Χούντα «σοσιαλιστική»

Κάποτε, πριν 43 χρόνια, ο λαός φοβήθηκε δήθεν

τα τανκ και κλείστηκε στο καβούκι του.

Σήμερα τα τανκ είναι παροπλισμένα.

Τη θέση τους έχει πάρει η τρομολαγνεία του λόγου

και το βόλεμα των πασοκάνθρωπων.

Νίκησε το ΠΑΣΟΚ στις «αυτοδιοικητικές» εκλογές

κι έχασε όλη της τη δύναμη η Δημοκρατία.

Βιώνουμε μια χούντα εθελοντικά,

μια χούντα που πατρονάρουν όλοι εκείνοι

που έφαγαν με «σοσιαλιστικά» κουτάλια

και που δρουν με τη μέθοδο των ιεχωβάδων.

Εγκαθιδρύσαμε νέα καθεστώτα με την ψήφο μας.

Μνήμονα καθεστώτα.

Με τη χούντα των συνταγματαρχών χάσαμε

την ελευθερία να τραγουδάμε Θεοδωράκη.

Με τη χούντα των μνημόνων θα χάσουμε τα πάντα.

Ξεχάσαμε ήδη την έννοια της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.

Μάκης Μίχος, εντελώς θλιμμένος σήμερα.

11.11 μμ

Ντρέπομαι πλέον που είμαι Έλληνας.
Κρύβομαι στο...σκότος.
Το σκότος κυριαρχούσε πάντα.

Ες αύριον τα σπουδαία

Η πτώση του ΠΑΣΟΚ

Είναι οι προσπάθειές τους σαν των Τρώων…

Αυτό που παίρνει χρόνια το κατάφεραν μόνοι τους σε τρεις μέρες.

Δημιούργησαν στιβαρό αντιμνημονιακό μέτωπο εκεί που μετράει.

Στη βάση!

Ο κόσμος φωνάζει : «δεν θα μάς πει κανένας, ξέρουμε τι θα ψηφίσουμε»!

Δεν χρειάστηκαν μυστικές διαπραγματεύσεις ηγεσιών, όπως κατηγορούν.

Ήταν αρκετό να δείξει πάλι το πράσινο καθεστώς το αηδιαστικό πρόσωπο του – Μέδουσα.

Μόνο που η θέα της δεν «πάγωσε» κανέναν, αλλά δημιούργησε έναν «αντιμνημονιακό» Περσέα που την Κυριακή θα της κόψει το κεφάλι.

Τα ΝΕΑ, με το σενάριο «βρώμικου 89».

Το άλλο Δόλιο βήμα

Οι εμετικές προσωπικές λοιδορίες κατά του Γιάννη Δημαρά.

Ο λιγδωμένος Καρατζαφέρης, που όσο πάει και θυμίζει στο στυλ Δήμο Σταρένιο, να παρέχει ήξεις-αφήξεις «στηρίξεις» εν ονόματι ψηφοφόρων που δεν ελέγχει, κλείνοντας μόνιμα το μάτι σε υπουργείο συγκυβέρνησης.

Ψαριανοί-στεριανοί και μητσοτακέικο που συνωστίζονται για δωσιλογικό μεζέ.

Κι ένας τίποτας, ο Μίχας, να εγκαλεί το εκλογικό σώμα

«Το μήνυμα το στείλατε, τώρα ελάτε να βγάλουμε δήμαρχο».

Σαν να λέει «σάς αφήσαμε να παίξετε, τώρα τσακιστείτε σπίτι».

Η απολυταρχική αντίληψη μιας ελέω Ανδρέα αιώνιας εξουσίας.

Από το 1981, όταν ο δημεγέρτης με τους ξεφτίλες ακολούθους άρπαξαν την εξουσία, δεν συμβιβάστηκαν ποτέ με την ιδέα ότι μπορεί να κυβερνήσει άλλος.

Το 1985 έβγαλαν «χρωματιστά» ψηφοδέλτια .

Το 1989 δεν παρέδωσαν.

Το 2000 έκαναν νοθεία.

Το 2004 μίλησαν για «σύντομο διάλειμμα».

Το 2009-10 αφού εκβίασαν με συνταγματικό πρόσχημα, εξαπάτησαν με «λεφτά υπάρχουν» και πρόδωσαν τη χώρα.

Έχοντας 21 χρόνια καταχρεώσει τη χώρα για να πλιατσικολογήσουν, τη δυσφήμησαν κάνοντας σχεδόν αδύνατο τον ομαλό χειρισμό του χρέους που φόρτωσαν σε όλους.

Και εν τέλει τον Μάιο παρέδωσαν αδίστακτα την εθνική κυριαρχία.

(Ιστορική υπενθύμιση: οι Νορβηγοί εκτέλεσαν τον Κουΐσλινγκ για εσχάτη προδοσία, για σειρά φόνων και για κλοπή της δημόσιας περιουσίας.)

Όταν ο κόσμος βγήκε στους δρόμους δολοφόνησαν.

Και 5 μέρες πριν από την κάλπη εκβίασαν τη βράβευση της προδοσίας τους.

Μόνο που το καπέλο δεν έχει πια λαγούς. Οι εμφύλιες διαιρέσεις και τα πολωτικά σύνδρομα δεν πιάνουν.

Ποτέ δεν έπιαναν στους νοήμονες.

Περάσαμε 30 χρόνια εμπαιγμού και εθνοαποδόμησης μόνο για το σκοπό τους : να δημιουργηθεί ένα οιονεί μονοκομματικό, κρατικοδίαιτο καθεστώς-τέρας στελεχωμένο με πεινασμένα μαντρόσκυλα (τώρα αλλοδαπά).

Που όπως έγραψε κάποιος που τους ξέρει, ο Πέτρος Κωστόπουλος, :

«οι ξυπόλητοι, όταν έρχονται στην εξουσία,

δεν κάνουν σοσιαλισμό, κάνουν πλιάτσικο».

Ενδεικτικά, ιδού το προφίλ ενός απ’ αυτούς, τυπικού δείγματος πασοκάνθρωπου, δια πέννας Φίλιππου Συρίγου :

«…το λαμπρό παρελθόν (της άρσης βαρών) είναι γερά συνδεδεμένο με το θλιβερό παρόν, όχι μόνο διά του Ιακώβου που ήταν προπονητής τόσο της «ντριμ τιμ» όσο και της σημερινής (κάτω από το βάρος του τρομερού σκανδάλου…) συντρίμ-τιμ, αλλά και διά του ίδιου του υπερ-προέδρου Γιάννη Σγουρού.

