Επιστολή Κολλάτου προς τον "ολίγο" Πρωθυπουργό

κ. Πρόεδρε της Κυβέρνησης,


θα έπρεπε να γράψω, αγαπητέ ή σεβαστέ, όπως συνηθίζεται, αλλά δεν μπορώ.

Ούτε σας αγαπώ, ούτε σας σέβομαι.

Στο θέατρο Μπρόντγουεϊ, θα ανεβάσω στις 22 Δεκεμβρίου και ώρα 9.30 μ.μ, το θεατρικό έργο μου, το Ελληνικό Παραμύθι (Η Ελλάδα του Γιωργάκη), καθρέφτη πιστεύω της.......Ελλάδας σας.

Της Ελλάδας του Σημίτη, του «μικρού».

Του Καραμανλή, του «βραχύ».

Του Παπανδρέου, του «μικρόνου», όπως σας αποκαλεί ο σεβαστός Χρήστος Γιανναράς. Εγώ σας ονόμαζα ο «ολίγος».

Ο κόσμος θα γελάσει...

Είναι η μόνη άμυνα μας. να γελάμε με τα καμώματα σας. Με την ηλίθια ανοχή που εμείς, ο λαός, δείχνουμε στον πολιτικό κόσμο, σε όλους εσάς.

Ελπίζω όμως ότι θα βρει ο θεατής, μετά το γέλιο, το κουράγιο να θυμώσει.

Γιατί ήρθε η ώρα να θυμώσουμε κ. Πρόεδρε. Το οφείλουμε στα παιδιά μας. Τουρίστας πολυτελείας όπως εί­στε, κλεισμένοι στα υπουργεία τους οι υπουργοί σας. δεν θα ακούσετε το κοροϊδευτικό γέλιο του θεατή. Δεν θα νιώσετε τον θυμό του.

Οι θεατές στο θέατρο Μπρόντγουεϊ θα χειροκροτάνε, θα γελάνε αλλά και θα φτύνουνε τους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής. Τους μεγαλο-παράγοντες που τους κλέψανε.

Μας στερείτε κ. Πρόεδρε την εργασία. Το πιο ιερό δικαίωμα του πολίτη. Ούτε να δημιουρ­γηθούνε, ούτε να ελπίζουνε μπορούνε πια τα παιδιά μας. Οι νέοι ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους, εγκαταλείπουν την χώρα. Όχι τα παιδιά, τα αδέρφια και τα ανίψια των πολιτικών. Αυτοί γιατί να φύγουν; Χρυσά τα έχετε κάνει.

Γράφει ο Μοντεσκιέ, 18ος αιώνας, ότι οι άγριοι στη Λουϊζιάνα όταν ήθελαν να μαζέψουν τα φρούτα ενός δέντρου έκοβαν το δέντρο από τη βάση του. Το ίδιο κάνει και ο «υπουργός» οικονομικών σας. Παίρνει το ταμείο, κλείνει το μαγαζί. Πετάει στην ανεργία τον ιδιοκτήτη, τους εργαζόμενους. Για να είναι νόμιμοι οι νόμοι, διαβάζουμε στο περίφημο βιβλίο του, «Το πνεύμα των νόμων», πρέπει να είναι προσαρμοσμένοι στο κλίμα, στις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, στην ιστορία του τόπου.

Αυτήν που την διδασκαλία της θέλατε να καταρ­γήσετε στα σχολεία.

Το 1/10 περίπου των άρθρων της περίφημης Εγκυκλοπαίδειας ήταν ιστορικά.

0 Ντιντερό, άλλος ενοχλητικός, μην ανησυχείτε κ. Πρόεδρε έχει πεθάνει εδώ και αιώνες, γράφει, Νόμοι αντίθετοι στην ευτυχία του πολίτη είναι ανήθικοι και γρήγορα καταργούνται και ο ίδιος τολμάει σε άλλα γραπτά του, να υποστηρίζει ότι η γνώση της γλώσσας είναι το θεμέλιο όλων των ελπίδων μας.

Πώς να το πούμε αυτό στα παιδιά μας, όταν εσείς ο Πρωθυπουργός της χώρας δυσκο­λεύεστε να μιλήσετε ελληνικά;

Δεν μπορείτε να μας δώσετε ελπίδα, να υπερασπιστείτε τα συμφέροντα μας χωρίς να γνωρίζετε την γλώσσα μας.


Read more: http://tolimeri.blogspot.com/#ixzz18sptJZdu

Ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει;

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Στην «Κ» της περασμένης Κυριακής, 5/12/2010, ο κ. Ευθ.-Φοίβος Παναγιωτίδης, επίκουρος καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόλμησε να θέσει το ερώτημα: «Ξέρει ο πρωθυπουργός (Γ. Α. Παπανδρέου) ελληνικά;». Αφορμή για το δημοσίευμά του αποτέλεσε κείμενο του Στάθη της «Ελευθεροτυπίας» και, συγκεκριμένα, η φράση: «Ο εντολοδόχος της τρόικας πρωθυπουργός Παπανδρέου άρχισε να κλίνει τη λέξη “πατριώτης” σε όλες τις πτώσεις – τις δύο που γνωρίζει».

Ο κ. Ε.-Φ.Π. δικαιολογεί το ενδιαφέρον του για το θέμα με το σκεπτικό ότι: «Αν η γλώσσα που παράγουμε είναι ενδεικτική της νόησής μας... αν ο εκφραστικός πλούτος υποδηλώνει, ανεξαιρέτως, βάθος σκέψης και ικανότητα για συνθετική συλλογιστική, ποιος θέλει στο τιμόνι (της χώρας) κάποιον που γνωρίζει μόνο δύο πτώσεις;».

