Όταν έχεις κατοχή ή δικτατορία.....

Κολοκοτρώνης: Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

Από Γιάννης Κων. Κρούσος

Η "παλλαϊκή" άμυνα κάποτε, η "παλλαϊκή" αντίσταση μιαν άλλη φορά ή η γενικευμένη πάλη του λαού απέναντι σε κάτι "ενοχλητικό", είτε αυτό ήταν κατοχή, είτε δικτατορία ή αντιλαϊκή πολιτική, ήταν και είναι πολιτικός μύθος.

Κάποιοι λίγοι έπαιρναν το δρόμο προς τα βουνά ή τους δρόμους και η αλήθεια τους, η πίστη και η αξιοπιστία τους άνοιγε κλειστές ψυχές κι έφτιαχνε μαζικές ελπίδες. Συσσώρευε δύναμη μεγάλου κινήματος.

Τέσσερις μιας "Φιλικής Εταιρείας", ένας "δηλωσίας" για το ΚΚΕ, με μια μικρή παρέα, λίγοι φοιτητές ήταν η θρυαλλίδα, η αφετηρία μεγάλων δημοκρατικών και εθνικών στιγμών σε αυτό τον τόπο. Μα, πιότερο δυνατό από τους αριθμούς ήταν η πίστη, η αποφασιστικότητα, η καθαρότητα της ματιάς και της ψυχής, που παρέσυρε και θέριεψε όνειρα και προσδοκίες. Κι ήταν αυτά που έγιναν δύναμη, κίνημα, μέτωπο, ενότητα - θεριό που σάρωσε.

Σήμερα; Σήμερα έχουμε κατοχή. Όπως κι αν το πεις κατοχή είναι.

Ποια παρέα, ποιοι άνθρωποι, ποια φιλική εταιρεία, ποιο κίνημα, ποιο μέτωπο; Ο κοινός παρανομαστής μιας νίκης κατά του εχθρού είναι η ενότητα. Και παρ' όλο που σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορίας μας αυτή ήταν πάντα λαβωμένη, υπήρχε, άντεχε, πάλευε και νικούσε.

Σήμερα; Την ώρα που η κατοχή θέλει ενότητα, κίνημα και μέτωπο, με δύναμη που να μπορεί να νικήσει τον πολύ εύκολο, ολιγάριθμο και αδύναμο εχθρό, τις καταχρεωμένες τράπεζες, οι προβεβλημένοι φτιάχνουν το "καινούργιο" με παλιά υλικά. Με μοναδικό σκοπό να διατηρηθεί η κατοχή.

Αντί για εθνικό, λαϊκό, απελευθερωτικό, δημοκρατικό μέτωπο, φτιάχνουν "κόμματα"! Ο καθένας χωριστά.

Ακόμα κι όταν κάποιοι ειλικρινείς (Θεοδωράκης - Μαρκεζίνης) καλούν και προσκαλούν, το κάνουν με περισσή αφέλεια, εμφανή άγνοια και με λογικές που αναπαράγουν το κατοχικό πλαίσιο εξουσίας. Είμαι, όμως, μαζί τους. Γιατί η πρόσκληση και ο λόγος εμπεριέχουν την αλήθεια τους, την ειλικρίνεια τους και το πάθος τους . Την αγωνία τους, για αυτά που χάθηκαν, χάνονται ή απειλούνται.

Και όλα όσα σήμερα χάνονται, δεν είναι τα δέντρα που βλέπουμε, μισθοί, συντάξεις, περίθαλψη, δουλειές, εισοδήματα, δημόσια περιουσία, αλλά το δάσος: Η Ελλάδα και ο άνθρωπος. Είμαστε μπροστά σε εθνική, πολιτισμική και ανθρωπιστική καταστροφή.

Την ώρα που η πατρίδα και οι άνθρωποι χρειάζονται ενότητα, φτιάχνονται κόμματα και σε μικρό χρονικό διάστημα, φτιάχτηκαν τόσα κόμματα , όσα σχεδόν και στις μέρες της μεταπολίτευσης.

Ο κ. Κουβέλης έφτιαξε κόμμα, που θα συνεργαστεί με την "κυβέρνηση", αν και το πιο πιθανό είναι να ενσωματωθεί. Ο κ. Αλαβάνος έφτιαξε κίνηση, κόβοντας στα τρία την κοινή πορεία των ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκε και μένει μετέωρος. Η Μητσοτάκη έφτιαξε κόμμα, για να συνεργαστεί με αυτό που αυτοαποκαλείται κυβέρνηση για να στηρίξει τους τοκογλύφους - "δανειστές". Ο Δημαράς σκέφτεται να φτιάξει κόμμα, ώστε να συνεχίσει την πολιτική της διάσπασης όσων διαμαρτύρονται κατά του ΠΑΣΟΚ. Η Χρυσή Αυγή πάει να αποκτήσει πολιτική ύπαρξη, ανακαλύπτοντας τον εχθρό στα πρόσωπα των θυμάτων της παγκόσμιας υπερχρέωσης.

