχών της ανθρωπιάς και της υψηλοφροσύνης, όπου θέλουν να μας βυθίσουν οι ρεαλιστές μας, κάπου εκεί, πέρα από την ασυλλόγιστη παγκοσμιοποιημένη δυτικό-δουλοφροσύνη των «πολιτικών» μας και πολλών «πολιτών», αχνοφέγγει το ελευθερόστομο Τόλμησον φρονείν.

Είμαστε ρεαλιστές, ζητούμε το αδύνατο, γιατί έτσι μόνο θα μπορέσουμε να πετύχουμε το βέλτιστο.


Οι ρινόκεροι, πια, είχαν καταλάβει την Ξενοχώρα.
Είχε μείνει μόνος. ΕΚΕΙΝΟΣ ο Άνθρωπος. Ο Μόνος Άνθρωπος.

«Και μέχρι να ‘ρθει το τέλος θα παραμείνω Άνθρωπος.

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ! (ο Ρινόκερος του Ιονέσκο)

Κι’ ακούστηκε το βροντερό μήνυμα από τα βάθη των αιώνων, με τη φωνή του Αισχύλου:

«Των ανθρώπων τη γλώσσα κανένα χαλινάρι δεν σφίγγει σαν άλλοτε• γιατί μια και της βίας εβγήκεν ο ζυγός, ο λαός είναι λεύτερος να μίλα δίχως φόβο… Η αιματόβαφη γη σου τη δύναμη για πάντα κρατάει των Περσών: Ουδ΄ έτι γλώσσα βροτοίσιν εν φυλακαίς• λέλυται γαρ λαός ελεύθερα βάζειν ως ελύθη ζυγόν αλκάς. … Αιμαχθείσα δ’ αρούραν περικλύστα νάσος έχει των περσών».

«Γοργά από τα μάτια μου, άντε χάσου». Κομίζου δ’ ως τάχιστ’ εξ ομμάτων»

«Άντε να χαθείτε, αγαμοιθύται, Τροϊκάνοι!» Φώναξε ΕΚΕΙΝΟΣ.

Και πήρε το τραγούδι το άξιο να σιγοτραγουδάει:
«Ήρθαν/ ντυμένοι « φίλοι»/ αμέτρητες φορές οι εχθροί μου/ το παμπάλαιο χώμα πατώντας./
και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν /το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη,/ βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα υποταγή και δύναμη, /το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας./
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους. …

Έστησαν και θεμελίωσαν/ …τους νόμους τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας/
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους. /Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε.

Έφτασαν/ ντυμένοι «φίλοι»/ αμέτρητες φορές οι εχθροί μου/ τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας./
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε/ παρά μόνο σίδερο και φωτιά /μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Ήρθαν/ με τα χρυσά σειρήτια/τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία./ …

«Γι' αυτούς είπαν, ο καπνός της θυσίας/και για μας της φήμης ο καπνός /αμήν.»

Και ΕΚΕΙΝΟΣ, ο τελευταίος Άνθρωπος, απάντησε, στη γλώσσα των Ελλήνων:

«Την γαρ χώραν …ελευθέραν δι’ αρετήν παρέδωσαν…

Παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γνώμην κινδυνευταί και τοις δεινοίς ευέλπιδες.»


Γερμανική συνταγή

Γράφει ο Ι.Κ. Πρετεντέρης. Τα Νέα 23 Φεβρουαρίου 2011.
Το κείμενό του σε αγκύλες (αγκυλωμένο στον γαλλογερμανικό άξονα)

Αντί-Γράφει ο Ελευθέριος Ανευλαβής (με πλάγιους χαρακτήρες)

[ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσοι έχουν αντιληφθεί]
— Οι πάντες έχουν αντιληφθεί ό,τι δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Πρετεντέρης. Δηλαδή, ότι όλοι τον έχουνε πάρει χαμπάρι.—

[ότι αυτές τις µέρες παίζεται ένα τεράστιο ευρωπαϊκό παιχνίδι: το πέρασµα σε µια µορφή κοινής οικονοµικής διακυβέρνησης.]
— Κοινής οικονομικής διακυβέρνησης των ΔΥΟ σύγχρονων μελανοχιτώνων εναντίον των υπολοίπων, που τους θεωρούν παρίες.

[Ένα παιχνίδι σηµαντικό για την Ευρώπη]
— των μεγαλοαπατεώνων της Siemens και των σφουγγοκωλαρίων της —

[αλλά, κυρίως, απολύτως ζωτικό για την Ελλάδα]
— των τραπεζιτών και του άνομου χρήματος.

[ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΩ χοντρά: αν η διαπραγµάτευση δεν προχωρήσει και δεν ευοδωθεί, κλείσαµε!]
— Εδώ ο Καραϊσκάκης αναφωνεί το μη «ορθώς πολιτικό»: «κλάστε μου τον μπούντζον».

[ΑΠΟ ΕΚΕΙ και πέρα υπάρχουν καλά και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι ο Πρωθυπουργός έχει κάνει µια κατ’ αρχήν ορθή επιλογή: να συνταχθεί απολύτως σε αυτήν τη διαπραγµάτευση µε τον γαλλογερµανικό άξονα. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ορθή για δύο λόγους. ΑΦΕΝΟΣ επειδή αυτός ο άξονας παραµένει η καρδιά της Ευρώπης].
— καρδιά χωρίς αίμα μέσα στους κόλπους και τις κοιλίες της. Μόνο χρήμα, χρήμα και πάλι χρήμα στις τετυμπανιαίες σαπιοκοιλιές της.