Αποκρούει ο κ. Ε.-Φ.Π. τον «ισχυρισμό κάποιων» ότι «οι γλωσσικές δυσκολίες του πρωθυπουργού πηγάζουν από το γεγονός ότι τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα». Βέβαια η μητέρα του είναι Αμερικανίδα, αλλά ο πατέρας του, κατά τον αρθρογράφο, αποκλείεται να απευθυνόταν στο παιδί του αποκλειστικώς στα αγγλικά, «δεδομένου και των αγγλικών του Ανδρέα». Επιπλέον (το κυριότερο) και τα αγγλικά ο σημερινός πρωθυπουργός δεν τα μιλάει καθόλου με την άνεση μητρικής γλώσσας, «επαναλαμβάνει συλλαβές, κομπιάζει, κάνει σαρδάμ».

Ο γλωσσολόγος του Πανεπιστημίου Κύπρου δεν καταλήγει σε συμπέρασμα. Δηλώνει απλώς τι «υποψιάζεται»: Ότι η δυσγλωσσία του Γ. Α. Παπανδρέου οφείλεται σε «γενικότερη δυσκολία στη γλωσσική πραγμάτωση», που διαφέρει από τη «γλωσσική ικανότητα». Άλλο η γλωσσική ικανότητα, άλλο η πραγμάτωση της γλωσσικής ικανότητας. Με αυτή τη διάκριση ο κ. Ε.-Φ.Π. κατορθώνει να θέσει ευπρεπέστατα το οξύτατο και δραματικό σήμερα για τον Ελληνισμό πρόβλημα επάρκειας του τιμονιέρη, χωρίς να διακινδυνεύει υπεύθυνη άποψη. Δεν είναι ο πρώτος. Κανένας ως τώρα από τους έγκυρους και επιφανείς ομοτέχνους του ή και ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, κοινωνικούς ανθρωπολόγους, αλλά και οποιοσδήποτε σεβαστός για τη δημόσια εικόνα του πολίτη, δεν έχει τολμήσει να ψελλίσει αναφορά στο εξόφθαλμο πρόβλημα.

Σίγουρα η ανεπάρκεια γλωσσικής εκφραστικής δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με νοητική υστέρηση και πολιτική ανικανότητα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν διακρίθηκε ως ρήτορας και η δυσκολία του με τις ξένες γλώσσες έμεινε παροιμιώδης. Όμως ο λόγος του ήταν στέρεος, λογικά τετράγωνος, συχνά οι αφορισμοί του είχαν ενεργότερο αποτέλεσμα από αγορεύσεις συναρπαστικών ρητόρων. Κάτι ανάλογο έλεγαν οι παλαιότεροι και για τον σοφό της πολιτικής Θεμιστοκλή Σοφούλη. Αντίθετα, ο εκπληκτικός σε ωριμότητα και σε ουσιαστικό περιεχόμενο ελληνοκεντρικός λόγος του Αντώνη Τρίτση ή του Κύπριου Ανδρέα Χριστοφίδη συνοδευόταν από μια παραλυτική πολιτική ανεπιτηδειότητα που ξάφνιαζε.

Το πρόβλημα που τίθεται στην περίπτωση του σημερινού πρωθυπουργού δεν είναι ούτε θετικά ούτε αντιθετικά ανάλογο. Δεν έχει καν σχέση με το ευρύτερο (κυρίαρχο σήμερα) φαινόμενο υποκατάστασης του πολιτικού λόγου από μιαν επιδέξια κενολογία, που εντυπωσιάζει ως ροή λέξεων χωρίς να συνιστά και ροή νοημάτων. Ο ευφυέστατος μάστορας αυτού του είδους είναι ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος και ολιγονοϊκή απομίμησή του ο λόγος της κ. Ντόρας Μητσοτάκη. Οι μετερχόμενοι το είδος μιλούν ακατάσχετα, με εντυπωσιακό λεξιλόγιο, πληθωρική εκφραστική, φυσιογνωμική ή χειρονομιών, διατυπώνοντας ασήμαντες κοινοτοπίες, ακροβατικές επιδείξεις σοβαροφανών εφέ.

Η περίπτωση του πρωθυπουργού είναι κάτι άλλο. Ανακαλεί αμέσως, στον κάποιας καλλιέργειας ακροατή, το σοφό απόσταγμα της εμπειρίας ότι «άνθρωπος χωρίς γλώσσα είναι άνθρωπος χωρίς σκέψη». Σίγουρα σκεπτόμαστε με τη γλώσσα, η γλώσσα «σημαίνει» την πραγματικότητα: όχι μόνο παραπέμπει στο σημαινόμενο, αλλά το καθιστά «νόημα», το ορίζει και ορίζοντάς το το φανερώνει – είναι «αποφαντική» της πραγματικότητας η λειτουργία της γλώσσας. Και στον σημερινό πρωθυπουργό μας αυτή η σχέση γλώσσας και νόησης, γλώσσας και πραγματικότητας, μοιάζει εξαιρετικά υποτονική, ωσάν η ικανότητα της σκέψης να μην επαρκεί για την ανταπόκριση στην πραγματικότητα. Τα ακραία παραδείγματα φωτίζουν τη συνολική εικόνα: Δεν καταλαβαίνει ότι φράσεις όπως «είμαι πολύ συγκινημένος», είναι κωμικό να τις διαβάζει από το χαρτί που του έχουν ετοιμάσει. Ή ότι μόνο οι αφελείς αστοιχείωτοι σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν, για επίδειξη «μόρφωσης», εκφράσεις που δεν ελέγχουν τη σημασία τους (: «μηδέν εις το πηλίκον», «εξ απαλών ονύχων» κ.λπ.).

