Ο ΥΠΑΚΟΥΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ…ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

Αν η υπακοή ήταν ταυτισμένη με την υπευθυνότητα, ο άνθρωπος δε θα είχε σηκωθεί στα δυο του πόδια κι ο Γαλιλαίος θα είχε πεισθεί ότι η Γη είναι τόσο επίπεδη όσο ο εγκέφαλος των εξουσιαστών του. Αν η υπακοή ήταν κι υπευθυνότητα ο άνθρωπος θα ήταν άλογο ον ανίκανο να σκεφτεί και να επιλέξει. Διατυπώνω το αξίωμα μετά λόγου γνώσεως και θα μπορούσα να το υπερασπιστώ γράφοντας δέκα διδακτορικά σε διαφορετικούς τομείς με μούσα τον Προμηθέα, με αχίλλειο φτέρνα τα αισθήματα και με πίστη στον άνθρωπο τον ικανό για συλλογικά και υποκειμενικά θαύματα. Ομως, αυτός ο υποκριτικός θαυμασμός για την αυτοκρατορική, στυγνά καπιταλιστική Ιαπωνία, που εκφράζεται με όρους αγοράς επί των πτωμάτων του λαού της, μου φέρνει αναγούλα. Χτυπημένη η χώρα - ως γεωγραφικός και πολιτικός τόπος στα όρια του κράτους - από απίστευτης βιαιότητας φυσικά φαινόμενα και σχεδόν αποτελειωμένη από τη φρίκη της πυρηνικής ενέργειας, αφημένης, ως μέσο παραγωγής, αγαθό και εν τέλει εμπόρευμα, στα χέρια πολυεθνικών αντιλαϊκών εκ φύσεως αθλίων συμφερόντων, με εξοργίζει ως την ανάσταση και την επανάσταση της κυρίαρχης λογικής.


Θαυμάζουν την καπιταλιστική γύμνια που άφησε εκατομμύρια απογόνους της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι σε απόγνωση, με μια κούπα σούπα και μια φέτα ψωμί ανά τρία άτομα σεισμόπληκτα, τσουναμόπληκτα και ραδιενεργόπληκτα, οι ίδιοι που θαυμάζουν τη στήριξη του γιεν. Οι ίδιοι που συνεταιρίζονται με τους μοναρχοδικτάτορες του αραβικού κόσμου δεκαετίες τώρα, βάφοντας το πετρέλαιο κόκκινο απ' το αίμα των λαών, εξάγουν τη δημοκρατία που θέλει τους Ιάπωνες υπάκουα θύματα της αφροσύνης, εργαζόμενους - απεργούς στις γιγάντιες πολυεθνικές, και υπεύθυνους όσους υπακούουν στα συμφέροντα ψηφίσματα του ΟΗΕ, του Αραβικού Συνδέσμου μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... Μπλιαχ, φαρισαίοι της ιμπεριαλιστικής οικονομοκρατίας των παράπλευρων απωλειών της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν.

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές και απελπίζομαι πεισμώνοντας για την περιφρόνηση της λογικής ότι η καταστροφή των ανθρώπων και του μέλλοντός τους κυρίως στην Ιαπωνία είναι τεράστια απ' τη φύση αλλά εξουθενωτική απ' των ανθρώπων τα έργα, όπως τα φθηνά κερδοφόρα πυρηνικά τέρατα, η πολιτισμένη λύση επιβάλλει σιωπή για την εισβολή στο Μπαχρέιν, στήνει πόλεμο αλά Σερβία στη Λιβύη, ετοιμάζει ένα απέραντο Ιράκ μες στη Μεσόγειο και θέλει την Ελλάδα τόσο υπάκουη και τόσο ανεύθυνη ώστε να ανοίγει τη Σούδα στο έγκλημα το διαρκές του ωμού ιμπεριαλιστικού ολοκαυτώματος.

Τις εγκαυματικές σκέψεις τα λαμόγια του παιγνίου «ο φόνος φέρνει χρήμα» προσπαθούν να τις καταπραΰνουν με τα γιαούρτια του Πάγκαλου ωσάν όλοι να διαθέτουμε το νου του κουνουπιού που εξαϋλώνεται εκτός έλους. Αμείλικτα ερωτήματα φυτρώνουν σαν κάκτοι λυτρωτικοί που συγκρατούν νερό στην έρημο του επικερδούς χαλκείου:

Ποιος θυμάται την Παλαιστίνη τώρα; Την ιντιφάντα; Το τείχος των Ισραηλινών; Τους αιχμάλωτους της Δ. Οχθης και της Γάζας; Ποιος ΟΗΕ; Ποιο Σ. Ασφαλείας; Ποιος Αραβικός Σύνδεσμος;

Ποιος θα μιλήσει ΤΩΡΑ για τα πυρηνικά του Ισραήλ λίγο πιο κάτω απ' το τουρκικό Ακούγιου; Οι υπάκουοι στη διεθνή κοινότητα των αφεντικών ή μήπως οι ανυπάκουοι και γι' αυτό υπεύθυνοι λαοί της Γης;

Τώρα είναι η ώρα να νικηθεί ο θάνατος των λαών με ανυπακοή στη «φύση» του καπιταλισμού ανίκανου να σώσει τους ανθρώπους απ' τη φύση που δεν πολιτεύεται, δε δαμάζεται και αντιστέκεται στο βιασμό του κέρδους...

Υ.Γ. δικό μου.

Δεν έγινα κομμουνιστής.

Ούτε η Λιάνα είναι.

Οµιλία Δασκάλου για την 25η Μαρτίου

-Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους µαθητές µου, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη,
Αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21,
Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει
Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα
Τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις,
Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο
Και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω για αλλού
Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία
Ή και περισσότερα χρόνια,
Θα σου µιλήσω σταράτα
Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου.
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις,
Οι µαθητές που δίδαξα φέτος
Στην συντριπτική τους πλειονότητα µε σεβάστηκαν,
Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές
Δε µε σεβάστηκαν, µε προσέβαλαν κατ' επανάληψη.
Με έργα, µε λόγια, µε ύβρεις,
Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος
Που µε σόκαρε, που µε έβαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει
Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο,
Πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος
Το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά
Και στο ηθικοπλαστικό του έργο,
Στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία
Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας,
Των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε
Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση,
Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,
Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,
Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,
Θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,
Θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµβουλή από ένα δάσκαλο,
Σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη,
Που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν,
Για να καταλάβει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια
Ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.
Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο
Και έµαθε πέντε κολλυβογράµµατα,
Για να µας πει την ιστορία του βίου του,
Το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο,
Και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη
Να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε,
το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας,
Τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
Τον µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς,
Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά µάθαµε σαν µπέσα,
Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα.
Να αναλαµβάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον,
Να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφβßία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του
Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου,
του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,
Συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του
Κι έπειτα φυλακίστηκε,
Για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά,
Σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους,
Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα
Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει
Από την κυβέρνηση µια πλούσια σύνταξη,
Απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείβει πολύ καλά,
Λέγοντας ψέµατα, για να µην προσβάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά.
Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα,
Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας,
Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα
Για εσάς και για το µέλλον της οικογένειας που
Αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαµβάνοµαι
Πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική,
Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος
των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών,
της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,
Περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά
Και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα
και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους
σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν βλέπω την εποχή µας
Να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση,
Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,
Να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,
Μόνο σε εσάς ελπίζω,
Στην ειλικρινή σας διάθεση
να αγωνιστείτε,
να αντισταθείτε,
να πολεµήσετε,
να νικήσετε.
Μη µας απογοητεύσετε.