Αυτοί οι δύο είναι τα κομβικά πρόσωπα στην όλη ιστορία, αυτοί έφτιαξαν το λεγόμενο θαύμα της άρσης βαρών, αυτοί πρέπει από κοινού σήμερα να λογοδοτήσουν. Και πολύ περισσότερο ο Σγουρός, γιατί εντάξει, ο Ιακώβου έβαλε την τεχνογνωσία και το γλυκό του πρόσωπο, που είχε μεγάλη πέραση προς τα έξω. Αλλά ο Σγουρός έβαλε και κυρίως εισέπραξε, ως επιβράβευση, πολλά περισσότερα.


Ποια ήταν, λοιπόν, η διαδρομή; Στρατολόγηση αθλητών από την Αλβανία και τις τέως σοβιετικές δημοκρατίες, ελληνοποιήσεις, βαφτίσια, εκδόσεις διαβατηρίων και στενές σχέσεις με την πολιτική ηγεσία -κυρίως του ΠΑΣΟΚ- που εξασφάλιζαν ελευθερία κινήσεων, και κάλυψη, όποτε αυτό ήταν αναγκαίο.


Και από την άλλη, μια προσωπική εκτόξευση άνευ προηγουμένου, καθώς από ταπεινός υπάλληλος της άλλοτε Τράπεζας Πίστεως, ο Γιάννης Σγουρός έγινε μέλος της ΕΟΕ, γενικός γραμματέας Αθλητισμού, δύο φορές νομάρχης Αθηνών και γραμματέας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών. Σήμερα, λοιπόν, είναι αστείο να βάζει διαχωριστικές γραμμές, για να υπεραμυνθεί του έργου του. Οι μάσκες έπεσαν…»


Η Ντολόρες Ιμπαρούρι έχει γίνει αστρόσκονη.

Αλλά η κραυγή της παραμένει αθάνατη.

No pasaran, πράσινοι φασίστες!

Προφήτης

από http://www.antinews.gr

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου

Εβδομήντα χρόνια μετά.

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να. φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ' αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ' το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες. Για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ' το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ' το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης. Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας.».

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ' όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι' αυτό.

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά.

Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα /

πάντα εδώ θα γυρνώ

από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα /

ώσπου να βρω νερό

γιατί ανήκω εδώ.

Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».

(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Αυτός είναι ο πανηγυρικός της 28ης Οκτ του θεολόγου του Γυμνασίου Σαγεΐκων.

Αναγνώστηκε από τον άμβωνα στην εκκλησία και έμειναν όλοι άφωνοι!

Θα ψηφίσω πάλι;

Συγνώμη, Ζέτα, που θα ψηφίσω μεθαύριο.

Το κάνω επειδή σιχαίνομαι τα καθεστώτα.

Εσύ δεν μπορείς να γίνεις καθεστώς.

Όποτε θελήσω να σε ξεφορτωθώ θα το καταφέρω.

Θα ενωθούν μαζί μου όλες οι «προοδευτικές» δυνάμεις.

Τους καθεστωτικούς τους φοβόμουν πάντα.

Τους φοβάμαι περισσότερο όσο γερνάω.

Φοβάμαι περισσότερο τους χαμαιλέοντες καθεστωτικούς.

Αυτούς που εφορμούν με το ΚΚΕ για να γίνουν «μνήμονες».

Αυτοί δρουν και τρων ανεξέλεγκτα.

Γι’ αυτό και θα ψηφίσω αυτή την Κυριακή…

Ζέτα, δεν ψηφίζω καθεστωτικούς,

ούτε ρίχνω λευκό κι άκυρο.

Το μη χείρον βέλτιον…

Μάκης Μίχος, πρόσφατα νεόπτωχος.

