Σάββατο, Μαρτίου 05, 2011
ΠΟΙΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΟΥ ΑΝΑΚΤΟΡΟΥ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
Πρώην γραμματέας της σπουδάζουσας νεολαίας του ΚΚΕ, ο ιδιοκτήτης του κτιρίου
Posted Ιανουαρίου 29, 2011
Αξίζει να δούμε λίγο ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του κτιρίου που δόθηκε στους λαθρομετανάστες, ποιοι είναι οι χορηγοί του και η ΜΚΟ του. Ο ιδιοκτήτης λοιπόν είναι ο Ντίνος Ρουτζούνης, πρώην γραμματέας της σπουδάζουσας νεολαίας του ΚΚΕ, ιδιοκτήτης της Κάπα Research, γνωστής εταιρίας δημοσκοπήσεων, που έχει στο πελατολόγιο της όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά κανάλια και τις εφημερίδες της Ελλάδας.
Με μεγάλες εργολαβίες στο ενεργητικό του, όπως το σύστημα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και το σύστημα πληροφόρησης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Ντίνος Ρουτζούνης είναι ένας γνήσιος αριστερός μεγιστάνας. Βεβαίως το κτίριο δόθηκε στους λαθρομετανάστες, αφού έτσι και αλλιώς ήταν γνώριμο σε όλους από τις εκδηλώσεις της Ένωσης Μεταναστών που λαμβάνουν χώρα εκεί από το 2009, με την αιγίδα φυσικά της Κάπα Research και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών στην Ελλάδα. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνεται στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου, ΜΚΟ, Υπάτια: "Αντικείμενο του Ινστιτούτου Υπατία είναι η καταγραφή, ανάλυση και ερμηνεία οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών φαινόμενων και γεγονότων με στόχο την εξαγωγή συγκεκριμένων αποτελεσμάτων και εκτιμήσεων."
"Στο πλαίσιο αυτό προγραμματίζονται και υλοποιούνται σε τακτά διαστήματα ημερίδες κατά τις οποίες παρουσιάζονται και αναλύονται τα συμπεράσματα των ερευνών με την ενεργή συμμετοχή φορέων και πολιτών οι οποίοι συνδιαμορφώνουν την ερμηνεία των αποτελεσμάτων."
Είδαμε ήδη τι είδους ημερίδες διοργανώνει αυτό το Ινστιτούτo και ο ιδιοκτήτης του, πρώην γραμματέας της σπουδάζουσας νεολαίας του ΚΚΕ, αριστερός από κούνια, συνεργάτης εδώ και 20 χρόνια των δύο μεγάλων κομμάτων και όχι μόνο. Ενδεικτικά στο πελατολόγιο της εμφανίζονται το Γερμανικό Προξενείο, το Βρετανικό Συμβούλιο και όλα τα υπουργεία. Ομογάλακτος του συστήματος λοιπόν ο ιδιοκτήτης του κτιρίου στο οποίο κατέληξαν οι "διαπραγματευτές", όπως ο εκλογολόγος του MEGA, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλαβάνος και φυσικά το Ελληνικό (;;) κράτος.
ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟ ΕΝΟΙΚΙΟ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟΥ!
Αυτό είναι το νεοκλασικό κτίριο, του ιδιοκτήτη της εταιρείας δημοσκοπήσεων Κάπα Research Ντίνου Ρουτζούνη στη συμβολή των οδών Ηπείρου και Πατησίων, όπου μετεγκαταστάθηκαν οι μετανάστες απεργοί πείνας από το κτίριο της Νομικής. Ο εκπρόσωπος των μεταναστών που...
βρίσκονται στο κτίριο κάνει λόγο για απαράδεκτες συνθήκες, και αναφέρει ότι όλοι τους παραπλάνησαν για να τους βγάλουν από τη Νομική και να τους βάλουν σε ένα κτήριο χωρίς καθόλου χώρο. Δήλωσε δε, ότι οι τουαλέτες στο κτήριο είναι κλειδωμένες. Η Περιφέρεια αναμένεται να φέρει στο χώρο 15 χημικές.
Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Το ενοίκιο για το κτίριο αυτό για όσο χρονικό διάστημα διαμείνουν οι μετανάστες θα το πληρώνει το Πανεπιστήμιο Αθηνών! Αλήθεια ρωτήθηκε η Πανεπιστημιακή Κοινότητα αν θέλει να πληρώνει τα έξοδα ή το αποφάσισε αυθαίρετα ο Πρύτανης Θ. Πελεγρίνης; Η απάντηση είναι ότι ο ιδιοκτήτης του κτηρίου και ιδιοκτήτης της εταιρείας δημοσκοπήσεων Κάπα Research Ντίνος Ρουτζούνης, είναι «κολλητός» του Πρύτανη Πελεγρίνη και μάλιστα κατά τις πρόσφατες Πρυτανικές εκλογές είχε αναλάβει με την εταιρεία του όλη την προώθηση μηνυμάτων και την
κινητοποίηση των ψηφοφόρων του Πελεγρίνη! Φαίνεται ότι με αυτό τον τρόπο και μάλιστα με τα χρήματα του Ελληνικού λαού αποφάσισε ο Πελεγρίνης να ξεπληρώσει τον κολλητό του για τις προεκλογικές υπηρεσίες του. Είναι γνωστό μάλιστα ότι ο Ν. Ρουτζούνης έχει πολλά χρέη προς το ΙΚΑ και ανοιχτές εκκρεμότητες με το Υπουργείο Οικονομικών.