___________________________________________________________

Πηγή: http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/1588/64/lang,el/

Για τη μέρα που ξημερώνει...

Άρθρο του Ν. Α. Καλογεροπούλου

Το παρόν αποτελεί συνέχεια της σειράς ερωτηματικών με τα οποία τελείωνε το προηγούμενο άρθρο μου. Έχουμε φθάσει στο τέλος μιας μακράς διαδικασίας που έχει αρχίσει από το 1973 και φθάνει σήμερα να πλησιάζει τον τελικό της σκοπό. Δεν θα σταματήσω να το τονίζω, όπως ο Κάτων. Delenda Carthago και Delenda η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδος. Την θέση του Κάτωνος έχουν σήμερα οι κληρονόμοι του ιστορικού γεγονότος που λέγεται «το Ανατολικό Ζήτημα». Άρχισε επί Αικατερίνης συνεχίζεται με την Ιερή Συμμαχία και υπάρχει ολοζώντανο μέχρι σήμερα, Το μόνο που έχει αλλάξει είναι οι πρωταγωνιστές και τα αίτια. Όχι όμως και οι προθέσεις των Ισχυρών. Τα αίτια τότε ήσαν «ο δρόμος προς τις Ινδίες». Σήμερα είναι «ο θεός Πετρέλαιον». Και είναι η σαθρή βάση όπου, με την ευθύνη των Αμερικανικών κυβερνήσεων, ετέθη εξ αρχής το θέμα του Ισραήλ. Για το τελευταίο θα βρω ευκαιρία να επανέλθω άλλη φορά διότι δεν είναι το κύριο θέμα αυτού του άρθρου. Με συντομία θα πω ότι η σαθρότης της βάσεως είναι ότι η δίκαιη απόφαση για ίδρυση του κράτους ακολουθείται με την άδικη μεταχείριση του λαού της Παλαιστίνης ο οποίος, εξ αρχής εθεωρήθη, αλαζονικά από τις ΗΠΑ, ως λαός εσχάτης κατηγορίας. Το ότι δεν απεκατεστάθη ταυτοχρόνως ο λαός της Παλαιστίνης με ένα πλουσιοπάροχο είδος Σχεδίου Μάρσαλ έχει οδηγήσει σε τραγικό αδιέξοδο που είναι και η κύρια, μάλιστα η μοναδική, αιτία της εξαπλώσεως της τρομοκρατίας και του Μουσουλμανικού κινδύνου που διείδε, κάπως αργά, ο Huntington. Οι ΗΠΑ επήραν αλαζονικά, μετά τον πόλεμο, τον ρόλο της Πλανητικής Ηγεμονίας. Αρχικώς τελείως άπειροι και ανώριμοι, απεδείχθησαν ανίκανοι να μάθουν από τα πάθη τους. Ανιστόρητοι θεμελιωδώς, δεν αντελήφθησαν τίποτε από την σοφή πολιτική ψυχολογικής διεισδύσεως του μαθητή του Αριστοτέλους Αλέξανδρου την οποίαν κατόπιν εφήρμοσαν οι Ρωμαίοι με μίαν Pax Romana όπου κυριαρχεί το Ρωμαϊκό Δίκαιο, που εκράτησε σταθερά πάνω από 700 έτη με συνέχειαν άλλων 1000 θαυμαστών ετών της Βυζαντινής κυριαρχίας. Μετέβαλαν την Pax Romana σε obese αλαζονία που κατέληξε να δημιουργήσει τον τύπο του Ugly American (όπως το έδειξε ένα ομώνυμο φιλμ με ευρεία απήχηση). Αλλά η Πλανητική απόπειρα Αυτοκρατορίας συνεχίζεται, φθίνουσα, μέχρι σήμερα. Οδηγείται αργά αλλά σταθερά στο τελευταίο στάδιο επιθανάτιου ρόγχου με παραληρήματα που αναβιώνουν τις Χιτλερικές παραισθήσεις περί Νέας Τάξεως Πραγμάτων και Lebensraum ανάμικτες με τις Σταλινικές ουτοπίες περί Παγκόσμιας Κυβέρνησης (είδους 4ης Διεθνούς!) για την οποίαν ο ημέτερος πρωθυπουργός εδήλωσε ότι ...«πρέπει να βιαστούμε»! Το τραγικόν αυτής της ανήκεστης ασυναρτησίας παραλογισμών δεν είναι τόσον το ότι η Ελλάς βρίσκεται μέσα στο μάτι του τυφώνος αλλά ότι βρίσκεται εκεί να παραδέρνει χωρίς πηδάλιο και χωρίς πηδαλιούχο.
Τι συνέβη ακριβώς, το έχουμε όλοι οι Έλληνες συνειδητοποιήσει; Πώς μία χώρα και ένας περήφανος λαός, από το 1953 μέχρι και το 1973 προχωρούσε με ετήσια αύξηση του ΑΕΠ 8% και των ιδιωτικών επενδύσεων 10% του ΑΕΠ και ΞΑΦΝΙΚΑ (πράγματι ξαφνικά) με την έλευση του «Εθνάρχη» φθάνει το 1975 σε αύξηση ΑΕΠ 3,5% και, το τραγικότερο, πτώση των ιδιωτικών επενδύσεων στο ...0,6%; Μηδέν, κόμμα έξη, που συνεχίζεται και μετά την έλευση το 1981 του «Χαρισματικού» ο οποίος, κατά την Τσαρούχειον δήλωση ...«μεγάλος οικονομολόγος» εξ Αμερικής, κατόρθωσε να κατεβάσει το ΑΕΠ στο 1,5%! Και έκτοτε η συνέχεια της εκκολάψεως με τον αχαλίνωτο δανεισμό για εξαγορά ψήφων, με το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» τα δανεικά, με την δαιμονοποίηση και δίωξη του επενδυτή επιχειρηματία, με την Orwellική κοπρολόγηση λέξεων όπως πατρίδα, έθνος, προσπάθεια πρωτιάς, αγώνας για εργασία και βελτίωση, με την πιστή εφαρμογή της αποδιδομένης δήθεν στον Kissinger εθνικής εξουθενώσεως και ευτελισμού αλλά εφαρμοζομένης από πλήθος προθύμων «Ελλήνων», η από 1975 εκκόλαψις τελικώς έτεκεν όχι μυν αλλά όρος. Η Πτώχευση με μουσική υπόκρουση το περίφημο τραγούδι που ξαναθυμόμαστε «Βρέχει στην φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου». Και παρηγοριά για καλύτερες μέρες το ...Μνημόνιο, ύστερα από ...«σκληρή διαπραγμάτευση» του αδαούς πηδαλιούχου με το ...μηδέν στο πηλίκιο και στο σπασμένο πηδάλιο!