Κληρωτοί πολίτες εναντίον διαφθοράς

Η διαφθορά των ανθρώπων της εξουσίας, η πολιτική διαφθορά, είναι πολύ παλιό φαινόμενο. Αρχαιότατο.
Στη δική μας γραμματεία έχουμε αναφορές από τον Όμηρο ακόμη. Πολλές. Αλλά και άλλοι συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Ησίοδος ή κι ο Θέογνις ακόμη, λίγο αργότερα, μας δίνουν να καταλάβουμε την παλαιότητα του φαινομένου.
Στα χρόνια της δημοκρατίας, από τις πληροφορίες που έχουμε, βλέπουμε ότι υπάρχει πάντα παρών ένας διαρκής φόβος ότι ο δημόσιος άρχοντας θα διαφθαρεί και σαν αποτέλεσμα το δημόσιο ταμείο και το κοινό συμφέρον θα ζημιωθεί.
Στα χρόνια της κατάπτωσης της αρχαίας δημοκρατίας, βλέπουμε μάλιστα ότι η πολιτική διαφθορά έχει πια γενικευτεί.
Στα χρόνια του μεσαίωνα, δηλαδή της αυτοκρατορίας, η διαφθορά σχεδόν νομιμοποιείται. Αξιώματα πωλούνται και αγοράζονται νόμιμα και στο φως της ημέρας. Έχουμε πληροφορίες μάλιστα ότι ορισμένα “χαμηλά” αξιώματα πωλούνταν στους πάγκους της λαϊκής αγοράς, όπως αναφέρει ο Κυρ. Σιμόπουλος στο βιβλίο του “Η διαφθορά της εξουσίας”.
Στα χρόνια των σουλτάνων έχουμε επίσης την ίδια πρακτική. Κρατικά αξιώματα όπως αυτό του Οσποδάρου, δηλαδή του χριστιανού κυβερνήτη (έπρεπε να είναι χριστιανός σύμφωνα με μια ρωσο-τουρκική συμφωνία), μιας από τις δύο παραδουνάβιες ηγεμονίες ή ακόμη και αυτό του διοικητή του Αιγαίου πελάγους και των νησιών, πωλούνταν σε όποιον άντεχε να πληρώσει το υψηλό τίμημα. Οι αλλαγές στα αξιώματα αυτά ήταν συχνές. Ακριβώς γιατί η αυτοκρατορική και οθωμανική διοίκηση κέρδιζε τεράστια ποσά από τις πωλήσεις τους. Οι αγοραστές “αξιωματούχοι” εννοείται ότι προέβαιναν μετά σε άγρια φορολογία, όχι μόνο για να συγκεντρώσουν τα χρήματα που είχαν πληρώσει για το “αξίωμά” τους, αλλά για να βγάλουν και ένα καλό κέρδος.
Η Ευρώπη δεν τα πάει καλύτερα.
Ο Κυρ. Σιμόπουλος αναφέρει πως ήταν σε ισχύ αγοραπωλησίες κρατικών αξιωμάτων τουλάχιστον μέχρι τον 19ο αιώνα, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ο Έλληνας έζησε υπόδουλος για 22 αιώνες, όπως αναφέρει το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα της επανάστασης του 1821, σε ένα εχθρικό περιβάλλον, εντελώς διαποτισμένο από την γενικευμένη πολιτική διαφθορά. Και, όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι και ο ίδιος εισήλθε σε αυτό το μολυσμένο περιβάλλον εντελώς άμεμπτος.
Η πολιτική διαφθορά είναι μια νοοτροπία η οποία μεταβάλλει το δημόσιο και το κράτος, το κοινό ταμείο εντέλει, σε ιδιωτική περιουσία. Δεν έχουμε πολλές μελέτες, επιστημονικού και ακαδημαϊκού επιπέδου για την διαφθορά, παγκοσμίως ή έρευνες. Είναι ελάχιστες. Και αυτό είναι και ανησυχητικό και ύποπτο. Και καθόλου καλό για τις κοινωνίες μας, οι οποίες μαστίζονται από τη διαφθορά.
Στα νεότερα χρόνια, από την επανάσταση και μετά, η πολιτική διαφθορά στην πατρίδα μας οργιάζει. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να ισχυριστούμε ότι το νεο-ελληνικό κράτος είναι θεμελιωμένο στην πολιτική διαφθορά. Παρόλη την έξαρση του “φαινομένου” όμως, έχουμε ελάχιστες τιμωρίες. Αμελητέες.
Μια άλλη, καθαρά επίσης ελληνική παράμετρος, τουλάχιστον για την σύγχρονη εποχή, είναι ότι στην χώρα μας έχουμε “κοινωνικοποιήσει” την διαφθορά. Δηλαδή ενώ στις σύγχρονες δυτικές χώρες, όπου επίσης η διαφθορά είναι τεραστίων διαστάσεων, το φαινόμενο περιορίζεται στους πάνω ορόφους της εξουσίας, στην Ελλάδα, για ιστορικούς ίσως λόγους, βλέπουμε κατώτερους και κατώτατους αξιωματούχους και λειτουργούς να μετέχουν σε ένα μεγάλο φαγοπότι. Στο οποίο συχνά προσπαθούν με διάφορες μεθόδους να κάνουν συνένοχο και τον λαό. Και σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα με επιτυχία.
Όλα αυτά μας λένε ότι στο ερώτημα αν μπορούμε να εξαφανίσουμε την πολιτική διαφθορά, η απάντηση είναι όχι. Μπορούμε όμως να την περιορίσουμε. Έχουμε στην διάθεσή μας ορισμένα όπλα σε αυτόν τον πόλεμο
Διαρκής και μόνιμος έλεγχος των πεπραγμένων των δημοσίων αρχόντων
Αυστηρή τιμωρία των παραβατών
Ηθικός στιγματισμός του φαινομένου
Στο νεο-ελληνικό κράτος, όπου υποτίθεται ότι εφαρμόζουμε και τις τρεις παραπάνω μεθόδους αναχαίτισης της πολιτικής διαφθοράς, οι επιδόσεις μας είναι για κλάματα. Λίγο πιο πάνω από το μηδέν.
Η διαφθορά εμφανίζεται δύσκολος εχθρός. Εχει πλοκάμια παντού. Διαπλέκεται ακόμη και με τον ελεγκτικό μηχανισμό και έχει “εγκατασταθεί” στις συνειδήσεις πολλών νεο-ελλήνων, με τρόπο που αγγίζει την ηθική της νομιμοποίηση. Σαν κοινωνία, και σαν πολιτικό σύστημα, θεωρούμε την διαφθορά σαν μια απλή παρανομία.
Δεν είναι όμως έτσι.
Η πολιτική διαφθορά μπορεί να έχει, και στην περίπτωσή μας έχει, τεράστιες προεκτάσεις. Δεν είναι ένα απλό ζήτημα κάποιων οι οποίοι χρησιμοποίησαν το δημόσιο αξίωμά τους για προσωπικό πλουτισμό. Αυτό είναι το λιγότερο.
Η διαφθορά στην Ελλάδα καταδίκασε την χώρα στην υπανάπτυξη.
Η διαφθορά δεν επέτρεψε στην πατρίδα μας να αποκτήσει αυτόνομη ανάπτυξη. Και ανάπτυξη σημαίνει θέσεις εργασίας, έσοδα για το κράτος, ευημερία και προκοπή.
Από αυτά μάλιστα που εμφανίζονται στο φως της δημοσιότητας, φαίνεται πως μεγάλο μέρος της διαφθοράς είχε ακριβώς αυτόν τον στόχο: να μην αποκτήσει η χώρα μας αυτόνομη οικονομική ανάπτυξη. Αλλά να παραμείνει δέσμια των εισαγωγών της και πάντα πεινασμένη για δάνεια.
Η ελληνική εκδοχή της διαφθοράς λοιπόν είναι εργαλείο εξω-θεσμικών, εγχώριων και αλλοδαπών οικονομικών κέντρων και κέντρων εξουσίας, με σκοπό την οικονομική υποταγή της πατρίδας μας.
Οικονομική υποταγή σημαίνει φυσικά και εθνική υποταγή. Όπως οικονομική ανεξαρτησία σημαίνει και εθνική ανεξαρτησία. Η διαφθορά λοιπόν είναι θέμα εθνικό. Είναι ζήτημα πατριωτικό.
Η ελληνική διαφθορά ακυρώνει την οικονομική μας ανάπτυξη. Δεν είναι ένα απλό ζήτημα ηθικής ή ποινικού δικαίου. Είναι πολύ πολύ περισσότερο. Είναι ζήτημα ύπαρξης. Ζωής και θανάτου.
Μέχρι τώρα ελάχιστους διεφθαρμένους πολιτικούς και λειτουργούς έχουμε αγγίξει. Ακόμη ελαχιστότερους έχουμε τιμωρήσει. Και στις συνειδήσεις πολλών, και στα κατώτερα λαϊκά στρώματα, η διαφθορά ακόμη δεν θεωρείται κάτι ιδιαίτερα κακό. Θεωρείται όρος του συστήματος. Η διαφθορά είναι ένας όρος της δημόσιας λειτουργίας.
Αυτός που νομίζει ότι μπορεί να κυβερνηθεί η Ελλάδα, και να πάρει έναν δρόμο ανάπτυξης, μείωσης των ελλειμμάτων και γενικά προκοπής και ευημερίας, χωρίς πρώτα να τσακιστεί η πολιτική διαφθορά, κάνει λάθος. Πολύ μεγάλο λάθος.
Η διαφθορά είναι σε θέση, και το έχει και ως στόχο άλλωστε, να ακυρώσει οποιοδήποτε αναπτυξιακό μέτρο.
Η αντιμετώπιση της διαφθοράς είναι πατριωτικό καθήκον πια. Και οι εξεταστικές επιτροπές των βουλευτών έχουν αποδείξει πως δεν έχουν την παραμικρή αποτελεσματικότητα. Το ίδιο και οι συνήθεις ελεγκτικοί μηχανισμοί. Νόμοι, δικαστήρια, δικαστές, εισαγγελείς, ΣΔΟΕ, ελεγκτικό συνέδριο, κλπ κλπ.
Εδώ χρειάζεται ένα υπερόπλο. Και είναι το ίδιο υπερόπλο που χρησιμοποιούμε εκεί που θέλουμε να έχουμε αδέκαστο αποτέλεσμα, όπως στα κακουργιοδικεία ο λαϊκός ένορκος.
Το υπερόπλο αυτό είναι ο κληρωτός πολίτης.
Είναι η εξεταστική επιτροπή που αποτελείται από πολίτες που επιλέχθηκαν με κλήρωση.
Δεν έχουμε άλλα όπλα.
Όλα τα άλλα μας όπλα είναι ήδη ακυρωμένα από την διαφθορά.
Και είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε να εξαπολύσουμε το φοβερό όπλο της δημοκρατίας, απέναντι σε αυτό τον εχθρό, την διαφθορά, που μας απειλεί με εθνικό αφανισμό: τον κληρωτό πολίτη.
Έχουμε ήδη αργήσει πολύ να το κάνουμε.