[και χωρίς τους Γερµανούς και τους Γάλλους δεν προχωράει τίποτα]
— για τους παγκοσμιοποιημένους αρχικλέφτες.

[ Όταν, λοιπόν, αποφασίσουν αυτοί να προχωρήσουν, καλύτερα να είσαι µαζί τους παρά απέναντι.]
— Όμως, όποτε κινδυνεύει η Ελλάδα, οι Έλληνες πατριώτες (όχι οι πατριδέμποροι ευρωπεοελληναράδες. Διορθωτά! το «πε» με «ε») κι’ ας σκυλοτρωγόμαστε στ’ αναμεταξύ, γίνονται μαχητές του «μολών λαβέ», που κάνει τον Τρινταχαίμη (αυλικός του Ξέρξη) και κάθε Τρινταχαίμη, έκτοτε, να ολοφύρεται:
«Αλίμονο, με τέτοιους άντρες μας έφερες να πολεμήσουμε που δεν πολεμούν για χρήματα, αλλά για την αρετή: Παπέ, κ’ οίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιεύονται αλλά περί αρετής.».

[ΑΦΕΤΕΡΟΥ επειδή η Ελλάδα στη σηµερινή της κατάσταση δεν έχει την πολυτέλεια για πολλές τσιριµόνιες. Καλώς ή κακώς, η σωτηρία της (ελληνικής) ψυχής δεν είναι καθόλου δηµοφιλές σχέδιο στην Ευρώπη.]
— Όντως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, εσείς το περάσατε για «ταξιδάκι αναψυχής», κατά πως λέει και το τραγούδι.

[Με τους Γαλλογερµανούς, λοιπόν, και την προσευχή µας!]
— και με κατεβασμένα τα βρακιά, και κωλοπροβάλλοντες.
…

[ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ κακό; Επειδή θεωρείται περισσότερο από προφανές]
— Τι μπορεί να είναι «περισσότερο από προφανές;» Προφανώς το κενόκρανο (κενό κρανίο) όσων έχουν άι κιου (IQ) τηλεθέασης (AGB).

[ότι µια «ειδική ρύθµιση» θα ήταν σαφώς ηπιότερη από αυτά που θα προβλέπει τελικώς η συνολική διευθέτηση.]
…
[Προς το παρόν, όµως, το µόνο βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα θα υπαχθεί σε µια ευρωπαϊκή οικονοµική διακυβέρνηση, η οποία θα ασκείται µε όρους που θυµίζουν περισσότερο Μπούντεσµπανκ ]

— Θέλ’ η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. Μη «πολιτικώς ορθή» έκφραση.

[και λιγότερο ΣΥΡΙΖΑ.]

[ΑΚΟΥΩ ΒΟΓΚΗΤΑ.]
— «Τι σας έλεγα;»

[Εντάξει, αλλά πολύ φοβούµαι ότι είναι για λάθος λόγο.]

[ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ δεν είναι η «γερµανική συνταγή»,]
— ασφαλώς και δεν είναι πρόβλημα για τους γερμανοντυμένους.

[η οποία έχει αποδείξει διαχρονικά και εντυπωσιακά την αποτελεσµατικότητά της.]
— Το τέταρτο Ράιχ στ’ αχνάρια του τρίτου.

[Το πρόβληµα είναι ότι θα εφαρµοστεί στην Ελλάδα και από Έλληνες. Οι οποίοι εδώ και εκατόν ενενήντα χρόνια έχουν ξεφτιλίσει όλες τις συνταγές.]
— Όμως, ΔΕΝ έχουν ξεφτιλιστεί οι ίδιοι• σαν κάποιους ευρωπεόφρονες (Διορθωτά! το «πε» και πάλι με «ε») δημοσιογράφους.

[ΚΑΙ ΜΙΑ κι ο λόγος για τις γερµανικές συνταγές, να θυµίσω ότι στη χώρα µας ακόµη και τα περίφηµα «µαύρα ταµεία» της Siemens ξεφτιλίστηκαν από µια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής.]
— Γιατί ξεφτιλίστηκε η ίδια και όσοι τα «φάγανε μαζί.»

Επάγγελμα: Ελληνας πολιτικός

Tου Aποστολου Δοξιαδη*

Η απέχθεια του Ελληνα πολίτη για τους πολιτικούς αυξάνεται τελευταία κατακόρυφα, καθώς η κρίση που μας μαστίζει οξύνεται. Η αιτία της απέχθειας επικυρώνεται καθημερινά από λόγια και έργα πολιτικών, που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων μας, αλλά φέρονται σα να μην έχει καταλάβει καν ότι υπάρχουν. Οι νοήμονες πολίτες απορούν: είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι πολιτικοί το τι συμβαίνει; Δεν βλέπουν τον γκρεμό που οδηγούμαστε; Υστερούν μήπως βιολογικά, είναι διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως βλέπουν, αλλά εθελοτυφλούν;