Ποια είναι η τοποθέτηση του Υπουργείου Παιδείας και συγκεκριμένα της κα Άννας Διαμαντοπούλου και τί λέει επ αυτών ο κ. Παπουτσής και ο κ. Ραγκούσης;
Γιατί κάποιοι προσπαθούν ακόμα και από μια ιστορία που μόνο αρνητικά αντανακλαστικά προκάλεσε στην κοινωνία να βγάλουν μίζα;
Posted Ιανουαρίου 29, 2011
Αξίζει να δούμε λίγο ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του κτιρίου που δόθηκε στους λαθρομετανάστες, ποιοι είναι οι χορηγοί του και η ΜΚΟ του. Ο ιδιοκτήτης λοιπόν είναι ο Ντίνος Ρουτζούνης, πρώην γραμματέας της σπουδάζουσας νεολαίας του ΚΚΕ, ιδιοκτήτης της Κάπα Research, γνωστής εταιρίας δημοσκοπήσεων, που έχει στο πελατολόγιο της όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά κανάλια και τις εφημερίδες της Ελλάδας.
Με μεγάλες εργολαβίες στο ενεργητικό του, όπως το σύστημα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και το σύστημα πληροφόρησης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Ντίνος Ρουτζούνης είναι ένας γνήσιος αριστερός μεγιστάνας. Βεβαίως το κτίριο δόθηκε στους λαθρομετανάστες, αφού έτσι και αλλιώς ήταν γνώριμο σε όλους από τις εκδηλώσεις της Ένωσης Μεταναστών που λαμβάνουν χώρα εκεί από το 2009, με την αιγίδα φυσικά της Κάπα Research και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών στην Ελλάδα. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνεται στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου, ΜΚΟ, Υπάτια: "Αντικείμενο του Ινστιτούτου Υπατία είναι η καταγραφή, ανάλυση και ερμηνεία οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών φαινόμενων και γεγονότων με στόχο την εξαγωγή συγκεκριμένων αποτελεσμάτων και εκτιμήσεων."
"Στο πλαίσιο αυτό προγραμματίζονται και υλοποιούνται σε τακτά διαστήματα ημερίδες κατά τις οποίες παρουσιάζονται και αναλύονται τα συμπεράσματα των ερευνών με την ενεργή συμμετοχή φορέων και πολιτών οι οποίοι συνδιαμορφώνουν την ερμηνεία των αποτελεσμάτων."
Είδαμε ήδη τι είδους ημερίδες διοργανώνει αυτό το Ινστιτούτo και ο ιδιοκτήτης του, πρώην γραμματέας της σπουδάζουσας νεολαίας του ΚΚΕ, αριστερός από κούνια, συνεργάτης εδώ και 20 χρόνια των δύο μεγάλων κομμάτων και όχι μόνο. Ενδεικτικά στο πελατολόγιο της εμφανίζονται το Γερμανικό Προξενείο, το Βρετανικό Συμβούλιο και όλα τα υπουργεία. Ομογάλακτος του συστήματος λοιπόν ο ιδιοκτήτης του κτιρίου στο οποίο κατέληξαν οι "διαπραγματευτές", όπως ο εκλογολόγος του MEGA, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλαβάνος και φυσικά το Ελληνικό (;;) κράτος.
ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟ ΕΝΟΙΚΙΟ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟΥ!
Αυτό είναι το νεοκλασικό κτίριο, του ιδιοκτήτη της εταιρείας δημοσκοπήσεων Κάπα Research Ντίνου Ρουτζούνη στη συμβολή των οδών Ηπείρου και Πατησίων, όπου μετεγκαταστάθηκαν οι μετανάστες απεργοί πείνας από το κτίριο της Νομικής. Ο εκπρόσωπος των μεταναστών που...
βρίσκονται στο κτίριο κάνει λόγο για απαράδεκτες συνθήκες, και αναφέρει ότι όλοι τους παραπλάνησαν για να τους βγάλουν από τη Νομική και να τους βάλουν σε ένα κτήριο χωρίς καθόλου χώρο. Δήλωσε δε, ότι οι τουαλέτες στο κτήριο είναι κλειδωμένες. Η Περιφέρεια αναμένεται να φέρει στο χώρο 15 χημικές.
Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Το ενοίκιο για το κτίριο αυτό για όσο χρονικό διάστημα διαμείνουν οι μετανάστες θα το πληρώνει το Πανεπιστήμιο Αθηνών! Αλήθεια ρωτήθηκε η Πανεπιστημιακή Κοινότητα αν θέλει να πληρώνει τα έξοδα ή το αποφάσισε αυθαίρετα ο Πρύτανης Θ. Πελεγρίνης; Η απάντηση είναι ότι ο ιδιοκτήτης του κτηρίου και ιδιοκτήτης της εταιρείας δημοσκοπήσεων Κάπα Research Ντίνος Ρουτζούνης, είναι «κολλητός» του Πρύτανη Πελεγρίνη και μάλιστα κατά τις πρόσφατες Πρυτανικές εκλογές είχε αναλάβει με την εταιρεία του όλη την προώθηση μηνυμάτων και την
κινητοποίηση των ψηφοφόρων του Πελεγρίνη! Φαίνεται ότι με αυτό τον τρόπο και μάλιστα με τα χρήματα του Ελληνικού λαού αποφάσισε ο Πελεγρίνης να ξεπληρώσει τον κολλητό του για τις προεκλογικές υπηρεσίες του. Είναι γνωστό μάλιστα ότι ο Ν. Ρουτζούνης έχει πολλά χρέη προς το ΙΚΑ και ανοιχτές εκκρεμότητες με το Υπουργείο Οικονομικών.