Βεβαίως ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος πιστεύει ότι η Ελλάδα ΔΕΝ θα χρεοκοπήσει. Έχει χρεοκοπήσει ήδη από το 1984 (το 1984!) όταν έγραφα στο βιβλίο μου Ο Μαρξιστικός Μύθος (σελ. 37 Σημ. 2) «η οικονομική καταστροφή της Ελλάδος είναι τόσον ιστορικώς τελεσίδικη όσο και η Μικρασιατική καταστροφή». Και προσθέτω τώρα: για τους ίδιους λόγους! Ποιους ακριβώς; Αλλά πώς είναι δυνατόν ένας λαός που ανέδειξε την πρώτη Ναυτιλία στον κόσμο (αναπτυσσόμενη εκτός Ελλάδος), που δοξάστηκε με δύο βραβεία Νόμπελ και μεγάλους καλλιτέχνες στο εξωτερικό, που επί μία εικοσαετία (1953-1973) είχε την δραχμή ως «σκληρό νόμισμα», που ήταν δεύτερος στην ανάπτυξη μετά την Ιαπωνία, που όλη η Ευρώπη μίλαγε για το «ελληνικό οικονομικό θαύμα», πώς είναι δυνατόν αυτός ο λαός ΞΑΦΝΙΚΑ να γίνει διεθνώς περίγελως ως τεμπέλης, ως απατεών, ως ΤΙΠΟΤΑ; Πώς είναι δυνατόν αυτός ο λαός να βλέπει τα παιδιά του να μαθαίνουν στο σχολείο από την ΓΓ του Υπουργείου Παιδείας ότι «δεν είναι Έλληνες», να ακούει από τον πρωθυπουργό Σημίτη ότι πρέπει «να αποτρέψει με κάθε κόστος την ιδέα του έθνους», να βλέπει τον νυν πρωθυπουργό του να λέει στον Ερντογκάν σαν ψοφοδεής ραγιάς «φοβάμαι μη μου επιτεθείς και μου πάρεις κανένα νησί»; Ποιοι και γιατί τον έκαναν να ντρέπεται για την Ιστορία του και για τα «κίνητρα» που τον έφεραν στην Επανάσταση του 1821;;
Θα πω με λίγα λόγια τον λόγο για όλα αυτά. Μετά την εξουθένωση του πολέμου και την «ολόμαυρη ράχη» που άφησε η κομμουνιστική ανταρσία, οι Αμερικανοί βοήθησαν στην οικονομική ανάπτυξη. Όχι από φιλελληνισμό αλλά διότι εσκέφθηκαν ότι αν τον αφήσουν στην εξαθλίωση θα γινόταν κομμουνιστής – ναι, αυτό μου έλεγαν! Αλλά με τον θρίαμβο της 20ετίας, την εισροή των Ελλήνων της διασποράς και του επενδυτικού κεφαλαίου προς την πατρίδα, είδαν ότι η κατάσταση του προτεκτοράτου κινδύνευε να τους ξεφύγει από τα χέρια. Η Ελλάς «κινδύνευε» να γίνει μεγάλη Οικονομική Δύναμις. Έτσι, όπως ο Μαρδόνιος, ανεζήτησαν τους πρόθυμους Εφιάλτες. Είναι πάντοτε παρόντες στην Ιστορία της Ελλάδος, από την αρχαιότητα. Έχουν άλλοτε την ωραία μορφή του Αλκιβιάδη, άλλοτε την αποκρουστική του Σατύρου. Τότε ακούστηκαν οι φωνές για το «μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που πίνει το αίμα του λαού». Τότε άρχισε ο διωγμός των επενδυτών με την επιδοκιμασία των αγυρτών «καλά κάναν και τους τα πήρανε». Τότε ξεριζώθηκε κάθε βιομηχανία που μόλις είχε αρχίσει να φυτρώνει και αναπτύσσεται. Τότε ογκούται ανδρούμενη η 5η Φάλαγξ που είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται επί Χίτλερ και για την οποίαν σήμερα διατίθενται μεγάλα ποσά από τους διάφορους Σόρος, τα διάφορα Αμερικανικά Ιδρύματα και τις υπαγορεύσεις προς τους ημετέρους αεί θαμώνες της Λέσχης Bildenberg. Τότε, μπροστά στην φυγή του κεφαλαίου των επενδυτών που οι αγύρτες «πηδαλιούχοι» προκάλεσαν, άρχισε ο ασύστολος δανεισμός με τις παροχές για την εξαγορά ψήφων. Το χρέος, από τα 700 εκατ. Δολάρια το 1973 που το άφησε η Χούντα, οι αγύρτες της πολιτικής το έφθασαν 400 δισεκατομμύρια! Και η Ελλάς έγινε ΤΙΠΟΤΑ. Διατί απορούμε γι’ αυτό το κατάντημα; Όλα αυτά «τυχαίως» έγιναν; «Ο όφις με ηπάτησε» είχε πει η αγαθή πρωτόπλαστη. Λαός «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» είπε ο ποιητής. Η φιλοσοφία του Ανατολικού Ζητήματος υπό μακράν εκκόλαψη πλέον των 35 ετών έτεκεν τελικώς όρος. Το 1855 ο Τσάρος Νικόλαος Α’ άκουγε τον Βρετανό Πρέσβυ να θέτει την απαράβατη ντιρεκτίβα: «Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ η Ελλάδα να γίνει Μεγάλη Δύναμη». Και ούτω «επληρώθη το υπό του Προφήτου λεχθέν».

