Το δημόσιο ως ο εχθρός - τίνος είναι το κράτος βρε παιδιά;

Του Νίκου Κοτζιά

Στην Ελλάδα το κράτος που συγκροτήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 ήταν σαφώς πιο μικρό από τον χώρο όπου έκανε ο ελληνικός καπιταλισμός την πρωταρχική του συσσώρευση. Αφού Έλληνες έμποροι, εφοπλιστές και βιοτέχνες κινούνταν με άνεση και πετυχημένα σε όλο το μήκος και το πλάτος της αγοράς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Το νεοελληνικό κράτος έφερε πάνω του την σφραγίδα των κομματαρχών της «παλιάς Ελλάδας». Την σφραγίδα της μεταπρατικής ελληνικής αστικής τάξης. Του ελέγχου του ξένου παράγοντα.Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα μετά την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Το ελληνικό κράτος έγινε το κράτος των διώξεων, του αυταρχισμού και «της προστασίας του πολίτη από τον κομμουνιστικό κίνδυνο». Πάνω στο ελληνικό κράτος επικάθησαν και το διοικούσαν οι νικητές του εμφυλίου, Έλληνες και ξένοι. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν, επίσης, οι μαυραγορίτες και συνεργάτες των Γερμανών, οι λαθρέμποροι, εκείνοι που έκλεψαν την περιουσία των διωχθέντων, είτε στη διάρκεια του πολέμου (των Εβραίων και των αντιστασιακών), είτε στη διάρκεια του εμφυλίου και των μετέπειτα χρόνων (ιδιαίτερα των αριστερών, δημοκρατικών πολιτών). Το κράτος αυτό έθρεψε αυταρχικές και βαθιά συντηρητικές δοξασίες, μηχανισμούς, λειτουργίες. Γέννησε και παρήγαγε τους πραξικοπηματίες σε Ελλάδα και Κύπρο. Το κράτος εχθρός του λαϊκού στοιχείου. Αυτό που ονομάστηκε ποικιλόμορφα «πελατειακές σχέσεις».Σήμερα ζούμε στην Ελλάδα και πάλι έναν ιδιόμορφο αντικρατισμό. Ούτε φιλελεύθερο, ούτε αριστερό, αλλά ούτε καν συντηρητικό. Στην Ελλάδα καταγράφεται το μεγαλύτερο παράδοξο, να εμφανίζει ο κυρίαρχος λόγος ως κύριο υπαίτιο για τα χάλια του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν είναι καν καπιταλισμός της προκοπής, τον δημόσιο υπάλληλο. Υπό κατηγορία βρίσκεται ο νοσοκόμος, ο θυρωρός του υπουργείου, ο δάσκαλος και ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας. Μάλιστα ο ιδιότυπος ελληνικός νεοφιλελευθερισμός φαντάζεται ότι η όλο και πιο πολύπλοκη σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να κυβερνηθεί με ένα όλο και πιο απλό και μικρό κράτος. Πίσω από αυτή την επίθεση κρύβεται ο πραγματικός υπεύθυνος: οι δυνάμεις που χρησιμοποίησαν το ελληνικό κράτος ως λάφυρο, ως πηγή εύκολου κέρδους μαζί με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους. Διότι το πρώτιστο πρόβλημα του ελληνικού δημοσίου είναι ότι έχουν επικαθήσει επί αυτού μεγάλα συμφέροντα που ως βδέλλες έζησαν από αυτό. Κρατοφαγοπότες επιχειρηματίες. Άνομα αεριτζίδικα συμφέροντα. Και αφού έκαναν πάρτη πάνω στο σώμα του κράτους, αφού το οδήγησαν με τις λεηλασίες που έκαναν (χάρη σε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική προμηθειών, δημόσιων δαπανών, επιδοτήσεων, απάτης και φοροκλοπής που επέβαλε το πολιτικό σύστημα), τώρα ανακαλύπτουν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην. Προκειμένου δε, να πείσουν επικαλούνται τους δημόσιους υπάλληλους που οι ίδιοι λάδωσαν, όλους όσους έκαναν συνένοχους στο σύστημα που έστησαν. Σε τελευταία ανάλυση, το ελληνικό κράτος και οι παθολογίες του δεν είναι τίποτα άλλο παρά προϊόν της ποιότητας των δυνάμεων που ηγεμόνευσαν επ’ αυτού. Που το κατείχαν και το χρησιμοποίησαν ως λάφυρο. Αφού λήστεψαν, τώρα εμφανίζονται ως οι παρθένες που γεμάτο παράπονο ανακάλυψαν τις αμαρτίες του κόσμου. Έναν κόσμο που στην πραγματικότητα εκείνοι διέφθειραν. Εκείνοι έφτιαξαν κατά εικόνα και ομοίωση τους. Για πρώτη φορά στην ιστορία τα αφεντικά του συστήματος καταγγέλλουν τους διεκπεραιωτές των υποθέσεών

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ»

ΕΚΘΕΣΗ ΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΠΟΛΥΔΩΡΑ 2006

Α΄ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα (2006 όταν τα έγραφα) είναι η λαθρομετανάστευση. Η ανεργία, τα ναρκωτικά, η δημόσια Υγεία και Παιδεία θα ήσαν ήσσονος σημασίας προβλήματα εάν δεν συνεδέοντο πολλαπλώς και αναποτρέπτως με τη λαθρομετανάστευση.

Αμφίβολο τυγχάνει εάν έχει συνειδητοποιηθεί επαρκώς -και δη από τους αρμοδίους- το πολλαπλώς επικίνδυνο αυτό πρόβλημα. Και τούτο διότι έχει απαγορευθεί κάθε συζήτηση γύρω από το θέμα. Για την ακρίβεια, επιτρέπονται μόνον εγκωμιαστικές συζητήσεις για τους λαθρομετανάστες και τα προβλήματά τους. Άλλου είδους προβληματισμοί θεωρούνται, άμα τη διατυπώσει, ως αιρετικοί και τιμωρητέοι διά δημοσίας διαπομπεύσεως. Άλλο το ζήτημα ότι την επομένη στιγμή θα ολοφύρονται οι ίδιοι οι διαπομπευτές, γιατί η «αλλοδαπή» εγκληματικότητα θα τους χτυπάει την πόρτα. Βέβαια, η Αριστερά «θα κάνει πάρτι» όταν θα καίγεται η Αθήνα, η αλωθείσα και υπό κατάληψη τελούσα. Δεν εξέφρασαν, άλλωστε, ποτέ τη θλίψη τους ή την καταδίκη τους για το φαινόμενο και τις δραματικές επιπτώσεις του. Η επανάσταση κατά του αστικού καθεστώτος και κατά του εθνικού τρόπου, με την αξιοποίηση «του στρατού των εισβολέων-καταληψιών», θα είναι το πιθανό ή και επιδιωκόμενο γεγονός.