Βέβαια, η περιγραφή των χαρακτηριστικών του είδους «σύγχρονος Ελληνας πολιτικός» δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι άνθρωπος μέσης (και κάτω) νοημοσύνης, αλλά κουτοπόνηρος, αμβλυμένης ηθικής αντίληψης, ημιμαθής (όταν δεν είναι εντελώς αμαθής), πολιτιστικά και πολιτισμικά υπανάπτυκτος. Αν έχει πτυχίο πανεπιστημίου, μάλλον το πήρε χαριστικά, ως στέλεχος φοιτητικής νεολαίας, ενώ αν δηλώνει κάποιο επάγγελμα, είτε δεν το άσκησε ποτέ, είτε -αν το άσκησε, λιγουλάκι- κινήθηκε στον πάτο του. (Αν, για παράδειγμα, δηλώνει οδοντίατρος, δεν θα του εμπιστευόμασταν σε καμία περίπτωση τα δόντια μας.) Τι τον οδήγησε λοιπόν στο αξίωμά του; Μήπως του χάρισε η Φύση αρχηγικό τάλαντο, πρωτογενή ηγετική ιδιοφυΐα; Μπα, ούτε αυτό. Είναι κοινός τόπος ότι οι περισσότεροι πολιτικοί θα τα θαλάσσωναν στο τιμόνι και μιας μικρής ιδιωτικής επιχείρησης, κι αν κάποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» επί κεφαλής υπουργείων, αυτό οφείλεται μόνο στην ιδιότυπη πολιτική παραλλαγή του νόμου της άνωσης, που θέλει τα ελαφρότερα στοιχεία στην επιφάνεια, προτιμώντας τους φελλούς από τον χρυσό.

Είναι λοιπόν απορίας άξιον. Με τέτοια χάλια, πώς έχουν οι άνθρωποι αυτοί τη διαχείριση των κοινών μας; Δεν είναι παράλογο; Τρελό; Δυστυχώς όχι, είναι λογικότατο. Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν μια σημαντική διαφορά απ' όλους εμάς, μιαν ικανότητα στην οποία μας βάζουν όλους κάτω - και δεν αστειεύομαι. Για να τη βρούμε, αρκεί να αναρωτηθούμε: ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων των μελών του Κοινοβουλίου; (Αντε, για να σας βοηθήσω, εξαιρώ τους βουλευτές Επικρατείας.) Μα, φυσικά, ότι έχουν εκλεγεί. Να λοιπόν η λύση του προβλήματος, τόσο απλή: αυτό που διαφοροποιεί τους πολιτικούς από τους υπόλοιπους Ελληνες είναι ότι ξέρουν να εκλέγονται.

Α ναι! Γιατί στο ελληνικό Κοινοβούλιο δεν μπαίνεις στην τύχη. Πρέπει να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα: πρώτο, ρουσφέτια, ατομικά και ομαδικά· δεύτερο, χάρες, σε ανθρώπους με γερό πορτοφόλι, που χρηματοδοτούν την προεκλογική σου εκστρατεία· και τρίτο να τάζεις λαγούς με πετραχήλια, εν πλήρει επιγνώσει ότι δεν θα μπορέσεις να τους προσφέρεις - και χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό για την ασυνέπεια. Είναι μια τέχνη να τα κάνεις όλα αυτά καλά. Αυτήν επαγγέλλονται οι πολιτικοί μας για να αποκτούν τα προς το ζην - ή και το ευ ζην, αναλόγως την ικανότητα. Οπως όλες οι τέχνες, βοηθιέται από την έμφυτη κλίση, συχνά γενετικά μεταβιβαζόμενη, και τελειοποιείται με μακρόχρονη μαθητεία.

Την τέχνη του εκλέγεσθαι την κατέχουν, λοιπόν, οι πολιτικοί μας άριστα. Το πρόβλημα είναι ότι είναι η μόνη τέχνη που κατέχουν. (Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά είναι ελάχιστες.) Και έτσι σήμερα, στην κρίση, το μόνο που κάνουν οι καημένοι είναι να προσπαθούν κι αυτοί να επιβιώσουν, ασκώντας, αντανακλαστικά σχεδόν, την τέχνη τους: ρουσφέτια, χάρες, υποσχέσεις. Οπότε, τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, των περισσότερων υπουργών και ενίοτε του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένων (Ελληνες πολιτικοί είναι κι αυτοί), αντί να εφαρμόζουν τη στρατηγική εξυγίανσης οικονομίας και κράτους που οι ίδιοι έχουν εξαγγείλει, την αντιστρατεύονται παντί τρόπω, με λαϊκίστικες θέσεις και πράξεις. Και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντί να υπερθεματίζουν στην ίδια στρατηγική, που εκφράζει λίγο - πολύ τις αξίες που έπρεπε από θέση να πρεσβεύουν, λαϊκίζουν κι αυτοί αισχρά, τάζοντας να τα «δώσουν όλα», κι ας ξέρουν ότι δεν έχουν τίποτε. Κι όσο για τους «επαγγελματίες επαναστάτες» της Αριστεράς, αυτοί πασχίζουν να διακονήσουν όσο καλύτερα μπορούν τον παλαιολιθικό λαϊκισμό του κόμματος, ώστε να μείνουν στο μισθολόγιό του - αριστεροί γαρ, εξαρτούν την προσωπική ευδαιμονία από του ευρύτερου σχηματισμού.

Φυσικά, όπως ο έμπορος ναρκωτικών δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον χρήστη, έτσι κι ο κακός πολιτικός δεν υπάρχει χωρίς τον κακό πολίτη. Αυτούς τους πολιτικούς τους φτιάξαμε εμείς. Είναι οι ιερείς της θρησκείας του χειρότερου εαυτού μας, του εαυτού που μας οδήγησε στην κρίση. Αυτό αρχίζουμε πια, οι περισσότεροι, να το καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι αργά. Οι ιερείς καλόμαθαν, καλόκατσαν, κι αρνούνται να το κουνήσουν, υπερασπίζοντας, ο καθένας με τον τρόπο του, το κοινό τους συμφέρον: να μη χάσουν τη δουλίτσα τους, του επαγγελματία Ελληνα πολιτικού.