Καθρέφτης της νοητικής επάρκειας είναι, συνήθως, το βλέμμα, η φυσιογνωμική έκφραση. Το άγλωσσο βλέμμα, σχεδόν βλέμμα πτηνού, το χαμόγελο που είναι μόνο σύσπαση και καθόλου φωτισμός του προσώπου, ακυρώνουν ακόμα και την πιθανή οξύνοια, το τάνυσμα των ευγενέστερων προθέσεων. Και όταν από αυτή τη φυσική μειονεξία απαιτούν οι συντάκτες των προεδρικών ρητορευμάτων την ηγεμονική χρήση πρώτου ενικού προσώπου («δεν θα επιτρέψω», «θα κάνω, «θα δείξω»), το αποτέλεσμα είναι, κυριολεκτικά, ευτράπελο.

Όμως εμείς σήμερα, οι ελληνώνυμοι κάτοικοι του βαλκανικού νότου, δίχως την παραμικρή πια ικανότητα αξιολόγησης ποιοτήτων και συνείδησης ευθυνών, αναθέτουμε στον πρώτο τυχόντα (χωρίς υπερβολή) φορέα φανταχτερού ονόματος να διαχειριστεί, όχι απλώς την οικονομική μας επιβίωση, την ελευθερία ή την υποδούλωσή μας, αλλά και θησαυρίσματα πανανθρώπινης σημασίας και σπουδαιότητας: Αν θα επιβιώσει ζωντανή η γλώσσα (το βιωματικό φορτίο των λέξεων και η συντακτική ευγλωττία) του Ηράκλειτου, του Αριστοτέλη, του Μελωδού Ρωμανού, αν θα σωθεί ως μέτρο και στόχος της ανθρώπινης συνύπαρξης η αθηναϊκή δημοκρατία και η ελληνορωμαϊκή οικουμένη, αν η θάλασσα και το αρχιπέλαγος του Αιγαίου, που κάποτε γέννησαν την κριτική σκέψη και την αποκαλυπτική Τέχνη, θα παραδοθούν ή όχι στον βιασμό και στην ασέλγεια του αλητοτουρισμού και της άντλησης πετρελαίων.

Αλλοίμονο, είναι αδύνατο να υπάρξει Δικαστήριο Εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας για να δικάσει τους ελλαδίτες πρωθυπουργούς που απεμπόλησαν το Αιγαίο, επέβαλαν τη μονοτονική γραφή της γλώσσας, τον οικιστικό εκβαρβαρισμό της χώρας, παζαρεύουν για ψήφους τη Θράκη, έστησαν στη σκιά του Παρθενώνα τη νεοπλουτίστικη γυφτιά του κ. Τσουμί.

Και σκοτώνουν κάθε μέρα το τελευταίο απομεινάρι ελληνικότητας: τη γλώσσα.



http://www.kathimerini.gr/

H Γέννηση για φέτος ματαιώνεται...!!!

Ο Ιωσήφ πρέπει να πληρώσει περαίωση,

η Φάτνη να τακτοποιηθεί ως ημιυπαίθριος,

η Παναγία δεν παίρνει επίδομα τοκετού,

οι άγγελοι δεν πετάνε λόγω απεργίας,

οι 3 μάγοι φοβούνται ότι θα απελαθούν ως λαθρομετανάστες

και τα βόδια ..."καλοριφέρ" περιμένουν να διευκρινίσει η Μπιρμπίλη τι θα γίνει με τα ...φωτοβολταϊκά...

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Είπε πριν κάποια χρόνια ο Όργουελ:

«Σε μια εποχή καθολικής εξαχρείωσης

το να λες την αλήθεια είναι πράξη επαναστατική».

Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Η καθολική εξαχρείωση είναι διαχρονική.

Η επανάσταση της Αλήθειας δεν επικράτησε ποτέ.

Τη σκότωναν οι δήθεν επαναστάτες.

Ακόμη και με το Λόγο.

Κυρίως με το λόγο τους.

Σιχάθηκα τα λόγια του αέρα.

Δε νιώθω την ανάγκη να μιλήσω.

Η επανάστασή μου είναι μουγκή πλέον.

Τη μουγκώνει η θρασύτητα των καρμίρηδων.

Των καρμίρηδων στη σκέψη και στο Λόγο.

ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ ( Κότινος)

Η Ειρεσιώνη (από το είρος = έριον, μαλλίον) είναι κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λ.π., εκτός του μήλου και του αχλαδιού). Ήταν έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας και κατά το επόμενο έτος και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

Την εβδόμη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου - 20 Οκτωβρίου), παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

Ιδού ένα απόσπασμα από τα κάλαντα :

Η Ειρεσιώνη φέρνει κάθε τι καλό, σύκα και αφράτα ψωμάκια που μας τρέφουν και μέλι γλυκό και λάδι απαλό και ξέχειλους κύλικες με καλό κρασί για να μεθύσει και να κοιμηθεί.

"Τα κλαδιά των δέντρων τα στόλιζαν με άνθη, ταινίες (κορδέλες), έρια (μαλλιά) και μικράς σφαίρας εκ μετάλλου, που παρίσταναν τους πλανήτας, τον Ήλιον και την Σελήνην." Ιστορία της λατρείας του Βάκχου. Χ. Ζανμέρ.

Εκτός από τα κλαδιά της ελιάς, περιέφεραν επίσης και κλαδιά Δάφνης προς τιμήν του Απόλλωνος στα Θαργήλια, εορτή που ετελείτο την Άνοιξη (27 Απριλίου - 26 Μαΐου), όπου πάλι έκαιγαν την παλιά Ειρεσιώνη και κρεμούσαν την νέα έξω από τις πόρτες τους.