Ποια είναι η τοποθέτηση του Υπουργείου Παιδείας και συγκεκριμένα της κα Άννας Διαμαντοπούλου και τί λέει επ αυτών ο κ. Παπουτσής και ο κ. Ραγκούσης;
Γιατί κάποιοι προσπαθούν ακόμα και από μια ιστορία που μόνο αρνητικά αντανακλαστικά προκάλεσε στην κοινωνία να βγάλουν μίζα;
Παρασκευή, Μαρτίου 04, 2011
Καιρός να ξεκινήσει και στην πόλη μας το κράξιμο.
Στο video ο Κολλάτος κράζει το Σημίτη έξω απ' το σπίτι του.
Εμείς εδώ έχουμε πολλούς δοσίλογους να κράξουμε.
Φυσικά χωρίς λημνιάζοντα ύδατα...
Πέμπτη, Μαρτίου 03, 2011
Διαβάστε το με τσιφορικό ύφος...
Απίστευτο! Σε μερικές γραμμές ολόκληρη η ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας!
Τόσο απλά, τόσο και αηδιαστικά!
Όποιος θέλει να μάθει, με απλά λόγια, τι έγινε στην χώρα από 1974, πρέπει να το διαβάσει!
To επαναλαμβάνω για να μην ξεχνάμε με ποιους τα φάγαμε…
Γραμμένο στις 20/5/2010 από τον apirosxora, του vassgeo (μπορείτε να το διαβάσετε κι εδώ http://netakias.wordpress.com/2011/03/01/i_pasok/ )
ΣΠΥΡΟΣ & ΥΙΟΣ Α.Ε.
"Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του εθνάρχη με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απʼ τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ʽΑυτοεξορισμένοςʼ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το… σχέδιο των κυβερνώντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ʽδεξιέςʼ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο «μεγάλος», ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ʽεξορίαʼ… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ʽαλλαγήʼ. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ʽσηκώσειʼ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ʽενεργόςʼ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ʽκατέβαινεʼ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά!
Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απʼ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ʽαβέρταʼ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ʽέβαλεʼ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του «δουλεύοντας» το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ʽκαμένεςʼ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σʼ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.»
Αναρτήθηκε στο http://kavvathas.wordpress.com
Διατελώ Υμέτερος,
Netakias
Τόσο απλά, τόσο και αηδιαστικά!
Όποιος θέλει να μάθει, με απλά λόγια, τι έγινε στην χώρα από 1974, πρέπει να το διαβάσει!
To επαναλαμβάνω για να μην ξεχνάμε με ποιους τα φάγαμε…
Γραμμένο στις 20/5/2010 από τον apirosxora, του vassgeo (μπορείτε να το διαβάσετε κι εδώ http://netakias.wordpress.com/2011/03/01/i_pasok/ )
ΣΠΥΡΟΣ & ΥΙΟΣ Α.Ε.
"Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του εθνάρχη με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απʼ τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ʽΑυτοεξορισμένοςʼ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το… σχέδιο των κυβερνώντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ʽδεξιέςʼ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο «μεγάλος», ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ʽεξορίαʼ… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ʽαλλαγήʼ. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ʽσηκώσειʼ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ʽενεργόςʼ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ʽκατέβαινεʼ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά!
Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απʼ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ʽαβέρταʼ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ʽέβαλεʼ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του «δουλεύοντας» το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ʽκαμένεςʼ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σʼ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.»
Αναρτήθηκε στο http://kavvathas.wordpress.com
Διατελώ Υμέτερος,
Netakias
Τετάρτη, Μαρτίου 02, 2011
Επιστολή πολίτη προς βουλευτές για την τροπολογία Ρέππα
Είμαι 40 ετών, πατέρας τριών παιδιών και ανήκω στην ομάδα εκείνη των εργαζομένων που στοχοποιήθηκαν για τα δεινά της χώρας, όπως θα καταλάβατε είμαι Δ.Υ. Τον τελευταίο χρόνο γίνομαι μάρτυρας, όπως και το σύνολο του ελληνικού λαού, μιας πρωτοφανούς λαίλαπας ενάντια στα εισοδήματα και τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών.
Μετά από το Μνημόνιο, τις αυθαίρετες και αντισυνταγματικές περικοπές των μισθών, το Ασφαλιστικό, την Παιδεία, τα Εργασιακά αλλά και πολλά άλλα αντιλαϊκά νομοσχέδια, γινόμαστε πλέον μάρτυρες της τελικής πράξης επιβολής ενός ολοκληρωτικού και διαπλεκόμενου συστήματος. Αντί η κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει τους κρατικούς μηχανισμούς για τον λόγο για τον οποιο δημιουργηθήκανε την καταπολέμηση δηλαδή της εγκληματικότητας και τη διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας, χρησιμοποιούνται για τη διαφύλαξη των ιδιωτικών συμφερόντων (Κερατέα), την απαγόρευση των συναθροίσεων (Σέρρες) και την καταστολή του πλήθους (άσκηση “Καλλίμαχος”). Ως αποκορύφωμα όλων αυτών των “νεωτερισμών” εμφανίστηκε και ο “Ελ Σιντ” των Κοινοπραξιών. Ασφαλώς αναφέρομαι στον κ. Ρέππα και τη σκανδαλώδη “ντροπολογία” του και ειδικότερα στο σκέλος που αφορά στην ποινικοποίηση της μη καταβολής διοδίων σε παράνομα ιδιωτικά διόδια ως παράβαση του Κ.Ο.Κ(!), καθώς επίσης και τη διαγραφή των προστίμων που έχουν επιβληθεί στις Κοινοπραξίες. Πραγματικά, σε μια χώρα που όλα έχουν “παγώσει” από πλευράς θεσμών σε ότι αφορά τη προστασία του πολίτη, η ζέση του κ. Ρέππα προκαλεί έκπληξη.