Πρέπει άρα να μας γίνει συνείδηση ότι το συμφέρον της χώρας και το συμφέρον της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών της είναι αυτή τη στιγμή σε διαμετρική αντίθεση. Η λύση όμως δεν είναι να τους πετάμε γιαούρτια. Είναι να πάψουμε να εκχωρούμε τις τύχες μας σε πρόσωπα φύσει ακατάλληλα να τις διαχειριστούν. Ή, με άλλα λόγια, να ωριμάσουμε.

* Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

Επαναλαμβάνεται η ιστορία...

Ο επόμενος ΑΣΤΕΡΙΞ.

Νέο μοντελάκι με φραμπαλαδάκι

Της Μαρίνας Αποστολοπούλου

Άντε πάλι! Αρχίσαμε τους χαριτωμένους αυτοσχεδιασμούς με την Παιδεία. Να μικρύνουμε λίγο από δω τα μαθήματα, να μεγαλώσουμε λίγο από κει το ωράριο, να στενέψουμε λίγο στη μέση τη διδακτέα ύλη, να περάσουμε κι έναν ωραίο φραμπαλά στη λαιμόκοψη και να ’ρθει το μοντελάκι να γίνει: «Άννα Διαμαντοπούλου». Αυτή είναι η νέα μεγάλη... ράφτρα της Παιδείας, αντάξια τουλάχιστον μιας Κοκό Σανέλ. Θα σουλατσάρει και αυτό το «μοντελάκι» στην πασαρέλα της υψηλής πολιτικής της παρούσας Κυβέρνησης και της παρούσας υπουργού και... Και, μετά πάμε για άλλα «σχέδια», ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής που θα έχει η επόμενη υπουργός της επόμενης Κυβέρνησης.

Βέβαια, η Άννα Διαμαντοπούλου κατάφερε και ένα άλλο... ανδραγάθημα. Κατάφερε με το θέμα των συνενώσεων και των συγχωνεύσεων να κατεβάσει για μια ακόμη φορά γονείς και μαθητές στους δρόμους και να προκαλέσει τη γενική αγανάκτηση και δυσαρέσκεια. Και, ας πούμε ότι πράγματι ορισμένα από τα σχολεία που συγχωνεύονται ή συνενώνονται πράγματι είναι «περιττά» και πολυέξοδα. Λίγα τα παιδιά που φοιτούν σε αυτά, πολλά τα λειτουργικά έξοδα. Όταν όμως εμείς ζητάμε, υποτίθεται, να αυξηθούν τα κονδύλια για την Παιδεία και να μειωθούν επί παραδείγματι για τους εξοπλισμούς, στο πλαίσιο των γενικών περικοπών, την «πληρώνει» και η Παιδεία και δη τα σχολεία; Κι ακόμη παραπέρα: υποτίθεται και πάλι ότι υπάρχει επιλεγμένη πολιτική στρατηγική για την ενδυνάμωση της Περιφέρειας της χώρας και της υπαίθρου. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με το κλείσιμο των σχολείων; Κι ακόμη πιο πρακτικά και πιο δυσοίωνα; Τόσα παιδιά που θα βρίσκονται ανά την Ελλάδα καθημερινά στους δρόμους για να μεταφέρονται οδικά στο σχολείο τους, μια φορά αν το φέρει η κακιά η ώρα και συμβεί ένα ατύχημα ή ένα δυστύχημα, ποιος θα φταίει και ποιος θα πληρώσει γι’ αυτό; Και δεν εννοούμε με το «πληρώσει» την οικονομική διάσταση, αλλά ποιος θα αναλάβει τη νομική και την ηθική ευθύνη. Όχι πάντως το αρμόδιο υπουργείο φαντάζομαι.

Όλα αυτά δεν θυμίζουν σε τίποτα - γιατί δεν είναι - ένα οργανωμένο πρόγραμμα για την καλυτέρευση των συνθηκών εκπαίδευσης, θυμίζουν απλά σπασμωδικές κινήσεις μέσα στο γενικό πανικό για την εξασφάλιση χρημάτων από «όπου» και «όπως» είναι δυνατόν.

Τώρα για το νέο «μοντελάκι» που ανακοίνωσε η Άννα Διαμαντοπούλου, ένα μικτό σύστημα, όπως διαβάσαμε, το οποίο θυμίζει λίγο δέσμες, λίγο το παλιό «κλασικό» και «πρακτικό», τι να ειπεί κανείς; Και πού να ξέρει και κανείς αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο, ή το προ-προηγούμενο ή το προ-προ-προηγούμενο που εφαρμόστηκε. Είναι τόσοι πολλοί οι πειραματισμοί οι οποίοι έχουν γίνει στην «καμπούρα» της μέσης εκπαίδευσης από κάθε κυβέρνηση και κάθε υπουργό Παιδείας που έχει περάσει από την μεταπολίτευση και δώθε, που έχουμε χάσει και το μέτρημα και τον μπούσουλα. Και, αν, εν πάσει περιπτώσει, μετά από τόσα πειράματα είχαν, κατά λάθος βεβαίως, πετύχει και ένα καλό και αποδοτικό σύστημα, δεν θα το είχαν κρατήσει; Για να τ’ αλλάζουν συνέχεια πάει να πει ότι δεν... φτουράνε.

