Ο εχθρός του λαού

Μια απορία, που τριγυρνά στο μυαλό μου (και χιλιάδων άλλων συμπολιτών μου, υποθέτω) τα τελευταία χρόνια, έγινε βασανιστικά αφόρητη, μετά την παράδοση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της Χώρας μας, σε αλλοεθνείς (ΔΝΤ και Σία).

Μιλάμε, δηλαδή, για την εκχώρηση ότι πολυτιμότερου έχει η πατρίδα του κάθε ανθρώπου, σε κάθε μέρος του κόσμου, της ελευθερίας να αποφασίζει αυτός για τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών του πόρων.

Η παράδοση αυτή δεν συντελέσθηκε με την υπογραφή του «Μνημονίου», αλλά προετοιμάζονταν (εν αγνοία τους, θέλω να πιστεύω) καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης», με πρωταγωνιστές της προετοιμασίας αυτής τα δύο «κόμματα εξουσίας» και κομπάρσους τα άλλα.

Και η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα. Και φωνάζαμε (γιατί κι εγώ ήμουν ένας απ’ αυτούς) σε «ώτα μη ακουόντων».

Αυτή είναι και η απορία μου:

• Τι και ποιος φταίει που, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν «βλέπει» την πραγματικότητα;
• Τι και ποιος φταίει που, η ψεύτικη εικόνα μίας «δοτής πραγματικότητας», σκεπάζει και εξαφανίζει την πραγματική;
• Τι και ποιος φταίει που, τα αντανακλαστικά μίας ελεύθερης κοινωνίας, απέναντι στον κίνδυνο απώλειας της ελευθερίας της, έχουν ναρκωθεί, και δεν την ξυπνούν από το κώμα της αδράνειάς της;
• Τι και ποιος φταίει που, «έναντι πινακίου φακής» εκχωρούμε (εμείς οι πολίτες) το δικαίωμα της κυριαρχίας της ζωής μας, σε ανθρώπους και μηχανισμούς (κόμματα) αποδεδειγμένα ανάξιους αυτής της εμπιστοσύνης μας;
• Τι και ποιος φταίει που, οι ένοχοι αυτής της εγκληματικής Εθνικής απώλειας, όχι μόνο δεν βρίσκονται στη φυλακή ή, τουλάχιστον, δεν είναι καθισμένοι στο σκαμνί του υπόδικου αυτού του μέγιστου πολιτικού κακουργήματος, αλλά συνεχίζουν να μας κυβερνούν, και να διεκδικούν τη συναίνεσή μας, μέσα από εκλογές;
• Τι και ποιος φταίει που, μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες (εκλογές) ετοιμάζονται να νομιμοποιήσουν το έγκλημά τους και (πιθανότατα) να το διευρύνουν;

Με άλλα λόγια, ποιος είναι και που βρίσκεται ο εχθρός του λαού που ευθύνεται για όλα αυτά και δεν τον αφήνει να προοδεύσει;

• Μήπως είναι η ελλιπής Παιδεία, που δεν διδάσκει στο παιδί τι είναι, πώς κατακτάται και πώς συντηρείται η Δημοκρατία, παρά μόνο τού μαθαίνει το πώς θα κάνει καλά το επάγγελμα που θα διαλέξει, ώστε να βγάζει περισσότερα χρήματα;
• Μήπως είναι η προπαγάνδα της παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας της κατανάλωσης, που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) προωθούν και διαφημίζουν εξαντλητικά, αφού αυτή (η διαφήμισή της) αποτελεί και τη μόνη πηγή εσόδων τους;
• Μήπως είναι ο νέος τρόπος ζωής που έχει επιβληθεί από το νέο κοινωνικό μοντέλο (του καταναλωτισμού) που δεν αφήνει στον πολίτη χρόνο σκέψης έξω από το καθημερινό κυνήγι των εσόδων του, που όσο πάει και αγριεύει;
• Μήπως είναι η Ελληνική «πολιτική παραταξιακή παθογένεια» , απότοκος του εμφυλίου, που δεν αφήνει να δει ο καθ΄ένας καθαρή την εικόνα της πραγματικότητας, αλλά και πεισματικά δεν θέλει να βγάλει τις πολιτικές παρωπίδες του που, εν γνώσει του, φορά;
• Μήπως είναι η εμπέδωση της αντίληψης (που την έχει επιβάλλει η άρχουσα τάξη) ότι ο πολίτης είναι εξαιρετικά αδύναμος να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων;
• Ή μήπως είναι η εμπέδωση της αντίληψης ότι φταίει η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, που είναι τεμπέλης, καλοπερασάκιας, αρπακόλας, εκ γενετής και εκ πεποιθήσεως λαμόγιο, κουτοπόνηρος και καταφερτζής;

Πολλά άλλα «μήπως», θα μπορούσαν να αραδιαστούν για να περιγράψουν τις φανερές αιτίες της κακοδαιμονίας της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και άλλα τόσα για τις αόρατες και βαθύτερες.

Όλα όμως, δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση. Στη διαχρονική ηγεσία της και τις επιλογές της. Όμως, σε μία δημοκρατική κοινωνία, ο τελευταίος υπεύθυνος είναι ο λαός.

Ακόμη κι αν παραδεχτούμε (την πραγματικότητα) ότι η Δημοκρατία μας, τα τελευταία χρόνια έχει διολισθήσει σε μία οικογενειοκρατούμενη ολιγαρχία, πολιτική και οικονομική που δρα υπό τον μανδύα της Δημοκρατίας αποκλειστικά προς «ίδιον όφελός» της, δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία, ελαφρυντικό και, τελικά, μετάθεση της ευθύνης όλων μας προς κάτι (το πολιτικό σύστημα μας) που εξαρτάται από εμάς, όσο φέρουμε τον τίτλο της «Δημοκρατίας».

Άρα: Ο εχθρός του (Ελληνικού) λαού, είναι ο κακός εαυτός του.

Αυτός είναι που εξουσιοδότησε «εν λευκώ» τους επαγγελματίες της ποδηγέτησής του, να παίξουν στην πλάτη του το ολέθριο παιχνίδι της εξάρτησης, της πατρωνίας και της κομματοκρατίας , με αποτέλεσμα την εκκωφαντική και δραματική πτώχευση του Ελληνικού κράτους.