Δεν θα σας κουράσω πλέον, πέρα από το να επισημάνω τα παρακάτω:
1) Η τροπολογία Ρέππα παραβιάζει το άρθρο 5 του Συντάγματος
2) Παραβιάζει το άρθρο 24.1.5 της σύμβασης παραχώρησης, όπου ρητά αναφέρεται ότι το Δημόσιο (Αστυνομία, Τροχαία και Δ.Ο.Υ.) δεν έχει καμία ανάμειξη στη διαδικασία επιδίωξης είσπραξης του αντιτίμου και της αστικής ποινής, πρόκειται δηλαδή για μια οικονομική διαφορά μεταξύ του ιδιώτη χρήστη και του ιδιώτη.
3) και το κυριώτερο, προσβάλει το κοινό αίσθημα των οικονομικά εξοντωμένων Ελλήνων που έχουνε αποφασίσει να αντισταθούνε για τη αξιοπρεπειά τους απέναντι στα «κέντρα» που υπαγορέυουνε τις αποφάσεις για το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Αυτοί οι Ελληνες είναι οι “κοπρίτες” και οι “τσαμπατζήδες”
Σας καλώ, με κάθε σεβασμό στην προσωπικότητά σας και τη θεσμική σας ιδιότητα, να καταψηφίσετε την εν λόγω τροπολογία, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα συμβάλετε σε επιπλέον βαρύτατη, άδικη και προπαντός παράνομη επιβάρυνση των Ελλήνων πολιτών.
Ακόμα και τώρα που ίσως βιώνουμε την τελική πράξη της προδοσίας (παράδοση εδαφών έναντι “χρέους”) πραγματικά θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρξουν εκλεγμένοι βουλευτές που θα τιμήσουν την ψήφο του απλού πολίτη που τους τοποθέτησε σε αυτή τη θέση.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας
Πολίτης Λάρισας
Τρίτη, Μαρτίου 01, 2011
Χωρίς… επαναστάτες;
Του Θανάση Νικολαΐδη
ΑΠ’ το μπαξίσι της τουρκοκρατίας στο λάδωμα του σύγχρονου ρωμιού και η ζωή συνεχίζεται. Με το «αύριο σαν αύριο να μη μοιάζει» και τα… παραδοσιακά μας ισχυρά, ισχύοντα και σχεδόν ανέπαφα. Προσαρμοσμένα στα σημερινά κι ας είμαστε Ευρώπη (γεωγραφικά), με δυσανεξία στις πρακτικές των εταίρων μας. Το γρηγορόσημο καλά κρατεί, το φακελάκι πάει σύννεφο, η κλίκα, η παρέα, το σινάφι, η διαπλοκή κι όλα μαζί να τα σκεπάζει ο πέπλος της διαφθοράς. Κι αν κάποια ελπίδα αχνοδιαγράφεται, είναι απ’ την παρέμβαση (δυστυχώς) των ξένων στα πλαίσια της κρίσης και τις κάποιες σκέψεις μας για αναγκαστική προσγείωση. Μ’ αυτά τα «χαρίσματα» και με το (ελληνικό) φιλότιμο παροπλισμένο, βρεθήκαμε ξαφνικά στην παγωμένη λίμνη. Δεν το’ βαζες στο νου πως η Ελλάδα (της σπατάλης) των ελλήνων (της ανεμελιάς) ήταν τόσο βαθιά χωμένα στο τέλμα.
ΑΣ ξανάρθουμε στα σύγχρονα και καθημερινά. Υποφέρει σήμερα ο ιδιώτης, αλλά η αγωνία του είναι αλλιώτικη από εκείνην του εργαζόμενου στο δημόσιο. Είχε τα κέρδη του (συνυφασμένα με διάθεση για αισχροκέρδεια), ασκούσε και το… σπορ της φοροδιαφυγής. Άρπαζε ο (παν)άσχετος δάνεια για βιοτεχνία, έκτιζε δυο ντουβάρια για...
«επένδυση» και η «επέκταση» του διεύρυνε το δάνειο-συχνά θαλασσοδάνειο- μετά μιζών και λαδωμάτων. Σήμερα, «κλαίει» και τον «κλαις», αλλά καθένας τα ίδια θα’ κανε στη θέση του. Σε Κράτος αδιάφορο στην κομπίνα και με την ψήφο «ανταλλακτική σταθερά» για τους εκλογικούς… θριάμβους των κομμάτων και των κυβερνήσεων.
ΕΚΑΝΕ ό,τι έκανε ο ιδιώτης και σήμερα «πληρώνει». Με την αγωνία να του τρώει τα σωθικά και την ανασφάλεια να του χαλάει τη ζωή. Με το λαδωτήρι άδειο, ωστόσο, να το κρατάει ακόμα στο χέρι, με το γρηγορόσημο να δίνει κι αυτό τη μάχη του για επιβίωση και το φακελάκι να αμύνεται στο χρόνο. Ο «δημόσιος» που ισχυρίζεται πως «έκτισε την Ελλάδα» με τον οβολό του απ’ την αναγκαστική του φορολόγηση, δεν κάνει πίσω απ’ τα προνόμια και τα «κεκτημένα». Στρατιές υπεράριθμα διορισμένων στα υπουργεία το’ δεσαν κόμπο πως το Κράτος θα κόψει το λαιμό του για να ανταποκριθεί στο ύψος του μισθού τους και με απείραχτα τα επιδόματα. Χιλιάδες εργαζομένων και «εργαζομένων» σε συνθήκες κλιματισμού που κέρδισαν τη ζωή τους «μουντζουρώνοντας λευκά, αθώα χαρτιά (Καρυωτάκης)» δεν έβαλαν τη δικιά τους σιγουριά δίπλα στην αγωνία του ιδιώτη για να βγάλουν τη διαφορά.