(Οι εκπομπές του Ν. Καλογεροπούλου από το ΗighTV μεταδίδονται μέσω του Γαλλικού Dailymotion.fr – χτυπήσατε Google, γράψατε Dailymotion.fr, στο εκράν άνω αριστερά γράψατε Kaloy)
Το κατωτέρω άρθρο θα δημοσιευθεί στο περιοδικό Ηλιαία Απριλίου 2011

--
Ανάρτηση Από τον/την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ στο ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ τη 3/23/2011 12:06:00 μμ

Υ.Γ. δικό μου.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ κι όχι ως φάρσα…

Επιμύθιο κατά Λαζόπουλου.

Τάδε έπραξε ο Τζίμης...

...και τόσα εισπράττει ο Λάκης.

Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, οι διαπραγματεύσεις που κάνει ο Μέγας Αριστερός (με την 735 BMW) και υπερασπιστής(;) των απανταχού φτωχών Λάκης Λαζόπουλος με τον Alpha έχουν ως εξής: Ζητάει για τη νέα σεζόν......... 5.100.000 για 30 εκπομπές. Δηλαδή 170.000...ευρώ ανά εκπομπή. Με δεδομένο ότι ο καθαρός χρόνος (εκτός διαφημίσεων) είναι περίπου 2 ώρες, αυτό σημαίνει ότι το "ταλέντο" Λάκη του Αριστερούλη εκτιμάται από τον ίδιο σε 1.416 ευρώ ανά λεπτό! Χωρίς να υπολογίζεται το added value και τα "παράπλευρα έσοδα" όπως π.χ. η τζάμπα διαφήμιση του θεάτρου του ή οι πωλήσεις δικαιωμάτων. Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα ο Λάκης ο Αριστερούλης πούλησε τα δικαιώματα προηγουμένων εκπομπών σε εκδοτικό οίκο για ...μόλις 7.000.000 ευρώ (Επτά Εκατομμύρια Ευρώ!!!) Υ.Γ.: Κι εσύ Έλληνα (μακάκα όπως σε λέει ο Λάκης ο Αριστερούλης) κάθεσαι και βλέπεις τον "φίλο" του λαού και την προπαγάνδα του…και το χειρότερο όλων... τον πιστεύεις...

Υ.Γ. δικό μου.

Το κειμενάκι αφιερώνεται σ’ όλους εκείνους που επιμένουν να χάνουν τα βραδινά της Τρίτης στο γυαλί.

Θα τον άφηναν στο γυαλί αν σατίριζε την πραγματικότητα;

Θα του έδιναν όλο αυτό το μαύρο χρήμα;

Αυτή είναι η «σάτιρα» των ημερών μας.

Καληνύχτα σας.

Κάντε οικονομία κι αγοράστε βαζελίνη.

ΟΙ ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΙ ΔΕΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΟΥΝ ΟΤΑΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ

Αναρτήθηκε από τον/την ΜπαρμπαΝίκος στο Μαρτίου 18, 2011

Οι Γιαπωνέζοι, σαν μια πολιτισμένη και κυρίως σαν μια ομοιογενής κοινωνία (με τα ίδια ήθη και έθιμα), δεν κλέβουν και δεν αρπάζουν τα αγαθά του διπλανού τους, όποτε τους βρίσκει συμφορά.
Του Jared Taylor, ειδικός του AR News
Τα μέσα ενημέρωσης διαπιστώνουν, ότι μέχρι στιγμής δεν σημειώθηκαν ούτε έχουν αναφερθεί περιπτώσεις λεηλασίας και άτακτων συμπεριφορών, σαν επακόλουθα του σεισμού και του τσουνάμι στην Ιαπωνία. Οι κάτοικοι ζαλισμένοι (απ’ τη συμφορά) έχουν επιστρέψει στα κατεστραμμένα σπίτια για να διασώσουν ό,τι μπορούν, αλλά κανείς δεν ανησυχεί για τους κλέφτες. Χιλιάδες άστεγοι, περιμένουν πειθαρχημένα, ήσυχα και ευγενικά, μέχρι να φτάσει η επείγουσα επισιτιστική βοήθεια και το νερό.
Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη μετά τον σεισμό στην Αϊτή τον περασμένο Ιανουάριο, ή τον τυφώνα Κατρίνα το 2005, η διαφορά δεν μπορούσε να είναι πιο έντονη. Σε αμφότερες τις (άλλες) περιπτώσεις, υπήρξε μια σχεδόν άμεση μετάβαση στην αγριότητα, με αστυνομικούς που συμμετείχαν και αυτοί στις λεηλασίες. Στη Νέα Ορλεάνη, τα κέντρα οργάνωσης της εκκένωσης, έγιναν κέντρα εφιαλτικής βίας και ανομίας, και η Εθνική Φρουρά έπρεπε να είναι οπλισμένη για να συνοδεύει τις αποστολές ανακούφισης. Στην Αϊτή, οι σκηνές στις πόλεις για τα θύματα του σεισμού, έγιναν σκηνές για μαζικούς βιασμούς.
Αποσπάσματα από μια άλλη σημερινή είδηση, αναφέρονται σε δύο Αμερικανούς “εμπειρογνώμονες” σχετικά με το γιατί οι Ιάπωνες εκδηλώνουν μια τόσο καλή συμπεριφορά. Ο Gregory Pflugfelder του Πανεπιστημίου Κολούμπια λέει, ότι είναι επειδή, σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, οι Ιάπωνες δεν είναι ατομικιστές και νοιάζονται για την ομάδα. Η Merry White του Πανεπιστημίου της Βοστόνης λέει, ότι οι Αμερικανοί επιδίδονται στο πλιάτσικο και στις ταραχές, εξαιτίας της απογοήτευσης για “άγρια εκμετάλλευση” και κατηγορούν όλους τους άλλους για την ανυπαρξία κοινωνικής συνοχής.
Λάθος. Είναι ανίκανοι όλοι αυτοί, που ως συνήθως, αποφεύγουν να εξετάσουν τον συγκεκριμένο λαό, και δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να δουν, ότι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Ιαπωνίας είναι, ότι δεν έχουν ξένες μειονότητες. Είναι αδύνατο-και εννοώ αδύνατο- να φανταστεί κανείς οποιονδήποτε μαύρου πληθυσμό σε όλον τον κόσμο, να συμπεριφέρεται σαν τους Ιάπωνες.
Δεν μιλάμε μόνο για μαύρους. Τι γίνεται αν μια καταστροφή χτυπήσει στο Μεξικό ή στην Ινδονησία ή στην Ινδία ή στην Αίγυπτο ή στην Κολομβία;;; Σίγουρα θα υπάρξουν εκτεταμένες λεηλασίες. Εγγενείς υπηρεσίες (που προορίζονται για παροχή) αρωγής, θα αποκομίζουν τεράστια κέρδη, αφού θα πωλούν τις (αφίξεις) δωρεάν βοηθειών, αντί να κρατούν μακριά κάθε ληστή. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι που θα στέλνουν βοήθεια, θα βλέπουν τα φορτηγά με τα τρόφιμα ακινητοποιημένα. Η ανθρώπινη φαυλότητα θα καθιστούσε τη συμφορά μια απέραντη κόλαση για τους επιζώντες.
Η καθηγήτρια Merry White λέει, ότι το πραγματικό ερώτημα είναι, γιατί λαφυραγωγούν οι Αμερικανοί, και γιατί δεν το κάνουν οι Ιάπωνες. Λάθος και πάλι. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι λαφυραγωγούν (λεηλατούν), εάν οι δυνάμεις της τάξης απουσιάζουν (ή συμμετέχουν στις λεηλασίες), και αυτό δεν έχει να κάνει με τον «ατομικισμός» ή «άγρια εκμετάλλευση και τα κενά της εξουσίας”. Αυτή είναι η φύση τους.
Οι «ειδικοί» τοποθετούνται επίσης λανθασμένα, με το να μιλάνε για “Αμερικανούς” σαν να υπάρχει μόνο ένα είδος ανθρώπων. Όλοι γνωρίζουμε ότι, αν τα φώτα σβήνουν, θα υπάρξει πρόβλημα στο Ντιτρόιτ, αλλά όχι στο Πόρτλαντ, και ο καθένας ξέρει γιατί: Το Ντιτρόιτ κατοικείται από μαύρους και το Portland από λευκούς. Θα πρέπει πάντα να υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα στο Λος Άντζελες, όπου μετά την ετυμηγορία για την υπόθεση ξυλοδαρμού του Rodney King, στασίασαν πολλοί ισπανόφωνοι και μαύροι.
Θα μπορούσε ένας καθολικά λευκός πληθυσμός να συμπεριφερθεί ακριβώς όπως οι Ιάπωνες;;; Μπορεί να υπάρξει ένα κομμάτι που θα ασχοληθεί με τη λεηλασία και τη κερδοσκοπία, αλλά περιορισμένο. Οι περισσότεροι λευκοί θα βοηθήσουν τους γείτονές τους, θα περιμένουν στην ουρά, θα περιμένουν τη σειρά τους. Και θα μπορούσαν πιθανότατα, να αντιμετωπίσουν σκληρά αυτούς που θα συμμετείχαν στις λεηλασίες.
Πριν δεχθούν τα εκατομμύρια των μη λευκών λαθρομεταναστών, οι Βορειοευρωπαίοι θα είχαν ενεργήσει όπως και το μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ιαπωνίας. Οι Σουηδοί, οι Σκωτσέζοι, οι Ολλανδοί, οι Γερμανοί, οι Δανοί, όπου κι αν βρίσκονται κατ’ ανάγκην μετανάστες, μπορούν να συγκριθούν και θα αποδειχθεί, ότι (στις δύσκολες στιγμές) διαθέτουν το θάρρος, την υπομονή, και την αξιοπρέπεια.
Αλλά και πάλι, αυτοί οι λαοί είναι εξαιρέσεις. Αποτελούν τις εξαιρέσεις για λόγους που σε μεγάλο βαθμό έχουν να κάνουν με τον τρόπο διάπλασής τους, με το πως διαδέχεται η μια γενιά την άλλη αλλά και με τη πολιτιστική ταυτότητα κάθε λαού. Οι Λευκοί και οι βόρειοι Ασιάτες έχουν υψηλό μέσο δείκτη ευφυΐας, αλλά και κάτι, που θα μπορούσε να ονομάζεται “μέση προσωπικότητα”, η οποία είναι λιγότερο ψυχοπαθητική, είναι πιο πειθαρχημένη και διαθέτει πιο κοινωνικό πνεύμα. Αυτό το βλέπουμε σε κάθε πτυχή των κοινωνιών που θέλουν να χτίσουν, και δεν είναι μόνο το πώς θα αντιδράσουν στην τραγωδία. Αυτές οι κοινωνίες έχουν μικρή εγκληματικότητα, χαμηλή παρανομία, λίγα σκουπίδια, ή γκράφιτι. Έχουν υψηλά επίπεδα της δημόσιας τάξης, της εμπιστοσύνης, και τις ευγένειας.
Λίγοι μόνο πληθυσμοί είναι ικανοί να φτιάξουν αυτές τις κοινωνίες, και είναι κατά πολύ ανώτερες από όλους τις άλλες. Αυτό, φυσικά συμβαίνει, και έχει αποδειχθεί, ότι όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν τις κοινωνίες τους επειδή θέλουν να μεταναστεύσουν, όταν φτάνουν σε έναν επαρκή αριθμό, επιδίδονται στη καταστροφή αυτού, το οποίο ήρθαν να βρουν!!!!
Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά στην Ιαπωνία, αν η χώρα αυτή είχε δεχθεί μεγάλο αριθμό, ας πούμε, Μαλαισιανών ή Πακιστανών. Μέχρι στιγμής, η Ιαπωνία έχει περιορίσει σοφά τη λαθρομετανάστευση από τον (λεγόμενο) τρίτο κόσμο, και μπορεί να αντιμετωπίσει μια καταστροφή με την πεποίθηση ότι όλοι οι Ιάπωνες είναι ενωμένοι τόσο στον πόνο, όσο και στον αγώνα για την ανοικοδόμηση. Η Ιαπωνία είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένη για να αντιμετωπίσει καταστροφές από ότι η Αμερική ή η Ευρώπη, επειδή η Ιαπωνία είχε τη σοφία να παραμείνει Ιαπωνική.
Πηγή: http://www.amren.com/mtnews/archives/2011/03/japanese_dont_l.php
Μετάφραση: Μπαρμπανίκος Αρβανίτης

21 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης...