Β΄ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

1. Το τοπίο

Όπως κατεβαίνουμε τη Σοφοκλέους και περνούμε την Αιόλου και την Αθηνάς βλέπουμε την αλήθεια. Τη δραματική και απειλητική αλήθεια. Μενάνδρου, Γερανίου, Κλεισθένους, Σωκράτους, αριστερά Λεωχάρους (όπου στο στενάκι βρίσκεται το Α.Τ. και Τ.Α. Ακροπόλεως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΣ), Μοναστηράκι, Πετράλωνα, Θησείο, Ομόνοια, Κοτζιά, (Θεάτρου) και στη συνέχεια βδ Πατησίων, Γ’ Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Λένορμαν, Βάθης, Μεταξουργείο, Πατήσια, Άγιος Παντελεήμονας (όπου και βρίσκεται το Α.Τ. και Τ.Α. Παντελεήμονος, πάλι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΣ), Κυψέλη, εκτός από τα γνωστά και παραδοσιακά «άβατα και άδυτα» της Κουμουνδούρου, του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων (όπου και εκεί Α.Τ. και ΤΑ. βρίσκονται επίσης ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΣ) είναι οι υπό κατάληψη περιοχές. Η μισή Αθήνα υπό κατάληψη.

2. Τα χαρακτηριστικά του

Εκεί βλέπεις το δράμα ιδίοις όμμασι. Εκεί βλέπεις τα γκράφιτι (που δηλούν σήματα ύπαρξης «στεκιών» ή «διανομής δόσεων». Δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά αθώο γκράφιτι που απεφάσισαν κάποια μεμονωμένα και αργόσχολα νεαρά άτομα να αποτυπώσουν χάριν καλαισθησίας στον τοίχο. Βλέπεις την εγκατάλειψη της γειτονιάς και των πολυκατοικιών από τους χθεσινούς ενοίκους, βλέπεις ομίλους 3-5 νεαρών ατόμων (συνήθως μελαψής απόχρωσης) να στέκονται ή να κινούνται νωχελικά στις γωνίες των δρόμων, να παρατηρούν ασκαρδαμυκτί και να επιλέγουν στόχους. Εκεί κυρίως διαμένουν, για την ακρίβεια στοιβάζονται, οι αλλοδαποί, σε καταλύματα ημιπαράνομων μισθώσεων (γιατί οι ιδιοκτήτες δεν δηλώνουν τη μίσθωση ή γιατί μισθώνουν το διαμέρισμα «με το κεφάλι») ή και καταλήψεων σε εγκαταλειμμένα υπόγεια ή και ανώγεια πεπαλαιωμένων κτιρίων. Ούτε λόγος για καταγραφή ή απογραφή του αριθμού (και των άλλων στοιχείων) των διαμενόντων σε κάθε πολυκατοικία ή γειτονιά. Το εμπόριο αγαθών, τροφίμων και βιομηχανικών προϊόντων είναι «εσωτερικού κυκλώματος». Ουδείς έμπορος γηγενής κάνει τζίρο από αυτούς. Όλες οι μορφές του εγκλήματος ευδοκιμούν εκεί.

3. Το εγκληματογόνο πεδίο

Η «κοινωνία» εκεί είναι άθροισμα πολλαπλών εθνοτικών, φυλετικών, θρησκευτικών, γεωγραφικών, κουλτουριστικών κοινωνιών. Κίνδυνοι υγείας, από ανύπαρκτες προϋποθέσεις και συνθήκες υγιεινής, άμεσοι. Τονίζω, όλες οι μορφές εγκλήματος. Από την επαιτεία, τις μικροκλοπές, τις διαρρήξεις, τις αρπαγές τσαντών και τις μικροληστείες στον δρόμο, τις ένοπλες ληστείες, τις κλοπές οχημάτων, τις βιαιοπραγίες και τις σωματικές βλάβες (έργω και λόγω εξυβρίσεις δεν λογίζονται πλέον ως αδικήματα, διότι απερροφήθη ο άδικος χαρακτήρας τους από την «κοινωνική προσφορότητα» της πράξεως), μέχρι βαρέα εγκλήματα οργανωμένου τύπου. Μία είναι η παραδεκτή νομιμότητα εκεί: Ο νόμος του πιο δυνατού ή του πιο αδίστακτου. Μικρές, με τάση να γίνουν μεγάλες, και ποικίλες συμμορίες φυτρώνουν σε όλο το πεδίο σαν μανιτάρια.

4. Λαθρομετανάστευση και εγκληματικότητα

Ο αριθμός των λαθρομεταναστών (νομιμοποιηθέντων και μη) των διαβιούντων στην Αθήνα (την ως άνω «καταληφθείσα») υπολογίζεται γύρω στις 800.000. Τα «ποιοτικά» τους χαρακτηριστικά: Απελπισμένοι, άρρωστοι, άνεργοι, άστεγοι, γονείς (με γάμο ή χωρίς) μικρών παιδιών, αδέλφια ανήλικα ή στην εφηβεία, ευεπίφοροι στη μίσθωση των εγκληματικών υπηρεσιών τους σε πρώτη ζήτηση (οι σχετικές και όχι αξεπέραστες δυσκολίες έγκεινται μόνον στο ύψος της αμοιβής του προσλαμβανομένου).

Αυτός ο αριθμός των επήλυδων δεν είναι απλό μέγεθος. Δεν είναι κάτι σαν μια «υπεργεννητικότητα» των κατοίκων της Αττικής από το 1990 μέχρι το 2006. Είναι κάτι άλλο. Που απαιτεί (για να μη μετατρέπουμε την εισήγηση σε κοινωνιολογική μελέτη) πρόσθετο αστυνομικό προσωπικό, προκειμένου να αντιμετωπισθεί το, σε απίθανα μεγέθη, αυξηθέν και προσφάτως προστεθέν αστυνομικό έργο. Καμία συζήτηση δεν γίνεται ούτε απλή αναφορά καν για την κατάσταση που επικρατεί στην Αθήνα, η οποία κατά πάσαν μέτρηση δεν δημιουργήθηκε το τελευταίο δεκάμηνο. Συζήτηση ή ψέλλισμα για τη λαθρομετανάστευση είναι απηγορευμένη «διά ροπάλου». Όχι να μας πουν και ξενόφοβους ή ρατσιστές!