ΓΙΑ τους όλων των λογιών καλοπερασάκηδες, να θυμηθούμε τον Τσε Γκεβάρα: «Επανάσταση δεν γίνεται χωρίς επαναστάτες».
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 28, 2011
Αφιερωμένο σε κάποιον που δε θέλει να καταλάβει ποιοι ευθύνονται για τη «δουλεία» ανά τους αιώνας.
ΤΟΝ ΕΔΙΩΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΕΙ ΕΝΑΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟ ΜΕ 15 ΕΥΡΩ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ
Δευτέρα βράδυ, γύρω στις 8:30, κατεβαίνω τις σκάλες του ΜΕΤΡΟ στην Ομόνοια. Ο Φάνης ένας νέος γύρω στα τριάντα προπορεύεται παραμιλώντας. Θα είναι κανένα πρεζόνι σκέφτηκα. Η ηλεκτρική ταμπέλα της πλατφόρμας έδειχνε ότι το επόμενο τραίνο φθάνει σε 4 λεπτά και κάθισα σε μία σειρά καθισμάτων, δίπλα μου ήλθε και ο Φάνης.
“Δεν το πιστεύω ρε πούστη μου” τον άκουσα να παραμιλάει και τον ρώτησα τι συμβαίνει. Μου είπε το όνομα του και στη συνέχεια μου ανέφερε ότι δούλευε για 30 € μεροκάματο σε ένα τυπογραφείο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, σε ένα υπόγειο με τα μελάνια να μυρίζουν όλη μέρα και να τον διαπερνάνε μέχρι το κόκαλο.
Το αφεντικό του πρότεινε να πάρει μερικές ημέρες άδεια γιατί φαινόταν κουρασμένος και όταν επέστρεψε στη δουλειά τον είχε αντικαταστήσει ένας Πακιστανός, που δούλευε για 15 €. Έμεινε άνεργος και τώρα απασχολείται part time 3 ημέρες την εβδομάδα αλλά τα λεφτά δεν τον φθάνουν πλέον και έχει να φροντίσει και τη μητέρα του. Τι να κάνω, να διαμαρτυρηθώ; θα με πούνε και ρατσιστή, δεν το πιστεύω ρε πούστη μου.
Στο τραίνο καθίσαμε πάλι μαζί όπου προσπάθησα να τον ενθαρρύνω και του επεσήμανα ότι δεν είναι ο μόνος νέος που ευρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και πως όλοι αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε να αλλάξουν τα πράγματα και η Ελλάδα να επανέλθει στους Έλληνες.
Στην επόμενη στάση τον χαιρέτισα για να αλλάξω σε λεωφορείο, και φεύγοντας ακούω το Φάνη πίσω μου “Σας ευχαριστώ κύριε”!
Αυτόπτης μάρτυρας
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Δευτέρα βράδυ, γύρω στις 8:30, κατεβαίνω τις σκάλες του ΜΕΤΡΟ στην Ομόνοια. Ο Φάνης ένας νέος γύρω στα τριάντα προπορεύεται παραμιλώντας. Θα είναι κανένα πρεζόνι σκέφτηκα. Η ηλεκτρική ταμπέλα της πλατφόρμας έδειχνε ότι το επόμενο τραίνο φθάνει σε 4 λεπτά και κάθισα σε μία σειρά καθισμάτων, δίπλα μου ήλθε και ο Φάνης.
“Δεν το πιστεύω ρε πούστη μου” τον άκουσα να παραμιλάει και τον ρώτησα τι συμβαίνει. Μου είπε το όνομα του και στη συνέχεια μου ανέφερε ότι δούλευε για 30 € μεροκάματο σε ένα τυπογραφείο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, σε ένα υπόγειο με τα μελάνια να μυρίζουν όλη μέρα και να τον διαπερνάνε μέχρι το κόκαλο.
Το αφεντικό του πρότεινε να πάρει μερικές ημέρες άδεια γιατί φαινόταν κουρασμένος και όταν επέστρεψε στη δουλειά τον είχε αντικαταστήσει ένας Πακιστανός, που δούλευε για 15 €. Έμεινε άνεργος και τώρα απασχολείται part time 3 ημέρες την εβδομάδα αλλά τα λεφτά δεν τον φθάνουν πλέον και έχει να φροντίσει και τη μητέρα του. Τι να κάνω, να διαμαρτυρηθώ; θα με πούνε και ρατσιστή, δεν το πιστεύω ρε πούστη μου.
Στο τραίνο καθίσαμε πάλι μαζί όπου προσπάθησα να τον ενθαρρύνω και του επεσήμανα ότι δεν είναι ο μόνος νέος που ευρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και πως όλοι αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε να αλλάξουν τα πράγματα και η Ελλάδα να επανέλθει στους Έλληνες.
Στην επόμενη στάση τον χαιρέτισα για να αλλάξω σε λεωφορείο, και φεύγοντας ακούω το Φάνη πίσω μου “Σας ευχαριστώ κύριε”!
Αυτόπτης μάρτυρας
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Ποιος είναι ο Σαββόπουλος…
Ανοιχτή επιστολή της Δανάης Παναγιωτοπούλου στον Δ. Σαββόπουλο...
Aπό το theovaf.blogspot.com
Ανοιχτή επιστολή στο Διονύση Σαββόπουλο ή μάλλον σε αυτούς που κατά δήλωσή του, τον έχουν δωροδοκήσει, και εξακολουθούν (υποθέτω εγώ) να τον δωροδοκούν.