Πρόγονος λοιπόν του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη , όπου μέσω αυτής μεταδόθηκε το έθιμο του στολισμένου δέντρου στους βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψεως ελαιοδένδρων, στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που εφύοντο στον κάθε τόπο.

Το έθιμο της Ειρεσιώνης καταδικάστηκε ως ειδωλολατρικό από το θεοκρατικό καθεστώς του Βυζαντίου και απαγορεύτηκε η τέλεσίς του. Αιώνες αργότερα το ίδιο έθιμο επανήλθε με την μορφή Χριστουγεννιάτικου και Πρωτοχρονιάτικου δένδρου από τους Βαυαρούς που συνόδεψαν τον Όθωνα στην Ελλάδα, ως δικό τους Χριστουγεννιάτικο έθιμο.

Παρ' όλα αυτά, το έθιμο της Ειρεσιώνης υπήρχε πάντα στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων, γι’ αυτόν τον λόγο, το Χριστουγεννιάτικο δένδρο υιοθετήθηκε αμέσως.

(Πηγές : Λεξικό LIDDEL & SCOTT, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, Φινέα Γιορτές Αρχαίων Ελλήνων, περιοδικό ΙΧΩΡ, Γ. Λεκάκης)

Σημείωση : Κότινος = αγριελαία - κοτινάς είναι ο καρπός του κοτίνου.

Κότινος ή Ειρεσιώνη - Κλάδος ελαίας στολισμένος με τούφες λευκού ερίου (μαλλιού) που έδιναν ακριβώς την εντύπωση του "βάμβακος". "Είρια από ξύλου", "δενδρόμαλλον"

Cotton ή coton διεθνώς σημαίνει το βαμβάκι, βαμβακερόν κ.λ.π

Στην Γερμανική είναι Baum-Wolle .Δηλαδή "έριον δένδρου". Ο συνειρμός είναι εκ του Κοτίνου : "είρια από ξύλου".

Πηγή : ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ-ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΛΟΓΟ της ΑΝΝΑΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

Στα αρχαία Ελληνικά χρόνια υπήρχε το έθιμο της ειρεσιώνης με τους "παίδας τους αμφιθαλείς" (παιδιά που και οι δυο γονείς τους βρίσκονταν στη ζωή) να γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι και να εύχονται στους οικοδεσπότες τραγουδώντας ευχές και παινέματα.
Έτσι στη Σάμο , σε κάποια ανοιξιάτικη γιορτή του Απόλλωνα, παιδιά που κρατούσαν την ειρεσιώνη ( ένα κλαδί ελιάς ή δάφνης που πάνω του στόλιζαν συνήθως καρπούς ,ταινίες, κομμάτια μαλλιού και κρεμούσαν μικρά μπουκάλια γεμάτα κρασί , μέλι και λάδι ) τραγουδούσαν στίχους που παραπέμπουν σε νεοελληνικά κάλαντα , 9 αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού.

"Δώμα προσετραπόμεσθ' ανδρός μέγα δυναμένοιο,ός μέγα μεν δύναται, μέγα δε βρέμει, όλβιος αιεί... αυταί ανκλίνεσθαι θύραι...πλούτος γαρ έσεισι πολλός, συν πλούτω δε και ευφροσύνη τεθαλυία, ειρήνη τ' αγαθή" (ΟΜΗΡΟΥ ΒΙΟΙ, εκδ. OXFORD,V5)

Στην Αθήνα, γιορτάζοντας τα Πυανέψια ή τα Θαργήλια ή τα Διονύσια, το μήνα Ποσειδαίωνα (15 Δεκεμβρίου-15 Ιανουαρίου) κρεμούσαν την ειρεσιώνη στο ιερό του Απόλλωνα και στις εξώπορτες των σπιτιών για ένα χρόνο , ενώ στη συνέχεια την έκαιγαν στην τελεστική φωτιά (κάτι που παραπέμπει στα στεφάνια της Πρωτομαγιάς που τα καίμε στις φωτιές του Αϊ Γιάννη).

Επίσης κρατούσαν τους θύρσους , (ραβδιά ξύλινα ή καλάμια, τυλιγμένα με φύλλα κισσού ή αμπελιού και "κορφή" ένα κουκουνάρι πεύκου) και ομοιώματα πλοίων που συμβόλιζαν τον ερχομό του Διόνυσου.

Στην εποχή μας, συχνά οι καλαντιστές κρατάνε μικρά καράβια, ενώ στη Μακεδονία και στη Θράκη, "παίδες αμφιθαλείς" ("μανοκυρουδάτοι") κρατούν στολισμένα ραβδιά, τις σούρβες, και αγγίζουν μ' αυτές τους αρρώστους και τα ζώα γιατί πιστεύουν πως έχουν μαγικές ιδιότητες.

Στα ρωμαϊκά χρόνια ,τις καλένδες του Ιανουαρίου, την πρώτη μέρα του χρόνου, τις γιόρταζαν με δώρα και ευχές ενώ οι αξιωματούχοι αναλάμβαναν υπηρεσίες. Από τις ρωμαϊκές καλένδες πήραν το όνομα τους τα κάλαντα που πήραν τη σημερινή τους μορφή από τα πρωτοχριστιανικά κιόλας χρόνια. Πολλά στοιχεία και έθιμα της ειδωλολατρικής γιορτής που επιβίωσαν ανάμεσα στους χριστιανούς, καταδικάσθηκαν από την εκκλησία με τον ξβ΄ Κανόνα της ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Οι αντιδράσεις όμως της εκκλησίας δεν μπόρεσαν να αποτελέσουν φραγμό σε συνήθειες αιώνων και κυρίως στα κάλαντα, που καθιερώθηκαν σαν αναπόσπαστο στοιχείο των γιορταστικών εκδηλώσεων για τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα.