Οι υπόλοιποι, οι παλιοί, μάχονται ο καθένας για το κόμμα του και κανένας για την απελευθερωτική και δημοκρατική συνεννόηση, συντηρώντας έτσι τη διαίρεση και καλλιεργώντας τον αποπροσανατολισμό, τη σύγχυση και τελικά την αδράνεια. "Λαϊκή" "Συσπείρωση" αυτοαποκαλεί το ΚΚΕ τον εαυτό του, αυτό το υπόλειμμα της πάλαι ποτέ ηγέτιδας εαμικής δύναμης... Και αρνείται κάθε συνεργασία, με όποιον δεν υπακούει στις αποφάσεις του. Η κυβέρνηση δικαίως έχει αποκληθεί κατοχική και ο Σαμαράς βάφτισε "μνημόνιο" τον εχθρό, γιατί φοβάται να τον αποκαλέσει με το όνομα του.

Ο Αλ. Παπαδόπουλος ετοιμάζει, κατ' εντολή και σχεδιασμό της Trilateral Commision, την "επίσημη" σύμπραξη για τη στήριξη των τοκογλύφων και της προδοτικής συμφωνίας, που ονόμασαν μνημόνιο.

Ξεχωρίζει και εξαιρείται ο Μίκης Θεοδωράκης, με την πρωτοβουλία του για κίνηση πολιτών, αλλά μια μικρή ανάγνωση των συνεντεύξεων του δείχνει μια περιορισμένη πολιτική εμβάθυνση για το τι συμβαίνει και για το τι πρέπει να γίνει.

Είναι γνωστό πως όπου εμφανίζεται το παράρτημα των τοκογλύφων , που ονομάζεται ΔΝΤ, το παλιό εθελόδουλο πολιτικό σύστημα διαλύεται και εμφανίζεται κάτι διαφορετικό στο πολιτικό προσκήνιο. Σε αυτή τη "γνώση" στηρίζονται όλοι αυτοί οι επαγγελματίες της πολιτικής, που σπεύδουν να στήσουν τα προσωπικά τους μαγαζιά.

Η πολιτική του "διαίρει και βασίλευε" σε όλο της το μεγαλείο. Η Διεθνής των τοκογλύφων, με τις διάφορες οργανώσεις της, καταβάλλει κάθε προσπάθεια, ώστε να μην εμφανιστεί κάποιος έλληνας Κίρτσνερ, όπως στην Αργεντινή και κηρύξει στάση πληρωμών. Τότε, είναι που θα χάσουν τ' αυγά και τα πασχάλια.

Η στάση πληρωμών και ακόμα χειρότερα η πολιτική αμφισβήτηση της υποχρέωσης για πληρωμή θα οδηγήσει σε κατάρρευση την παγκόσμια οικονομία και θα ανοίξει τους πολιτικούς ασκούς του Αιόλου σε πάρα πολλές χώρες, που βρίσκονται στην ίδια μοίρα. Και με τη βοήθεια όλων των κατηγορούμενων για εθνική προδοσία, προσπαθούν να σώσουν το "σύστημα" τους, τον διεθνή μηχανισμό της υπερχρέωσης λαών και κρατών.

Μας πάνε σε ένα "μετά" , που είναι ίδιο με το "πριν".

ΥΓ

Το Διεθνές Δίκαιο αναγνωρίζει διαγραφή χρέους στην περίπτωση που αυτό αποδειχθεί απάτη σε ελληνικά δικαστήρια. Δίκες για τους δοσίλογους, που υπέγραψαν, ψήφισαν και υλοποιούν τις προδοτικές συμφωνίες είναι μονόδρομος, για την απελευθέρωση από την υποθήκευση. Όπως μετά την Απελευθέρωση, όπως μετά τη Δικτατορία. Το ενωτικό απελευθερωτικό - δημοκρατικό μέτωπο είναι μονόδρομος για τη ζωή των ανθρώπων και το μέλλον της πατρίδας. Για μια Συνταχτική Εθνοσυνέλευση. Σ’ αυτό το δρόμο πρέπει να προσκαλούνται καθημερινά όλοι και να συμπορευτούν, ακόμα κι εκείνοι που πιστεύουν πως είναι καλός και δίκαιος ο δικός τους μοναχικός δρόμος.
ithacanet

Αναρτήθηκε από ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Το μεγαλύτερο «κόλπο» όλων των εποχών…

Το μεγαλύτερο «κόλπο» βρίσκεται σε εξέλιξη το τελευταίο χρονικό διάστημα, ακούει στο όνομα «Καλλικράτης», αλλά κανείς – εκτός ελαχίστων – δεν το έχει αντιληφθεί στο μέγεθός του.