Ή, και άμα «φτούρησε» κανένα, θυσιάστηκε στο βωμό της όποιας πολιτικής σκοπιμότητας, διότι δεν θα μπορούσε ο «επόμενος» να κρατήσει το σύστημα του «προηγούμενου», παραδεχόμενος έτσι ότι είναι και σωστό. Σωστά;

Τώρα, λέει, θα έχουμε και «μαθήματα εμβάθυνσης»! Πώς λέμε «χαίρε βάθος αμέτρητον», αυτό, αλλά «καμουφλαρισμένο». Γιατί και αυτό είναι διαπιστωμένο, όσο πιο πολύ αλλάζουν τα συστήματα στην Παιδεία τόσο πιο... απαίδευτα βγαίνουν τα παιδιά από το Λύκειο. Και αυτό, είναι το μόνο σίγουρο. Για όλα τ’ άλλα...

«Ελευθερία»1/04/2011

Aλλο η αποδοκιμασία και άλλο η βία

Tου Χρηστου Γιανναρα

Γιατί είναι «άσκηση βίας» να «γιαουρτώνουν» οι πολίτες έναν πολιτικό που προκαλεί κατ’ εξακολούθησιν τη νοημοσύνη και ευαισθησία τους, την αξιοπρέπειά τους;

Oμόφωνα οργισμένοι οι κεκράχτες της κομματοκρατίας, «επιφανείς» δημοσιογράφοι, κομματικοί εκπρόσωποι, αλλά και απλοϊκοί παρακεντέδες της εξουσιαστικής καμαρίλας, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους: Aυτοδικία, ανόσια βία το «γιαούρτωμα».

Aλλά γιατί; Προκαλεί σωματική κάκωση, αποβλέπει σε τραυματισμό, σε βλάβη της σωματικής ακεραιότητας; Γιαούρτι εκσφενδονίζουν οι πολίτες στον πολιτικό που τους προκαλεί, όχι πέτρες, ούτε καρέκλες. Eίναι άλλο πράγμα η αποδοκιμασία και άλλο η άσκηση σωματικής βίας. Kαι μάλιστα θα χαρακτήριζε κανείς το «γιαούρτωμα» μάλλον από τις επιεικέστερες, τις πιο «εξευγενισμένες» μορφές αποδοκιμασίας. Aρχετυπική έκφραση περιφρόνησης, αποστροφής και σιχασιάς είναι το φτύσιμο – ατιμωτική αποδοκιμασία. Πιο οργισμένη, οι σάπιες ντομάτες ή τα κλούβια (δύσοσμα) αυγά. Hπιότερη μορφή, το σφύριγμα, το γιουχάισμα.

H δεδομένη, σαφέστατη διαφορά της αποδοκιμασίας από την άσκηση βίας καταδείχνει και πόσο υγιές πολιτικό σύμπτωμα είναι, προπάντων σε πολιτεύματα εκφαυλισμένα, το «γιαούρτωμα». Στην Eλλάδα σήμερα ισηγορία δεν υπάρχει (ακόμα και τριάμισι εκατομμύρια υπογραφές πολιτών αν ζητούν δημοψήφισμα, πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων) – ο λόγος του πολίτη δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να γίνει ακουστός. H ψήφος του, υπονομευμένη και αυτή από το μαγείρεμα των εκλογικών νόμων, την απογόμωση της αποχής, τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλων, είναι αδύνατο να αντιπαλέψει την αυθαιρεσία.

H κομματοκρατία δεν απαγορεύει την πληροφόρηση του πολίτη, απλώς την εξουδετερώνει, όπως οι πυροτεχνουργοί τη βόμβα. O πολίτης πληροφορείται κάτι από την εγκληματική καταλήστευση του δημόσιου χρήματος, ίσως και ονόματα πολιτικών και κομματανθρώπων που ενέχονται στην κλοπή ακόμα και των χρημάτων των αναγκαίων για την εθνική άμυνα ή για τη δημόσια υγεία. Kαι ξέρει, με τεκμηριωμένη βεβαιότητα, ότι για όλα αυτά τα κατά συρροήν και εκ προμελέτης κοινωνικά εγκλήματα κανένας πολιτικός ή κομματάνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να τιμωρηθεί. Aκόμα και ποινικά αδικήματα του ιδιωτικού βίου των πολιτικών, χυδαίες παλιανθρωπιές, καλύπτονται από τη βουλευτική ασυλία.

Σε αυτά τα εμπειρικά για τον πολίτη δεδομένα, έρχεται να προστεθεί η δημόσια ακκιζόμενη αναιδέστατη πρόκληση: Πολιτικοί που εξασφαλίζουν τηλεθέαση με το γκροτέσκο των λόγων και των συμπεριφορών τους, βγαίνουν και ειρωνεύονται τον πολίτη, περιγελάνε τον πατριωτισμό του, περιφρονούν τη νοημοσύνη του, του φορτώνουν για δικό του έγκλημα την ανοχή της δικής τους φαυλότητας. Διόρισαν τα κόμματα την πελατεία τους, απειράριθμους διακινητές των συμφερόντων τους, πλημμύρισαν τον δημόσιο τομέα αργόσχολους χρυσοπληρωμένους κηφήνες, συνδικαλισμένη απληστία, τυραννίδα του κοινωνικού σώματος. Mπούκωσαν με ψηφοθηρικές επιδοτήσεις τάξεις και επαγγέλματα, εξαγόρασαν με τις κοινοτικές (για έργα υποδομής και σύγκλιση των οικονομιών) επιδοτήσεις εργολάβους ακαταμάχητης ασυδοσίας χάρη στα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης που ιδιοκατέχουν.