5. Η μη απαξίωση. Η μη αναγνώριση του κακού

Οι πάντες (πολιτικοί, θρησκευτικοί, τοπικοί, ακαδημαϊκοί, πνευματικοί και δημοσιογραφικοί άρχοντες) ασκούνται σε υποκριτικές ρητορικές φιλανθρωπίας και συμπόνιας. Έννοιες ξεχασμένες όμως για τους δυστυχείς «ιθαγενείς».

Γι' αυτούς η προτεινόμενη λύση είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας στην παλιά τους γειτονιά, η άνευ αντιστάσεως παράδοση των κινητών πραγμάτων, χρημάτων, ρούχων, κινητών τηλεφώνων, προκειμένου να σώσουν την πολύτιμη μεν αλλά χωρίς αξιοπρέπεια πλέον, χαρισθείσα από τους μεγάθυμους κακοποιούς, ζωή τους. «Ζωή στα γόνατα» προ του κουκουλοφόρου του κραδαίνοντος τις «μολότοφ» ή των πολιτικών προστατών του, ιδού η συνταγή και η καινούργια πρόταση πολιτισμού και επιβίωσης! Προτείνεται επίσης και ο «σιδηρόφρακτος εγκλεισμός» των παλαιών, των αυτοχθόνων και των δήθεν ελεύθερων πολιτών στα σπίτια τους. Των εναπομεινάντων, γιατί οι πολλοί έχουν μετοικήσει ήδη για άλλες περιοχές, πιο «καθαρές». Είναι εκεί, στην κάτω Αθήνα, η διοίκηση της φιλανθρωπίας και της Κοινωνικής Πρόνοιας, που οργανώνει συσσίτια και φιέστες και θεάματα υπέρ των εισβολέων-καταληψιών ως κακέκτυπο και φάρσα των παλαιών «βασιλικών» δραστηριοτήτων!

6. Συναρμοδιότητες

Τα συναρμόδια υπουργεία ή κοιμούνται ύπνον βαθύ ή λαϊκίζουν ανεπιτρέπτως και ασυστόλως.

α) Το ΥΠΕΣΔΔΑ νομιμοποιεί τους λαθρομετανάστες κατ' εξακολούθηση και αδιακρίτως. Οι υπηρεσίες του δεν διστάζουν να προκαλούν τους συναισθανόμενους τον κίνδυνο, παριστάνοντας τους ρητορικά καλοσυνάτους υποδοχείς, χωρίς όμως να μεριμνούν για χώρους υποδοχής. Ο φόρτος του έργου της έκδοσης των διαβατηρίων μετετέθη –και δικαίως, για λόγους ασφαλείας– από το ΥΠΕΣΔΔΑ στους ώμους της Αστυνομίας, χωρίς να ενισχυθεί με προσωπικό ή ανάλογους πόρους. Η ευθύνη για τους αλλοδαπούς ανήκει στο ΥΠΕΣΔΔΑ, αλλά όλα μένουν στην ασάφεια. Κανείς δεν ξέρει ούτε πόσοι μπαίνουν ούτε πόσοι βγαίνουν ούτε πόσοι είναι συνολικά ούτε πού διαμένουν ούτε πού δουλεύουν. Όλα στην ομίχλη.

β) Το ΥΠΕΘΑ δεν φυλάσσει τα σύνορα. Στην προκάλυψη δεν αναπτύσσονται φυλάκια πλέον. Τα σύνορα είναι αφύλακτα. Τη φύλαξη των συνόρων την έχει (η λαϊκίζουσα και στρουθοκαμηλίζουσα Πολιτεία) από ετών αναθέσει σε 2.οοο συνοριοφύλακες! Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Ποιος θα διακρίνει τη διμοιρία εισβολέων-καταδρομέων από μια ομάδα λαθρομεταναστών που κινούνται «έρπειν»; Άλλωστε, εύκολα μπορεί να φαντασθεί κανείς πως το μέγεθος της προξενούμενης βλάβης ή δολιοφθοράς δεν διαφέρει. Από τα Γενικά Επιτελεία (κυρίως του Στρατού) υποβάλλονται, με μια κάποια αναίδεια, «αιτήματα» να φυλάσσονται (με περιπολίες) τα στρατόπεδα από αστυνομικούς. Τεράστιο έργο εθνικής άμυνας (εμφατικά αυτό της φύλαξης των συνόρων και της «απώθησης» των λαθρομεταναστών) μετακυλίστηκε «ανεπαισθήτως» στην Αστυνομία με τον υψηλόφρονα ενδιάμεσο στόχο να διορισθούν τότε 2.000 συνοριοφύλακες με τα «αδιαμφισβητήτως αξιοκρατικά» κριτήρια του Χρυσοχοΐδη. Τονίζεται, για τη μετρήσιμη αξία του επιχειρήματος, ότι το 2006 συνελήφθησαν 100.000 λαθρομετανάστες (εκτός από τους αγνώστου αριθμού που διαφεύγουν τη σύλληψη). Εξ αυτών 80.000 επαναπροωθήθησαν (με τρόπο αμφισβητούμενης νομιμότητας). Υπόλοιπο, «καθίζημα» 20.000. Αυτή είναι η εικόνα της ροής των λαθρομεταναστών. Οι συλλαμβανόμενοι «δουλέμποροι» μάλλον βρίσκουν μαλακή και συμφέρουσα τη σχέση «ρίσκου και αποτελέσματος (τιμωρίας)».

Αυτή είναι η επαναλαμβανόμενη κατ' έτος ροή-είσοδος λαθρομεταναστών στη χώρα.

γ) Το ΥΠΕΞ δεν πιέζει, ίσως ευλόγως («στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα»), την Τουρκία να συμμορφωθεί προς τις πρόνοιες της συμφωνίας επαναπροώθησης που έχει υπογράψει με την Ελλάδα. Όχι μόνον η γείτων και σύμμαχος δεν τιμά την υπογραφή της, αλλά περιφρονεί ιταμώς -τίποτα το πρωτότυπο- την Ελλάδα, προς την οποία «τροχονομεί» εκατοντάδες λαθρομετανάστες καθ' εβδομάδα. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, οργανώνει διεθνή εκστρατεία συκοφαντικής προπαγάνδας μέσω των διεθνών τηλεοπτικών πρακτορείων, εμφανίζοντας τους «επαναπροωθουμένους» ως εισαγόμενους από την Ελλάδα!