Είναι αλήθεια ότι ο Διονύσης Σαββόπουλους βρήκε την ταυτότητά του στο ρόλο του παραμυθά. Παλιότερα κρατούσε για τον εαυτό του το ρόλο του κεντρικού ήρωα, τώρα όμως κύλησε ο τέντζερης και βρήκε αυτόν για καπάκι στο ρόλο του αφηγητή. Για να γίνει ο χρόνος καινούριος, για να γίνουμε, δηλαδή, εργατικά χρυσόψαρα. Στο πλαίσιο προώθησης των παραστάσεών που θα κάνει στο Ακροπόλ, μετά τη μεγάλη επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής, εμφανίστηκε ως άλλος Πάγκαλος σε πιο φιλική για το χρήστη συσκευασία για να μας πει ότι δωροδοκηθήκαμε από τους...
πολιτικούς, και το πρόβλημα είναι ότι τα χρήματα με τα οποία όλοι δωροδοκηθήκαμε ήταν δυστυχώς δανεικά και τώρα πρέπει να τα βρούμε και να τα δώσουμε πίσω.
Ωραία. Επειδή, λοιπόν, ο κύριος Σαββόπουλος γνωρίζει ότι η έννοια της συλλογικής ευθύνης ήταν ένα από τα καλύτερα εργαλεία των ναζί και δεν μπορεί να μπαίνει στο στόμα ενός καλλιτέχνη, ας ξεκινήσει το θεάρεστο και πατριωτικό του έργο βρίσκοντας και επιστρέφοντας όσα χρήματα πήρε από το Υπουργείο Αμύνης για να κάνει περιοδεία στα στρατόπεδα και γενικά όσα χρήματα χρειάστηκε η καθεστηκυία τάξη για να τον εξαγοράσει (για να πάψει, δηλαδή, να κάνει αυτό για το οποίο ο κόσμος τον έβαλε στα σπίτια του και στην καρδιά του) και ας τα επιστρέψει στο κράτος. Επίσης, αν γνωρίζει συναδέλφους του ή άλλους που έλαβαν τέτοιου είδους πεσκέσια να τους καταγγείλει δημόσια και να τους παροτρύνει να κάνουν το ίδιο. Γιατί ως γνήσιοι Έλληνες, οι πέντε νταβατζήδες που – κατά δήλωση του Κ. Καραμανλή junior – κυβερνάνε την Ελλάδα, συνηθίζουν να χορηγούν καλλιτεχνικά δρώμενα, είναι κάτι που ενδείκνυται ως μέθοδος ξεπλύματος χρημάτων και συνειδήσεων.
Κατά τα άλλα, όταν μιλάμε για τον ανώνυμο κόσμο, η λέξη δωροδοκία είναι ευφημισμός και εν τέλει ανακριβής για να περιγράψει τον τρόπο που διοίκησε το σύστημα του ΠαΣοΚ. Η λέξη εκβιασμός ταιριάζει καλύτερα. Κοιτάζοντας τα πράγματα από την απόσταση της επόμενης μέρας που πρέπει να παραδεχτούμε ότι ξημέρωσε, η πράσινη κάρτα του κόμματος από πολύ νωρίς κατέληξε να αποτελεί δήλωση πίστης ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός – στα καθ’ ημάς ότι ο βασιλιάς εξακολουθεί να σοσιαλίζεται – υπό την απειλή μιας πανταχού παρούσας λερναίας γραφειοκρατίας ικανής και πρόθυμης να σου κόψει τα πόδια και να σε κρατήσει για κατοικίδιο.
Η ιστορία αυτού του τόπου είναι ακόμα νωπή και δεν υπάρχει εμπεριστατωμένη καταγραφή. Ερίζουμε ακόμα για το 1821, τι να πούμε για τα πιο πρόσφατα. Κυκλοφορεί, όμως, προφορικά, και στην Ελλάδα, ευτυχώς, όλοι μιλάνε. Έχω συγκινηθεί και έχω διδαχτεί από τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου. Την επιστολή αυτή όμως, θα την κλείσω με έναν στίχο του Γιάννη Νεγρεπόντη. Δε θα περάσει ο φασισμός.
Δανάη Παναγιωτοπούλου
20/02/2011
Ο Διονύσης Σαββόπουλος στον Ant1 (Ant1 Web TV)
Βγάζω το καπέλο για άλλη μια φορά στην ξεχωριστή και ιδιαίτερη αυτή δημιουργό και ερμηνεύτρια. Όχι μόνο για το ταλέντο της, αλλά και για το θάρρος να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Μπράβο Δανάη!
Εμείς αφιερώνουμε στο Σαββόπουλο, για άλλη μια φορά, το τραγούδι που έγραψε ο Τάσος Σαμαρτζής και ο Νότης Μαυρουδής το 1993 στο δίσκο "Τοπίο Μυστικό", την περίφημη "Ωδή στο Διονύση" με την ερμηνεία του Θανάση Γκαϊφύλλια : http://www.youtube.com/watch?v=gpEts_bLRjQ
Λοιπόν μολύβι και χαρτί
θα πω για κάποιον που φορεί
τα ίδια στρογγυλά γυαλιά με κάθε βλέμμα,
κι αν κάτι έχουμε κοινό
είναι που ξέρουμε κι οι δυο
πως τούτη η χώρα ζει μονάχα μ' ένα ψέμα...
Είναι γλυκός και γραφικός
αυθόρμητος γι' αυτό τρωτός
κυρίως τώρα στην πολιτική του όψη,
αθώος πάντα εκ γενετής
μα και με τύψεις ενοχής
αυτές που χρόνια προσπαθεί να μας φορτώσει...
Θυμάμαι τότε ήταν 'κει
μέσα στου κόσμου τη βουή
σε μια διαδήλωση που ανάβει στην πλατεία,
μα τώρα αλλάξαν οι καιροί
κι από τ' αερόστατο θωρεί
μια κοντοπόδαρη φυλή τόσο γελοία...