Το «κόλπο» είναι τόσο απλό και μεγαλοφυές που μπροστά του ωχριούν τα πάντα και το χειρότερο, έχει ήδη εφαρμοστεί στην Ισπανία. Το Ελληνικό Κράτος έχει βρει τον τρόπο να γλιτώσει από το χρέος του που το πνίγει και να το μεταθέσει. Πού; Μα, στις περιφέρειες.

Το.. «κόλπο» υλοποιήθηκε ήδη στην Ισπανία για να γλιτώσει έτσι τη…χρεοκοπία το κεντρικό Κράτος, να πτωχεύσουν όμως οι περιφέρειες της, όπως και ήδη γίνεται. Όσες περισσότερες οι αρμοδιότητες, τόσες περισσότερες και οι ευθύνες, τόσα περισσότερα και τα έξοδα. Μαζί εννοείται και τα χρέη.


Σε μία πρώτη ανάγνωση δεν έχει γίνει αντιληπτό γιατί – ας πούμε- μεταφέρονται οι αρμοδιότητες επί των Νοσοκομείων στις αιρετές περιφέρειες. Σε μία δεύτερη το θέμα είναι κάτι παραπάνω από προφανές: Τα τεράστια ελλείμματα στο χώρο της Υγείας δεν θα καταγράφονται πλέον στον ελλειμματικό κρατικό προϋπολογισμό. Το ίδιο θα συμβαίνει και με τις αθλητικές εγκαταστάσεις, οτιδήποτε με λίγα λόγια δεν είναι προορισμένο να «φέρνει λεφτά», αλλά αντίθετα απαιτεί κεφάλαια για τη συντήρησή του. Στον ίδιο βαθμό ισχύουν τα αντίστοιχα και για τους Δήμους, όχι όμως τόσο έντονα.

Οτιδήποτε μπορεί να εννοείται ως έκφανση του κοινωνικού Κράτους και απαιτεί χρήματα για να διατηρηθεί θα «μεταβιβασθεί» εκτός των ορίων του στενού Κράτους, με τη γενικόλογη υπόσχεση ότι τα χρήματα θα έρθουν αργότερα. Εννοείται βέβαια ότι η όποια υπόσχεση ή δεν θα τηρηθεί καθόλου ή θα τηρηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε η λειτουργία τελικά να είναι προβληματική. Οτιδήποτε άλλωστε θα μπορούσε να είναι προσοδοφόρο για να διατηρήσει οποιαδήποτε κοινωνική δράση σε τοπικό ή περιφερειακό επίπεδο έχει μεταβιβασθεί προ πολλού σε ιδιώτες, όπως είναι οι δρόμοι, ή σχεδιάζεται να μεταβιβασθεί στο επόμενο διάστημα, όπως είναι τα λιμάνια…

από www.newsblog.gr

Κυκλοφόρησε ένα θρόισμα μελισσών…

Απαισιόδοξος για την έξοδο από την κρίση ο B. Μαρκεζίνης

Απαισιόδοξος ότι η Ελλάδα θα ξεπεράσει την δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται εμφανίστηκε από τη Θεσσαλονίκη ο ακαδημαϊκός, Βασίλειος Μαρκεζίνης.

Διάλεξη του Β. Μαρκεζίνη στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ

«Δεν μας λένε την αλήθεια. Με 150% χρέος του ΑΕΠ δεν θα ξεχρεώσουμε ποτέ. Είτε θα πάμε σε πτώχευση, είτε σε αναδιάρθρωση, είτε σε στάση πληρωμών», δήλωσε ο Βασίλης Μαρκεζίνης κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο ΑΠΘ.

Παρατήρησε ότι οι Έλληνες έχασαν την αυτοπεποίθησή τους, σταμάτησαν να ονειρεύονται ενώ χαρακτήρισε την ελληνική κοινωνία «φραπεδάδικη και καταναλωτική».

Τόνισε ότι το πρόβλημα το έχει η ίδια η Ευρώπη και αναρωτήθηκε ποιόν θα πρωτοσώσει, την Ιρλανδία, την Ιταλία ή την Πορτογαλία; Έκανε λόγο για συνδυασμό κρίσεων: πολιτικής, οικονομικής, διπλωματικής, ηθικής και μεταναστευτικής.

Σε ό,τι αφορά στον Γιώργο Παπανδρέου δήλωσε ότι τους τρεις πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του και μέχρι τη συνάντηση στο Davos η διαχείριση της κρίσης δεν ήταν τόσο πετυχημένη. Το ελληνικό κράτος δήλωσε ότι χρειάζεται δομική αλλαγή.

Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική επανέλαβε την ανάγκη εφαρμογής μιας πολυδιάστατης-πολυγαμικής εξωτερικής πολιτικής αλλά και εξοπλιστικής. Δήλωσε ότι υπάρχει έλλειψη συγχρονισμού αμυντικού δόγματος και δόγματος εξωτερικής πολιτικής.