δ) Το υπουργείο Υγείας θα έπρεπε να είχε οργανώσει καταυλισμούς των λαθρομεταναστών και των προσφύγων. Και να είχε φροντίσει προ πολλού και συστηματικά τις συνθήκες υγιεινής σε όλα τα ανοιχτά και εκτεταμένα «γκέτο» (που έχουμε σημειώσει στο σημείο «Α1» του παρόντος). Το Λαύριο δεν είναι απλώς «γκέτο». Είναι «άβατο» και ευθεία πρόκληση για την έννομη τάξη. Για την ακρίβεια, είναι η πιο δραματική ομολογία «παραίτησης» του κράτους. Οι Κούρδοι μπαινοβγαίνουν όπως θέλουν («φορτωμένοι» ή «άδειοι»), όποτε θέλουν. Οι συνθήκες υγιεινής άθλιες. Οι της φύλαξης ανύπαρκτες,

ε) Το υπουργείο Δικαιοσύνης «κήδεται» της διαιώνισης του ελληνικού «παραδείσου» του Ποινικού Δικαίου διεθνώς. Επιείκεια στις καταδίκες και ποινές μέχρις ατιμωρησίας. Άδειες επικίνδυνων φυλακισμένων (και μη επιστρεφόντων). Μη κράτηση επ' αυτοφώρω συλλαμβανομένων, όπως και μη κράτηση κρατουμένων ελλείψει δικαστικών κρατητηρίων. Και εδώ υποκριτική μεταμέλεια γιατί κατεδικάσθησαν συνάνθρωποι! Μα αφού δεν αντέχουν ψυχολογικά τις δίκες και τις καταδίκες γιατί τις επιχειρούν και υποφέρουν οι «πονόψυχοι»;

7. Κοινωνιολογικά δεδομένα

Αυτά όλα δεν είναι απλώς στα όριά τους. Είναι πέραν των ορίων τους. Εγώ συναγερμό σημαίνω. Δεν είναι η κοινωνία μας στο παρά πέντε. Είναι στην ώρα μηδέν.

Το κοινωνικό φαινόμενο συντίθεται από:

α) Την κρίση στην οικογένεια: Η σημερινή οικογένεια δεν ανταποκρίνεται ούτε στα ποσοτικά κριτήρια της συμβίωσης υπό την αυτή στέγη. Πρόκειται μάλλον για συνάντηση κάπου εκεί, στην είσοδο του σπιτιού, συναφικνουμένων ή συναναχωρούντων προσώπων. Ούτε «συνοίκηση». Ούτε «συνύπνωση» δεν υπάρχει γιατί γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα τα παιδιά «βγαίνουν» για διασκέδαση!

β) Την κρίση στην Παιδεία, με την αλόγιστη παραγωγή πτυχιούχων κατά κύριο λόγο και την «αιχμαλωσία» των δύστυχων παιδιών στις τάξεις των ολοήμερων σχολείων.

γ) Την έλλειψη κοινωνικών προτύπων και τον μαζικό πληθωρισμό αντικοινωνικών.

δ) Την άμβλυνση των αρχών και αξιών σε εθνική κλίμακα και διεθνή.

στ) Την προβολή κατ' εξακολούθηση τρόπων αντικοινωνικής συμπεριφοράς από τα media, εις θέση υποδείγματος προς μίμηση. Η σταθερή και συνεπής δραστηριότητά τους είναι η εκθεμελίωση του θεσμικού οικοδομήματος, μέσω της δήθεν κριτικής που στην ουσία της δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά γενικόλογες αξιολογικές κρίσεις ριπτόμενες στον ίδιο στόχο: Να μη μείνει τίποτα όρθιο (εκτός από το δικό τους κοντόθωρο συμφέρον).

ζ) Την εξώθηση των νέων στην τεμπελιά και τη διεκδίκηση αχρεωστήτως και αναιτίως από τους παντοίους λαϊκιστές, δήθεν κοινωνιολόγους και πολιτικούς αναλυτές.

η) Την απότοκο συνέπεια όλων των ανωτέρω, που δεν είναι άλλη από τη δραματική εξάπλωση των ναρκωτικών (χωρίς να υποτιμάται το αλκοόλ) σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα και σε νεότατες ηλικίες.

ι) Τη λαθρομετανάστευση (με όλα τα συνοδευτικά στοιχεία της και χαρακτηριστικά της που σημειώσαμε στο κεφάλαιο «Β»).

Γ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Των πραγμάτων ούτως εχόντων, αστυνόμευση δεν μπορεί να γίνει εύκολα και κυρίως συμβιωτικά με το έγκλημα. Τα σκουπίδια είναι πολλά και το χαλί μικρό. Το κοινωνικό φαινόμενο είναι απείρως μεγαλύτερο από το υποπροϊόν της εγκληματικότητας. Η ανισότητα είναι δυσμενέστατη συνθήκη σε βάρος του θεσμού (της Αστυνομίας) που καλείται να αποκρούσει την εγκληματικότητα σαν χιονοστιβάδα στη βάση του βουνού. Λύση αδύνατη. Το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα. Ήδη είναι πολύ αργά.

Αυτούς μίσθωνε το ΠΑΣΟΚ

Να ποιοι ευθύνονται για τα σημερινά χάλια.

Αν αυτοί λειτουργούσαν

τους πολιτικούς όλους θα τους κρεμούσαμε.

Ποιον να πρωτοκρεμάσεις τώρα;

Μυομοιχίδιον 2ον : Κομματόσιτα, παράσιτα, γυνανδρείκελα

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ

Διαμηνύουν ἀνάστατοι, συνάδελφοι ἐπιστήμονες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, φίλοι καὶ μή: – Γιατί αὐτοκτονεῖτε; ἐσεῖς οἱ Ἕλληνες, μ’ αὐτὸ τὸ γενοκτονίας Μνημόνιο; Εἴχατε, πέρυσι, στὰ χέρια σας τὸ ἀπόλυτο πυρηνικὸ ὅπλο: τὴν χρεωκοπία! Γιατί δὲν τὸ χρησιμοποιήσατε; Γιατί ἐσεῖς δὲν ἐκβιάσατε τὴν διεθνῆ τοκογλυφία ἀντὶ νὰ σᾶς δέσει χειροπόδαρα αὐτή; Οἱ πανάσχετοι κυβερνῆτες σας δὲν ἤξεραν ὅτι οἱ τοκογλυφοτραπεζίτες ἔτρεμαν, αὐτοί, κι ὄχι ἐσεῖς, γιὰ ἕνα χρεωστάσιο πληρωμῶν τῆς Ἑλλάδας;

Ναί, ἔτσι εἶναι, δηλαδὴ χειρότερα… Τὰ κομματοπαράσιτα τοῦ δικομματισμοῦ, ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, ἐδῶ καὶ ἄειντε ἀπὸ τὴν Μεταπολίτευση τοῦ ’74, δὲν εἶναι ἁπλῶς πανάσχετα. Εἶναι καὶ ἀνδρείκελα ἀνεπίξεστα. Στὴν δουλοπρέπειά τους καὶ τὴν συνοικιακή τους δειλία… Διότι, τόσο σωτῆρες! Ἔτσι! Ὅσα δισεκατομμύρια ἀπομύζησαν μέχρι τώρα ἀπὸ τὴν φτωχολογιά μας, τὰ δίνουν, ὡς ἀνδράποδα πειθήνια, στοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους. Καὶ τὸ χρέος –γιὰ τὰ παιδιά μας– μεγαλώνει μέρα τὴν μέρα.