Kαι επειδή δεν τους έφτανε η κλοπή του εγχώριου χρήματος ούτε των ευρωπαϊκών «πακέτων», ξανοίχτηκαν οι πολιτικοί σε έναν ξέφρενο δανεισμό της χώρας, εφιαλτικόν, για είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια. Mόνο για να συνεχίζεται η αδίστακτη κομματική κραιπάλη. Ως την τελευταία στιγμή, ξεγέλαγαν την E. E. με ψεύτικα στοιχεία, βαυκάλιζαν την ελλαδική κοινωνία βεβαιώνοντας ότι «λεφτά υπάρχουν». Mε κατάληξη, να οδηγήσουν τη χώρα στην πιο εξευτελιστική χρεοκοπία και οικονομική υποδούλωση, να βάλουν την υπογραφή τους στην παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, περιουσία και αξιοπρέπεια. Σε τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ιστορικής παρουσίας, το ελληνικό όνομα μάλλον δεν γνώρισε τέτοιον διεθνή εξευτελισμό.

Aνεξέλεγκτοι, ατιμώρητοι, κυβερνάνε ακόμα σήμερα τη χώρα οι αυτουργοί του εγκλήματος. Kαι με ασύλληπτη θρασύτητα βγαίνουν και λένε στον δραματικά δοκιμαζόμενο από τις κακουργίες τους λαό ότι «μαζί τα φάγαμε»! Που σημαίνει: ναι, δώσαμε στην πελατεία μας σπάταλες παροχές, άδικες, ανήθικες, αλλά πελατεία μας είσαι εσύ, ο φαύλος λαός που δεν αρνήθηκες την προσφορά μας. Eμείς βάλαμε τους άνομους όρους του παιχνιδιού, αλλά κι εσύ δέχτηκες να συμπαίξεις, δεν αρνήθηκες να εξαγοράσεις με κομματική ένταξη τον βιοπορισμό σου, δεν είχες το ηθικό σθένος να αρνηθείς τη συναλλαγή. Λοιπόν, «μαζί τα φάγαμε».

Bέβαια, ο «μαζί τα φάγαμε» πολιτικός, με την περίσσεια της θρασύτητας, δεν εξήγησε ποτέ στους πολίτες αν μαζί τους το κόμμα του, με τη συνειδητή τους συγκατάθεση και όχι με την εκμετάλλευση των άλογων ορμεμφύτων τους, διαχειρίστηκε εγκληματικά την οικονομία της χώρας. O ίδιος πολιτικός δεν δικαιολόγησε ποτέ στους πολίτες της χώρας, πώς και υπηρετεί σήμερα, ως αντιπρόεδρος, έναν πρωθυπουργό στον οποίο, κατά καιρούς, καταλόγισε υστερήματα αναιρετικά κάθε δυνατότητας να τον εμπιστευθεί κανείς και να συνεργαστεί μαζί του. Oπως δεν δικαιολόγησε ποτέ στους πολίτες ο «μαζί τα φάγαμε», αν και μαζί του παραδώσαμε στους Tούρκους τον Oτσαλάν απαξιώνοντας την εντιμότητα της χώρας, αν μαζί παραδώσαμε στους Tούρκους τις βραχονησίδες του Aιγαίου, σαν «γκρίζες ζώνες», την τραγική εκείνη νύχτα των Yμίων.

Iσως το πρώτο δείγμα υγείας που εμφανίζει η ελλαδική κοινωνία, ύστερα από τρεις δεκαετίες βυθισμού στη χαυνότητα, να είναι το γεγονός ότι οι κομματάνθρωποι δεν τολμούν πια να εμφανιστούν σε δημόσιους χώρους, να περπατήσουν ανέμελοι στους δρόμους, όπως κάθε πολίτης με καθαρό μέτωπο. Ξέρουν ότι τους παραμονεύει παντού η αποδοκιμασία. Θα είναι δείγμα υπανάπτυξης οποιαδήποτε μορφή άσκησης βίας. Eίναι, όμως, παρήγορο δείγμα κοινωνικής υγείας η κοινή αποδοκιμασία. Tων αποδεδειγμένα τυράννων μας. Που ιταμότατα μας προκαλούν.

Anna’s new school

Και στα αγγλικά οι εργασίες!

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες σχετικά με το Νέο Λύκειο που προωθεί η Άννα Διαμαντοπούλου. Πολλές οι ενστάσεις και δικαιολογημένες. Η μεγαλύτερη αλλαγή ίσως είναι η εκπόνηση ομαδικών και ατομικών ερευνητικών εργασιών. Και εδώ χωράει πολύ συζήτηση, αλλά δείτε πώς ανοίγουν οι κερκόπορτες της άλωσης της ελληνικής γλώσσας. Κάποιες από αυτές τις εργασίες θα ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ!

Μετά δηλαδή το υποχρεωτικό μάθημα Αγγλικών στα παιδάκια πρώτης δημοτικού, όπου θα... εκπαιδεύονται με έναν ιδιότυπο τρόπο ως δίγλωσσα αφού θα ξεκινούν να μαθαίνουν παράλληλα ελληνική και αγγλική, το επόμενο βήμα είναι η εκπόνηση των εργασιών σε μια ξένη γλώσσα παραγκωνίζοντας την επίσημη γλώσσα του κράτους!

Δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα βεβαίως. Η κα Διαμαντοπούλου, μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, από την εποχή που ήταν επίτροπος στην ΕΕ έκανε προτάσεις ώστε να γίνει η αγγλική δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας. Τώρα κάνει ότι μπορεί από την θέση που βρίσκεται, να περάσει ανθελληνικές θέσεις. Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να αλλάξουν και τα Πανεπιστημιακά πτυχία ίσως και να επιβάλλουν κι εκεί την αγγλική ώστε να γίνεται αποδεκτό από ξένα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα; Δεν αποκλείεται!