Προέβλεψε ότι πριν τα Χριστούγεννα θα υπάρξει ανακοίνωση γενικών αρχών του ελληνικού κράτους με την Τουρκία και προσχέδιο ενδεχόμενου προσυμφώνου για προσφυγή στη Χάγη που θα αφορά μεταξύ άλλων και τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Σε ό,τι αφορά το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων υποστήριξε ότι το δημιούργησαν αυτοί που ασχολήθηκαν τόσα χρόνια και δεν μπόρεσαν σε μια περίοδο που ήταν πιο εύκολα τα πράγματα να το λύσουν. Δήλωσε ότι τον ανησυχούν περισσότερο οι αλυτρωτικές διατάξεις που βρίσκονται στο Σύνταγμα των Σκοπίων και όχι τόσο η ίδια η ονομασία.

Τόνισε την ανάγκη να ανανεωθεί ο πολιτικός κόσμος της χώρας ενώ ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος δεν έχει καμία πολιτική ή κομματική φιλοδοξία.

Άφησε έμμεσα αιχμές για το νεοσύστατο κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη. «Δεν μπορεί κάποιος που η οικογένειά του είναι 40 χρόνια στην πολιτική ζωή να λέει ότι είναι νέος ή νέα αναβαπτιζόμενοι στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ».


από http://www.enet.gr

Χωρίς λόγια

Διαγωνισμός στο «Ποντίκι»

Το «ΠΟΝΤΙΚΙ» με υπερηφάνεια αλλά και σύνεση καταθέτει τα αποτελέσματα του μεγάλου διαγωνισμού για την εύρεση του πιο κατάλληλου ονόματος για το κόμμα της Ντόρας.


Λίγες ημέρες πριν την επίσημη παρουσίασή του (του κόμματος ντε) οι αναγνώστες μας, με πλήρη συνείδηση του ιστορικού τους ρόλου και της ευθύνης της ψήφου τους, αυτές τις δύσκολες ώρες, έκριναν αντικειμενικά και χωρίς φόβο και πάθος ότι η καταλληλότερη ονομασία για το εν λόγω κόμμα είναι… ΠΟ.Ρ.ΔΗ.
Προς αποφυγήν συνειρμών που θα μπορούσαν να θέσουν σε δοκιμασία τις σχέσεις μας με την οικογένεια Μητσοτάκη, αναλύουμε ότι το… εύοσμον αυτό ακρωνύμιο προέρχεται από την αμιγώς πολιτική ονομασία ΠΟλιτική Ριζοσπαστική ΔΗμοκρατία. Η ιδέα έλαβε 21 ψήφους και το «Π» έχει ήδη έρθει σε επαφή με την νικήτρια, η οποία συντάσσει την νικηφόρο δήλωσή της.
Ενδεικτικές είναι και οι άλλες ονομασίες που ψηφίστηκαν αρκούντως από τους πολίτες και οι οποίες εμφανώς δίνουν ένα στίγμα για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αναμένεται το νέο κόμμα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
ΠΑ.ΠΑ.ΡΙ.Α (ΠΑνεθνική ΠΑτριωτική ΡΙζοσπαστική Αναγέννηση) έλαβε 11 ψήφους
ΝΤΟ.Λ.Μ.Α.Δ.Α.ΚΙ. (ΝΤΟρικό Λαϊκό Μέτωπο - Ανεξάρτητο Δρακουλικό Ανανεωτικό ΚΙνημα) έλαβε 9 ψήφους
Θ.Ε.Α (Θυγατέρα εν Αποστασία) έλαβε 8 ψήφους
Ο.Χ.Ι.Α. (Ομάδα Χριστιανοδημοκρατικού Ιδεολογικού Αποπροσανατολισμού) έλαβε 6 ψήφους
Δ.Ν.Τ ( Δημοκρατική Νέα Τρομοκρατία) έλαβε 6 ψήφους
ΝΤΟΝΕΙΡΑΜΑ έλαβε επίσης 6 ψήφους

Το «Π» συγχαίρει όλους τους διαγωνιζόμενους για την σπουδή που επέδειξαν και όλους τους ψηφοφόρους γιατί έδειξαν ότι η αποχή δεν είναι πάντα ο νικητής. Επίσης εύχεται καλό ταξίδι στα ιστορικά Χανιά στην νικήτρια και εκφράζει την ελπίδα η Ντόρα να πάρει το μήνυμα…
Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας και σας περιμένουμε στις επόμενες διαδραστικές μας επικοινωνίες. :)

Από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στην παγκόσμια αταξία και το μέλλον της Ελλάδας

Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος, πολιτικός – επιστήμων διεθνολόγος, Μ.Α Παν/μιου Northeastern Βοστώνης.

