Σύνθημα σε τοίχο.

Ανέκδοτο...

- Τι κοινό έχουν ο Τσοχατζόπουλος και οι 300 λαθρομετανάστες;
- Μένουν σε διατηρητέο με έξοδα του ελληνικού δημοσίου!!!!

Σιγά μην κάνει το Κόμμα αρχηγό τη Λιάνα...

Τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης...

Γράφει ο Γιάννης Πρεβενιός
e-mail: prevejohn@yahoo.gr

Σας παραθέτω ένα σχόλιο που έγραψε ένας ανώνυμος αναγνώστης μου σε κείμενο μου στο διαδίκτυο για την χθεσινή απεργία:
ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗΣ ΑΠΕΡΓΟΥΝ ΜΟΛΙΣ "ΞΥΠΝΑΕΙ" Ο ΛΑΟΣ. ΤΗΝ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΚΟΙΜΗΣΟΥΝ.
Πραγματικά είναι άξιο λόγου το πως τον τελευταίο καιρό τα ΜΜΕ καλύπτουν τα γεγονότα της επικαιρότητας!!!
Η διαπλοκή και η εγκάρδια σχέσεις τους με την εξουσία έχει ξεφύγει από τον απλό εναγκαλισμό και έχει γίνει “σφιχταγκάλιασμα” με εκατέρωθεν εξυπηρετήσεις!!!
Η εξουσία κάνει τα στραβά μάτια στην ταχτοποίηση των συχνοτήτων που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να τους έχει δώσει για να είναι νόμιμοι και φυσικά απαιτώντας την εφαρμογή των νόμων που αφορούν ποσοστιαία μεγέθη για το περιεχόμενο αλλά και την ποιότητα των προγραμμάτων.
Επίσης καθυστερεί σκανδαλωδώς να εισπράξει τους φόρους που χρωστάνε με πιθανότερη εξέλιξη στο άμεσο μέλλον να τους τα χαρίσει!!!
Βέβαια η μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη σχέση τους, έχει να κάνει με τις αναθέσεις και τα πάρε δώσε με τους καναλαρχοεργολάβους που λυμαίνονται με αδιαφανείς και ύποπτες συμβάσεις τα μεγάλα έργα της χώρας μας!!!
Από την μεριά τους οι εν λόγω κύριοι σε ανταπόδοση όλων των παραπάνω βλέπουμε το πώς λειτουργούν αποκρύπτοντας ή παραπληροφορώντας τον Ελληνικό λαό για μεγάλα και σημαντικά γεγονότα.
Θεωρώ λοιπόν ότι σκοπίμως μέχρι στιγμή οι ηγεσίες τους επιλέγουν να κάνουν απεργία την ίδια μέρα που απεργεί η πλειονότητα του λαού. Σίγουρα σε τέτοιες μεγάλες απεργίες υπάρχει η ανάγκη της πραγματικής ενημέρωσης με εικόνα και ήχο για να μη γίνεται διασπορά ειδήσεων εκφοβιστικών και μεθοδευμένων από τους κρατούντες.
Δεν δίνουν λοιπόν εικόνα για το τι γίνεται στις προσυγκεντρώσεις με σκοπό να μην ενθαρρύνουν κάποιους συμπατριώτες μας που αμφιταλαντεύονται ή και φοβούνται να συμμετάσχουν.
Η “ύποπτη” αποχή τους εκτός την υποβάθμιση του γεγονότος δημιουργεί και το οπτικουακουστικό κενό που δίνει την ευκαιρία να δρουν ανεξέλεγκτα οι γνωστοί άγνωστοι προβοκάτορες οι οποίοι πάντα βρίσκουν τον τρόπο να δίνουν “αιτίες” στην αστυνομία για επεμβάσεις με χημικά και άλλα μέσα με τα οποία διαλύουν με ανορθόδοξο και βίαιο τρόπο τις μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις!!!
Κύριοι δημοσιογράφοι σίγουρα όπως όλοι μας έχετε το δικαίωμα να απεργείτε και να διεκδικείτε, όμως μη το κάνετε τις μέρες που ο λαός είναι στους δρόμους και χρειάζεται την άμεση και σωστή πληροφόρηση. Μη πέφτετε στην παγίδα των αφεντικών σας και των μεγαλοδημοσιογράφων που έχουν κάνει την μπάζα τους εδώ και χρόνια και τώρα μας το παίζουν ανεξάρτητοι, προφεσόροι και ξερόλες.
Οι περισσότεροι από εσάς αν και παίρνετε ψίχουλα έχετε το μεράκι για αυτό που κάνετε και δεν σας αξίζει να είστε στο ίδιο τσουβάλι με όλους αυτούς που θέλουν να σας χρησιμοποιούν για ιδίων όφελος αλλά και ως “κυματοθραύστη” της όλο και διογκούμενης οργής των πολιτών!!!