Φυσικά κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι κατά στην γλωσσομάθεια. Αλλά όταν η εκμάθηση μίας γλώσσας γίνεται παραγκωνίζοντας την επίσημη του κράτους, ή όταν οι ενδοσχολικές εργασίες στο ελληνικό σχολείο να εκπονούνται στην αγγλική, τότε τα πράγματα μοιάζουν εξόχως επικίνδυνα. Γιατί η γλώσσα δεν είναι ένα απλό εργαλείο επικοινωνίας. Είναι σκέψη, ιδέες και πολιτισμός. Όταν υποβαθμίζεις την γλώσσα σου υποβαθμίζεις τον πολιτισμό σου.

Δυστυχώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν άκουσα να κάνει μνεία στο ζήτημα.

αἰέν ἀριστεύειν

Read more: http://volosgr.blogspot.com/2011/04/annas-new-school.html#ixzz1ILg98hp2

ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΣΟΚ...

Γράφει ο Κρούστης Αντώνης
http://www.fileleftheros1966blogspot.com/

Θυμάμαι, σαν χθες, το 1981 τις εκδηλώσεις λατρείας του κόσμου στον Ανδρέα Παπανδρέου όταν τους έλεγε από μικροφώνου «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» αυτοί να του απαντούν «έ«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» «έξω οι βάσεις του θανάτου» και τούμπαλιν «η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες» και μέσα στο γενικό παραλήρημα υπόσχονταν και κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και...
ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια.
Δεν πέρασε και πολύς καιρός από την πανηγυρική του εκλογή και διαπίστωσα ότι οι εξετάσεις αντί να καταργηθούν άλλαξαν ονομασία και έγιναν από «πανελλαδικές» σε «¨πανελλήνιες», το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ.» έγινε «μένουμε μέσα και παλεύουμε» και όσο για το «κράτος της δεξιάς» αντικαταστάθηκε σε « βαθύ ΠΑΣΟΚ» που θα ζήλευαν πολλά από τα καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης (30 χρόνια μετά η διγλωσσία βασιλεύει από το «λεφτά υπάρχουν» στο μετεκλογικό «δεν υπάρχει σάλιο» θυμίζοντας επίσης ότι οι «βάσεις του θανάτου» που θα έφευγαν τότε, τώρα βομβαρδίζουν την Λιβύη.).
Στην Δημοκρατία, η κρατική τηλεόραση έγινε άκρως κομματική αφορίζοντας οποιαδήποτε άποψη της αντιπολίτευσης, δια στόματος Μαρούδα-Ρουμπάτη-Λαλιώτη-Κουτσόγιωργα και Σία, με το γνωστό «εσείς δε δικαιούστε δια να ομιλείται». Η επιχείρηση άλωσης του τύπου μέσω Κοσκωτά και η ψήφιση εκλογικών νόμων, για να μην μπορέσει κανείς να κυβερνήσει με άνετη πλειοψηφία, προδίκαζε τις προθέσεις των ευαίσθητων δημοκρατικών αντιλήψεων σοσιαλιστικού τύπου.
Στο δημόσιο τα «γαλάζια παιδιά» αποκλείσθηκαν, με την σειρά τους τώρα, και από τους διορισμούς αλλά και από τις εσωτερικές προαγωγές. Οι κρατικοποιήσεις εταιρειών και οι κοινωνικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών έπεσαν στα χέρια των Πρασινοφρουρών χωρίς καμία διοικητική ικανότητα και εμπειρία.
Οι διορισμοί από το παράθυρο, η αντιπαραγωγικότητα, και η διαφθορά (της οποίας ο πήχης ορίσθηκε δια στόματος ΑΝΔΡΕΑ στα 500εκ δραχμές ) έφεραν την χρεοκοπία και τον όλο αυξανόμενο εξωτερικό δανεισμό.
Στους Δήμους και Κοινότητες, στα διοικητικά συμβούλια, στα πανεπιστήμια ,στις ΔΕΚΟ, στα σωματεία και όπου γίνονταν εκλογές, η σύμπραξη των «προοδευτικών δυνάμεων» καθιστούσε την Δεξιά παράταξη παντού μειοψηφία, αλλά συσπειρωμένη φοβικά ,υιοθετώντας σιγά σιγά τις πρακτικές τους και ενίοτε την ρητορική τους μέχρι την τελική μετάλλαξη της.
(Αργότερα κατάλαβε η αριστερά την παγίδα του ΠΑΣΟΚ και αποκόπηκε, χάνοντας όμως το συγκριτικό πλεονέκτημα, να αυτοπροσδιορίζεται, σαν τον μοναδικό εκφραστή των συμφερόντων του λαού)
Στην οικονομία οι αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων (με δανεικά) , η καθιέρωση της ΑΤΑ, τα πλαφόν στις τιμές, η αύξηση στην φορολογία των επιχειρήσεων, έφερε την αποβιομηχάνιση της χώρας, την ακρίβεια και την ανεργία αλλά η Σοσιαλιστική Αποστόλη όφειλε να διατηρήσει την επίπλαστη ευτυχία των πολιτών έστω και με δανεικά αναθέτοντας την πληρωμή του λογαριασμού στην επόμενη γενιά.