Από την Κάτια Γαλοπούλου
Κίνηση Πολιτών Νίκαιας-Ρέντη
"ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ"
http://kontrastoreyma.blogspot.com/

"Mετά το Άουσβιτς,
είναι αδύνατον να γραφεί ποίηση"
Αντόρνο
Μετά το Δ.Ν.Τ;
ΒΟΣΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΔΙΚΕΙΑΣ
Ο μικρός 8 ετών. Μόνο. Στην Κοκκινιά. Κυριακή 9 το βράδυ. Παραμονή της Ημέρας της Ποίησης. 9 το βράδυ.
Μια ώρα περισσότερη από τα χρόνια του. Μπροστά στον μεγάλο κάδο, απέναντι από το τυροπιτάδικο .Βοσπόρου και Λαοδικείας. Σκαλίζει τα σκουπίδια με το δεξί, με το αριστερό σηκώνει από κάτω ένα πενιρλί. Καμένο. Από τα πεταμένα του τυροπιτάδικου. Που δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Αυτός από τα καμένα.
Ύστερα πίνει λίγο νερό από ένα μπουκαλάκι βαθιά μέσα...
στον κάδο. Που χωράει ολόκληρος. Τα αυτοκίνητα μπροστά στο ΣΑΒΒΑ φεύγουν με φρέσκα πενιρλί και νεράκια. Πάει 9.30. Ψάχνει ακόμα στα σκουπίδια. Για σάπιες μπουγάτσες, πατημένες σπανακόπιτες, χτεσινές κιμαδόπιτες, στραπατσαρισμένες πίτσες. Να πάει και στο σπίτι. Που δεν είναι στο Καστρί. Ούτε στο Λαγονήσι. Στη Νίκαια. Το 2011.
Το πρωί δεν θα πάει σχολείο. Γιατί δουλεύει στους κάδους. Με ειδικότητα τα τυροπιτάδικα. Όχι του Μπουένος Άιρες. Της Νίκαιας.
Το 2011. Που τα φάγαμε όλοι μαζί. Και ο μικρός μαζί.
Από τα καμένα πενιρλί. Βοσπόρου και Λαοδικείας.
Σε λίγο ξημερώνει η μέρα της ποίησης. Χωρίς τον πιτσιρίκο.

Συνεγερτική επίγνωση

Tου Χρήστου Γιανναρά

Επηρεαζόμαστε αναπόφευκτα από τον συντομογραφικό χαρακτήρα της δημοσιογραφικής πληροφόρησης, τον τρόπο μετάδοσης των «ειδήσεων». Αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά μας προβλήματα με αφαιρετικές απλουστεύσεις, σε πολύ γενικές γραμμές. Ολοι οι «ενήμεροι» πολίτες πάσχουμε, περισσότερο ή λιγότερο, την ασθένεια που νομοτελειακά πλήττει τους κεντρικούς διαχειριστές των κοινών, ακόμα και τους πιο ανιδιοτελείς: Τη θεώρηση των προβλημάτων in vitro.

Σπάνιο να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη («από πρώτο χέρι») της δυσλειτουργίας συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου ή κρατικού λειτουργήματος. Που να είναι ταυτόχρονα ικανός να «μεταγγίσει» την εμπειρία του: Να επιλέξει τις βασικές συντεταγμένες, αλλά και τις χαρακτηριστικές (παραδειγματικές) λεπτομέρειες που καθιστούν τα περιγραφόμενα μεθεκτά, ψηλαφητά από όλους.

Για να αντιληφθούμε π.χ. οι πολλοί τι συμβαίνει στο ελλαδικό «Σωφρονιστικό Σύστημα», αν πρόκειται για δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες ή για ένα πραγματικό αδιέξοδο, χρειαζόμαστε, σίγουρα, κάποιες βασικές πληροφορίες: Ποια είναι, λ.χ., η χωρητικότητα των φυλακών και ποιος ο (απίστευτα υπέρτερος) αριθμός φυλακισμένων σήμερα. Ποιες οι ποσοτικές αναλογίες Ελλήνων και αλλοδαπών φυλακισμένων, ισοβιτών, βαρυποινιτών και ελαφροποινιτών, η ποικιλότητα των φυλών και εθνοτήτων, το........ ποσοστό των δραπετεύσεων κατά τις ημέρες «αδείας» που όλοι «δικαιούνται», το ημερήσιο κόστος κάθε φυλακισμένου για το Δημόσιο (3,5 ευρώ, εδώ και πολλά χρόνια) κ.λπ. κ.λπ. Χρειαζόμαστε όμως και κάποιες ενδεικτικές λεπτομέρειες. Οπως, λ.χ., ότι στα κελιά που προορίζονταν για τρία άτομα εγκαταβιώνουν σήμερα επτά ή και εννέα, ότι μεγάλος αριθμός φυλακισμένων κοιμούνται στο δάπεδο χωρίς στρώμα, ότι η ανακούφιση της αθλιότητας των συνθηκών είναι εμπορεύσιμη, ότι πραγματικοί δήμιοι, φόβος και τρόμος των φυλακισμένων, είναι οι «σκληροί» συγκρατούμενοι και οι φυλετικοί «αντίπαλοι», ότι διευθυντές και φύλακες τρέμουν επίσης τους «σκληρούς» και τα εξωτερικά «δίκτυα» που αυτοί καθοδηγούν μέσα από τις φυλακές, ότι ο τρόπος οργάνωσης του «σωφρονιστικού» συστήματος οδηγεί στο να υποτροπιάζει το 80% περίπου των αποφυλακιζομένων, ότι στο αδιέξοδο (στην αδυναμία κάθε πραγματικής αλλαγής) συμβάλει καίρια η δυσλειτουργία και της Δικαιοσύνης, κ.λπ. κ.λπ.

Τέτοιοι «κύκλοι», δαντικοί, εφιαλτικής κόλασης, φαύλοι κύκλοι παγιωμένων αδιεξόδων, με αποδεδειγμένα μάταιη κάθε ενδεχόμενη προσπάθεια «βελτίωσης» ή ανατροπής, υπάρχουν σε πάμπολλες πτυχές του κρατικού στην Ελλάδα «συστήματος». Οι πολλοί δεν έχουμε ούτε καν δημοσιογραφική πληροφόρηση. Και είναι σπάνια η ευκαιρία να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη τόσο των βασικών συντεταγμένων όσο και των παραδειγματικών λεπτομερειών που να καθιστούν γνωστούς τους πολλαπλούς εφιάλτες, πραγματικά βασανιστικά κολαστήρια ανθρώπων, που το κράτος αδυνατεί (ή δεν ενδιαφέρεται) να εξαλείψει.