Γιατί αὐτὰ τὰ παράσιτα-κομματόσιτα τοῦ δικομματισμοῦ δὲν ἔπραξαν τὸ νομισματο-δημοσιονομικῶς αὐτονόητον; Δῆλα δή.

1ον. Ἀμέσως, δηλαδή, πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια, ὅταν εἶδαν πὼς τὸ κηφηνῶδες μιζαδόρικό τους διόγκωνε τὸν «δανεισμὸ» ἀπὸ τοὺς τοκογλύφους, ἔπρεπε νὰ δημιουργήσουν ἕνα δικό μας, ἑλληνικὸ «κυριαρχικὸ ταμεῖο» (sovereighn fund).

Πῶς; Συνενώνοντας τὸ Ταμεῖο Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων, τὸ Ταχυδρομικὸ Ταμιευτήριο (100% ἑλληνικῆς ἰδιοκτησίας) καὶ τὸ ποσοστὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Τράπεζα καὶ τὴν Ἀγροτικὴ Τράπεζα (50 καὶ ἄνω τοῖς ἑκατό). Ἔτσι, ἡ πρὸς τὰ ἐκεῖ φυσικὴ ροὴ τῶν ἀσφαλιστικῶν μας Ταμείων θὰ ἔδινε – ἀσχέτως τῆς ἐπιβαλλομένης «πατάξεως τῆς διαφθορᾶς» – τὰ δισεκατομμύρια, ποὺ μᾶς «δανείζουν» οἱ ξένοι ἐκδοροσφαγεῖς. Οἱ Ἕλληνες θὰ δάνειζαν στὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο, χωρὶς τοκογλυφικὸ ἐπιτόκιο. Ὅπως ἀκριβῶς κάνουν τόσα ἄλλα κυριαρχικὰ καὶ ὄχι ἀνδραποδώδη κράτη στὸν κόσμο. Ναί, Ἑλληνικὸ Ταμεῖο κυριαρχίας (Fond souverain).

2ον. Δήμευση! Δεκατέσσερα ἢ πόσα δισ. «ληξιπρόθεσμα» χρέη ἀπὸ τὸ ἐγχώριο κεφαλαιοκρατικὸ ἀληταριό; Δήμευση!

3ον. Κομμισσάριοι τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, στὶς «ἑλληνικὲς» τραπεζικὲς ληστοσυμμορίες. Στὴν Μέκκα τοῦ καπιταλισμοῦ, ὁ Ὀμπάμα γιατί τόλμησε αὐτὸ ποὺ δὲν τολμᾶ ὁ ἐδῶ «σοσιαλιστής» μας Georgakis; Γιὰ νὰ ὑπάρξει ρευστὸ στὴν ἀγορά;

4ον. Γιατί τὰ ξεφτέρια μας δὲν ἀπαιτοῦν ἀπὸ τὸ ἀνδρείκελο Τρισὲ τῆς ΕΚΤ νὰ ἀγοράζει καὶ νὰ ἐγγυᾶται τὰ ὁμόλογα τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἀπ’ εὐθείας κι ὄχι μέσω τῶν ἑλληνοξενικῶν «Τραπεζῶν»;

Καὶ κάτι γιὰ τὴν κυβερνῶσα παρασιτικὴ ἀσχετίλα:

1ον. Ἐκεῖνος ὁ φὸν Σάχλας, ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Τεμενάδων, ποὺ ἔγραφε, τότε, πραγματείαν ὑπὲρ τοῦ Ναὶ στὸ σχέδιο Ἀνάν –συνωδὰ τῷ Ναιναίκῳ Georgakis (τότε)–, γιατί δὲν πάει νὰ μάθει γράμματα; Ἢ γιὰ βλίτα, ὡς γνήσιος φὸν βλιτομάμας;

2ον. Ὁ ἀνεπιξέστως ἄξεστος ἰχθυέμπορος παριστάνει τὸν ὑπουργὸ γιὰ τὸν «Ἑλληνικὸ Πολιτισμό»!!! Ἐρώτηση: Ἀπαγορεύεται; Ἀπάντηση: Βεβαίως ὄχι! Κάθε ἰχθυέμπορος μπορεῖ νὰ γίνεται ὑπουργὸς περὶ τὸν Ἑλληνικὸν Πολιτισμόν. Ὡς ἑξῆς: νὰ ἔχει γράψει τέσσερεις χιλιάδες σελίδες γιὰ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ (ὅσες καὶ τὰ χρόνια του) καὶ νὰ διαβάζει στὸ πρωτότυπο, παρακαλῶ, τὴν Ἰλιάδα, τὸν «Ἀκάθιστο Ὕμνο» καὶ τὴν Ὀδύσσεια τοῦ Καζαντζάκη. Ἀλλοιῶς, θυρωρὸς στὴν Ἀμερικάνικη Πρεσβεία. Μπρούμυτα.


απο http://www.topontiki.gr/article/11756

ιστορική φράση

"Παραλάβαμε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και την πήγαμε ένα βήμα μπροστά!" Γεώργιος Παπανδρέου

Χωρίς λόγια

Οδηγός "χρεοκοπίας"- η αλήθεια για το χρέος

Επιμέλεια: Γιώτα Ηλιού, Μιχάλης Πολυδώρου

"Οι ωραίοι έχουν χρέη" και οι ωραίοι ως Έλληνες ακόμη περισσότερα. Πλέον μπήκε στη ζωή των νοικοκυριών και το περίφημο σπρεντ. Λίγοι καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει, πολύ περισσότεροι όμως το νιώθουν ή θα το νιώσουν στην τσέπη τους. Το χρέος μας σε χρυσάφι ξεπερνά σε ύψος τον Πύργο του Άιφελ, αλλά η ελληνική οικονομία μοιάζει με τον Πύργο της Πίζας. Πέφτει, δεν πέφτει, πέφτει, δεν πέφτει!