από http://www.anarmodios.blogspot.com/

Υ.Γ. δικό μου

Ο Κλεισθένης πριν 2.500 χρόνια μίλησε για κληρωτούς άρχοντες.

Αυτή ήταν πρόταση.

Πού να βρεθούν στις μέρες μας αδιάφθοροι πολίτες;

Δεν ψηφίζω - είμαι εργάτης

Σταύρος Κουχτσόγλους

Το παρακάτω μανιφέστο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε από τον αναρχικό συνδικαλιστή Σταύρο Κουχτσόγλους στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» (του Ηρακλή Αποστολίδη), με αφορμή τις αστικές εθνικές εκλογές του 1920. Ο Σταύρος Κουχτσόγλους είναι μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελλαδικού και διεθνούς αναρχικού κινήματος. Δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό κίνημα κυρίως στις πόλεις της Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αθήνας και του Βόλου. Στην Αλεξάνδρεια συσχετίστηκε με το γνωστό Ιταλό αναρχικό Ερρίκο Μαλατέστα. Το κείμενο αποτελεί προδημοσίευση από το βιβλίο για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα των εκδόσεων «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης».

Παρήλθεν ήδη αιώνας αφ’ ότου οι αστοί εφεύρων το μέσον της ψήφου, δια να καταπνίγουν δι’ αυτού τους πόθους του λαού, και να τον κρατούν στην αθλιότητα, τούτου, επί τόσα έτη να κάμουν να πιστέψη ότι αυτός – ο πεινασμένος, ο κουρελιάρης, ο άθλιος – είνε ο Κυρίαρχος, αυτοί δε οι υπηρέται του. Και επί 120 έτη τώρα πίστευα κ’ εγώ ο εργάτης – βιομήχανος ή αγρότης – το ψεύδος των αυτό ως αλήθειαν την κοροϊδίαν τους αυτήν ως σοβαρότητα. Και ετυραννήθην παντοιοτρόπως, και εβασανίσθην επί γενεάς γενεών δια να φέρω «τους καλυτέρους» εις τα πράγματα, όπως με υπηρετήσουν, και οι εκλεκτοί μου αυτοί υπηρέται, ερχόμενοι στα πράγματα, πρώτον μέλημα είχαν πάντοτε πως να με βυθίσουν περισσότερον μέσα στο βούρκο της αθλιότητος, απολαμβάνοντες εκ της δυστυχίας μου και ζώντες εκ του θανάτου μου.