Η λαϊκή παράδοση από τις αρχαίες καλένδες ήθελε την Πρωτοχρονιά μια μέρα σημαδιακή για την εξέλιξη της χρονιάς, έτσι, έδωσε στον "Αϊ Βασίλη" (που ο θάνατος του συνέπεσε με την Πρώτη του Γενάρη του379 μ.Χ.) όλες εκείνες τις ιδιότητες που ανταποκρίνονταν στους πόθους και τις ανάγκες της.

Μπορεί ο Άγιος Βασίλειος στα κάλαντα να παρουσιάζεται πότε σαν ζευγολάτης πότε σαν σοφός λόγιος , πάντα όμως ο "ρόλος" του έχει σχέση με τη γονιμότητα της γης.

Τις "μαγικές" ιδιότητες του ραβδιού του άλλοι τις συσχετίζουν με του ραβδιού του Ααρών της Παλαιάς Διαθήκης , άλλοι με τα κλωνάρια που "πέταξε" η ιερή ελιά της Ακρόπολης αμέσως μετά την πυρπόλυσή της από τους Πέρσες (Ηρόδοτος) , ενώ σ' αυτές τις δοξασίες παραπέμπει και το έθιμο της σούρβας που προαναφέραμε.

Κάτι ανάλογο έγινε και με το έθιμο των μεταμφιέσεων στη γιορτή των Σατουρναλίων που γιορταζόταν στα τέλη του Δεκέμβρη. Από αυτό προήλθαν οι μεταμφιέσεις που συνηθίζονται τις μέρες αυτές σε χωριά της Βόρειας Ελλάδας και λέγονται ρογκάτσια ή ρογκατσάρια.

Από τα Σατουρνάλια (Κρόνεια , 17 - 25 Δεκεμβρίου) προέρχεται και το έθιμο των χοιροσφαγίων (οι γεωργοί θυσίαζαν χοίρους στον Κρόνο και τη Δήμητρα για να γίνει εύφορη η γη τους) όπως και της "βασιλόπιτας" που το έφεραν στο Βυζάντιο οι Φράγκοι , οι οποίοι σε περιστάσεις θανάτου του βασιλιά τους σε καιρό πολέμου, ανακήρυσσαν αυτόν που θα εύρισκε το νόμισμα.

ΚΟΥΡΕΜΑ-ΞΥΡΙΣΜΑ Μ' ΕΝΑ ΤΑΛΑΡΟ ΓΙΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ

ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΡΕ.... ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ΤΩΝ 700 €

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης έγραψε

Αγαπητοί μου φίλοι της Ομογένειας,

Στην μακραίωνη πορεία των Ελλήνων εμφανίζεται συχνά το ιστορικό δίδυμο των "ΣΥΝΕΤΩΝ" και "ΤΡΕΛΛΩΝ" στους κόλπους της φυλής μας.

Στην ακραία της μορφή αυτή η αντίθεση καταγράφηκε ως "επαναστατημένοι" έναντι "προσκυνημένων" [' 21 ] , "πατριώτες" και "δωσίλογοι" ['40-'44], κοκ.

Σε κάθε ιστορική περίοδο δουλείας όσοι ήταν παροικούντες στα κέντρα της εκάστοτε αυτοκρατορίας -Σούσα, Ρώμη, Πόλη παλιότερα, Ουάσιγκτον σήμερα- με την οποία αναμετριόμασταν, συνιστούσαν συνήθως σύνεση και αυτοσυγκράτηση στους λίγους "τρελούς" που κράταγαν με το αίμα τους και την ψυχή τους ζωντανό αυτόν τον "βράχο".

Πολλές φορές ακούστηκε αυτή η απειλή "θα φάτε το κεφάλι σας ωρέ" από τους "συνετούς" απεσταλμένους του Μεγάλου Βασιλέα πριν από τους Μαραθώνες, τις Σαλαμίνες, τα Δερβενάκια, τους Γοργοπόταμους. Είτε αυτός ήταν ο Ξέρξης, είτε ο Καίσαρας, είτε ο Σουλτάνος, είτε ο Ομπάμα...Πολλές φορές οι διάφοροι "Φαναριώτες" μας είπανε "Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης". Εμείς δεν τους κρατήσαμε κακία γιατί ξέραμε τι μεγάλη αλλοτρίωση είναι η ξενιτιά και τι μεγάλος πειρασμός ο χρυσός των Αφεντάδων. Απλά τους αγνοήσαμε και κάναμε ένα βήμα ακόμα στην αποκοτιά κραυγάζοντας την εγερτήρια πρόσκληση ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΗ ..., ωραίοι σαν Έλληνες, για να μείνουμε Έλληνες μέχρι σήμερα.