"Χρωστάμε και της Μιχαλούς", λέει η παροιμία. Ποια είναι όμως η σύγχρονη Μιχαλού; Πόσα χρωστάμε και πού; Ποιοι είναι οι δανειστές μας; Τι δόση πληρώνουμε, τι σημαίνει χρεοκοπία, ποιες είναι οι επιπτώσεις σε καταθέσεις και αποταμιεύσεις, ποιος χάνει, ποιος κερδίζει; Απλές ερωτήσεις, δύσκολες απαντήσεις.

Τι είναι δημόσιο χρέος;

Όταν οι ανάγκες μιας χώρας δεν καλύπτονται από το ΑΕΠ (ακαθάριστο εγχώριο προϊόν) αυτή η χώρα καταφεύγει στον δανεισμό. Το ποσό που χρωστάει είναι το δημόσιο χρέος, το οποίο συνήθως εκφράζεται σε ποσοστό του ΑΕΠ.

Χρέος είναι αυτό που χρωστάμε σήμερα συνολικά και προέρχεται από την συσσώρευση των ελλειμμάτων διαχρονικά. Συνήθως το χρέος αυξάνεται πιο γρήγορα από το άθροισμα των ελλειμμάτων, γιατί πολλές φορές τα ελλείμματα δεν περιλαμβάνουν όλες τις δαπάνες. Οι πρόσφατες αναθεωρήσεις, «έστειλαν» το δημόσιο έλλειμμα της χώρας στο 12,7% του ΑΕΠ

Πόσα χρωστάμε ως χώρα; Πόσο χρεωμένος είναι κάθε πολίτης;


Ως χώρα χρωστάμε κάτι παραπάνω από την αξία που έχει όλος ο χρυσός των ΗΠΑ. Σε χρυσάφι, χρωστάμε δύο φορές το ύψος του Πύργου του Άιφελ.

Πάρτε μολύβι, χαρτί και ...κομπιουτεράκι:

326 δισ. ευρώ χρέος του Ελληνικού Δημοσίου για το 2010

+ 30 -40 δισ. ευρώ ομόλογα του Δημοσίου, που έχουν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι άλλοι φορείς του Δημόσιου τομέα (το λεγόμενο ενδοκυβερνητικό χρέος- απαιτείται μάλιστα «επικαιροποίηση» του ποσού αυτού)

+25 δισ. ευρώ δάνεια εγγυημένα από το Δημόσιο

+8 δισ. ευρώ χρέη για «δεδουλευμένα» προς κατασκευαστικές εταιρείες, προμηθευτές των νοσοκομείων και άλλους φορείς

+ 1,7 δισ. ομόλογα που θα δοθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για χρέη προς αυτήν

+1,3 δισ. κόστος αποζημιώσεων εργαζομένων στην Ολυμπιακή

+1,0 δισ. κόστος αναδρομικής χορήγησης επιδομάτων

ΣΥΝΟΛΟ: 390 δισ. ευρώ χρέος, δηλαδή 120.000 ευρώ ανά τετραμελή οικογένεια. Αρα κάθε παιδί που γεννιέται χρωστά περί τα 30.000 ευρώ!

Στα 390 δις ευρώ πρέπει να προσθέσουμε και 450 δις ευρώ, το αναλογιστικό άνοιγμα των Ασφαλιστικών Ταμείων Επιπλέον, 280 δισ. ευρώ που αποτελούν τα χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες. Με λίγα λόγια χρωστάμε ένα σύνολο της τάξης του 1,1τρις. ευρώ!

Σε αυτά δεν περιλαμβάνεται το πακέτο στήριξης των τραπεζών ύψους μέχρι 28 δισ. ευρώ, μέρος του οποίου θεωρείται κάποιας μορφής «επένδυση» στο κεφάλαιο των τραπεζών, ενώ κάποιο άλλο μέρος αποτελείται από εγγυήσεις που θα αναγκασθεί να καλύψει το κράτος.

Τα ελλείμματα αφορούν τη διαφορά εσόδων – εξόδων (στα έξοδα δεν περιλαμβάνονται τα χρεολύσια) κάθε χρόνο. Ενώ κάθε νοικοκύρης προγραμματίζει τις δαπάνες του ανάλογα με τα έσοδα που εύλογα προσδοκά, στο Δημόσιο πρώτα θεσμοθετούμε παροχές και μετά αναζητούμε τους πόρους.

Εάν δηλαδή αθροίσουμε τις υποχρεώσεις του Δημοσίου Χρέους σε όλο το φάσμα της Δημόσιας Οικονομικής Δραστηριότητας, τότε η πραγματική υποχρέωση του Κράτους αντιστοιχεί στο 400% του ΑΕΠ, ποσοστό συγκλονιστικό.

Λογιστικά, τώρα, ο υπολογισμός του Δημοσίου Χρέους, σύμφωνα με τον επίσημο τρόπο καταμέτρησής του, ανέρχεται τώρα στο 133,6% του ΑΕΠ. Να θυμίσουμε ότι η κυβέρνηση Σημίτη το παρέδωσε στο 107% και η κυβέρνηση Καραμανλή στο 120%. Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι απλώς λογιστική. Το επί της ουσίας σύνολο των υποχρεώσεων του Δημοσίου ανέρχεται στο τετραπλάσιο του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος!

Πού χρωστάμε; Ποιοι είναι οι δανειστές μας;

Ο δανεισμός του κράτους γίνεται κυρίως μέσω των εκδόσεων κρατικών ομολόγων και μέσω του ΟΔΔΗΧ, του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Εκδίδονται πενταετή, δεκαετή, ακόμα και 30ετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Δανειστές μας είναι μεγαλοεπενδυτές που δρουν μέσω επενδυτικών οίκων ανά τον κόσμο, χρηματοοικονομικοί οίκοι και τράπεζες, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενώ τα ομόλογα κρατών αγοράζονται επίσης και από άλλα κράτη. Πάντως, οι περισσότερες αγορές ομολόγων γίνονται από το χρηματοοικονομικό κέντρο του Λονδίνου στη Μεγάλη Βρετανία, το γνωστό City. Με άλλα λόγια αυτοί οι Οίκοι που μας υποβαθμίζουν, αυτοί και μας δανείζουν με το επιτόκιο στα ύψη.

Τι δόση πληρώνει το ελληνικό κράτος για την αποπληρωμή;

Ζούμε με δανεικά. Ακόμα και για να αγοραστεί ένα φωτοτυπικό μηχάνημα από μία δημόσια υπηρεσία, το κράτος πρέπει να δανειστεί.