Μία πτώχευση, που δεν ομολογείται (λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης) από τους διεθνείς πολιτικούς συμπαίκτες, ώστε να αποτρέψουν την επανάληψη μίας νέας «δίκης στου Γουδί», με θύμα το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα και τα πρόσωπα που το απαρτίζουν.

Με το «μνημόνιο», εξαγοράστηκε λίγος χρόνος, ώστε οι ένοχοι να διαχειριστούν την «επόμενη μέρα» του πολιτικού εγκλήματός τους για «να πέσουν, όσο γίνεται, στα μαλακά».

Ένα πρώτο «μαξιλάρι» αυτής της πτώσης, αποτελούν οι επικείμενες εκλογές των ΟΤΑ του «Καλλικράτη».

Όποιος ψηφίσει Συνδυασμό εξαρτώμενο ή υποστηριζόμενο από οποιοδήποτε κόμμα του Κοινοβουλίου, προσφέρει αυτό το μαξιλάρι.

Ας το σκεφθεί καλά.

Ίσως μένουν λίγα ακόμη δευτερόλεπτα του ιστορικού χρόνου, για να αντιδράσουμε κατάλληλα και να ανατρέψουμε την πορεία προς το τίποτε, στην οποία η κοινωνία μας είναι μεθοδικά δρομολογημένη.

Οι επόμενες γενικές εκλογές, σε τρία (άνευ απροόπτου) χρόνια, πρέπει να αποτελέσουν το «ραντεβού με την ιστορία», κατά το οποίο θα πρέπει να ρίξουμε στον ιστορικό Καιάδα όλο το πολιτικό εξάμβλωμα και την πολιτική σαβούρα που κρατά στο τέλμα, την πρόοδο της Ελληνικής κοινωνίας.

Αν δεν συμβεί αυτό, φοβάμαι πως τότε θα έχει χαθεί και η δυνατότητα, κάποιοι να πούνε: η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα.

γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

από το Ακτιβιστής

Ο Θεός να σε φυλάει από γιατρό και δικηγόρο...

Ώστε την πλήρη στήριξή τους στην υποψηφιότητα του συναδέλφου τους Πάνου Σκοτινιώτη εκφράζουν με κοινή δήλωσή τους είκοσι γνωστοί δικηγόροι του Βόλου, με "πολύχρονη και επιτυχημένη παρουσία στη μαχόμενη δικηγορία", τονίζοντας μεταξύ άλλων τις διαρκείς και συνεπείς επαγγελματικές του μάχες ενώπιον όλων Δικαστηρίων της Χώρας και τη βεβαιότητά τους ότι ο Π. Σκοτινιώτης θα λειτουργήσει στο νέο διευρυμένο Δήμο ενωτικά, ισότιμα και δημιουργικά προς όφελος όλων των δημοτών.....

Στη δήλωσή τους μεταξύ των άλλων αναφέρουν ότι αφού "ζήσανε κοντά του, τουλάχιστον τα τελευταία οκτώ (8) χρόνια, τις διαρκείς και συνεπείς επαγγελματικές του μάχες ενώπιον όλων, αδιακρίτως, των Δικαστηρίων της Χώρας, με την επιστολή τους αυτή δηλώνουν ότι στηρίζουν πλήρως την υποψηφιότητά του..."

Δηλαδή, με άλλα λόγια, κρίνουν ότι επειδή ο κ. Υποψήφιος ήταν συνεπής με τις επαγγελματικές - και βεβαίως καλά αμειβόμενες - υποχρεώσεις του σημαίνει ότι θα είναι και καλός Δήμαρχος!!!

Θαυμάστε συντεχνιακή αλληλεγγύη!!!

Αν μάλιστα δείτε και ποιοι υπογράφουν την επιστολή "στήριξης" και τις υποθέσεις με τις οποίες έχουν ασχοληθεί σε τοπικό επίπεδο, θα καταλάβετε... περισσότερα.

Ανάμεσα στους υπογράφοντες:

Χρ. Φώτου : Δικηγόρος της Νομαρχίας,
Στ. Καραγεώργος Δικηγόρος του Δήμου Βόλου,
Εμ. Παπαπαναγιώτου : Δικηγόρος του αμαρτωλού Άγγελου TRT (των συμβολαίων),
Μιχ. Βασιλικός : Δικηγόρος της Μητρόπολης (και των συμβολαίων στις Νηές),
Νικ. Παπαπέτρος: Δικηγόρος της Εφημερίδας "Θεσσαλία",
Αρ. Τσακαλέας : Δικηγόρος της Εθνικής (αυτής με της ανταλλαγές και της αποδεσμεύσεις των οικοπέδων),
Π. Αλεξόπουλος: Δικηγόρος του Ξενία.

Μπορείτε να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας...

Αναρτήθηκε από Νεόπτωχος

στο volos.gr,

το μόνο σοβαρό blog της πόλης μας.

Υ.Γ.

Απορώ.

Γιατί δεν υπόγραψε κι ο Λεωνίδας ο Τζανής;

Δήλωση του Ούγκο Τσάβες (Ιούλιος 2010):

Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε; Γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς αλλά οι θεσμοί. Μου λένε «γιατί άφησες να μπει φυλακή ο υπουργός άμυνας και δεν τον κάλυψες επειδή ήταν προσωπικός σου φίλος;».Μα... γιατί έκλεψε! Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στη κυβέρνηση. Πρόδωσαν τον Λαό, τη Δημοκρατία, το Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη! Αν τους αφήσεις θα διαφθείρουν κι άλλους. Γι' αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά κρατάμε γεμάτα τα ταμεία και τη Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη μαφία των τραπεζών μακριά απ' τα πόδια μας. Δεν καταντάμε Ελλάδα!

Υ.Γ.

Αφιερώνω την είδηση σ’ όλους αυτούς

που με κατηγορούν τόσα χρόνια

επειδή καταγράφω τις ανομίες των συμπολιτών μου.