Το Κράτος Πρόνοιας έγινε η βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας, αρχής γενόμενης από τις συντάξεις Εθνικής Αντίστασης, νεοσσών τότε, τις αναπηρικές, όντας υγιών και τις πρόωρες ,νέων εμφανώς, δημιουργώντας έναν παράδεισο επί της γης, οι περισσότεροι να μην δουλεύουν και οι λιγότεροι να περνούν καλά δίνοντας την εντύπωση ότι αυτό θα διαιωνίζεται αενάως..
Στην νοοτροπία. Οι αλλαγές που επήλθαν στον οικονομικό στίβο συνοδεύτηκαν και με απαξίες από ριζωμένες αρχές που χαρακτήριζαν τον έλληνα, όπως η εργατικότητα και η προσπάθεια, η τιμιότητα και η αξιοπρέπεια, λοιδορήθηκαν άνθρωποι με πίστη στην θρησκεία και στις παραδόσεις , απαξιώθηκαν αρχές και αξίες, δίνοντας την χαριστική βολή στην κοινωνική συνοχή και συνέχεια του έθνους ,με το νεύμα του ΑΝΔΡΕΑ στην πολυαγαπημένη του Μιμή, μπροστά στους φρενήρεις οπαδούς του, που τυφλά αποδέχονταν σαν στάση ζωής ότι έκανε και έπραττε ο ΑΛΑΘΗΤΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ εγκαινιάζοντας και απενεχοποιώντας παράλληλα ένα νέο ήθος στην οικογενειακή και πολιτική ζωή του τόπου.
Η «δεξιά παρένθεση»1990-1993 επιχείρησε να διορθώσει (ίσως η μόνη) τα κακώς κείμενα, όπως μείωση δαπανών, πάγωμα διορισμών, ιδιωτικοποιήσεις, επαναφορά των φυσικών νόμων της αγοράς, προσφορά και ζήτηση, μείωση του εξωτερικού δανεισμού, αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, επίλυση του ασφαλιστικού, μείωση της φορολογίας κλπ κατορθώνοντας σε τρία χρόνια η Ελλάδα να παρουσιάζει Δημοσιονομικό ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ.
Επιστρατεύτηκαν όλα τα αντιδεξιά σύνδρομα, οι προοδευτικές δυνάμεις πάλι ενωμένες αντιπαρατάχθηκαν απέναντι στον αιμοβόρο νεοφιλελευθερισμό που με γνήσιο εκπρόσωπο του, τον Δράκουλα Μητσοτάκη, ήρθε να κατασπαράξει τα κεκτημένα των ελλήνων.
Τελικά οι «δυνάμεις της ακινησίας» βρήκαν τον εκφραστή τους εντός των πυλών και η προσπάθεια κατέρρευσε.
Έκτοτε από το 1993-2009 όλα τα κόμματα εξέτρεφαν ένα ΚΡΑΤΟΣ-ΤΕΡΑΣ που τους εξασφάλιζε κομματική πελατεία και νομή της εξουσίας. Οποιαδήποτε φωνή (Ανδριανόπουλος, Μάνος και Αλέκος Παπαδόπουλος) που έκρουε τον κώδωνα του κίνδυνου μιας πορείας που οδηγούσε στο κενό, την εκλάμβαναν σαν ενόχληση από την εθνική τους ραστώνη.
Τώρα, το 2011, στην Ελλάδα έχουμε μια χρεοκοπημένη οικονομία, μια Δεξιά που επιμένει να ρητορεύει Αριστερά, μια Αριστερά που σεναριολογεί όπως η Ακροδεξιά, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που ονειρεύεται τους πάλαι ποτέ ουτοπικούς παραδείσους του υπάρξαντος σοσιαλισμού και ένα ΠΑΣΟΚ μεταλλαγμένο από τον ιστορικό ρεαλισμό να ψηφίζει φιλελεύθερες πολιτικές που ποτέ δεν εφαρμόζει.
Αν ήμουν ΠΑΣΟΚ θα αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να κουνάω την ίδια σημαία τότε και τώρα με διαφορετικά συνθήματα;
Αν ήμουν ΠΑΣΟΚ, θα ρώταγα τον εαυτό μου, τι είναι αυτό που με κάνει να βρίσκομαι προσκολλημένος σε έναν πολιτικό χαμαιλέοντα;
Αν ήμουν ΠΑΣΟΚ θα αποφάσιζα τι πρέπει να είμαι, πολίτης ή οπαδός;
Αν ήμουν Αριστερός θα απεγκλωβιζόμουνα από τις κομματικές καθοδηγήσεις της «ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ», θα απελευθερωνόμουν από τα «φοβικά σύνδρομα» που με κρατάνε συσπειρωμένο σε ουτοπίες του περασμένου αιώνα, θα έκανα σκληρή κριτική στο σάπιο, αλλά παράλληλα θα έδινα προοπτικές λύσης των σημερινών σύγχρονων και πολύπλοκων προβλημάτων, δημιουργώντας ένα νέο όραμα βάσει της ιδεολογικής μου αντίληψης.
Αν και ήμουν Δεξιός, εκνευρίζομαι που η σημερινή ηγεσία της παράταξης ρητορεύει αριστερίστικα και πολιτεύεται δεξιότερα της παραδοσιακής Δεξιάς . Η στάση αυτή μου θυμίζει έντονα ιδεολογική αστάθεια, πολιτικό αμοραλισμό, ευκαιριακό πολιτικαντισμό, κρατικιστική αντίληψη, ελληνική τσαπατσουλιά δηλ. ΠΑΣΟΚ.
ΕΥΤΥΧΩΣ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΑΣΤΕΓΟΣ , ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ !!!