Αρκεί πλέον ως εδώ. Παύω πλέον του να έχω τον τίτλον του Κυριάρχου με υπηρέτας. Δεν θέλω κανενός την υπηρεσίαν, διότι απεφάσισα να υπηρετήσω ο ίδιος τον εαυτόν μου. Δι’ ο αποφασίζω και λέγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι ενόησα πλέον ότι όλοι – Μοναρχικοί, Συνταγματικοί, Δημοκράται, Σοσιαλισταί κλπ – είνε ψεύτες, και ότι όλοι αυτοί, θέλοντες να εργασθούν, προσφέρονται προθύμως να με υπηρετήσουν δήθεν, πράγματι δε να απολαύσουν αυτοί εκ των στερήσεών μου και να ζήσουν ευτυχείς αυτοί καθ’ όλην των την ζωήν εις βάρος μου, αναγκάζοντες εμένα να εργάζομαι διά να διατάσσουν αυτοί και να καρπούνται αυτοί.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι δεν θέλω πλέον να εκλέγω με τα χέρια μου τους τυράννους μου, επικυρώνων ούτω κάθε τετραετίαν δια της εφευρέσεώς των – της ψήφου – το επαχθές αυτό κοινωνικόν Συμβόλαιον, το οποίον με συγκρατεί μέσα στην απόγνωσιν, στον μαρασμόν και στον θάνατον.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι δεν θέλω πλέον να τρέχω κάθε 4ετίαν, σα σκύλος να εκλέξω δια της κάλπης, εγώ ο ίδιος τους τυράννους που θα λάβουν ενεργόν μέρος εις την λειτουργίαν του συστήματος αυτού, δια να κατασυντρίψουν τους αδυνάτους εάν ζητήσουν λίγο ψωμί στην πείνα τους, πληρώνων, εγώ, αυτούς διά το αποτρόπαιόν των έργον με χρήμα, με προνόμοια, με τιμάς.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι έπαυσα να περιμένω πλέον την σωτηρίαν μου από το θαύμα της ψήφου μου. Πέρασε η εποχή των θαυμάτων, των μάγων, των αγίων, των πνευματιστών, της ψήφου. Σπάζω το κομβολόγιον αυτό των θαυμάτων και αναλαμβάνω την πρωτοβουλίαν μου, οργανούμενος οικονομικώς και μακράν από την πολιτικήν σαπίλαν των επιτηδείων, ως ενοήσας πλέον ότι η χειραφέτησίς μου θα συντελεσθή τότε μόνον και θα επιδοθώ ο ίδιος πλέον – δια της οργανώσεώς μου – εις την αποκατάστασιν της θέσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον του αισχρού τούτου εμπορίου όπου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πουλούν τα χέρια τους, την ικανότητά τους, τας γνώσεις των, τα κρέατά τους, τας θυγατέρας των, τους υιούς των, τας οικογενείας των, τας φιλίας των, και να τους εκμεταλλεύωνται οι τραπεζίται, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι μεσίται, η θρησκεία, η γραφειοκρατία, το κράτος, και να εκμεταλλεύεται ο ιατρός τον άρρωστο, ο παπάς τον πεθαμμένο και να τρέχουν όλοι σα στραβοί στον κατήφορο του εξευτελισμού των, προσέχοντες μόνον στο χρήμα, στην φιλοδοξία και στην απόλαυσι του κτηνώδους των εγωισμού.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον αυτού του αγοράζοντος και πωλούντος την χαμοζωήν του, συρφετού που απαρτίζει την σημαρινήν Κοινωνίαν, και την αναδημιουργίαν μιάς νέας και ελευθέρας κοινωνίας δια των οργανώσεών μου, εντός των οποίων και μόνον το άτομον θα εύρη πλήρη την ελευθερία και την αξιοπρέπειάν του.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι εκατάλαβα πλέον ότι αυτοί που παίρνουν μια ετικέττα Ελευθεροφρόνων, Φιλελευθέρων, Σοσιαλιστών κλπ. και κολλούν σαν ψείρες απάνου στην ψώρα μου με την υπόσχεσιν ότι θα την θεραπεύσουν, δεν κάμνουν τίποτε άλλο παρά να αυξάνουν την φαγούρα της, ανοίγοντες βαθύτερα τις πληγές της, να με κρατούν σε μια ελεεινοτάτη κατάστασι από την οποίαν δεν θα απαλλαχθώ παρά μόνον την ημέραν που θα τις πετάξω για πάντα από πάνω μου και θα περιορισθώ προς θαραπείαν μου εις το σανατόριον της οργανώσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι είδα πλέον ότι δι’ αυτού του μέσου διέρχομαι όλην μου την ζωήν στον πισινό του βωδιού μου οργώνοντας την γη, με ένα τίτλο Κυριάρχου, ενώ αυτοί που με παρουσιάζονται ως Εθνικόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλισταί κλπ. Δια να με υπηρετήσουν δήθεν, απολαμβάνουν όλας τας φυσικάς καλλονάς, ακούουν μουσική αυτοί, την στιγμήν που εγώ ακούω... του βωδιού μου, λούζονται με μυρωδικά αυτοί, την στιγμήν που καθαρίζω εγώ κοπριές, κραιπαλούν αυτοί, την στιγμήν που εγώ μισοπεθαμμένος, βρέχω το ξεροκόμματό μου για να το φάγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι ξύπνησα πλέον απ’ τον λήθαργον στον οποίον μ’ εβύθισαν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι και είδα ότι η φύσις επροίκισε και εμένα όπως κι’ αυτούς με μυαλό για να το αναπτύξω όσο μπορώΧ με μάτια δια να βλέπω ό,τι ωραίο μ’ αρέσειΧ με αυτιά δια να ακούω όσους ήχους με ευχαριστούνΧ με όσφρησιν δια να μυρίζω ό,τι ευωδιά προτιμώΧ με γεύσι δια να δοκιμάζω ό,τι ουσία με γουστάρειΧ με δόντια, στόμαχον δια να μασσώ και να στέλνω στον στόμαχόν μου όσην ανάγκην έχει τροφήςΧ με πόδια δια να τα διευθύνω και να περπατώ όσο θέλω και με χέρια δια να εργάζωμαι σύμφωνα με την ανάγκην που θα μου παρουσιάζεται προς ικανοποίησιν των ανωτέρω ορέξεών μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι όλα αυτά τα όργανα με τα οποία με επροίκισε η φύσις, δια του μέσου αυτού της ψήφου, μου τα καθυπέταξαν οι κατεργαρέοι, και καμμιά κίνησις πλέον δεν μου μένει ελευθέρα. Όλαι μου οι ανάγκαι των ματιών μου, του μυαλού μου, των αυτιών μου, της μύτης μου, των δοντιών μου, του στομάχου μου, των ποδιών μου και των χεριών μου, εξαρτώνται από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Εθνικοφρόνων, των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών και λοιπών βαγαπόντηδων, οι οποίοι προσφέρονται ως υπηρέται δήθεν εμού του Κυριάρχου και με κοροϊδεύουν.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι είνε επάναγκες πλέον να βάλω διά των οργανώσεών μου κάθε κατεργάρη στη θέσι του καταργώ το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είτε από τον Γούναρην προσφέρεται, είτε από τον Βενιζέλον, είτε από τον Μπριάν, είτε από τον Λένιν. Να «αποφασίζετε και να διατάσσετε» τα τομάρια σας μόνον του λοιπού, διότι ο φυσικός και αληθής νόμος αυτό λέγειΧ κάθε άτομον «να αποφασίζη και να διατάσση» τον εαυτόν του μόνον σύμφωνα με τας ανάγκας του, καθώς και κάθε οργάνωσις σύμφωνα με τας ανάγκας των μελών αυτής.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι η ιστορία με εδίδαξε ότι η Πειθαρχία και η Υπακοή εις το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των άλλων, εμπερικλείουν μέσα των όλην την κακομοιριά μου, την στέρισιν και τον θάνατον όχι μόνον τον ειδικόν μου αλλά και της συζύγου μου και των τέκνων μου, κ’ εκείνων που γεννήθηκαν κ’ εκείνων που θα έχουν το ατύχημα να γεννηθούν, κατερημώνουσαι ούτω ολοκλήρους οικογενείας και ολόκληρα έθνη, προς απόλαυσιν μερικών φιλοδόξων ανοήτων, βαρβάρων αρχομανών, κτηνανθρώπων.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι αντελήφθην καλώς πλέον ότι ένας φυσικός νόμος υπάρχει το Πειθαρχείν και Υπακούειν προς ικανοποίησιν των αναγκών του οργανισμού μου, αι οποίαι ανάγκαι θα γίνουν βεβαίως αισθηταί και από τα λοιπά μέλη της οργανώσεώς μου και θα εκπληρωθούν δι’ αυτής και μόνης.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κ’ εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, διά των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας.

Το παρακάτω μανιφέστο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε από τον αναρχικό συνδικαλιστή Σταύρο Κουχτσόγλους στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» (του Ηρακλή Αποστολίδη), με αφορμή τις αστικές εθνικές εκλογές του 1920.