Δυστυχώς δεν έχω τη δύναμη του Τσάβες

να τους κάτσω στο σκαμνί…

Τα τρία ερωτήματα - Λέοντος Τολστόι

Μια φορά και έναν καιρό, ένας βασιλιάς σκέφτηκε ότι αν ήξερε πάντοτε την κατάλληλη στιγμή για ν’ αρχίζει κάτι, αν ήξερε ποιοι είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι για ν’ ακούει και ποιοι είναι εκείνοι που θα ‘πρεπε ν’ αποφεύγει και πάνω από όλα αν ήξερε πάντοτε ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα να κάνει, δε θα αποτύχαινε σε ό,τι επιχειρούσε. Και όταν του ήρθε αυτή η σκέψη, φρόντισε να διακηρυχθεί σε ολόκληρο το βασίλειό του ότι θα έδινε σπουδαία αμοιβή σ’ εκείνον που θα του μάθαινε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, ποιοι είναι οι πιο αναγκαίοι άνθρωποι και πως θα μπορούσε να ξέρει ποιο είναι το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει. Και ήλθαν σοφοί άνθρωποι στο βασιλιά, αλλά όλοι έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στα ερωτήματα. Σ’ απάντηση του πρώτου ερωτήματος, μερικοί είπαν ότι για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να φτιάξει προκαταβολικά ένα πρόγραμμα ημερών, μηνών και ετών και να το ακολουθήσει πιστά. Μόνον έτσι, είπαν αυτοί, θα μπορούσε να γίνει το κάθε τι στην κατάλληλη στιγμή. Άλλοι δήλωσαν ότι θα ήταν αδύνατο ν’ αποφασίσει κανείς εκ των προτέρων την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, αλλά αν δεν αφήσει τον εαυτό του να απορροφηθεί σε μάταιες ενασχολήσεις, θα μπορούσε πάντοτε να προσέχει τι συμβαίνει και τότε να κάνει ό,τι θα ήταν αναγκαίο. Άλλοι πάλι είπαν, ότι όσο κι αν πρόσεχε ο βασιλιάς ό,τι συμβαίνει, θα ήταν αδύνατο σε έναν άνθρωπο να αποφασίζει σωστά ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, γι’ αυτό θα ‘πρεπε να έχει ένα συμβούλιο από σοφούς ανθρώπους, που θα τον βοηθούσαν να καθορίσει την κατάλληλη στιγμή για κάθε τι. Αλλά πάλι, άλλοι του είπαν ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δε θα μπορούσαν να περιμένουν να εξεταστούν από ένα συμβούλιο και για τα οποία πρέπει κανείς να αποφασίσει αμέσως αν θα τα επιχειρήσει ή όχι. Για να μπορεί όμως κανείς να το αποφασίσει αυτό, πρέπει να ξέρει εκ των προτέρων τι πρόκειται να συμβεί. Μόνο μάγοι μπορούν να το κάνουν αυτό και γι’ αυτό, για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να συμβουλεύεται μάγους. Εξ ίσου ποικίλες ήταν οι απαντήσεις και στο δεύτερο ερώτημα. Μερικοί είπαν ότι οι άνθρωποι που χρειάζεται περισσότερο ο βασιλιάς είναι οι σύμβουλοί του, άλλοι οι ιερείς, άλλοι οι γιατροί, ενώ άλλοι είπαν ότι πιο αναγκαίοι είναι οι πολεμιστές. Στο τρίτο ερώτημα για το ποια είναι πιο σπουδαία ενασχόληση, μερικοί απάντησαν ότι πιο σπουδαίο πράγμα στο κόσμο είναι οι επιστήμες. Άλλοι είπαν ότι είναι η πολεμική επιδεξιότητα, και άλλοι πάλι ότι είναι η θρησκευτική λατρεία. Όλες οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές και ο βασιλιάς δε συμφώνησε σε καμιά απ’ αυτές και σε καμιά δεν έδωσε σημασία. Αλλά θέλοντας ακόμη να βρει τις σωστές απαντήσεις, αποφάσισε να συμβουλευτεί έναν ερημίτη πολύ γνωστό για την σοφία του. Ο ερημίτης ζούσε σ’ ένα δάσος απ’ το οποίο δεν απομακρυνόταν ποτέ και δε δεχόταν παρά τους απλούς ανθρώπους. Έτσι ο βασιλιάς ντύθηκε απλά ρούχα και πριν φτάσει στο κελί του ερημίτη, κατέβηκε απ’ τ’ άλογό του, άφησε πίσω τη φρουρά του και πήγε μόνος του. ‘Όταν πλησίασε ο βασιλιάς, ο ερημίτης έσκαβε τη γη μπροστά στην καλύβα του. Όταν είδε το βασιλιά, τον χαιρέτησε και συνέχισε να σκάβει. Ο ερημίτης ήταν άνθρωπος ασθενικός και αδύνατος και κάθε φορά που σφήνωνε την αξίνα του στην γη για να σηκώσει λίγο χώμα, ανάπνεε βαριά. Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ ερημίτη για να σε ρωτήσω τρία πράγματα: Πώς θα μάθω να κάνω το κατάλληλο πράγμα στην κατάλληλη στιγμή, ποιοι είναι οι άνθρωποι που χρειάζομαι περισσότερο και επομένως ποιους θα πρέπει να προσέχω περισσότερο από τους άλλους και ποιες υποθέσεις είναι πιο σπουδαίες και χρειάζονται περισσότερο προσοχή»; Ο ερημίτης άκουσε το βασιλιά, αλλά δεν έδωσε καμιά απάντηση. Μόνο έφτυσε στις παλάμες του και ξανάρχισε το σκάψιμο. «Είσαι κουρασμένος», είπε ο βασιλιάς, «άσε με να πάρω την αξίνα και να δουλέψω εγώ λίγο για σένα». «Ευχαριστώ», είπε ο ερημίτης και δίνοντας την αξίνα στο βασιλιά κάθησε κάτω στο χώμα. Όταν έσκαψε ο βασιλιάς δύο αυλάκια, σταμάτησε και επανέλαβε τα ερωτήματά του. Ο ερημίτης και πάλι δεν απάντησε, αλλά σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του να πάρει την αξίνα και είπε: «Ξεκουράσου τώρα λίγο και άσε μένα να δουλέψω λιγάκι». Ο βασιλιάς όμως δεν του έδωσε την αξίνα και συνέχισε να σκάβει. Πέρασε μια ώρα και άλλη μια. Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω απ’ τα δέντρα και ο βασιλιάς στο τέλος σφήνωσε την αξίνα στο χώμα και είπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ άνθρωπε για μια απάντηση στα ερωτήματά μου. Αν δεν μπορείς να μου δώσεις καμιά, πες το μου να γυρίσω στο σπίτι μου». «Να, κάποιος έρχεται τρέχοντας», είπε ο ερημίτης. «Ας δούμε ποιος είναι». Ο βασιλιάς γύρισε και είδε ένα γενειοφόρο άνδρα να έρχεται τρέχοντας από το δάσος, σφίγγοντας με τα χέρια του το στομάχι του, απ’ το οποίο έτρεχε ποτάμι το αίμα. Όταν πλησίασε το βασιλιά, έπεσε λιπόθυμος στο χώμα βγάζοντας έναν ελαφρύ αναστεναγμό. Ο βασιλιάς και ο ερημίτης ξεκούμπωσαν τα ρούχα του. Υπήρξε ένα μεγάλο τραύμα στο στομάχι του. Ο βασιλιάς το έπλυνε όσο καλλίτερα μπορούσε και το έδεσε με το μαντήλι του και με μια πετσέτα που του ‘δωσε ο ερημίτης. Αλλά το αίμα δε σταματούσε να τρέχει και ο βασιλιάς ξανά και ξανά άλλαζε τον επίδεσμο, μουσκεμένο από καυτό αίμα, τον έπλενε και ξανάδενε το τραύμα. Όταν σταμάτησε να τρέχει το αίμα, ο πληγωμένος συνήλθε και ζήτησε κάτι να πιει. Ο βασιλιάς έφερε φρέσκο νερό και του το έδωσε. Στο μεταξύ ο ήλιος έδυσε και άρχισε να κρυώνουν. Έτσι ο βασιλιάς με τη βοήθεια του ερημίτη μετέφερε τον πληγωμένο στην καλύβα και τον ξάπλωσε στο κρεβάτι. Όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι ο πληγωμένος, έκλεισε τα μάτια του και ησύχασε, αλλά ο βασιλιάς ήταν τόσο κουρασμένος απ’ το περπάτημα και τη δουλεία που είχε κάνει, που κάθησε στο κατώφλι και τον πήρε και αυτόν ο ύπνος τόσο βαθιά, ώστε κοιμήθηκε συνέχεια όλη την καλοκαιριάτικη νύχτα. Όταν ξύπνησε το πρωί, πέρασε πολλή ώρα πριν μπορέσει να θυμηθεί πού ήταν, ή ποιος ήταν ο άγνωστος γενειοφόρος άνδρας που ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και τον κοίταζε έντονα και με φλογισμένα μάτια. «Συγχώρεσέ με», είπε ο γενειοφόρος άνδρας με μια ασθενική φωνή, όταν είδε ότι ο βασιλιάς είχε ξυπνήσει και τον κοίταζε. «Δε σε ξέρω και δεν έχω τίποτε να σου συγχωρήσω», είπε ο βασιλιάς. «Εσύ δε με ξέρεις, αλλά εγώ σε ξέρω. Είμαι αυτός ο εχθρός σου που ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση από σένα, γιατί εκτέλεσες τον αδελφό του και κατάσχεσες την περιουσία του. Ήξερα πως είχες πάει μόνος σου να δεις τον ερημίτη και αποφάσισα να σε σκοτώσω στην επιστροφή. Αλλά πέρασε η ημέρα και δεν γύρισες. Έτσι βγήκα απ’ την ενέδρα μου και έπεσα στους φρουρούς σου και αυτοί με αναγνώρισαν και με τραυμάτισαν. Τους ξέφυγα, αλλά θα είχα πεθάνει απ’ την αιμορραγία, αν εσύ δεν είχες φροντίσει το τραύμα μου. Εγώ ήθελα να σε σκοτώσω κι εσύ μου έσωσες την ζωή. Τώρα, αν ζήσω, κι αν το θέλεις κι εσύ, θα σε υπηρετήσω σαν ο πιο πιστός σου σκλάβος και θα ζητήσω απ’ τους γιους μου να κάνουν το ίδιο. Συγχώρεσέ με». Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος που είχε συμφιλιωθεί τόσο εύκολα με τον εχθρό του και που είχε κάνει ένα φίλο και όχι μόνο τον συγχώρεσε, αλλά είπε ότι θα έστελνε τους υπηρέτες του και το προσωπικό του γιατρό να τον φροντίσουν και υποσχέθηκε να του ξαναδώσει την περιουσία του. Αφού έφυγε απ’ τον πληγωμένο ο βασιλιάς, πήγε έξω στον εξώστη και κοίταξε τριγύρω να βρει τον ερημίτη. Ήθελε πριν φύγει, να τον παρακαλέσει ακόμη μια φορά να απαντήσει στα ερωτήματα που του είχε κάνει. Ο ερημίτης ήταν έξω γονατισμένος και φύτευε σπόρους στ’ αυλάκια που ‘χαν σκαφτεί την προηγούμενη μέρα. Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε: «Για τελευταία φορά σε παρακαλώ απάντησε στα ερωτήματά μου, σοφέ άνθρωπε». «Μα έχουν ήδη απαντηθεί», είπε ο ερημίτης, σκύβοντας ακόμα στ’ αδύνατα πόδια του και κοιτάζοντας προς το βασιλιά που στεκόταν μπροστά του. «Πως απαντήθηκαν; Τι εννοείς;», είπε ο βασιλιάς. «Δε βλέπεις;», απάντησε ο ερημίτης. «Αν δεν είχε λυπηθεί χθες την αδυναμία μου και δεν είχες σκάψει για μένα τ’ αυλάκια, αλλά είχες φύγει, αυτός ο άνθρωπος θα σου είχε επιτεθεί και θα είχες μετανιώσει που δεν έμεινες μαζί μου. Έτσι η πιο σπουδαία στιγμή ήταν όταν έσκαβες τ’ αυλάκια, κι εγώ ήμουν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και το να μου κάνεις καλό ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Ύστερα, όταν αυτός ο άνθρωπος ήρθε σε μας, η πιο σπουδαία στιγμή ήταν όταν τον φρόντιζες, γιατί αν δεν είχες δέσει το τραύμα του, θα πέθαινε χωρίς να συμφιλιωθεί μαζί σου. Έτσι αυτό ήταν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και αυτό που έκανες γι’ αυτόν ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Να θυμάσαι λοιπόν: Υπάρχει μόνο μία στιγμή που είναι η πιο σπουδαία, το παρόν. Είναι η πιο σπουδαία στιγμή, γιατί είναι η μόνη πάνω στην οποία έχεις κάποια δύναμη. Ο πιο αναγκαίος άνθρωπος είναι αυτός μαζί με τον οποίο βρίσκεσαι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν ξέρει αν θα έχει ποτέ πάρε-δώσε με κάποιον άλλο. Και το πιο σπουδαίο πράγμα είναι να του κάνεις καλό, γιατί μόνο γι’ αυτό το σκοπό έχεις έλθει σ’ αυτόν τον κόσμο!». -- Τώρα λοιπόν βλέπεις ότι πρέπει να τρέχεις συνεχώς για να παραμένεις στην ίδια θέση. Αν θέλεις να πας κάπου αλλού θα πρέπει να τρέχεις τουλάχιστον δύο φορές περισσότερο...