Τα «ιστορικά στελέχη»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα.
Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: ....


Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχη των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ως το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου».
Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Ύπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια - οικονομικό επιτελείο(!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους.

Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή.

Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος.

Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Έλληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους.

Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός.

Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Έχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου.

Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν.

Πηγή

Μπράβο στη φίλη μου τη Μπάτση…

Ξέσπασμα των αστυνομικών για τα διόδια...


Μην φορτώνετε άλλο ένα πάρεργο στη πλάτη των αστυνομικών.
-Κινδυνεύουν οι ζωές μας με τα "κινητά φέρετρα", που εκτελούμε περιπολίες.
-Μη μας αναγκάζετε να γίνουμε επαίτες.
-Μην ευτελίζετε άλλο την Ελληνική Αστυνομία.
Το νέο πάρεργο, "υπάλληλοι στα διόδια", ήταν η σταγόνα, που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής για τους αστυνομικούς της Φθιώτιδας.
Δεν είναι δυνατόν την ώρα που η εγκληματικότητα οργιάζει και οι πολίτες ζητούν καλύτερη αστυνόμευση, εμείς να... κόβουμε κλήσεις στα διόδια, προς όφελος των εταιριών.
Δεν είναι δυνατόν να εκτελούμε περιπολίες με κινητά φέρετρα και να κινδυνεύει η ζωή των συναδέλφων μας.
Δεν είναι δυνατόν να κάνουμε έρανο και να βρίσκουμε "χορηγούς" για τις βασικές υπηρεσιακές ανάγκες μας.
Η ανακοίνωση, που εξέδωσε η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Φθιώτιδας, τα λέει όλα και δείχνει ότι οι αστυνομικοί είναι πλέον στα όριά τους.
Τι λέει η ανακοίνωση των αστυνομικών:

Την ώρα που η εγκληματικότητα καλπάζει, οι πολίτες καθημερινά βιώνουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις εις βάρος της σωματικής τους ακεραιότητας, αλλά και της περιουσίας τους, έρχεται η κυβέρνηση με νομοθετική ρύθμιση, να φορτώσει άλλο ένα πάρεργο στην πλάτη της Ελληνικής Αστυνομίας και συγκεκριμένα τον έλεγχο για την μη καταβολή αντιτίμου στους σταθμούς των διοδίων προς όφελος ιδιωτικών εταιρειών. Και όλα αυτά εις βάρος της αστυνόμευσης, της ασφάλειας των πολιτών και της καταστολής του εγκλήματος. Αντί η πολιτεία να αφαιρέσει από την Αστυνομία το ξένο έργο προς αυτή, έρχεται και προσθέτει άλλο ένα. Για ποια όμως Αστυνόμευση μιλάμε όταν τα περισσότερα οχήματα κινούνται χωρίς την απαραίτητη συντήρηση, χωρίς κατάλληλα ελαστικά, με αποτέλεσμα πολλών εξ αυτών να τελούν υπό ακινητοποίηση, λόγω έλλειψης σχετικών κονδυλίων για την επισκευή και την συντήρησή τους. Όλες οι Αστυνομικές Υπηρεσίες έχουν μείνει χωρίς απόθεμα γραφικής ύλης, χωρίς βασικά είδη για την ατομική υγιεινή, αλλά και σε όλο το αστυνομικό προσωπικό οφείλονται αποζημιώσεις εκτός έδρας προηγούμενων ετών. Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω είναι να υπολειτουργούν οι Υπηρεσίες και να υποβαθμίζεται η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες και τη κοινωνία. Ταυτόχρονα, να κινδυνεύει και η σωματική ακεραιότητα των συναδέλφων μας οι οποίοι "αναγκάζονται" να εκτελούν εποχούμενες περιπολίες με κινητά φέρετρα. Ας αναλογιστούν λοιπόν, τις ευθύνες που τους αναλογούν, η πολιτεία, η φυσική και πολιτική ηγεσία, αλλά και οι κατά τόπους διοικούντες, οι οποίοι διατάσσουν τους συναδέλφους μας να εκτελούν υπηρεσία με κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα. Κύριοι, εμείς δεν θα αναγκαστούμε από την δική σας ανεπάρκεια, να επιστρέψουμε στην εποχή των εράνων και την αναζήτηση "χορηγών" για βασικές υπηρεσιακές ανάγκες.>>
Καλό θα ήταν, η φυσική και πολιτική ηγεσία, να αφουγκραστεί πραγματικά τους απλούς αστυνομικούς, που είναι κάθε μέρα στον δρόμο γιατί αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε αστυνομία!

Πληρώνω...Διόδια

Το ΠΑΣΟΚ είν' εδώ και ληστεύει το λαό.

Λες να συμβεί;

Η Μαρία από το Πήλιο έγραψε ένα σχόλιο. Εγώ δεν μπορώ να το θάψω στα σχόλια…

Όταν ήμουν παιδί , σιωπούσα…
Ένοιωθα πως αν μιλήσω, κανείς δεν θα με καταλάβει.
Και βίωνα απίστευτη μοναξιά.
Στην εφηβεία, που κράτησε χρόνια πολλά, η σιωπή έσπασε
κι έγινε κραυγή.
«Δεν μπορεί», φώναζα, «θα τον αλλάξουμε τον κόσμο!».
«Η κόλαση είναι οι άλλοι», πείστηκα.
Κι έβλεπα πως δεν αλλάζει…
«Η κόλαση είναι μέσα μας» , σκέφτηκα και βάλθηκα ν’ αλλάξω
το μέσα μου.
Και το πέπλο της σιωπής με σκέπασε ξανά.
Βόλεμα φάνηκε.
Αν απ’ τη φύση δεν έχεις πλαστεί για να βολεύεσαι όμως,
ό,τι και να κάνεις ,δεν θα τα καταφέρεις.
Τώρα , στα μισά και βάλε του δρόμου,
η κραυγή πιέζεται στο στήθος, θέλει να βγει…
Νοιώθω πως, αυτή τη φορά, θα βρει συνοδοιπόρους.


Υ.Γ. Δεν υπάρχει πιο δυνατός ήχος ,
απ’ αυτόν που κάνει η σιωπή, όταν σπάει…

Αποκρατικοποιώ αντί Ιδιωτικοποιώ ή η Δικτατορία των Λέξεων

“ Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις”(Αντισθένης*)