Τώρα η πατρίδα αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη απειλή της νεότερης ιστορίας μας. Το φάσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής. Η χρεοκοπία δεν είναι μόνο οικονομική, είναι συνάμα πνευματική, δημογραφική, εθνική, γεωπολιτική. Με το πρόσχημα του χρέους επιχειρείται η δουλοποίηση του λαού μας και η εκποίηση όλης της εθνικής περιουσίας, η διάλυση της εδαφικής συνοχής σε καντόνια και ημι-αυτόνομες περιοχές -όπως η Θράκη-, η κατάλυση της ιθαγένειας με την αθρόα εισαγωγή αλλοδαπών, η τελική παράδοση της χώρας στον Νεοοθωμανισμό. Αναλύσεις επί αναλύσεων έχουν γραφεί τον τελευταίο καιρό για τα θέματα αυτά και καλό θα είναι να ενημερωθείτε, αν θέλετε πραγματικά "το καλό μας". Ακούστε τουλάχιστον τη φωνή των χιλιάδων φιλελλήνων που σπεύδουν από όλο τον κόσμο να μας συμπαρασταθούν σε αυτή την μάχη. Που μας λένε "Έλληνες ξεσηκωθείτε για να πάρετε την πατρίδα σας πίσω". Κι αν δεν καταλαβαίνετε ούτε αυτούς ούτε εμάς, τουλάχιστον μη μας εναντιώνεστε, μη μας πολεμάτε, μη μας απαξιώνετε. Έτσι παίζετε το παιχνίδι των πιο μαύρων δυνάμεων της Νέας Τάξης που έχουν ορμήξει να μας κατασπαράξουν.

Ο λαός μας είναι εξοργισμένος και η κοινωνία ολόκληρη βράζει. Είναι πρώτη φορά που σε μύρια στόματα ακούγονται οι λέξεις νέο ΕΑΜ, νέα ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Αυτό που έρχεται στον ορίζοντα μπορεί να μη φαίνεται καθαρά ακόμα στους μη γνωρίζοντες τα τεκταινόμενα γιατί φροντίζουν να αποπροσανατολίζουν τούς Έλληνες οι πουλημένοι συνδικαλιστές, προδότες πολιτικοί, εξωνημένα παπαγαλάκια των καναλιών.

Έρχεται όμως η Μητέρα Όλων των Μαχών για τον Ελληνισμό. Ή θα μας ξεκάνουνε ή θα τους ξεκάνουμε και θα τελειώσουμε μια για πάντα με την εξάρτηση, την υποτέλεια και τον εξανδραποδισμό. Αυτό δεν είναι ευχολόγιο, είναι η εγγύηση που δίνει η ίδια η ύπαρξη μας. Οι Έλληνες φέρονται προς την αντίσταση από την ίδια την φύση τους. Δεν την επιλέγουν με την λογική. Είναι κάτι που δεν μπορείτε να καταλάβετε εσείς από την Εσπερία στις "υπερατλαντικές χώρες" των συμβιβασμένων υπολογισμών. Εγκλωβισμένοι στην "Φωλιά του Κτήνους" της Νέας Τάξης, μακριά από την Αρχιπελαγική γεννήτρια του θάρρους και της αξιοπρέπειας.

Λυπούμαστε αλλά δεν θα ακούσουμε την προτροπή σας να δεχθούμε αδιαμαρτύρητα τη νέα κατοχή αλλά σύντομα θα βάλουμε ξανά το "τσαρούχι" και θα ορθώσουμε το νέο ΟΧΙ, μπροστάρηδες στο ξεσκλάβωμα όλων των λαών από τις "αγορές", τους τοκογλύφους και τούς μαφιόζους εξολοθρευτές των λαών και των εθνικών παραδόσεων που λυμαίνονται σήμερα τον κόσμο. Αν σκέπτεστε να κάνετε μπίζνες στην χώρα μας σας συμβουλεύω να επενδύσετε γρήγορα στην κατασκευή γκιλοτίνων...

Να είστε βέβαιοι ότι το "Στάλινγκραντ" της Νέας Παγκόσμιας Τάξης θα αρχίσει πάλι από την αντίσταση των Ελλήνων!!!

Με εκτίμηση

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης

phileon@ath.forthnet.gr

Ψάχνω χρόνια να τον βρω…

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο.

Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.

Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε.

Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις».

«Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα».

Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλά ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε:

Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

(Από την Ξένια Σώντερς)

Τα επεισόδια δεν είναι η είδηση

Τα επεισόδια ήταν κατά τη γνώμη μου αναμενόμενα, από τους γνωστούς αγνώστους, επειδή είχε κόσμο. (…αλήθεια που ήταν οι “αντιεξουσιαστές και επαναστάτες” του φραπέ τις προηγούμενες ημέρες; ξεκουράζονταν στην / με την εξουσία; και πριν φωνάζουν κάποιοι, Υπουργός το είχε πει…) Τα επεισόδια με τα “σπασίματα” έγιναν για να μην κατέβει περισσότερος κόσμος την επόμενη φορά.

Αλλά θα κατέβει. Θα κατέβει γιατί υπάρχει κόσμος όχι στα όρια αλλά βουτηγμένος στην εξαθλίωση στην ανέχεια και στη φτώχεια. Κόσμος δίχως αύριο που κάθε ημέρα γίνεται περισσότερος. Κόσμος που κοιμάται στο δρόμο, δεν έχει όχι να πληρώσει λογαριασμούς αλλά να φάει και είναι οργισμένος. Όχι απλά οργισμένος, εξαγριωμένος γιατί δεν υπάρχει, δεν διαφαίνεται διέξοδος.

Kάθε ημέρα που πάω δουλειά και περπατώ στο κέντρο νέος κόσμος, νέες φάτσες κοιμάται στο πεζοδρόμιο. Ας περπατήσει κάποιος πριν τις 07. 00 στο “ιστορικό κέντρο” ή ας πάει στα συσσίτια…

Σήμερα λοιπόν που είχε κόσμο έπρεπε να σπάσουν τζάμια και να καούν ΙΧ και μηχανές για να αμαυρωθεί η πορεία από τα στρατευμένα κουτορνίθια του φραπέ. Σήμερα όμως υπήρχε και κάτι άλλο. Θυμός μεγάλος θυμός που τον ένιωθες στις φωνές και τον διάβαζες στα μάτια. Ο κόσμος τα “έχει πάρει”.