Η άθλια εξίσωση των πανάρετων αστών

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Άιντε γερόντια στην προεκλογική πασαρέλα του εξευτελισμού των επιδομάτων της «εφ' άπαξ» ενίσχυσης! Άιντε συνταξιούχοι στην ουρά για την είσπραξη του γραμματίου, καλύτερα την προεξόφληση της αθλιότητας στην κάλπη!
Πετσοκόβουν 13η σύνταξη από την πείνα, προς τα κάτω, τόσο ως τη ζητιανιά. Το ίδιο και την άδεια και το δώρο Πάσχα. Το κατοχυρωμένο δικαίωμα αποκεφαλίζεται. Από την κυβέρνηση. Όχι από καμιά τρόικα. Αυτούς τους έφερε το κεφάλαιο για κλάκα στα μπουζούκια της μπουρζουαζίας που θέλει να μπαίνει και να μένει στη ληστρική κερδοφορία χωρίς να κινδυνεύει να φάει πόρτα, από τρομοκρατημένο και αγανακτισμένο λαό.
Κι ύστερα εμφανίζεται το αφεντικό της πολυεθνικής των δανειστών, ο εκκαθαριστής των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, ως φιλεύσπλαχνος και ελεήμων θεός - πρωθυπουργός. Και τι λέει ο αθεόφοβος; Όσοι επιζείτε τώρα, «εφ' άπαξ» της λαίλαπας, επειδή μετά τις εκλογές φοβάστε ότι θα ‘ρθει κι άλλη φάπα μέτρων, πάρτε ένα δυο κατοστάρικα, σκάστε και ψηφίστε μας!...


Το δικαίωμα μετατρέπεται σε «εφ' άπαξ» βοήθημα κι ο δήμιος, ο Δου Νου Τόψυχος σε Αϊ - Βασίλη. Με καμιά, εξηνταριά εκατομμύρια ευρώ, θα στηριχθεί η μνημειώδης εξευτελιστική αντιμετώπιση των πολιτών - ψηφοφόρων. Στόχος; Να μην υπάρξει λαϊκή συσπείρωση των εξαθλιωμένων χαμηλοσυνταξιούχων και κυρίως να μην εκφραστεί με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» στις κάλπες. Σου λέει, δεν μπορεί, όλο και κάποιος γέρος (;) άνω των 60 που αδυνατεί να πληρώσει τη ΔΕΗ στο καταχείμωνο θα κρεμαστεί έστω κι από ένα κατοστάρικο προκειμένου να 'χει μια λάμπα αναμμένη τις γιορτές. Αιδώς Αργείοι.

Απλά έτσι ανοίγει η εξίσωση της απαίτησης. Θα λυθεί αναγκαστικά από το λαό κι όχι από την κυβερνητική απάτη που βαφτίζει το ψωμί παντεσπάνι. Γιατί βγαίνει ο προεδροΣΕΒ και λέει το μαθηματικώς ανεξήγητο: «Πώς να λύσω την εξίσωση, με μόνο 5% κέρδος, να θέλετε να μειώσω 30% τις τιμές»; Λογικό; Δε νομίζω να διαφωνείτε. Πείθει. Γιατί 30-5 κάνει 25% ζημία. Άσχετο μένει κι ασυζήτητο, ποιος παράγει τα προϊόντα και ποιος τα τιμολογεί, ποιος τα πουλάει και ποιος τ' αγοράζει. Στον καπιταλισμό τους η εξίσωση έχει ακράδαντα, ξεκάθαρα, μόνο μία σταθερά: το κέρδος. Τα άλλα είναι θάνατος ανθρώπων, λαών, γέρων, αγέννητων, μιας τάξης της εργατικής, που διδάσκεται απλώς 30-5=25...

Όμως αυτή είναι η τάξη που πρέπει ν' απαντήσει οργισμένα κι οργανωμένα στις κάλπες, με εκφρασμένη την αναγκαία Λαϊκή Συσπείρωση, με την πραγματική εξίσωση, όπως ακούστηκε από τα αρμόδια επιδοματικά κυβερνητικά χείλη: Πώς να λυθεί η εξίσωση ότι το «επίδομα» - «βοήθημα» των 100 ευρώ το δικαιούνται γέροι με ατομικό εισόδημα από 4.500-6.000 ευρώ ετησίως;

Ποιος ζει μωρέ πανάθλιοι της πανάρετης αστικής τάξης με τόσα λεφτά; Αυτό δεν είναι εξίσωση είναι το «θαύμα» να λες ευχαριστώ για την κόλαση. Αμ, δε! Αυτή η εξίσωση απαντιέται μόνον από λαό που επιμένει να είναι ελεύθερος να πάει στον παράδεισό του. Γιατί εσείς αφαιρείτε κι εμείς διαιρούμε. 100 : 365 = 0,27... την ημέρα, είναι το επίδομα για κάποιον που ζει (;) με κάτι παραπάνω από 10 ευρώ τη μέρα. Ουστ! Πανάρετοι - πανάθλιοι που κόβετε τιμολόγιο με ΦΠΑ στην κάνουλα με το αίμα των ανθρώπων πριν και αφού το πιείτε. Ρουφήχτρες του μυαλού μας δε θα γίνετε. Εμείς θα την λύσουμε την εξίσωση.

Υ.Γ.

Το δημοσιεύω μετεκλογικά το κείμενο της Λιάνας.

Μόνο και μόνο γιατί πίστευα ότι οι ρουφήχτρες του μυαλού μας καλά κρατούν.

Μασκαρά Γρέκο μασκαρά…

Μπράβο, ρε άγνωστε φίλε, που δεν περιμένεις τίποτε…

Αυτό είναι το χειρότερο : ότι δε περιμένω πια ΤΙΠΟΤΑ ....

Το ρητό "no news : good news" έχει αλλάξει σε "no news : EXCELLENT news" .

Τόσο σίγουροι είμαστε πως Ο,ΤΙ και να αλλάζουν από τα μέχρι τώρα ισχύοντα (ακόμα και τα κακώς κείμενα), θα το αλλάξουν προς το χειρότερο ...

Κι έχεις κάτι μαλάκες, που μπροστά σ' αυτο το μπάχαλο, αυτή την άνευ προσχημάτων επιδρομή προδοσίας, σου λένε "ε, εδώ που τα λέμε, το θέλαμε το συμμάζεμα" !

Τέτοια θεοποίηση του καρότου, τέτοια ταύτιση θύτη και θύματος, τέτοια προστασία "του προέδρου της ομάδας μας" μήπως και πάψουμε να ανήκουμε κάπου, μήπως και ΑΝΑΓΚΑΣΘΟΥΜΕ να ανακαλύψουμε ή να παραδεχθούμε ότι εχθροί δεν είναι "οι άλλοι", αλλά ο ίδιος ο εαυτός μας, το αληθινό καθήκι, που μαζί με χιλιάδες άλλα καθήκια, κάνουμε μια χώρα χαβούζα ...