Το μελαγχολικό φθινόπωρο του 2010, μας προετοιμάζει σιγά-σιγά για τη βαρυχειμωνιά του 2011. Τα είκοσι τελευταία χρόνια, μεταξύ των παγκόσμιων αλλαγών, είδαμε την πτώση του διπολισμού, τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία, τη Ρωσία γονατισμένη μετά την πτώση του κομμουνισμού και αναγεννημένη στη συνέχεια, την Ευρωπαϊκή Ένωση που προσπαθούσε να βρει το δρόμο της με την δημιουργία του ευρώ, την παγκόσμια οικονομία να χορεύει στο ρυθμό των τραπεζών, στις «φούσκες» των ακινήτων, στα κερδοσκοπικά κεφάλαια και στην προσπάθεια δημιουργίας του αιώνα της αμερικανικής κυριαρχίας και της νέας τάξης των πραγμάτων που είχαν οραματιστεί οι νεοσυντηρητικοί. Το ιδεολογικό πλαίσιο είχε τοποθετηθεί με τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες του Χάντικγτον για τις συγκρούσεις πολιτισμών, του Φουκουγιάμα για την επικράτηση του δυτικού μοντέλου δημοκρατίας και του Μπρεζίνσκι για τη « Μεγάλη Σκακιέρα» και τον μοναδικό ρόλο της Αμερικής στα παγκόσμια πράγματα.

Η δεκαετία όμως πέρασε γρήγορα και η νέα τάξη πραγμάτων μέσα στα δέκα αυτά χρόνια μάλλον οδηγείται σε παγκόσμια αταξία. Η αποθέωση των αγορών (που κανείς δεν λέει τα ονοματεπώνυμά της), η δικτατορία των τραπεζών που επιχειρείται να επιβληθεί μέσω κρατικών πολιτικών και να υποκαταστήσει το ρόλο της πολιτικής, των δημοκρατικών θεσμών και της βούλησης των λαών και οι δομές του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος που τρίζουν οδηγούν τον πλανήτη σε μια νέα φάση της παγκόσμια ιστορίας, σκοτεινή, δύσκολη και με πολύ ενδιαφέρον για την επόμενη δεκαετία που έρχεται.

Η νευρικότητα που επικρατεί στο παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό στερέωμα είναι άνευ προηγουμένου και φαίνεται ξαφνικά όλοι να τα έχουν βάλει με όλους και να είμαστε στην αρχή των εξελίξεων. Σταθερές αξίες και σίγουρες επιλογές δεν υπάρχουν πουθενά. Η παγκοσμιοποίηση που θεοποιήθηκε τις περασμένες δεκαετίες με την πτώση του κομμουνισμού, δρέπει σήμερα τα επίχειρα της φιλοσοφίας της που έβαζε την οικονομία και τις αγορές πάνω από τον άνθρωπο και τους λαούς. Το «σφιχταγκάλιασμα» των οικονομιών, (λέγε με οικονομική αλληλεξάρτηση, κοντεύει να παρασύρει την ανθρωπότητα σ’ ένα χορό στο χείλος της αβύσσου.

Στην Ευρώπη, ζούμε το τέλος του ευρωπαϊκού ονείρου. Τα γερμανικά πλεονάσματα από τη μια και τα ελλείμματα και χρέη από την άλλη των μικρών διακυβεύουν την ύπαρξη του ευρώ αλλά και την συνοχή της ευρωπαϊκής ηπείρου. Η Ευρώπη αποτελείται από μια ένωση διαφορετικών εθνών και λαών και δεν έχει ή δεν επιθυμεί ηγεμονίες. Ούτε πολιτική ηγεμονία μέσω μιας χώρας και συμμάχων αλλά και ούτε οικονομική μέσω διεθνών τραπεζιτικών μη θεσμικών φορέων. Ιστορικά τουλάχιστον όσες φορές επιχειρήθηκε να γίνει αυτό, απέτυχε με βαρύ φόρο αίματος και δυστυχίας για τους λαούς της.

Η Αμερική αντεπιτίθεται με τύπωμα δολαρίων για να αυξήσει τις εξαγωγές της, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και να μειώσει το έλλειμμα της. Την ίδια ώρα που βιώνει ανεργία στο 10%, και την μακροχρόνια ανεργία τη χειρότερη από την περίοδο του κραχ του 1929 και με μια προεδρία αδύναμη νομοθετικά και πολιτικά, για τα επόμενα δύο χρόνια, αφού η Γερουσία ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς και η Βουλή των Αντιπροσώπων από τους Ρεπουμπλικάνους. Στο χορό μπήκε και η Κίνα που μαζί με τη Γερμανία, αντιστέκονται σε ένα φθηνό δολάριο διότι τα προϊόντα τους θα χάσουν σε ανταγωνιστικότητα και αυτές θα μειώσουν τα πλεονάσματά τους. Την ώρα που η Κίνα τεχνηέντως κρατά το δικό της νόμισμα υποτιμημένο και η Γερμανία κρατά χαμηλά τους μισθούς και περιορίζει την ιδιωτική κατανάλωση. Η Κίνα έχοντας 2 τρις δολάρια αποθέματα σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου πιέζει για να μην μειωθεί η αξία τους. Στο παγκόσμιο παιχνίδι των νομισμάτων μπήκαν και οι αναδυόμενες οικονομίες, (Βραζιλία, Μεξικό, Ινδία) που δεν θέλουν ασθενές δολάριο γιατί έτσι θα απαξιωθούν οι εξαγωγικές και επενδυτικές τους προοπτικές. Όπως πολύ εύστοχα έγραψε πρόσφατα στους Τάιμς της Νέας Υόρκης ο Νίκολας Κριστόφ: «Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων διαβρώνει την ψυχή όλων των εθνών…το αποτέλεσμα να είναι έθνη χωρίς κοινωνική συνοχή ή αίσθηση εθνικής ενότητας».