Το παρεμπόριο, π.χ., των πτυχίων Ιατρικής και Παιδαγωγικών Ακαδημιών από χώρες πρώην «σοσιαλιστικών» παραδείσων: Πρέπει να ακούσει κανείς μαρτυρίες για τα χρυσοπληρωμένα κυκλώματα που εξασφάλιζαν πτυχία, χωρίς ο Ρωμιός κανακάρης να φοιτήσει ποτέ ή να εξεταστεί. Ποιες πιέσεις, ποιους εκβιασμούς ή απειλές ασκούσαν κορυφαίοι της κομματοκρατίας, στους εξεταστές του ΔΙΚΑΤΣΑ, για να αναγνωρίσουν πτυχία πλασματικά. Πόσοι γιατροί άμοιροι σπουδών ασκούν επάγγελμα σήμερα στην ελλαδική αγορά αποτελώντας, κυριολεκτικά, δημόσιο κινδυνο, πόσες χιλιάδες «δάσκαλοι», απόφοιτοι μόνο λυκείου μισθοδοτούνται από το ελλαδικό κράτος για να στραβώνουν παιδιά. Ποια κυβέρνηση να μας απαλλάξει από τον κατεστημένο πια εφιάλτη, και πώς;

Αλληλοδιάδοχοι οι κύκλοι των κολάσεων στην καθημερινότητα του πολίτη, δίχως ελπίδα να παταχθεί ποτέ η φαυλότητα. Υπάρχουν ακόμα νοσοκομεία με θαλάμους των επτά ή και εννέα κρεβατιών, με τους συγγενείς να διημερεύουν και να διανυκτερεύουν γύρω από κάθε κρεβάτι, να πλένουν ρούχα στο πανάθλιο κοινό λουτράκι και να τα στεγνώνουν πάνω στα καλοριφέρ, το νοσηλευτικό προσωπικό ελάχιστο και συχνά με αδιαφορία απάνθρωπη - την ίδια ώρα που εκατοντάδες κρατικών υπαλλήλων διατίθενται για να «επιβλέπουν» τον κρετινισμό και την ψυχανωμαλία των γηπέδων.

Πλήθος «ειδήσεων», αλλά ποια εμπειρική γεύση έχουν οι κρατούντες για τη ντροπή του εξευτελισμού και βασανισμού ανήμπορων ανθρώπων στα ιατρεία του ΙΚΑ, στις ουρές για την έγκριση φαρμάκων από τον ΟΠΑΔ; Ποις μπόρεσε ποτέ να περιγράψει τον τρόμο της ανασφάλειας και τον πανικό της ανημπόριας που ζουν χιλιάδες πολίτες όταν «καλούνται να παρουσιαστούν» στις εφορίες ή διαπραγματεύονται με την πολεοδομία; Πόσο στυγνό φασισμό γεννάει η απουσία κάθε κριτικού ελέγχου της δημοσιοϋπαλληλίας, πόσο ριζικά διαφορετική και τελεσφόρα θα ήταν η λειτουργία του κράτους, αν κάθε χρόνο κάποιοι υπάλληλοι απολύονταν μόνο εξαιτίας της συμπεριφοράς τους προς τους πολίτες;

Η επιφυλλίδα θα ήθελε να μπορούσε να δείξει το πώς οι δαντικοί «κύκλοι» της κόλασης στην καθημερινότητα των σχέσεων του πολίτη με το κράτος συνδέονται αλυσιδωτά και συγκροτούν ένα ενιαίο αδιέξοδο, μια τελεσίδικη καταδίκη του κρατικού μας σχήματος σε αφανισμό. Ολα αρχίζουν και τελειώνουν στη γάγγραινα που συνιστούν τα κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά μας κόμματα»: Η ανικανότητα και φαυλότητα της κρατικής μηχανής έχει την καταγωγή της στο «πελατειακό σύστημα»: στο γεγονός ότι τα κόμματα «πουλάνε» κρατικές θέσεις εισπράττοντας ψήφους. Για να ελέγχουν τη συνέχιση εξάρτησης της ψήφου του πελάτη, τον μαντρώνουν σε ποιμνιοστάσια κομματικού «συνδικαλισμού». Ο κομματικών προδιαγραφών δημοσιοϋπαλληλικός συνδικαλισμός είναι τα Ες-Ες των κομμάτων: στρατός κατοχής της χώρας, εφιάλτης αντικοινωνικής λοιμικής. Αποκλείουν την αξιοκρατία και κάθε ποιοτικό έλεγχο, εξαρθρώνουν τη λειτουργικότητα του κράτους και ελαχιστοποιούν την παραγωγικότητα, νομιμοποιούν την ανομία, την κατάφωρη κοινωνική αδικία, κάθε στοιχειώδη ευταξία, κάθε ανθρώπινη στόχευση πέρα από την εγωτική απληστία.

Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Ολα.

Χρήστος Γιανναράς

Read more: http://volosgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_1021.html#ixzz1G1pCo500

Ιατρόπουλος προς Παπανδρέου: «Φύγε, ΤΩΡΑ!»

• Ανοιχτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης

Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.

Κι αν σου λέω για τα σύννεφα, έχουμε δικό μας ουρανό εμείς, δικό μας άνεμο, δικούς μας αστρικούς αρχηγούς, δικές μας παρουσίες και οπτασίες.

Έχουμε δική μας ιστορία, το κατάλαβες;

Μέσα στο δικό σου διαβατήριο όμως, κοιμάται ένα ψεύτικο όνομα, μια ληστευμένη φυσιογνωμία, ένα ξένο παράρτημα ζωής.

Φύγε λοιπόν τώρα, φύγε! Δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.

Εμείς όταν ανασαίνουμε μιλάμε με τους καιρούς και τα χρόνια. Κι όταν κοιταζόμαστε, «βλέπουμε» κιόλας, ο ένας τον άλλο.

Στα δικά μας τα χώματα, κυκλοφορεί μια Ιδέα που δεν πεθαίνει, δεν αλλάζει, δεν υπόκειται σε νόμους, δε μπαίνει σε διατάξεις, δεν μετατρέπεται σε εγκυκλίους.

Κι αυτό που εμείς ονομάζουμε Λόγο Τιμής, είναι δικό μας απόκτημα, διαχρονική κατάκτηση, εμείς εδώ φίλε, έχουμε πληρώσει με πολύ αίμα αυτά τα σύνορα, αυτή τη σημαία, είμαστε νοικοκυραίοι, είμαστε νοματαίοι.

Ξέρεις από πού έρχεται η λέξη; Από το «ονοματαίος». Που σημαίνει νοικοκύρης με όνομα, άνθρωπος με βάση και ουσία.

Και πάνω απ όλα, αφεντικό της γης του και των προγόνων του.

Και πάνω απ τα άλλα, κτήτορας, ιδιοκτήτης κι όχι ενοικιαστής, του ιστορικού του χρόνου.

Εσύ δεν μας κάνεις. Δε μιλάς κανονικά, τη σπουδαία πολυδύναμη γλώσσα μας.

Δεν ταιριάζεις με τα χνώτα μας, είσαι ξένος.

Και αυτά τα παραμύθια τώρα, ότι δεν υπάρχουν ξένοι πάνω στη Γη κι ότι όλοι είμαστε ίδιοι, να τα φορέσεις στα δικά σου παιδιά, όχι στα δικά μας, τ’ ακούς;

Πάνω στη Γη, είμαστε όλοι άνθρωποι, είμαστε Παρόμοιοι, αλλά δεν είμαστε Ίδιοι.