Αυτά είπε ο Πλάτων

"Η συνέπεια της αδιαφορίας των πολιτών για τα κοινά είναι η δημιουργία διεφθαρμένων κυβερνήσεων."

Πώς εξασφαλίζεται η εφαρμογή του Μνημονίου.

Ποιος είπε πως είναι χαζή η εξουσία;

Ευρηματική είναι και πανούργα.

Με το ξεπούλημα της χώρας στα αρπακτικά του ΔΝΤ

και με τα λαϊκά στρώματα σε απόγνωση,

έσπευσε να βρει υποκατάστατα.

Πρώτο: Αύξησε την τιμή των τσιγάρων.

Δεύτερο: Απαγόρευσε το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους.

Τρίτο: Επέτρεψε στους μέχρι τότε συντρόφους

να «τρώγονται» μεταξύ τους στα κρασοπουλειά.

Να «τρώγονται» για το τσιγαριλίκι,

που μέχρι τότε το απολάμβαναν όλοι μαζί,

είτε ενεργητικά, είτε παθητικά.

Οι ενεργοί πολίτες χάνονταν.

Τη θέση τους παίρνανε οι παθητικοί υποκριτές.

Αυτό που γινόταν διαχρονικά.

………………………………………………………

Θα χωθούμε στα σπιτάκια μας εμείς οι «εξαρτημένοι»

και οι «ανεξάρτητοι Πασόκοι» θα πλασάρουν αποτοξίνωση.

Αποτοξίνωση των πολιτών απ’ τη νικοτίνη

κι εγκλωβισμό στην πράσινη μαστούρα.

Το ξέρουν οι μπάσταρδοι ότι στα κρασοπουλειά

πέφτουν κριτικές και σχόλια.

Εκεί μαζεύονται όλοι οι «διεφθαρμένοι»

και σχολιάζουν τα κακώς κείμενα των «αδιάφθορων».

Οι «αδιάφθοροι» έχουν κλειστεί μέσα σε κυνοβούλιο

και νομαρχίες και δήμους, μέσα σε συνδικάτα και ΜΜΕ.

Απ’ αυτούς τους «αδιάφθορους» κινδυνεύουμε.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ: «ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ ΤΕΛΟΣ. ΤΩΡΑ ΦΟΡΟΓΙΩΡΓΑΙΝΑ»…ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΕΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ!!!

«Τι θα πάρετε;» ρωτά η κοπέλα σ' ένα διάλειμμα της πρόβας για την παράσταση του Τζίμη Πανούση στο «Γυάλινο».

«Μια κόκα λάιτ», απαντά εκείνος.

«Να σας φέρω τασάκι;»

«Δε χρειάζεται», της λέει χαμογελώντας.

Μπορεί το «μπαλονάκι» να είναι η καρδιολογική επέμβαση με το πιο αστείο όνομα, αλλά, όσος καιρός και αν περάσει, κάποιο φόβο σού αφήνει. Όμως, ο Πανούσης δεν βάζει μυαλό. «Αγχώνομαι πάντα το ίδιο», παραδέχεται, καθώς ανοίγω το κασετόφωνο. «Αυτό που κάνω είναι ευχή και κατάρα. Πρέπει να βυθιστώ σ' ένα ψυχικό χάος για να βγει κάτι χαρούμενο. Κάθε φορά πρέπει να αναρωτηθώ τι νόημα έχει, τι θέλω να αποδείξω. Τίποτα δε θέλω ν' αποδείξω, ούτε είναι ο βιοπορισμός. Έχω το ραδιόφωνο, μπορώ πια να ζήσω χωρίς τη σκηνή, κι όμως πάντα σ' αυτήν επιστρέφω».

Πρέπει να νιώθει δικαιωμένος, αν σκεφτεί κανείς ότι, παρ’ όλες τις αντιδράσεις, είναι ο μόνος που εδώ και κάμποσα χρόνια, ζει αποκλειστικά ως σατιρικός καλλιτέχνης. Και τι έμαθε από αυτή τη διαδρομή;

«Όπως οι λαϊκοί δρόμοι στα τραγούδια έτσι και η σάτιρα είναι μια αρχαία τέχνη με αυστηρά όρια», λέει. «Π.χ. δεν πρέπει να είσαι ρατσιστής. Πρέπει να τους σατιρίζεις όλους. Και τη μάνα σου και τον ανάπηρο και τον ομοφυλόφιλο και τον μαύρο και τον εαυτό σου. Η σάτιρα είναι ενάντια στην πολιτική ορθότητα».

- Αλλά μου αναφέρετε μόνο ομάδες χωρίς εξουσία...

«Δεν έχουν εξουσία οι ομοφυλόφιλοι στα μέσα μαζικής εξημέρωσης; Πού ζείτε; Υπάρχει και ο ρατσισμός απ' την ανάποδη: Το να νομίζεις ότι όλοι είναι υποχρεωμένοι να παραμερίζουν μπροστά σε μια δική σου ιδιαιτερότητα. Επειδή δηλαδή ο Χίτλερ έκαψε τους Εβραίους, πρέπει να δεχόμαστε να καίνε εκείνοι τους Παλαιστίνιους; Ο σατιρικός καλλιτέχνης δεν πρέπει να συμβιβάζεται ποτέ με κέντρα εξουσίας».

- Μερικοί επισημαίνουν, πάντως, ότι μια χαρά περνάτε και ότι μόνο σε ραδιόφωνα μεγαλοεπιχειρηματιών εργάζεστε.

«Ναι, πληρώνω τη ΔΕΗ, είμαι στο σύστημα... Υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα ότι πολεμάς το κατεστημένο μόνο αν είσαι φτωχός, μίζερος και ζεις στα Εξάρχεια. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κι ούτε τα ραδιόφωνα τα έχουν οι φτωχοί».