Είμαστε σκατολαός, φτηνιάρης, χωρίς αρχές, χωρίς red lines υποχώρησης, πονηρά ποντίκια κι ας έχουμε κάποια μοναδικά προτερήματα . Μας πηδάνε και διαπραγματευόμαστε τη βαζελίνη . Όλοι μαζί, είμαστε "ο πατέρας, που είπε στον πούστη γιό του, όταν εκείνος του ανακοίνωσε ότι τα έχει με το Βαγγέλη, - με το Βαγγέλη ρε ? αυτός είναι κομμουνιστής ! "

Μια συλλογική συνείδηση, κάτι μεταξύ νταβατζή και πουτάνας. Το βρήκανε το κουμπί μας, τα γεράκια των Κισσιγκερ, και μας εξαθλίωσαν ηθικά .

Στη Γαλλία, ξήλωσαν τα πάντα για δυο χρόνια παράτασης του εργασιακού βίου. ΟΛΟΙ !

Εδώ, 5 εκατομμύρια Έλληνες, 10 εκατομ. blogs ! Όλα αλλήθωρα, ασύντακτα, τα μισά εισαγόμενα από μυστικές υπηρεσίες και τα υπόλοιπα από "μαγκιά κλανια μαλάκες".

99 % καταστροφικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο .

Κι ο θίασος ΟΛΩΝ των κομμάτων καλά κρατεί, κάνοντας και ξανακάνοντας διανομή ρόλων. Όταν δε φτάνουν οι πουτάνες για τους ρόλους, καλούν και εθελόντριες ρεπατζούδες. Ουρά κάνουν οι Περήφανοι Έλληνες για ένα ρολάκο.

Σε ποιο λαό της Αφρικής θα έλεγε ο αρχηγός πως "όταν έλεγε πως υπάρχουν λεφτά, εννοούσε πως δεν υπάρχουν λεφτά" ! και δε θα τον παλούκωναν επί τόπου;

Εμείς όμως, αντί γι' αυτό, "καλού κακού πλένουμε το κώλο μας", ώστε όταν θα έρθουν να μας πηδήξουν, να μη μας πούνε και "βρωμιάρηδες"! ΑΥΤΗ είναι η μόνη αντίδρασή μας!

Όχι, δε χρειάζονται ηρωισμοί. Μια αποχή 90 % από τις εκλογές όμως θα τσάκιζε κόκαλα. Που όμως αν ξεφτιλιζόταν στο 40 %, απλώς θα ευνοούσε τους ΙΔΙΟΥΣ !

Τι Ψεκασμούς μου λες τώρα...

ΕΜΕΙΣ, οι νεοέλληνες, ψεκάζουμε με την ύπαρξή μας και την άρνηση αυτογνωσίας μας, την ατμόσφαιρα των παιδιών μας. Ήμασταν η μόνη γενιά που τα είδε όλα, μπορούσε να τα καταλάβει όλα, αλλά τελικά δεν έκανε τίποτα . Και καθώς η συνείδηση τείνει και αυτή προς καταστάσεις ελάχιστης ενέργειας (ηθικής εδώ), η επόμενη γενιά ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΕΙΔΕ ΟΛΑ ΓΙΑΤΙ ΤΗΣ ΤΑ ΚΡΥΨΑΜΕ, θα γίνει δυστυχώς χειρότερη.

ΠΟΣΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΘΑ ΕΙΜΑΙ, ΑΝ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ !

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ‏

Αγαπητά μου μυρμήγκια, κάπου ανάμεσα στο χώμα περπατώντας το τελευταίο καιρό πολλά τζιτζίκια μου φωνάξανε πως είναι έτοιμα να δουλέψουν για μια Ελλάδα γεμάτη προοπτική και ζωή.

Τα ίδια τζιτζίκια που με τη χαμηλή τους πνευματική αυτοπραγμάτωση φέρθηκαν σα λιμασμένα πρωτόζωα, νομίζοντας πως το δέος των πιθήκων είναι μια έκφραση θαυμασμού στο πρόσωπό τους, τα ίδια τζιτζίκια τώρα έμαθαν να λένε το τζι με νέα προφορά.

Αν διαβάζεις κείμενα στα blogs χωρίς να είσαι έτοιμος να σκεφτείς και να πράξεις κάτι νέο που το οφείλεις στην ύπαρξή σου, καλύτερα άνοιξε την τηλεόραση και πράξε σα φοβισμένο κυνηγημένο αγρίμι.

Αν πάλι συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου είναι αποτέλεσμα των επιλογών σου, με καθρέφτη τον εαυτό σου και όχι την αναποδιά και τα βίτσια των διπλανών σου τότε έχεις κάνει το πρώτο βήμα, του να μη λέγεσαι "δεσμώτης".

Η αποχαύνωση έχει ως αποτέλεσμα την παράδοση σε μια δουλική συμπεριφορά ενάντια στον εαυτό μας. Το σύγχρονο σύστημα δε σου αφήνει να επιλέξεις με βάση το καλό για τον εαυτό σου, αλλά με βάση αυτόν που σου προσφέρει τη καλύτερη τροφή για τα δεσμά σου. Αυτήν την τελευταία δόση δύναμης που έχεις μη την κάνεις κομφετί.

Αν ήμασταν σκεπτόμενα όντα δε θα είχαμε δικαίωμα στη ψήφο.

Ως σημερινά εγκεφαλικά μπιφτέκια, έχουμε το δικαίωμα να ψηφίσουμε ότι μας κανονίσουν για επιδόρπιο που να ταιριάζει στη γεύση.

Καλή σας όρεξη την Κυριακή.

http://dinatomirmigi.blogspot.com

Ο εχθρός του λαού

Μια απορία, που τριγυρνά στο μυαλό μου (και χιλιάδων άλλων συμπολιτών μου, υποθέτω) τα τελευταία χρόνια, έγινε βασανιστικά αφόρητη, μετά την παράδοση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της Χώρας μας, σε αλλοεθνείς (ΔΝΤ και Σία).

Μιλάμε, δηλαδή, για την εκχώρηση ότι πολυτιμότερου έχει η πατρίδα του κάθε ανθρώπου, σε κάθε μέρος του κόσμου, της ελευθερίας να αποφασίζει αυτός για τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών του πόρων.

Η παράδοση αυτή δεν συντελέσθηκε με την υπογραφή του «Μνημονίου», αλλά προετοιμάζονταν (εν αγνοία τους, θέλω να πιστεύω) καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης», με πρωταγωνιστές της προετοιμασίας αυτής τα δύο «κόμματα εξουσίας» και κομπάρσους τα άλλα.

Και η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα. Και φωνάζαμε (γιατί κι εγώ ήμουν ένας απ’ αυτούς) σε «ώτα μη ακουόντων».