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, το ΝΑΤΟ αλλάζει το στρατηγικό του δόγμα να μπορεί να καλύψει νέους κινδύνους και απειλές όπως κοινωνικές συγκρούσεις, μετανάστευση, τρομοκρατία, κυβερνοπόλεμο, πειρατεία, διασπορά των βαλλιστικών πυραύλων και των πυρηνικών όπλων με ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση του ΝΑΤΟ με τους στρατηγικούς εταίρους Ρωσία, Κίνα, Ινδία και Ιαπωνία, αλλά και το μέλλον του Αφγανιστάν. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με το θέμα των πυρηνικών του Ιράν, την κατάσταση στη Μ. Ανατολή, και την στρατηγική απειλή της Κίνας στον Ειρηνικό. Η πρόσφατη κρίση στην χερσόνησο της Κορέας δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει μιας και φαίνεται για αναμέτρηση των μεγάλων μέσω τρίτων χωρών (proxy wars). H Βόρεια Κορέα συνδέεται με την Κίνα και τη Ρωσία ενώ η Νότια Κορέα με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Για την ώρα φαίνεται ότι Κίνα, ΗΠΑ και Ρωσία είναι σε διαρκή συνεργασία αλλά και αμοιβαία καχυποψία για τα στρατηγικά τους θέματα και το ερώτημα είναι αν θα βάλουν τάξη στην παγκόσμια αταξία ή θα οδηγήσουν τον πλανήτη σε άλλες καταστάσεις.

Μέρος, λοιπόν, αυτού του χαοτικού συστήματος είναι και η χώρα μας. Είμαστε ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία όχι μόνον της οικονομικής μας πολιτικής αλλά και ολόκληρου του μεταπολιτευτικού μας πολιτικού συστήματος. Οι εποχές που οι αδυναμίες του οικονομικού και πολιτικού συστήματος καλύπτονταν με φθηνό δανεισμό πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε το λογαριασμό και δυστυχώς η ιστορία μας διδάσκει ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.

ymitsios@otenet.gr

ΔΙΧΑΖΕΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Η εισαγωγή των αγγλικών στις δύο πρώτες τάξεις του δημοτικού, που εντάχθηκε στο πρόγραμμα των νέων 800 ολοήμερων σχολείων, προβλημάτισε ιδιαίτερα την εκπαιδευτική κοινότητα. Πολλοί, κυρίως γονείς, διαμαρτυρήθηκαν γιατί πίστευαν πως δεν θα μπορούσαν τα παιδιά αυτής της ηλικίας να εξοικειωθούν με μια ξένη γλώσσα, τη στιγμή που δεν γνωρίζουν καλά τη μητρική γλώσσα. Ωστόσο, οι επιστημονικοί υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν άλλη άποψη, γι’ αυτό και σήμερα έρχονται στη Θεσσαλονίκη για να αναπτύξουν τη θεωρία τους και να επιμορφώσουν τους καθηγητές, που διδάσκουν το μάθημα. «Δεν είναι δυνατόν να μας κατηγορούν ότι δεν χτυπάμε την παραπαιδεία και από την άλλη να διαμαρτύρονται γιατί βάζουμε το μάθημα των αγγλικών στα δημοτικά. Στόχος αυτού του προγράμματος είναι οι μαθητές μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση να μπορούν να έχουν στα χέρια τους το Κρατικό Πιστοποιητικό Γλωσσομάθειας», τόνισε στη «Θ» ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, Θεόδωρος Καρτσιώτης.
Η επιμορφωτική διημερίδα (σήμερα και αύριο στις 9.00 το πρωί στην αίθουσα τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής) διοργανώνεται από το ΑΠΘ και το πανεπιστήμιο Αθηνών, στο πλαίσιο της συγχρηματοδοτούμενης πράξης «Πρόγραμμα εκμάθησης της Αγγλικής σε πρώιμη παιδική ηλικία». Η παρακολούθηση κρίνεται απαραίτητη για όλους τους εκπαιδευτικούς αγγλικής που διδάσκουν στις Α’ και Β’ τάξεις των ολοήμερων δημοτικών σχολείων με αναμορφωμένο πρόγραμμα του νομού Θεσσαλονίκης.
Σύμφωνα με κείμενο της επιστημονικής επιτροπής του προγράμματος, το οποίο διαβιβάστηκε σε γονείς και καθηγητές, τα παιδιά που μαθαίνουν από πολύ νωρίς και άλλες γλώσσες, εκτός από τη μητρική τους, βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με αυτά που αρχίζουν αργότερα. Και αυτό γιατί:

α) Μαθαίνουν γρήγορα να καταλαβαίνουν και να μιλούν, ενώ μαθαίνουν πιο εύκολα ιδιαίτερα την προφορά της ξένης γλώσσας, καθώς τους αρέσει σε αυτήν την ηλικία να μιμούνται νέους ήχους. β) Συμμετέχοντας με ενθουσιασμό σε δραστηριότητες, ακούγοντας τραγούδια και παραμύθια, αποκτούν προσωπική γνώση και εμπειρία, από τις οποίες μπορούν να αντλήσουν αργότερα, σε πιο αναλυτικές φάσεις διδασκαλίας και εκμάθησης της γλώσσας.

γ) Μαθαίνουν να αγαπούν τις ξένες γλώσσες και αποκτούν θετική στάση απέναντι σε ανθρώπους που μιλούν άλλες γλώσσες και απέναντι σε άλλους πολιτισμούς.

Της Φιλομήλας Δημολαΐδου

Υ.Γ. δικό μου:

Κανείς απ’ αυτούς τους ηλίθιους δε σκέφτεται(;)

ποια γνώση της ελληνικής γλώσσας θα έχουν τα παιδιά μας.

Η «δημοκρατία» μας θα καταφέρει περισσότερα

απ’ όσα οι Ρωμαίοι και οι Οθωμανοί…

Σε λίγα χρόνια τα παιδιά μας θα μιλάνε

τη γλώσσα του Γιωργάκη του Μαργαριταρένιου.

Αλήθεια, πού είναι οι δάσκαλοι;

Γιατί δεν αρθρώνουν λόγο;

Πού είναι ο πνευματικός μας κόσμος;

ΣΩΠΑ

…σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι πάνω, σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
Μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, κι όλα πολύ εύκολα.

Μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!...

ΑΖΙΣ ΝΕΣΙΝ

Απάντηση στoν ΑΖΙΣ από μένα, το Μάκη Μίχο.

Αυτό κάνω, αγαπητέ μου ΑΖΙΣ, όλα μου τα χρόνια.

Μιλάω.

Καλύτερα να σώπαινα.

Μα δεν μπορώ.

Μιλάω.

Μιλάω και χάνω.

Οι οπαδοί του «Σώπα» κερδίζουν.

Μα δεν μπορώ να Σωπάσω.

Δεν είμαι ούτε καν ένας απ’ αυτούς

που κάνουν πως μιλάνε…

"Η άποψη των μεθυσμένων"

"Κάθισα αναπαυτικά στο καρεκλάκι του καφενείου στο χωριό μου και παρήγγειλα το ούζο μου. Βλέποντας το πλήθος που περνούσε από μπροστά μου για να πάει να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, συλλογίστηκα τις κουβέντες που είχα με σειρά ψηφοφόρων και άρχισα να καταλήγω για το πώς ψηφίζει το χωριό μου, το οποίο σαν μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας αντανακλά όλες τις τοπικές... κοινωνίες.
1. Κάποιοι ψηφίζουν από συμφέρον (θα μου κάνουν εκείνο το ρουσφέτι, θα με βοηθήσουν…)
2. Κάποιοι από υποχρέωση (μου έκαναν το ρουσφέτι, με βοήθησαν ήδη…)
3. Πολλοί ψηφίζουν από συνήθεια (μια ζωή αυτούς ψηφίζω, τώρα θα αλλάξω;)
4. Μεγάλο ποσοστό ψηφίζει από συγγένεια (ο κουμπάρος κατεβαίνει υποψήφιος με αυτά τα καθάρματα, αλλά τι να κάνω;)
5. Αρκετοί ψηφίζουν από κομματική πειθαρχία (όποιον κατεβάσει το κόμμα…)
6. Άλλοι ψηφίζουν από ελπίδα (δεν μπορεί, κάτι θα κάνουν τώρα…)
7. Καμιά ντουζίνα ψηφίζει από… ανθρωπισμό! (καλός άνθρωπος, με χαιρετάει συνέχεια στον δρόμο…)
8. Όχι και λίγοι, ψηφίζουν από προσωπικές διαφορές (αφού αυτός είναι με αυτούς, εμείς είμαστε με τους άλλους…)
9. Μερικοί ψηφίζουν από… εγωισμό (είχα δίκιο που τον ψήφισα, δεν θα μου πείτε εσείς τι να κάνω…)
10. Κάποιοι ψηφίζουν από αδιαφορία (τι με ενδιαφέρει εμένα ποιος βγει;)
11. Άλλοι από αντίδραση (ρίχνουμε κανά σύνθημα στο ψηφοδέλτιο, και βγαίνει άκυρο…)
12. Άλλοι από απογοήτευση (όποιος και να βγει δεν αλλάζει τίποτα, όλοι ίδιοι είναι…)
13. Πολλοί δεν ψηφίζουν καθόλου (δεν συμμετέχω σε αυτό το καραγκιοζιλίκι, έχω αηδιάσει…)
14. Κανά –δυο θα ψηφίσουν από… μίσος ! (αφού ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, θα ψηφίσω κι εγώ τον απατεώνα που θέλει, να τους αλλάξει τα φώτα…)
15. Μεγάλο ποσοστό ψηφίζει από...δόλο (αφού θα βγει σίγουρα, πρέπει να πάμε μαζί του για ωφεληθούμε και εμείς κάτι…)