-Εσείς πού ζείτε;

«Εγώ κάνω 30 χρόνια αυτή τη δουλειά. Παίζω σε γεμάτα μαγαζιά, πουλάνε οι δίσκοι μου και τα βιβλία μου και μπορώ να ζω αξιοπρεπέστατα».

- Πώς καταλαβαίνετε ότι ένα αστείο, ένα εύρημά σας είναι πετυχημένο;

«Πώς κάνουν στις αμερικάνικες σαπουνόπερες με τις δοκιμαστικές προβολές; Έτσι κι εγώ. Τα παίζω πρώτα στο σπίτι, στην παρέα».

- Ποιος είναι ο αυστηρότερος κριτής σας;

«Τα παιδιά φυσικά. Ο γιος μου, 20 χρονώ πια, πριν φύγει για να σπουδάσει, ήταν ο συντηρητικός δάκτυλος στην οικογένεια. Μου έλεγε "Μπαμπά, όλο ψωλές έχεις αναρτήσει σπίτι μας". Πάντα τα παιδιά βγαίνουν λίγο διαφορετικά από τους γονείς κι αυτό είναι καλό».

-Και η γυναίκα σας;

«Οι γυναίκες μου -έχω πολλές. Είμαι μουσουλμανικής ηθικής και κρίνω ανάλογα με τη γυναίκα, ανάλογα με τη στιγμή, γιατί πρέπει να δοκιμάσω και διαφορετικά κοινά. Μπορεί να παίξω στη Λάρισα, μπορεί στην Κύπρο. Στην Κύπρο έχω πάντα τη διάθεση να εκδικηθώ το κοινό, γιατί μας έχουν στείλει τον Χατζηγιάννη και τη Βίσση».

-Βλέπετε να γελάμε διαφορετικά, καθώς περνούν τα χρόνια;

«Όχι. Αν σκοντάψω πάνω στη σκηνή, θα γελάσετε. Αν κλάσω, το ίδιο. Αρκεί βέβαια να γίνει με κάποιον τρόπο και αυτός ο τρόπος είναι η δουλειά η δική μας, που δεν μαθαίνεται, ούτε σπουδάζεται. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Αφήνεις μια κλανίτσα και λες sponsored by Calvin Clein».

-Νιώσατε ποτέ ότι δεν θα πείσετε μιλώντας σοβαρά, νιώσατε δέσμιος της σάτιρας;

«Όχι. Άλλωστε, έτσι είμαι και στην προσωπική μου ζωή, αν και σε πολύ πιο χαμηλούς τόνους, όπως λένε όλοι. Είμαι αγοραφοβικός. Στο μετρό, στην πολυκοσμία πνίγομαι. Αλλά στη σκηνή μεταμορφώνομαι. Δεν έχει ιερό και όσιο η δουλειά μου. Κι ούτε πρέπει να σκέφτεσαι ότι ο άλλος είναι αδύναμος. Όσο περισσότερο το εκλογικεύεις τόσο μεγαλύτερο πείσμα σε πιάνει, γιατί ένα άλλο στοιχείο της σάτιρας είναι η εμμονή».

- Συνεχίζετε να ασχολείστε με τον Νταλάρα;

«Αυτός το συνεχίζει. Τώρα έβαλε τη γυναίκα του στο ΠΑΣΟΚ ΔΝΤ».

- Το κοινό που σας «ψηφίζει» εξέλεξε κι εκείνη. Γιατί το επικαλείστε μόνο όταν συμφωνεί μαζί σας;

«Είναι τελείως διαφορετικό. Οι εκλογές είναι το βασικό εργαλείο του συστήματος. Ένας συνάδελφος μεγάλου φιλοσοφικού εκτοπίσματος έχει πει ότι, αν οι εκλογές άλλαζαν στο παραμικρό τα πράγματα, θα ήταν παράνομες».

- Ποιος το έχει πει;

«Δε θυμάμαι. Πάντως οι πολιτικοί κόβουν και ράβουν τις εκλογές στα μέτρα τους. Επέλεξαν την ξαδέρφη του Ραγκούση επειδή είναι ξαδέρφη του Ραγκούση, όπως και ο Γιωργάκης επελέγη γιατί είναι γιος του Ανδρέα. Είναι επιτέλους ώρα να απαλλαγούμε από τον διεφθαρμένο μηχανισμό των επαγγελματιών των κομμάτων και να διεκδικήσουμε την άμεση δημοκρατία».

Δημοψήφισμα στα προποτζίδικα

- Και πώς φαντάζεστε να πραγματοποιείται αυτό;

«Δεν το φαντάζομαι μόνο εγώ, το φαντάζεται πολύς κόσμος. Όπως μαζευόμαστε στην πολυκατοικία και διαλέγουμε αντιπρόσωπο, έτσι μπορούμε να προτείνουμε κανονικούς ανθρώπους και για σημαντικότερες δουλειές. Π.χ. να κάνουμε τακτικά δημοψηφίσματα μες από τα τερματικά του ΠΡΟΠΟ στα προποτζίδικα της γειτονιάς. Να καταργήσουμε τον παρασιτικό μηχανισμό των ΔΟΥ. Δε λέω ν' απολυθούν οι εφοριακοί, ας μεταταχθούν. Τόσοι χρειάζονται στα νοσοκομεία, π.χ. να καθαρίζουν "πάπιες". Αν καταθέταμε τους φόρους μας κατευθείαν στις τράπεζες, θα ήταν όλα πιο απλά».

- Και πιστεύετε ότι τότε θα ήταν μικρότερη η φοροδιαφυγή;

«Πάντως δε θα χρειαζόταν να παζαρεύεις με τον έφορα. Αλλά, δυστυχώς, όλα τα κόμματα είναι στο παιχνίδι. Γι' αυτό θεωρώ μεγάλη την υποκρισία των αριστεριτζήδων, που γηράσκουν αεί διασπώμενοι. Κατάγομαι κι εγώ από μια οικογένεια ταλαιπωρημένη για μια ιδέα, όπως τόσες άλλες ελληνικές, κι έχεις όλους αυτούς τους τύπους να την εκμεταλλεύονται για να κοροϊδεύουν την κοινωνία. Σκεφτείτε ότι η πρώτη διάσπαση έγινε γιατί οι μεν ήταν με τον Αντρόποφ και οι δε με τον Τσαουσέσκου! Και τώρα θέλουν όλοι πάλι να γίνουν αρχηγοί».