Από τα 57 δισ. ευρώ φόρους που «θέλει» να εισπράξει το Δημόσιο – θεωρητικά –το 2010, τα 40 δισ. ευρώ και πλέον, θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων. Τα υπόλοιπα, δεν φθάνουν ούτε για τους μισθούς και τις συντάξεις.

Το ποσό που καταβάλλεται κάθε χρόνο για την αποπληρωμή των «δανεικών», είναι μεγαλύτερο από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και από όσες δαπάνες αναλογούν σε σημαντικά υπουργεία, όπως το Άμυνας, της Ανάπτυξης κ.λπ.

Η απότομη αύξηση του κινδύνου που συνοδεύει τον ελληνικό δανεισμό, δηλαδή της διαφοράς αποδόσεων 10ετών ελληνικών και γερμανικών κρατικών ομολόγων, το spread, διαφοροποιεί κάθε φορά το ποσό που πρέπει να αποπληρώσουμε για τον δανεισμό μας. Για παράδειγμα, η αύξηση του spread κατά 0,10%, μπορεί να απαιτήσει επιπλέον 10 δισ. ευρώ ετησίως.

Θυμίζουμε ότι μέχρι πρόσφατα οι ελληνικές τράπεζες κερδοσκοπούσαν (carry trade) αγοράζοντας τους ομολογιακούς τίτλους που εξέδιδε το ελληνικό κράτος με 4,5% και καταθέτοντάς τους ακολούθως ως ενέχυρο δανείζονταν με 1% από την ΕΚΤ, ώστε να συνεχίσουν τις επενδύσεις αυτές καρπούμενες τη διαφορά. Όμως, οι αγορές μακροχρόνιων τίτλων αποτελούν μεσομακροχρόνια επένδυση, ενώ ο δανεισμός των ίδιων των τραπεζών είναι βραχυχρόνιος. Τώρα, λοιπόν, που πρέπει να αποπληρώσουν την ΕΚΤ, οι εγχώριες τράπεζες χάνουν τη δυνατότητα να αγοράζουν ελληνικά κρατικά ομόλογα. Κάμψη της ζήτησης ισοδυναμεί με αύξηση του κόστους διάθεσής τους (επιτόκιο) στη διεθνή αγορά.

Είναι δυνατόν να μηδενίσουμε το δημόσιο χρέος;

Όχι. Η αύξηση του κόστους του ελληνικού κρατικού δανεισμού, θεωρείται βέβαιη και θα έχει ανοδική συνέχεια γιατί η ελληνική οικονομία παραμένει στην ύφεση και έχει πέσει στην παγίδα του χρέους.

Δηλαδή, δανείζεται για να εξυπηρετήσει τα χρέη της τα οποία έχουν αποκτήσει αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική, αφού δεν παράγονται πρωτογενή πλεονάσματα.

Ο μόνος δρόμος, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, είναι αυτός των ριζικών διαρθρωτικών αλλαγών. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτό που χρειάζεται πρώτα και πάνω από όλα είναι να περιοριστούν οι σπατάλες του δημοσίου και να αναδιαρθρωθούν οι περιβόητοι και διαβόητοι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους.

Εάν η «λυπητερή» που αναπόφευκτα θα πληρώσει το ελληνικό κράτος δεν επιμερισθεί με κοινωνικά δίκαιο τρόπο, ώστε να αλλάξει και ο τρόπος λειτουργίας της οικονομίας, τότε η χώρα θα κινδυνεύει να βυθιστεί σε παρατεταμένη κρίση.

Υπάρχει χώρα που δεν χρωστά; Ποια χρωστά τα λιγότερα;

Τα μεγαλύτερα ελλείμματα στην ΕΕ εμφάνισαν η Ιρλανδία (7,1% του ΑΕΠ), η Μεγάλη Βρετανία (5,5%), η Ρουμανία (5,4%), η Ελλάδα (5%), η Μάλτα (4,7%), η Λετονία (4%) και η Πολωνία (3,9%).

Πλεονάσματα παρουσίασαν το 2008 η Φινλανδία με 4,2%, η Δανία με 3,6%, το Λουξεμβούργο με 2,6%, η Σουηδία με 2,5%, η Βουλγαρία με 1,5%, η Ολλανδία με 1% και η Κύπρος με 0,9%.

Τι σημαίνει χρεοκοπία;

Χρεοκοπία σημαίνει παύση πληρωμών των υποχρεώσεων. Μια χώρα πληρώνει κεφάλαιο και τόκους από τα δάνεια που έχει πάρει έχοντας δυο βασικές πηγές: Τους φόρους και τον νέο δανεισμό.

Συνήθως όταν κάποιος δηλώνει παύση πληρωμών, παρεμβαίνει το ΔΝΤ και γίνεται κάποια ρύθμιση. Υποχρεούται να καταβάλει ένα μέρος για να μπορεί να μετέχει των διεθνών συναλλαγών. Αυτό όμως έχει και τις συνέπειές του, διότι το ΔΝΤ επιβάλλει τους όρους του και στην ουσία είναι αυτό που ασκεί την οικονομική πολιτική.

Ποιοι χάνουν:

α) Οι πρώτοι που χάνουν από μια χρεοκοπία πάντα είναι οι δανειστές.

β) Μετά χάνει αυτός που χρεοκοπεί. Κατ’ αρχήν δεν είναι αξιόχρεος και δεν τον δανείζει κανένας. Μόνο τοκογλύφοι και αυτοί με υψηλά επιτόκια και σοβαρές εμπράγματες εγγυήσεις.

Ομόλογα του ελληνικού κράτους έχουν: ξένοι ιδιώτες και θεσμικοί και Έλληνες ιδιώτες και θεσμικοί. Όλοι αυτοί χάνουν. Μεγάλες ποσότητες ομολόγων του ελληνικού κράτους έχουν οι ελληνικές τράπεζες. Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες θα γράψουν μεγάλες ζημιές σε μια περίοδο που χάνουν και από αλλού. Αυτό ενδεχομένως θα δημιουργήσει πανικό στους αποταμιευτές που θα τρέξουν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους. Εικόνες κατάρρευσης.

Αυτός είναι και ο λόγος που σε κρίσιμες περιόδους οι αρχές κλείνουν τις τράπεζες για όσο χρειαστεί. Χωρίς τραπεζική ρευστότητα όμως η οικονομική δραστηριότητα της χώρας μειώνεται δραματικά. Άρα, μειώνονται τα έσοδα από φόρους. Χωρίς χρήματα από δάνεια ή από φόρους το κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει βασικές λειτουργίες.