Και η ώρα περνούσε και τα παραδείγματα πλήθαιναν. Και σοκαρίστηκα όταν ανακάλυψα ότι δεν βρέθηκε ένας, ναι ούτε ΕΝΑΣ, να μου πει “Ψηφίζω αυτόν που θεωρώ πιο άξιο, πιο τίμιο και πιο ικανό, να παραδώσει στα παιδιά μας έναν καλύτερο τόπο, ένα καλύτερο αύριο”.
Και με έπιασε τέτοια μελαγχολία, γιατί είδα ότι αυτή η άρρωστη νοοτροπία του Έλληνα δεν θα ξεριζωθεί τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα. Δυστυχώς, οι γενιές οι δικές μας (είμαι 48) και των μεγαλύτερων, είμαστε καταδικασμένες.
Ακολούθησε ένα δεύτερο ούζο, ήρθε η παρέα, πάρε και το τρίτο, τέταρτο, πέμπτο, έκτο, και όλα άρχισαν να αλλάζουν. Τα έβλεπα όλα όμορφα, γελούσα και ένιωθα ευτυχισμένος που ήμουν σε αυτή την χώρα, δεν μας έσκιαζε φοβέρα καμιά.
Τι χαζομάρες, καθόμουν και σκεφτόμουν!
Άντε στην υγεία μας και άσπρο πάτο (Τον πάτο θα τον δούμε, να ‘στε σίγουροι…)
Τελικό συμπέρασμα: Σε μια χώρα όπου οι θεσμοί λειτουργούν σαν μεθυσμένοι, οι πολίτες ψηφίζουν σαν μεθυσμένοι και οι πολιτικοί διοικούν σαν μεθυσμένοι… σε αυτήν την χώρα αντέχεις να ζεις, πριν να σου στρίψει, μόνο αν είσαι μεθυσμένος.
Κι όμως, κάποτε, οι πρόγονοί μας, μεθούσαν στο όνομα του αγώνα για την λευτεριά..."

Ρε, πώς θα καταντήσει η δραχμούλα μας…

Αυτή είναι Ελληνική λεβεντιά!

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι.

Ντρεπόταν γι’ αυτήν, κι ώρες- ώρες την μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας.με ένα μάτι, μονόφθαλμης. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.

Μα, από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε αυτή στο διάλειμμα να του πει ένα 'γεια', ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό, αναρωτιόταν.

Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά!

Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε:

"Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!"

Ήθελε να πεθάνει! 'Ήθελε να εξαφανιστεί! Και όταν γύρισε σπίτι του, της είπε:

"Άν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!"

Αυτή δεν του απάντησε.

"Δεν μ' ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος"

έλεγε πολλά χρόνια μετά σ' ένα φίλο του.

"Ήθελα να φύγω από κείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. 'Ετσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη για να με βοηθάει. Δεν μπορούσε να πάει κάπου άλλού;

Αργότερα παντρεύτηκε! Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του. Και για τη μάνα του, τσιμουδιά σε κανένα!

Μια μέρα - μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος ήθελε - η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της. Και μόλις εμφανίστηκε στη πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε. Έξαλλος αυτός επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει, της φώναξε:

"Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου;.Βγές έξω! Φύγε!."

Η μητέρα του απάντησε γαλήνια:

"Αχ, πόσο λυπάμαι Κύριε! Μάλλον μου δώσανε λάθος διεύθυνση!"

Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα έλαβε μια επιστολή - πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το Δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε! Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια.

Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πολύ πρόσφατα πεθάνει. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν. Έγραφε:

"Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου.. Έμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι απ' την πόρτα. 'Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις.

Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη. Αλλά, βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σκεφθώ οτι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις με ένα μάτι. Ετσι, σου έδωσα το δικό μου. 'Ήμουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος...

Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου!

Η μητέρα σου