Ντέρμπι-φωτιά της Κυριακής
κρίσιμο ματς της Εθνικής
στο ενενήντα του αιώνα... αγωνία,
και στην κερκίδα που ξεσπά
αυτός εκεί μπροστά-μπροστά
σαν χουλιγκάνος: θρύλος του η ορθοδοξία...
Δε γράφει πια για να δειχτεί
μα πρέπει κάπου να πιαστεί
και περισσότερο να πείσει τον εαυτό του,
πως έχει δίκιο ν' αντιδρά
σαν τον τυφλό που στη φωτιά
πετάει για πάντα, σαν σκυλί, το παρελθόν του...
Το δικαστήριο είν’ εδώ
μες στης παρέας το κενό
στην παραλία που μας βρίσκει πια τυχαία,
σαν ξυρισμένος ναυαγός
αργός ταχυδακτυλουργός
που χρόνια ψάχνει για μια γυάλινη σημαία...
Για να κοιτάζει κι από 'κει
και να μιλάει για Κοεμτζή
για το στρατό, τους χούλιγκανς και τα πρεζόνια,
όσα δε γνώρισε ποτέ
κλεισμένος σ' ένα ρετιρέ
σε μια αγκαλιά, έξω βροχή, και φύγαν χρόνια...
Από ένα όνειρο παιδιού
σε μία κρίση ρεαλισμού
έτσι αναδύεται απ' της ψυχής τα βάθη,
μα εμείς εκεί, τέχνη παλιά
κάθε ανάσα και βουτιά
όχι - δεν κάναμε λοιπόν τα ίδια λάθη...
Λες να 'χει ακόμα στο γκαράζ
το όνειρό του τυρκουάζ
που όλοι θέλουμε μια βόλτα να μας πάει,
παλιό αμάξι με φτερά
μοντέλο του εξήντα-επτά
κι ας έχει τώρα μηχανή που δεν τραβάει...
Από του μέλλοντος το ροκ
ως το γαλάζιο του μπαρόκ
ουράνιο σώμα που έχει χάσει την τροχιά του,
κι από τον έρωτα στο σεξ
απ' το Ροντέο ως το Ρεξ
είν’ η παράσταση του γύρου του θανάτου...
Πάνω σε μαύρο φορτηγό
μια εκδρομή χωρίς σκοπό
όλοι μαζί έχουμε χρόνια ξεκινήσει,
μα στης στροφής τη μοναξιά
κουνάει το χέρι – είν’ αργά
δεν έχει θέση... «Γεια χαρά σου Διονύση...».
Aπό το theovaf.blogspot.com
Ανοιχτή επιστολή στο Διονύση Σαββόπουλο ή μάλλον σε αυτούς που κατά δήλωσή του, τον έχουν δωροδοκήσει, και εξακολουθούν (υποθέτω εγώ) να τον δωροδοκούν.
Είναι αλήθεια ότι ο Διονύσης Σαββόπουλους βρήκε την ταυτότητά του στο ρόλο του παραμυθά. Παλιότερα κρατούσε για τον εαυτό του το ρόλο του κεντρικού ήρωα, τώρα όμως κύλησε ο τέντζερης και βρήκε αυτόν για καπάκι στο ρόλο του αφηγητή. Για να γίνει ο χρόνος καινούριος, για να γίνουμε, δηλαδή, εργατικά χρυσόψαρα. Στο πλαίσιο προώθησης των παραστάσεών που θα κάνει στο Ακροπόλ, μετά τη μεγάλη επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής, εμφανίστηκε ως άλλος Πάγκαλος σε πιο φιλική για το χρήστη συσκευασία για να μας πει ότι δωροδοκηθήκαμε από τους...
πολιτικούς, και το πρόβλημα είναι ότι τα χρήματα με τα οποία όλοι δωροδοκηθήκαμε ήταν δυστυχώς δανεικά και τώρα πρέπει να τα βρούμε και να τα δώσουμε πίσω.
Ωραία. Επειδή, λοιπόν, ο κύριος Σαββόπουλος γνωρίζει ότι η έννοια της συλλογικής ευθύνης ήταν ένα από τα καλύτερα εργαλεία των ναζί και δεν μπορεί να μπαίνει στο στόμα ενός καλλιτέχνη, ας ξεκινήσει το θεάρεστο και πατριωτικό του έργο βρίσκοντας και επιστρέφοντας όσα χρήματα πήρε από το Υπουργείο Αμύνης για να κάνει περιοδεία στα στρατόπεδα και γενικά όσα χρήματα χρειάστηκε η καθεστηκυία τάξη για να τον εξαγοράσει (για να πάψει, δηλαδή, να κάνει αυτό για το οποίο ο κόσμος τον έβαλε στα σπίτια του και στην καρδιά του) και ας τα επιστρέψει στο κράτος. Επίσης, αν γνωρίζει συναδέλφους του ή άλλους που έλαβαν τέτοιου είδους πεσκέσια να τους καταγγείλει δημόσια και να τους παροτρύνει να κάνουν το ίδιο. Γιατί ως γνήσιοι Έλληνες, οι πέντε νταβατζήδες που – κατά δήλωση του Κ. Καραμανλή junior – κυβερνάνε την Ελλάδα, συνηθίζουν να χορηγούν καλλιτεχνικά δρώμενα, είναι κάτι που ενδείκνυται ως μέθοδος ξεπλύματος χρημάτων και συνειδήσεων.