- Ποιοι είναι χειρότεροι για σας: Αυτοί που αλλάζουν αδιάκοπα ή εκείνοι που δεν αλλάζουν ποτέ;

«Το ΚΚΕ είναι πιο συμπαθητικό από καλλιτεχνική άποψη. Εφάρμοσε τον υπαρκτό σουρεαλισμό. Είναι μια σέχτα πέραν πολιτικής κριτικής, είναι οι μάρτυρες του Περισσού, οι Ιεχωβάδες της αριστεράς. Καμιά εφημερίδα δεν έχει καταφέρει να γράφει τα ίδια επί 40 χρόνια, όπως ο "Ριζοσπάστης"».

- Συχνά επικαλείστε το κοινό ως κριτή για τα όρια της σάτιρας. Αλλά και το κοινό δεν μπορεί να λαϊκίζει, να φθονεί, ιδίως όταν κολακεύεται;

«Εμένα το κοινό δε με έχει απογοητεύσει ποτέ. Δε μιλώ για μια παρέα από επιστήμονες του ΚΚΕ Εσωτερικού με κοινές παραστάσεις, αλλά για τον ετερόκλητο κόσμο που μαζεύεται στα λαϊκά θεάματα. Υπάρχουν και Κυριακές με παγωμάρα, αλλά και τότε με πιάνει ένα πείσμα. Θα τους αλλάξω, λέω, γιατί αυτή είναι η δουλειά μου».

- Σας έχουν στείλει πολλές φορές στο δικαστήριο. Πόσοι από τους μηνυτές σας είχαν δίκιο;

«Νομίζω κανείς. Έχω μια συλλογή με πάνω από 140 αθωωτικές αποφάσεις».

- Φαντάζομαι ότι είναι ένας πειρασμός η ανέξοδη δημοσιότητα που κερδίζετε προκαλώντας τους συντηρητικούς.

«Καθόλου! Ζημιά κάνουν αυτές οι μηνύσεις, γιατί κατεβάζουν τη συζήτηση για την παράσταση στο επίπεδο του σκανδάλου. Και τα δικαστήρια είναι τόσο ψυχοφθόρα όσο τα νοσοκομεία».

- Αλλά ποιο σατιρικό χάπενινγκ μπορεί πια να ξεπεράσει την κατάληψη του Πολεμικού Μουσείου από την Τζούλια;

«Ο Λεό Πατίτσας με τη Χρουσαλά στο θωρηκτό "Αβέρωφ"!»

- Δυσκολεύει η δουλειά σας όσο η ελληνική πραγματικότητα γίνεται πιο σουρεαλιστική;

«Βέβαια. Πώς να σατιρίσεις τον Γιωργάκη τον Παπανδρέου; Χαζό παιδί μαμά γεμάτο. Διαβάζει λόγους που δεν καταλαβαίνει, κάνει άλλα απ' όσα λέει, είναι ανεκδιήγητος. Παρ' όλ’ αυτά παρουσιάζεται ως ο καταλληλότερος πρωθυπουργός - και το χειρότερο: είναι ο καταλληλότερος. Πέτυχε τη μετάβαση από την Ψωροκώσταινα στη Φορογιώργαινα. Όπως αύριο καταλληλότερος μπορεί να γίνει και ο Σαμαράς».

Δύο ξεροκέφαλοι συμφοιτητές

- Τελευταία και οι δύο ποικίλλουν τους λόγους τους με λαϊκές εκφράσεις. Για «τζάμπα μάγκες» μιλά ο Παπανδρέου, «δε μασάμε» λέει ο Σαμαράς. Έχετε άλλες προτάσεις για να ανανεώσουν τη δημόσια εικόνα τους;

«Να αυτοκτονήσουν. Είναι δυο ξεροκέφαλοι, φιλόδοξοι συμφοιτητές, εγγονός Μινέικο ο ένας, εγγονός Δέλτα ο άλλος, κι αυτά έχουν σημασία. Βέβαια ο άλλος είναι και πρώην γκόμενος της Βίσση. Πόσο θα τους ανεχτούμε ακόμα; Κάποια στιγμή θα έρθουν τα πάνω κάτω. Μπορεί και αύριο. Το πιστεύω αυτό».

- Ωστόσο, ο μόνος σκοπός για τον οποίο μια κοινωνική ομάδα έξω από τα κόμματα κατάφερε προς το παρόν να οργανωθεί γρήγορα και αποτελεσματικά είναι για να πολεμήσει το νόμο κατά του τσιγάρου.

«Κι όμως είναι πολύ σημαντικό. Δεν καπνίζω και μου είναι ανυπόφορα όλ' αυτά τα τσιγάρα σε κάθε παράσταση, αλλά θεωρώ την απαγόρευση φασιστικό μέτρο. Ανθυγιεινά είναι και τα καυσαέρια των λεωφορείων και τα φουγάρα των εργοστασίων, αλλά δεν είδα το κράτος να κάνει κάτι γι' αυτά. Διάλεξε έναν γλυκό τρόπο για να συνηθίσουμε τις απαγορεύσεις».

- Τις δημοτικές εκλογές πώς τις βλέπετε: Ως ψήφο εναντίον του μνημονίου ή υπέρ του καλύτερου δημάρχου;

«Ως ευκαιρία να βολευτούν κομματόσκυλα δεύτερης διαλογής για να βάλουν κι αυτά χέρι στα δημόσια ταμεία. Το καινούριο κόλπο είναι η πράσινη ανάπτυξη, μια ξεπερασμένη τεχνολογία στο εξωτερικό, που ο Γιωργάκης την έχει υποσχεθεί στους Γερμανούς. Οι Κυκλάδες ήδη καταστρέφονται με χιλιάδες ανεμογεννήτριες. Εγώ ψηφίζω με τον τρόπο μου: μπαίνω στο παραβάν και δε βγαίνω. Ο νόμος δεν ορίζει πόσο πρέπει να μείνεις μέσα και, αν το κάνουν πολλοί, κάτι θα σημαίνει. Προς το παρόν, όμως, το ΠΑΣΟΚ και η αριστερά θα ξαναβγάλουν δήμαρχο τον Κακλαμάνη, τον Ομέρ Πριόνη, τον Κακλαμανέιτορ, που ξερίζωσε τις νεραντζιές από την Κανάρη και φύτεψε κάτι αυστραλιανά σφουγγαρόδεντρα για να έχουν οι φίλοι του πέντε τραπεζοκαθίσματα παραπάνω».