Αυτή είναι και η απορία μου:

• Τι και ποιος φταίει που, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν «βλέπει» την πραγματικότητα;
• Τι και ποιος φταίει που, η ψεύτικη εικόνα μίας «δοτής πραγματικότητας», σκεπάζει και εξαφανίζει την πραγματική;
• Τι και ποιος φταίει που, τα αντανακλαστικά μίας ελεύθερης κοινωνίας, απέναντι στον κίνδυνο απώλειας της ελευθερίας της, έχουν ναρκωθεί, και δεν την ξυπνούν από το κώμα της αδράνειάς της;
• Τι και ποιος φταίει που, «έναντι πινακίου φακής» εκχωρούμε (εμείς οι πολίτες) το δικαίωμα της κυριαρχίας της ζωής μας, σε ανθρώπους και μηχανισμούς (κόμματα) αποδεδειγμένα ανάξιους αυτής της εμπιστοσύνης μας;
• Τι και ποιος φταίει που, οι ένοχοι αυτής της εγκληματικής Εθνικής απώλειας, όχι μόνο δεν βρίσκονται στη φυλακή ή, τουλάχιστον, δεν είναι καθισμένοι στο σκαμνί του υπόδικου αυτού του μέγιστου πολιτικού κακουργήματος, αλλά συνεχίζουν να μας κυβερνούν, και να διεκδικούν τη συναίνεσή μας, μέσα από εκλογές;
• Τι και ποιος φταίει που, μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες (εκλογές) ετοιμάζονται να νομιμοποιήσουν το έγκλημά τους και (πιθανότατα) να το διευρύνουν;

Με άλλα λόγια, ποιος είναι και που βρίσκεται ο εχθρός του λαού που ευθύνεται για όλα αυτά και δεν τον αφήνει να προοδεύσει;

• Μήπως είναι η ελλιπής Παιδεία, που δεν διδάσκει στο παιδί τι είναι, πώς κατακτάται και πώς συντηρείται η Δημοκρατία, παρά μόνο τού μαθαίνει το πώς θα κάνει καλά το επάγγελμα που θα διαλέξει, ώστε να βγάζει περισσότερα χρήματα;
• Μήπως είναι η προπαγάνδα της παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας της κατανάλωσης, που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) προωθούν και διαφημίζουν εξαντλητικά, αφού αυτή (η διαφήμισή της) αποτελεί και τη μόνη πηγή εσόδων τους;
• Μήπως είναι ο νέος τρόπος ζωής που έχει επιβληθεί από το νέο κοινωνικό μοντέλο (του καταναλωτισμού) που δεν αφήνει στον πολίτη χρόνο σκέψης έξω από το καθημερινό κυνήγι των εσόδων του, που όσο πάει και αγριεύει;
• Μήπως είναι η Ελληνική «πολιτική παραταξιακή παθογένεια» , απότοκος του εμφυλίου, που δεν αφήνει να δει ο καθ΄ένας καθαρή την εικόνα της πραγματικότητας, αλλά και πεισματικά δεν θέλει να βγάλει τις πολιτικές παρωπίδες του που, εν γνώσει του, φορά;
• Μήπως είναι η εμπέδωση της αντίληψης (που την έχει επιβάλλει η άρχουσα τάξη) ότι ο πολίτης είναι εξαιρετικά αδύναμος να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων;
• Ή μήπως είναι η εμπέδωση της αντίληψης ότι φταίει η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, που είναι τεμπέλης, καλοπερασάκιας, αρπακόλας, εκ γενετής και εκ πεποιθήσεως λαμόγιο, κουτοπόνηρος και καταφερτζής;

Πολλά άλλα «μήπως», θα μπορούσαν να αραδιαστούν για να περιγράψουν τις φανερές αιτίες της κακοδαιμονίας της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και άλλα τόσα για τις αόρατες και βαθύτερες.

Όλα όμως, δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση. Στη διαχρονική ηγεσία της και τις επιλογές της. Όμως, σε μία δημοκρατική κοινωνία, ο τελευταίος υπεύθυνος είναι ο λαός.

Ακόμη κι αν παραδεχτούμε (την πραγματικότητα) ότι η Δημοκρατία μας, τα τελευταία χρόνια έχει διολισθήσει σε μία οικογενειοκρατούμενη ολιγαρχία, πολιτική και οικονομική που δρα υπό τον μανδύα της Δημοκρατίας αποκλειστικά προς «ίδιον όφελός» της, δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία, ελαφρυντικό και, τελικά, μετάθεση της ευθύνης όλων μας προς κάτι (το πολιτικό σύστημα μας) που εξαρτάται από εμάς, όσο φέρουμε τον τίτλο της «Δημοκρατίας».

Άρα: Ο εχθρός του (Ελληνικού) λαού, είναι ο κακός εαυτός του.

Αυτός είναι που εξουσιοδότησε «εν λευκώ» τους επαγγελματίες της ποδηγέτησής του, να παίξουν στην πλάτη του το ολέθριο παιχνίδι της εξάρτησης, της πατρωνίας και της κομματοκρατίας , με αποτέλεσμα την εκκωφαντική και δραματική πτώχευση του Ελληνικού κράτους.

Μία πτώχευση, που δεν ομολογείται (λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης) από τους διεθνείς πολιτικούς συμπαίκτες, ώστε να αποτρέψουν την επανάληψη μίας νέας «δίκης στου Γουδί», με θύμα το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα και τα πρόσωπα που το απαρτίζουν.

Με το «μνημόνιο», εξαγοράστηκε λίγος χρόνος, ώστε οι ένοχοι να διαχειριστούν την «επόμενη μέρα» του πολιτικού εγκλήματός τους για «να πέσουν, όσο γίνεται, στα μαλακά».

Ένα πρώτο «μαξιλάρι» αυτής της πτώσης, αποτελούν οι επικείμενες εκλογές των ΟΤΑ του «Καλλικράτη».

Όποιος ψηφίσει Συνδυασμό εξαρτώμενο ή υποστηριζόμενο από οποιοδήποτε κόμμα του Κοινοβουλίου, προσφέρει αυτό το μαξιλάρι.

Ας το σκεφθεί καλά.

Ίσως μένουν λίγα ακόμη δευτερόλεπτα του ιστορικού χρόνου, για να αντιδράσουμε κατάλληλα και να ανατρέψουμε την πορεία προς το τίποτε, στην οποία η κοινωνία μας είναι μεθοδικά δρομολογημένη.

Οι επόμενες γενικές εκλογές, σε τρία (άνευ απροόπτου) χρόνια, πρέπει να αποτελέσουν το «ραντεβού με την ιστορία», κατά το οποίο θα πρέπει να ρίξουμε στον ιστορικό Καιάδα όλο το πολιτικό εξάμβλωμα και την πολιτική σαβούρα που κρατά στο τέλμα, την πρόοδο της Ελληνικής κοινωνίας.

Αν δεν συμβεί αυτό, φοβάμαι πως τότε θα έχει χαθεί και η δυνατότητα, κάποιοι να πούνε: η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα.

γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

από το Ακτιβιστής