Κατά τα άλλα, όταν μιλάμε για τον ανώνυμο κόσμο, η λέξη δωροδοκία είναι ευφημισμός και εν τέλει ανακριβής για να περιγράψει τον τρόπο που διοίκησε το σύστημα του ΠαΣοΚ. Η λέξη εκβιασμός ταιριάζει καλύτερα. Κοιτάζοντας τα πράγματα από την απόσταση της επόμενης μέρας που πρέπει να παραδεχτούμε ότι ξημέρωσε, η πράσινη κάρτα του κόμματος από πολύ νωρίς κατέληξε να αποτελεί δήλωση πίστης ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός – στα καθ’ ημάς ότι ο βασιλιάς εξακολουθεί να σοσιαλίζεται – υπό την απειλή μιας πανταχού παρούσας λερναίας γραφειοκρατίας ικανής και πρόθυμης να σου κόψει τα πόδια και να σε κρατήσει για κατοικίδιο.
Η ιστορία αυτού του τόπου είναι ακόμα νωπή και δεν υπάρχει εμπεριστατωμένη καταγραφή. Ερίζουμε ακόμα για το 1821, τι να πούμε για τα πιο πρόσφατα. Κυκλοφορεί, όμως, προφορικά, και στην Ελλάδα, ευτυχώς, όλοι μιλάνε. Έχω συγκινηθεί και έχω διδαχτεί από τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου. Την επιστολή αυτή όμως, θα την κλείσω με έναν στίχο του Γιάννη Νεγρεπόντη. Δε θα περάσει ο φασισμός.
Δανάη Παναγιωτοπούλου
20/02/2011
Ο Διονύσης Σαββόπουλος στον Ant1 (Ant1 Web TV)
Βγάζω το καπέλο για άλλη μια φορά στην ξεχωριστή και ιδιαίτερη αυτή δημιουργό και ερμηνεύτρια. Όχι μόνο για το ταλέντο της, αλλά και για το θάρρος να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Μπράβο Δανάη!
Εμείς αφιερώνουμε στο Σαββόπουλο, για άλλη μια φορά, το τραγούδι που έγραψε ο Τάσος Σαμαρτζής και ο Νότης Μαυρουδής το 1993 στο δίσκο "Τοπίο Μυστικό", την περίφημη "Ωδή στο Διονύση" με την ερμηνεία του Θανάση Γκαϊφύλλια : http://www.youtube.com/watch?v=gpEts_bLRjQ
Λοιπόν μολύβι και χαρτί
θα πω για κάποιον που φορεί
τα ίδια στρογγυλά γυαλιά με κάθε βλέμμα,
κι αν κάτι έχουμε κοινό
είναι που ξέρουμε κι οι δυο
πως τούτη η χώρα ζει μονάχα μ' ένα ψέμα...
Είναι γλυκός και γραφικός
αυθόρμητος γι' αυτό τρωτός
κυρίως τώρα στην πολιτική του όψη,
αθώος πάντα εκ γενετής
μα και με τύψεις ενοχής
αυτές που χρόνια προσπαθεί να μας φορτώσει...
Θυμάμαι τότε ήταν 'κει
μέσα στου κόσμου τη βουή
σε μια διαδήλωση που ανάβει στην πλατεία,
μα τώρα αλλάξαν οι καιροί
κι από τ' αερόστατο θωρεί
μια κοντοπόδαρη φυλή τόσο γελοία...
Ντέρμπι-φωτιά της Κυριακής
κρίσιμο ματς της Εθνικής
στο ενενήντα του αιώνα... αγωνία,
και στην κερκίδα που ξεσπά
αυτός εκεί μπροστά-μπροστά
σαν χουλιγκάνος: θρύλος του η ορθοδοξία...
Δε γράφει πια για να δειχτεί
μα πρέπει κάπου να πιαστεί
και περισσότερο να πείσει τον εαυτό του,
πως έχει δίκιο ν' αντιδρά
σαν τον τυφλό που στη φωτιά
πετάει για πάντα, σαν σκυλί, το παρελθόν του...
Το δικαστήριο είν’ εδώ
μες στης παρέας το κενό
στην παραλία που μας βρίσκει πια τυχαία,
σαν ξυρισμένος ναυαγός
αργός ταχυδακτυλουργός
που χρόνια ψάχνει για μια γυάλινη σημαία...
Για να κοιτάζει κι από 'κει
και να μιλάει για Κοεμτζή
για το στρατό, τους χούλιγκανς και τα πρεζόνια,
όσα δε γνώρισε ποτέ
κλεισμένος σ' ένα ρετιρέ
σε μια αγκαλιά, έξω βροχή, και φύγαν χρόνια...
Από ένα όνειρο παιδιού
σε μία κρίση ρεαλισμού
έτσι αναδύεται απ' της ψυχής τα βάθη,
μα εμείς εκεί, τέχνη παλιά
κάθε ανάσα και βουτιά
όχι - δεν κάναμε λοιπόν τα ίδια λάθη...
Λες να 'χει ακόμα στο γκαράζ
το όνειρό του τυρκουάζ
που όλοι θέλουμε μια βόλτα να μας πάει,
παλιό αμάξι με φτερά
μοντέλο του εξήντα-επτά
κι ας έχει τώρα μηχανή που δεν τραβάει...
Από του μέλλοντος το ροκ
ως το γαλάζιο του μπαρόκ
ουράνιο σώμα που έχει χάσει την τροχιά του,
κι από τον έρωτα στο σεξ
απ' το Ροντέο ως το Ρεξ
είν’ η παράσταση του γύρου του θανάτου...
Πάνω σε μαύρο φορτηγό
μια εκδρομή χωρίς σκοπό
όλοι μαζί έχουμε χρόνια ξεκινήσει,
μα στης στροφής τη μοναξιά
κουνάει το χέρι – είν’ αργά
δεν έχει θέση... «Γεια χαρά σου Διονύση...».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)