Κινδυνεύουν καταθέσεις & μετοχές;

Τυπικά οι ιδιωτικές καταθέσεις είναι διασφαλισμένες. Ουσιαστικά όμως σε μια κρίση πανικού αν πάμε αύριο όλοι να ζητήσουμε τις καταθέσεις μας από τις τράπεζες αυτές δεν υπάρχουν.

Η αξία των μετοχών σε ένα τέτοιο περιβάλλον πέφτει δραματικά. Κάποιες εταιρείες βάζουν λουκέτο. Το πρόσφατο παράδειγμα στη χρεοκοπία της Αργεντινής είναι χαρακτηριστικό. Το κόστος για την ευρωζώνη θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το να τείνουν χείρα βοηθείας. Χείρα βοηθείας βέβαια θα σημάνει και επίτροπο δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Σύμφωνα με το Foreign Policy (τεύχος Ιαν/Φεβ 2009) οι 5 χώρες με τις μεγαλύτερες πιθανότητες για να ακολουθήσουν την Ισλανδία στο δρόμο της χρεοκοπίας είναι κατά σειρά: Μεγ. Βρετανία, Λετονία, Ελλάδα, Ουκρανία, Νικαράγουα.

Το κοινό σημείο των 5 χωρών της παραπάνω λίστας είναι το τεράστιο χρέος. Το κρίσιμο και για τις πέντε χώρες είναι να μπορέσουν να συνεχίσουν να δανείζονται, κάτι εξαιρετικά δύσκολο γιατί οι πάντες «είναι στη γύρα» για να βρουν δανεικά, ακόμα και χώρες που δεν έχουν άμεσο και πιεστικό πρόβλημα (με πρώτες και καλύτερες τις ΗΠΑ). Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτοί που υποτίθεται ότι αγοράζουν τα ομόλογα (άρα δίνουν τα “δανεικά”) είναι κυρίως τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που δεν είναι βέβαιο ότι δεν είναι οι ίδιοι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας! Φαύλος κύκλος.

Η διαφορά της Ελλάδας από τις άλλες 4 χώρες της λίστας είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει το δικό της νόμισμα. Το Euro είναι αλήθεια μας έχει γλιτώσει από χειρότερες καταστάσεις μέχρι στιγμής, αλλά αν η κρίση συνεχιστεί, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες. Οι υπόλοιπες 4 χώρες έχουν τη διέξοδο να τυπώσουν επιπλέον χρήμα και να προσποιηθούν ότι πληρώνουν προσωρινά κάποιες από τις υποχρεώσεις τους (και να μειώσουν με μια υποτίμηση το χρέος τους), με αντίτιμο όμως -μεσοπρόθεσμα- την κατάρρευση του νομίσματος τους και την εκτόξευση του πληθωρισμού.

Χρωστάμε και της Μιχαλούς

Συμπέρασμα, «χρωστάμε και της Μιχαλούς». Μια εκδοχή για την προέλευση της φράσης αναφέρει ότι στα χρόνια του Όθωνα βρισκόταν σε κάποιο σοκάκι του Ναυπλίου η ταβέρνα της Μιχαλούς. Η Μιχαλού ήταν παραδόπιστη και εκμεταλλεύτρια. Είχε περιορισμένη πελατεία, στην οποία έκανε πίστωση για ένα ορισμένο διάστημα, όμως αλίμονο σε όποιον δεν ήταν συνεπής. Μετά την παρέλευση της προθεσμίας, η Μιχαλού ξεφτέλιζε κυριολεκτικά τους άτυχους οφειλέτες της.

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και κάποιος ευσυνείδητος, ο οποίος αδυνατώντας να βρει χρήματα για να εξοφλήσει τη Μιχαλού, γύριζε μέρα και νύχτα στους δρόμους παραμιλώντας. Και αν κανείς ρωτούσε τους περαστικούς τι έχει αυτός ο άνθρωπος, του απαντούσαν «Αυτός χρωστάει της Μιχαλούς». Μπορεί η εκδοχή αυτή να είναι κατασκευασμένη, να μην ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα, το βέβαιο είναι όμως ότι στη σύγχρονη Ελλάδα "παραμιλάμε" από τα χρέη!

ΑΠΟ: http://www.nooz.gr/page.ashx?pid=9&aid=1087748&cid=15

Τι φταίει η Μέρκελ;

Στο κουπέ ενός τρένου κάθονται από τη μια μεριά ένας Έλληνας και ένας Γερμανός και από την άλλη μια γριά 80 χρονών και μια εικοσάχρονη
γκομενάρα με μια σούπερ μίνι φούστα, πολύ προκλητική, χωρίς να
γνωρίζει ο ένας τον άλλον.
Όλη την ώρα o Έλληνας και ο Γερμανός έτρωγαν την κοπέλα με τα μάτια τους, αλλά δεν τολμούσαν να κάνουν κάτι λόγω της γριάς.
Σε κάποια στιγμή το τρένο μπαίνει σε ένα τούνελ και τότε μέσα στο βαθύ
σκοτάδι ακούγεται o ήχος μιας σφαλιάρας... ΦΑΑΑΑΠ!!!!!
Σκέφτεται o Έλληνας: Ο άτιμος o Γερμανός βρήκε την ευκαιρία τώρα με το σκοτάδι, έβαλε χέρι στη μικρή και αυτή του έριξε σφαλιάρα!
Σκέφτεται ο Γερμανός: Ο κωλο-Έλληνας έβαλε χέρι στη μικρή ... κι έφαγα ΕΓΩ τη σφαλιάρα!
Σκέφτεται η γκόμενα: Κάποιος από αυτούς τους δύο μαλάκες πήγε να μου βάλει χέρι, το έβαλε κατά λάθος στην ΓΡΙΑ και η γριά του έριξε
σφαλιάρα!!!
Σκέφτεται και η γριά:

Κουφάλα Γερμανέ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗ ΧΡΩΣΤAΓΑ!!!.

Σαν προχτές, το 1893, η Ελλάδα κήρυξε πτώχευση...ενώ 70 χρόνια μετά πήρε Νόμπελ

Το 1893 στις 10 Δεκεμβρίου η Ελλάδα κήρυξε πτώχευση.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης είχε πει την ιστορική φράση

"Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν"...

Μετά από 70 ακριβώς χρόνια η Ελλάδα πήρε

το πρώτο Νόμπελ Λογοτεχνίας με το Γιώργο Σεφέρη.

Είναι σίγουρο πως αυτή η χώρα είναι ή του ύψους ή του βάθους.

Η παρακμή που ζούμε ή θα... μας πνίξει ή θα μας σηκώσει ξανά ψηλά.

Από εμάς εξαρτάται.

Το επόμενο Νόμπελ λέτε να το πάρουμε σε 70 χρόνια;