Aπό τον Αλέξανδρο Πιστοφίδη

Υποχθόνια και αθόρυβα, η Εργασία έγινε Απασχόληση και η Απασχόληση Απασχολησιμότητα, το Υπουργείο Εργασίας έγινε Υπουργείο Απασχόλησης, και η απαγορευμένη για σοσιαλιστές λέξη Ιδιωτικοποίηση, για λόγους εξευμενισμού, έγινε Αποκρατικοποίηση. Η λέξη Αποκρατικοποίηση αντί Ιδιωτικοποίηση είναι ελληνική νεωτεριστική πατέντα. Η ιδιοκτησία κάποιου αντικειμένου ανήκει ή στο κράτος ή σε ιδιώτες εκτός κι αν κάτι αποκρατικοποιείται και εξαϋλώνεται. Δώστε τη λέξη Αποκρατικοποίηση στο Google translate και θα δείτε πως σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες μεταφράζεται σαν Ιδιωτικοποίηση, που είναι η «ακριβής εξέταση της σημασίας της- η των ονομάτων επίσκεψις» κατά τον Αντισθένη, ώστε το νόημα της λέξης να γίνεται κατανοητό συμβάλλοντας στην παιδεία των ανθρώπων. Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρούμε από την πλευρά της εκάστοτε εξουσίας, μια συνεχή προσπάθεια σύγχυσης και ...
αποπροσανατολισμού μας. Ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιούν τελευταία κατά κόρον( Διαφάνεια, Διαύγεια, συμμετοχική δημοκρατία, κοινωνικός αυτοματισμός αντί διαίρει και βασίλευε κ.λ.π.), δεν έχουν άλλο σκοπό από το να μας παραπλανήσουν. Όταν διακηρύττεις κάτι στο οποίο εσύ ο ίδιος δεν πιστεύεις, αλλά σκοπός σου είναι να γίνει αυτό κανόνας ζωής των πολλών αφελών, ένας είναι ο σκοπός σου: Να παραμένουν οι πολλοί ηλίθιοι ώστε εσύ να παραμένεις «ξύπνιος και μάγκας». Πριν δέκα περίπου χρόνια, στο βιβλίο μου «Εναλλακτικός Επαγγελματικός προσανατολισμός», έγραφα τα παρακάτω:
«”Η εμπειρία διδάσκει πως οι άνθρωποι ζουν για τις ιδέες τους και καθοδηγούνται από αυτές. Οι ιδέες μεταδίδονται μέσα από το λόγο, τις λέξεις. Για να υποτάξουμε τον τρόπο σκέψης και να μετατρέψουμε τους ανθρώπους σε μη σκεπτόμενα όντα θα πρέπει να τους αναγκάσουμε να κατανοούν τα πράγματα μόνο μέσα από εικόνες και όχι μέσα από τη γλώσσα”. Το παραπάνω κείμενο το δανείστηκα από το 16ο από τα λεγόμενα 24 “πρωτόκολλα των σοφών της Σιών” Μου είναι αδιάφορο αν το έγραψαν οι μυστικές υπηρεσίες του Τσάρου, ο Μιχαήλ Στρογγώφ, καποιοι Σιωνιστές το 1897 ή είναι απόσπασμα από ένα βιβλίο του Maurice Joly (1864) με τίτλο: “Διάλογοι στην κόλαση μεταξύ του Μακιαβέλι και του Μοντεσκιέ”. Οποιοι κι αν το έγραψαν πριν 100 ή 140 χρόνια, σίγουρα δεν ήταν ηλίθιοι. Είμαι εναντίον όλων αυτών των συνωμοσιολογικών θεωριών περί σκοτεινών δυνάμεων, που επιβουλεύονται το μεγαλείο μας, γιατί δεν μας βοηθούν σε κάτι πέρα από το ν’ απογοητευτούμε και να αδρανοποιηθούμε. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να φτάσει κανείς και στην αντίπερα όχθη της απόλυτης αφέλειας. Οι παραπάνω σκέψεις, που γράφτηκαν σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε καν κινηματογράφος, είναι ιδιοφυείς και σατανικές. Ιδιοφυείς γιατί μόλις τα τελευταία 50 χρόνια έχει γίνει κατανοητή η σημασία της γλώσσας και του λόγου για την ανάπτυξη του ανθρώπινου μυαλού. Αυτός που έχει αποδείξει τη σχέση ευφυϊας και γλώσσας είναι ο Αμερικανοεβραίος στοχαστής, και αντισιωνιστής, Τσόμσκι. ( Ρίξτε μια ματιά να δείτε ποιοι ελέγχουν την βιομηχανία της εικόνας του κινηματογράφου και της τηλεόρασης εδώ και έναν αιώνα και ποιοι επενδύουν σ’ αυτήν ακόμα και όταν δεν είναι κερδοφόρα)