Μην κάνεις αστεία με τη γλώσσα μας γιατί είναι η σπουδαιότερη πάνω στον πλανήτη και καθαρίζει τις έννοιες και δίνει όνομα στα πράγματα και στις ιδέες, και φιλοξενεί ιδανικά και ποτίζει το Πνεύμα.

Όλα εδώ μέσα είναι κόκκινα από το αίμα που αιώνες τώρα χύνουμε για να στήσουμε και να στηρίξουμε αυτή την πατρίδα.

Όλα εδώ μέσα είναι γαλανά από τον καθαρό μας ουρανό.

Όλα εδώ μέσα είναι πράσινα από τα πανάρχαια δέντρα μας.

Όλα εδώ μέσα είναι μπλε από την αθάνατη, τη δικιά μας θάλασσα.

Όλα εδώ μέσα είναι μαβιά από το χρώμα των υπέροχων δειλινών μας.

Όλα εδώ μέσα είναι κίτρινα από τις θεϊκές μαργαρίτες και τα μαγιάτικα τριαντάφυλλα μας.

Όλα εδώ μέσα είναι λευκά απ τα ασβεστωμένα σοκάκια και τα παραθυρόφυλλα των νησιών μας.

Κι ήρθες εσύ, να μας φέρεις το ΜΑΥΡΟ!

Φύγε, δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.

Γύρνα εκεί που γεννήθηκες. Έχεις κι εσύ πατρίδα, τη σεβόμαστε, δεν ήρθαμε εκεί να στη διαλύσουμε, να την ξεπουλήσουμε, να την σβήσουμε απ το χάρτη των Εθνών, των Λαών και των Ηπείρων.

Εσύ όμως ήρθες εδώ και παριστάνεις τον δικό μας χωρίς να είσαι. Λες ψέματα, δεν μας μοιάζεις, δεν μας ταιριάζεις. Φύγε, φύγε τώρα!

Είχαμε θεσπέσια δάση, φυτεμένα απ τα μαγικά χέρια των Θεών μας εδώ και χιλιάδες χιλιάδων χρόνια. Και μας τα κάψανε αυτοί που σε έστειλαν για να διαλύσεις τη χώρα μας.

Έχουμε αθάνατα, πανέμορφα νησιά. Κι ήρθες εσύ και αρχίσανε οι ψυχοπαθείς εχθροί του τόπου μας να ζητάνε τα νησιά μας, να τα τυλίξουνε σε μια κόλλα χαρτί, σ ένα ψευτοσυμβόλαιο, να τα κάνουν τραπουλόχαρτα των τοκογλύφων φίλων σου και των προστατών σου.

Έχουμε το λαό μας, να δουλεύει και να χαίρεται τον ήλιο του, τις παρέες του, τα έθιμά του, τις παραδόσεις του, τις ανθρώπινες σχέσεις του, την επαφή του με τη χρυσή παλέτα της ιστορίας του.

«Με Ποσειδώνα κι ΄Αη Νικόλα στην αρμύρα,
ίδιο καράβι, ίδια ρότα, ίδια μοίρα».

Εδώ το Πάσχα, το λέμε Λαμπρή, εδώ μαζί με τον Ιησού ανασταίνεται και η Περσεφόνη, εδώ η Ανάσταση είναι το άλλο πρόσωπο της Άνοιξης, εδώ οι Ποιητές μας, δίδαξαν στην υπόλοιπη ανθρωπότητα τη διαφορά και την απόσταση ανάμεσα στο «βρίσκομαι», στο «είμαι» και στο «υπάρχω».

Κι ήρθες εσύ να τα διαλύσεις όλα, να τα ξεπουλήσεις όλα, να τα σβήσεις απ το χάρτη των Εθνών, των Λαών και των Ηπείρων.

Το ξέρουμε δεν είσαι μόνος σου, αυτοί που σε στείλανε, σου ετοίμασαν και την προίκα σου στον τόπο μας εδώ και χρόνια.

Και μαζί σου, στείλανε και αρμαθιές, ασκέρια, ομάδες από δικούς σου που ψευτομιλάνε κι αυτοί τη γλώσσα μας, όπως όλοι οι υπάλληλοι κάθε υπηρεσίας.

Όσο για τους άλλους, τους δικούς μας, τους Εφιάλτες, τους ΠηλιοΓούσηδες, τους Νενέκους, αυτούς, όση δύναμη κι αν νομίσουν πως έχουν, όση εξουσία κι αν έχουν αγοράσει με τα λεφτά του δικού μας ιδρώτα, ξέρουμε καλά, τι θα τους κάνουμε.

Έχουμε μεγάλη εμπειρία σε τέτοια θέματα, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ξέρεις...

Εσύ κοίταξε τον εαυτό σου μονάχα, τίποτε άλλο. Και φύγε. Φύγε τώρα. Δεν είσαι δικός μας.

Δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.

Μη νομίσεις ότι θα τα καταφέρεις με τίποτε μισθοφόρους. Μας έχει ξανατύχει. Και τους περάσαμε απ τη μηχανή του κιμά.

Μην πιστέψεις ότι θα σε αφήσουμε να πουλήσεις την πατρίδα μας. Μην ξεγελαστείς ότι έχεις κάποια δύναμη.

Τίποτε εδώ μέσα δεν σου ανήκει. Ούτε ο Στρατός Μας, ούτε το Ναυτικό Μας, ούτε η Αεροπορία Μας, ούτε το Λιμενικό Μας, ούτε η Αστυνομία Μας, ούτε η Πυροσβεστική Μας, κατάλαβες;

Φύγε τώρα, δεν είσαι δικός μας, άδειασέ μας τη γωνιά, δεν σε θέλουμε.

Φύγε όσο είναι καιρός. Νιώσε το, μέσα στο όποιο μυαλό σου. Για να μην το νιώσεις στο πετσί σου.

Φύγε από δω. Δεν σε θεωρώ προδότη. Είσαι καλός πατριώτης. Υπηρετείς την πατρίδα σου κι εσύ, όπως κι εγώ, αυτή τη στιγμή. Είμαστε κι οι δυό πατριώτες.

Αλλά σε διαφορετική πατρίδα ο καθένας…

Φύγε λοιπόν, τώρα, όσο είναι καιρός...

Φτάνει με σένα. Για τους «άλλους» θα φροντίσουμε εμείς. Μην ανακατεύεσαι στα δικά μας πράγματα..

Φύγε, ΤΩΡΑ!