Η επίθεση πχ στον Χατζηδάκη δεν έγινε από κουκουλουφόρους, όπως και παλαιότερα στον Κακλαμάνη. Μπορεί οι πολιτικοί να σχεδιάζουν και να κάνουν πολιτική αλλά δεν μπορούν πλέον να περπατήσουν ελεύθερα στο δρόμο. Μόνο στα κομματικά ακροατήρια. Γιατί ο κόσμος έχει συσσωρεύσει οργή και η λέξη πολιτικός λειτουργεί ως κόκκινο πανί. Δεν βλέπει διέξοδο, δεν βλέπει προοπτική και το σήμερα όχι το αύριο είναι ζοφερό. Και αυτό είναι το επικίνδυνο. Γατί οι εκρήξεις οργής είναι ανεξέλεγκτες.

Μπορούμε να γράφουμε ότι θέλουμε εδώ ή να υποστηρίζουμε οτιδήποτε. Καταδικάζω τη βία, γιατί δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσο υποτίθεται ότι λύνει, αλλά αμφιβάλλει κανείς ότι αν ο κόσμος έμπαινε στη Βουλή θα έκανε τα ίδια στους 300; Φαντάζεται πχ κάποιος η επόμενη πορεία να συναντήσει κανένα Πάγκαλο; Οι πολιτικοί μας λοιπόν έχουν φτάσει στο σημείο να διαγράφουν τα όνειρα του κόσμου, να παραδίδουν το αύριο στον εργασιακό Μεσαίωνα και να ρίχνουν το σήμερα στις αλυσίδες της οικονομικής δουλείας.

Και όταν ρώτησα κάποιον γιατί επιτέθηκε στον Χατζηδάκη, ξέρετε ποια ήταν η απάντησή του; Ότι ντρέπεται, ντρέπεται γιατί απολύθηκε τη Δευτέρα και δεν μπορούσε να πάρει δώρο στην κορούλα του για τις γιορτές. Ένας άνθρωπος 40+ που η οργή του έψαχνε εχθρό και το αδιέξοδό του βρίσκει δρόμο στη βία. Που μπορεί κιόλας να έλεγε και ψέματα, αλλά αυτό ήταν το πνεύμα της πορείας. Οργή. Και μιλούν οι πολιτικοί μας: για διαφάνεια, για μαχαίρια και κόκαλα, για αναθεώρηση του Συντάγματος κλπ ενώ κάθε Μαντέλης που ομολογεί ότι τα πήρε και κάθε Τσουκάτος που ομολογεί ότι τα πήγε είναι ελεύθεροι.

Και το κάθε παιδί μας θα πρέπει να δουλεύει έως στα 65+ για 720 €. Ο κάθε γονιός μας να ζητάει βοήθεια στα 75+ γιατί “είναι υπεύθυνος” και του κόπηκε το δώρο και η σύνταξη. Και εμείς να κοιτάμε και η οργή να συσσωρεύεται. Και η έκρηξη να είναι σποραδική αλλά να θεριεύει.

Αν οι βολεμένοι εκπρόσωποί μας δεν ανοίξουν τα μάτια τους, δεν ακούσουν και δεν δουν, τότε τα χειρότερα έρχονται. Δεν μπορεί να νομοθετούν τον “εξορθολογισμό” της σωτηρίας και να πετούν τη χώρα στον Καιάδα της οικονομικής εξάρτησης.

Ιθαγενής

http://archaeopteryxgr.blogspot.com/

Ήταν τριάντα χιλιάδες οι διαδηλωτές, αλλά έλειπαν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ΠΟΛΙΤΕΣ !!!

Στη χθεσινή διαδήλωση απουσίαζαν οι πολίτες που θίγονται από την πρωτοφανή μονόπλευρη λιτότητα της Κυβέρνησης.

Η διεθνής των Τραπεζών και των τοκογλύφων σε συνεργασία με τη Γερμανία και την υποταγμένη ελληνική Κυβέρνηση, οδηγούν στη φτωχοποίηση εκατομμύρια ΕΛΛΗΝΕΣ. Χρησιμοποιείται η Ελλάδα ως υπόδειγμα υποταγής ενός Λαού και καταστροφής ενός Έθνους- Κράτους. Και οι Έλληνες πολίτες όχι μόνο δεν αντιδρούν δυναμικά και καθολικά, αλλά κάποιοι ψηφίζουν και ΠΑΣΟΚ!!

Είμαστε ΑΞΙΟΙ της τύχης μας.

Άλλωστε,

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ’ επνίγη
θαλασσωμένος·

Αφ’ υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ

Αναρτήθηκε από Χρήστος Καπούτσης

Σε καιρό κρίσης 700 ευρώ για να κουρευτεί η οικογένεια Παπανδρέου

Αίσθηση προκαλεί η αποκάλυψη του politicsnews.gr, o κ. Παπανδρέου με την σύζυγό του και την κόρη του πήγαν για κούρεμα στον “Χατζή” και πλήρωσαν 700 ευρώ.” Καλά δεν συμπάσχετε με τον ελληνικό λαό που πεινάει” ρώτησε γυναίκα εφοπλιστή τον Έλληνα πρωθυπουργό για να λάβει την ειρωνική του απάντηση: “Γιατί εσείς που κουρεύεστε;”.
Η γυναίκα του εφοπλιστή-δεν είναι γνωστός- απάντησε πως “όσα λεφτά έχω βγάλει εγώ με τον άντρα μου είναι δουλεμένα και βάση επιχειρηματικών σχεδίων. Και εγώ δεν είμαι πολιτικός, ούτε τα έχω κάνει θάλασσα…”. Ο κ. Παπανδρέου χαμογέλασε και έφυγε από το ακριβό κουρείο του Νέου Ψυχικού αφήνοντας πίσω του 700 ευρώ. Λίγο παραπάνω από τον βασικό πρώτο μισθό που επιβάλλει η Τρόικα με την συγκατάθεση της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου.
Αναρτήθηκε 31-10-2010 και 1-11-2010 από olympiada

Υ.Γ. δικό μου.