Στο πρωτοποριακό του φιλμ «Φαρενάϊτ 451», ο Φ. Τριφό, δείχνει μια μελλοντική φασιστική κοινωνία όπου απαγορεύονται και καίγονται όλα τα βιβλία, ενώ επιτρέπεται μόνο η εικόνα της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Σήμερα βλέπουμε ότι δεν χρειάζεται καν να τα κάψεις. Αρχίζει και γίνεται πλέον συνήθεια οι άνθρωποι να μαθαίνουν κύρια από εικόνες. Τα ΜΜΕ επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του παρόντος αλλά και του μέλλοντός μας.. Οι αναγνώστες μεταμορφώνονται ολοένα και περισσότερο σε ακροατές-θεατές. Σήμερα δεν ισχύει πλέον το “εν αρχή ην ο λόγος” αλλά το “εν αρχή ην η εικόνα”. Ολοένα και περισσότεροι νέοι, ακόμη και φοιτητές δε γνωρίζουν πλέον ικανοποιητικά τη γλώσσα τους. Αυτό λειτουργεί σαν ένας φαύλος κύκλος. Οσο λιγότερο γνωρίζει κανείς τη γλώσσα του τόσο λιγότερο διαβάζει διότι διαπιστώνει, ότι πολλά ακόμη και απλογραμμένα κείμενα δεν είναι πλέον κατανοητά.
Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες σύγχυσης αναφορικά με τον επαναπροσδιορισμό λέξεων και των εννοιών τους. Και όμως η διαστρέβλωση, ή καλύτερα η παραχάραξη λέξεων και εννοιών δεν είναι το αποτέλεσμα της βλακείας των παραχαρακτών. Κάθε άλλο. Γνωρίζουν καλύτερα από τον Τσόμσκι, πως η ανάπτυξη του μυαλού βρίσκεται σε απόλυτη συσχέτιση με τον πλούτο των λέξεων και των ακριβών εννοιών τους. Ανατρέποντας τη σημασία των λέξεων, δημιουργείς σύγχυση ακόμη και στα μυαλά ευφυών ανθρώπων. Διασκεδάζεις με τη δύναμή σου να δημιουργείς, αυτό που δεν τόλμησαν ούτε οι ίδιοι οι θεοί, και ξαναβαφτίζεις λέξεις και παράλληλα φτιάχνεις μυαλά ελεγχόμενα και στα μέτρα σου. Οι άνθρωποι σαν μάζες συνηθίζουν σε όλα. Το αν και κατά πόσο, σε μερικά χρόνια θα συνηθίσουμε και σε άλλες προσπάθειες επαναπροσδιορισμού των εννοιών των λέξεων, που σήμερα μας εξοργίζει η οποιαδήποτε απόπειρα, θα εξαρτηθεί από τις άμυνες της ελευθερίας του καθενός μας»( αυτά τα έγραφα πριν δέκα χρόνια)
Αν τρέμουμε ακόμα τις στρατιωτικές δικτατορίες, είναι γιατί δεν έχουμε ακόμα γνωρίσει τι σημαίνει Soft-δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα. Όπως έγραφε η Κατερίνα Γώγου σε ένα ποίημά της : «Πρόσεχε γιατί τώρα δεν πυροβολούν πια στα πόδια αλλά στο μυαλό»!Στα πόδια πυροβολούν ακόμα μόνο σε υπανάπτυκτες δικτατορίες.

Η επανάσταση των σιωπηλών

του Γιώργου Γραμματικάκη 16/02/2011


"Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."
Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Καθώς η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.
Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός αυτή η άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.
Η επανάσταση λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύτηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.
Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση», σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της».
Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού εκδηλώνεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας, που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.
Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που επείγει να προστατευθεί. Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματα της.

Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.
Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν κύκλους ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.
Αυτός άλλωστε –εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, ούτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφραση της, τα τάνκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της.
Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;
«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.