Φυσικά μόνο μια εφοπλιστίνα θα μπορούσε

να μεμφθεί τα κυβερνώντα γυνανδρείκελα.

Ο λαός κοιμάται απ’ το ’81 και δώθε.

Γεύεται τους σοσιαλ-ληστές του…

Το δημόσιο ως ο εχθρός - τίνος είναι το κράτος βρε παιδιά;

Του Νίκου Κοτζιά

Στην Ελλάδα το κράτος που συγκροτήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 ήταν σαφώς πιο μικρό από τον χώρο όπου έκανε ο ελληνικός καπιταλισμός την πρωταρχική του συσσώρευση. Αφού Έλληνες έμποροι, εφοπλιστές και βιοτέχνες κινούνταν με άνεση και πετυχημένα σε όλο το μήκος και το πλάτος της αγοράς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Το νεοελληνικό κράτος έφερε πάνω του την σφραγίδα των κομματαρχών της «παλιάς Ελλάδας». Την σφραγίδα της μεταπρατικής ελληνικής αστικής τάξης. Του ελέγχου του ξένου παράγοντα.Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα μετά την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Το ελληνικό κράτος έγινε το κράτος των διώξεων, του αυταρχισμού και «της προστασίας του πολίτη από τον κομμουνιστικό κίνδυνο». Πάνω στο ελληνικό κράτος επικάθησαν και το διοικούσαν οι νικητές του εμφυλίου, Έλληνες και ξένοι. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν, επίσης, οι μαυραγορίτες και συνεργάτες των Γερμανών, οι λαθρέμποροι, εκείνοι που έκλεψαν την περιουσία των διωχθέντων, είτε στη διάρκεια του πολέμου (των Εβραίων και των αντιστασιακών), είτε στη διάρκεια του εμφυλίου και των μετέπειτα χρόνων (ιδιαίτερα των αριστερών, δημοκρατικών πολιτών). Το κράτος αυτό έθρεψε αυταρχικές και βαθιά συντηρητικές δοξασίες, μηχανισμούς, λειτουργίες. Γέννησε και παρήγαγε τους πραξικοπηματίες σε Ελλάδα και Κύπρο. Το κράτος εχθρός του λαϊκού στοιχείου. Αυτό που ονομάστηκε ποικιλόμορφα «πελατειακές σχέσεις».Σήμερα ζούμε στην Ελλάδα και πάλι έναν ιδιόμορφο αντικρατισμό. Ούτε φιλελεύθερο, ούτε αριστερό, αλλά ούτε καν συντηρητικό. Στην Ελλάδα καταγράφεται το μεγαλύτερο παράδοξο, να εμφανίζει ο κυρίαρχος λόγος ως κύριο υπαίτιο για τα χάλια του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν είναι καν καπιταλισμός της προκοπής, τον δημόσιο υπάλληλο. Υπό κατηγορία βρίσκεται ο νοσοκόμος, ο θυρωρός του υπουργείου, ο δάσκαλος και ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας. Μάλιστα ο ιδιότυπος ελληνικός νεοφιλελευθερισμός φαντάζεται ότι η όλο και πιο πολύπλοκη σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να κυβερνηθεί με ένα όλο και πιο απλό και μικρό κράτος. Πίσω από αυτή την επίθεση κρύβεται ο πραγματικός υπεύθυνος: οι δυνάμεις που χρησιμοποίησαν το ελληνικό κράτος ως λάφυρο, ως πηγή εύκολου κέρδους μαζί με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους. Διότι το πρώτιστο πρόβλημα του ελληνικού δημοσίου είναι ότι έχουν επικαθήσει επί αυτού μεγάλα συμφέροντα που ως βδέλλες έζησαν από αυτό. Κρατοφαγοπότες επιχειρηματίες. Άνομα αεριτζίδικα συμφέροντα. Και αφού έκαναν πάρτη πάνω στο σώμα του κράτους, αφού το οδήγησαν με τις λεηλασίες που έκαναν (χάρη σε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική προμηθειών, δημόσιων δαπανών, επιδοτήσεων, απάτης και φοροκλοπής που επέβαλε το πολιτικό σύστημα), τώρα ανακαλύπτουν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην. Προκειμένου δε, να πείσουν επικαλούνται τους δημόσιους υπάλληλους που οι ίδιοι λάδωσαν, όλους όσους έκαναν συνένοχους στο σύστημα που έστησαν. Σε τελευταία ανάλυση, το ελληνικό κράτος και οι παθολογίες του δεν είναι τίποτα άλλο παρά προϊόν της ποιότητας των δυνάμεων που ηγεμόνευσαν επ’ αυτού. Που το κατείχαν και το χρησιμοποίησαν ως λάφυρο. Αφού λήστεψαν, τώρα εμφανίζονται ως οι παρθένες που γεμάτο παράπονο ανακάλυψαν τις αμαρτίες του κόσμου. Έναν κόσμο που στην πραγματικότητα εκείνοι διέφθειραν. Εκείνοι έφτιαξαν κατά εικόνα και ομοίωση τους. Για πρώτη φορά στην ιστορία τα αφεντικά του συστήματος καταγγέλλουν τους διεκπεραιωτές των υποθέσεών