«Αρκετά με την τρωγλοδυτική διάλεκτο»

- Πρέπει όμως να του αναγνωρίσετε ότι κατάφερε να αποσπάσει τον Ψινάκη από το κόμμα του Καρατζαφέρη.

«Αυτό μάλιστα, ήταν ένα γερό χτύπημα στο εξωτικό ΛΑΟΣ. Αλλά ο Καρατζαφέρης συνεχίζει απτόητος. Τον έχω ακούσει να λέει μέχρι και δικά μου συνθήματα. Και φυσικά πολλά της Παπαρήγα, με ταλέντο όμως κονφερασιέ. Δεν την ξέχασε την πρώτη τέχνη του».

- Κι από την άλλη, παρακολουθούμε μια γκουρμέ τηλεοπτική σεζόν. Ακόμα και ο Πάγκαλος αποφάνθηκε ότι «μαζί τα φάγαμε».

«"Ναζί τα φάγαμε»", αυτό εννοούσε ο Πάγκαλος. Μια διεφθαρμένη κομματική χούντα, δέκα χιλιάδες άτομα που μοιράζονται τους φόρους μας. Όσο για τα μαγειρέματα, την πάθαν τα κανάλια: Τους έφαγε η λεπρή! Η επιτυχία τού "Νησιού" είναι μια σφαλιάρα στο σβέρκο του τηλεοπτικού κτήνους. Απέδειξε ότι ο κόσμος δε θέλει τη φτήνια, θέλει μια ακριβή παραγωγή, θέλει μύθο, θέλει δουλειά ουσίας. Αρκετά με τα μοντέλα που μιλάνε με τρωγλοδυτική διάλεκτο - τρεις λέξεις κι ένα ουάου. Πόσο να τα δεις πια;»

- Οι νέοι που αυτοοργανώνονται στο Ίντερνετ είναι μια ελπίδα;

«Είναι πολύ υπερτιμημένη αυτή η τηλεφωνική παρτούζα. Χαραμίζεις πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή, χάνεις πολύ live. Αυτή είναι και η κόντρα μου με το γιο μου. Τα πιτσιρίκια μπαίνουν σε μια λογική να μαζέψουν πράγματα, με αποτέλεσμα να έχουν συλλογές από χιλιάδες τραγούδια που δεν ακούν, γιατί δεν προλαβαίνουν - πρέπει να κατεβάσουν κι άλλα. Ίδια σαβούρα υπάρχει και στην πληροφόρηση. Βέβαια θα βρούμε τον τρόπο να το κάνουμε και το Ίντερνετ δικό μας».

- Πιστεύετε, λοιπόν, στ' αλήθεια, ότι θα ζήσουμε μια ανατροπή προς μια πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη κοινωνία;

«Είμαι απόλυτα πεπεισμένος. Με εκφράζουν οι στίχοι του Βολφ Μπίρμαν και μπορούμε να τελειώσουμε μ' αυτούς: "Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη/ Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο/ Θα φροντίσουμε εμείς γι' αυτό/ Έτσι πρέπει να γίνει/ Έτσι θα γίνει"».

Του ΦΩΤΗ ΑΠΕΡΓΗ Φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Έσσεται ήμαρ» (Όμηρος, Δ 164, Ζ 448)

Ούρλιαζα πριν τριάντα χρόνια με τις γλωσσικές μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή και του Ράλλη.

Οι δεξιοί εκώφευαν και με κοιτούσαν με έκπληξη, οι αριστεροί ήταν έτοιμοι να επιτεθούν εναντίον μου.

- Θα χάσουμε τη γλώσσα μας, φώναζα.

Και έφτασε το πλήρωμα του χρόνου.

Ο Κίζινγκερ δικαιώνεται απ’ τους κυβερνητικούς Αμερικανούς επήλυδες που κυβερνάνε τη χώρα.

Αποφεύγω να γράψω. Διαβάστε τον Καργάκο.

Εγώ.

«Έσσεται ήμαρ» (Όμηρος, Δ 164, Ζ 448) ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ

Σε μια παλαιότερη εποχή, όταν ήθελαν μερικοί, που δεν ήταν και λίγοι, να εκφράσουν την αδιαφορία και την απουσία από τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, αναφέρονταν σχεδόν πάντα ονειδιστικά στην Ακαδημία και όχι πάντοτε αδίκως. Στον παρόντα καιρό κάτι στο χώρο της Ακαδημίας μας αλλάζει. Ένας καινούργιος ορίζοντας χαράζει. Πριν από μερικούς μήνες η Ακαδημία μας χτύπησε την καμπάνα του συναγερμού για τους κινδύνους, που απειλούν την ελληνική γλώσσα. Κάποιοι έσπευσαν και πάλι να την κακολογήσουν και να της προσάψουν τη μομφή του «οπισθοδρομισμού». Είναι οι συνήθεις υπνωτιστές του ελληνικού λαού που χτυπούν κάθε φορά αυτόν που χτυπάει την καμπάνα του συναγερμού και όχι όποιον βάζει τη φωτιά. Σήμερα δυστυχώς έχουμε φθάσει στο όριο των καιρών. Το γλωσσικό τοπίο μας πάει να ρημάξει. Αποψιλώνεται συνεχώς από τα «φεστιβάλ πυρκαϊάς», που οργάνωσαν αλλεπάλληλοι «μεταρρυθμιστές», που απορρύθμισαν τη γλώσσα και την παιδεία μας. Κι ακολούθησαν άλλα «σήματα λυγρά», που ακονίζουν συστηματικά το γλωσσικό μας πολιτισμό.

Ωστόσο, οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για ανάκαμψη δεν λείπουν. Ο χρόνος που πέρασε έχει ανακηρυχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών. Η Ακαδημία Αθηνών άδραξε την ευκαιρία και με μια μεστή ανακοίνωσή της εξέφρασε για μια ακόμη φορά την πίστη της προς τα κείμενα της κλασικής Ελληνικής Γραμματείας ως εκπαιδευτικών αγαθών μεγάλης αξίας για όλη την ανθρωπότητα. Παράλληλα εξέφρασε η Ακαδημία την ανησυχία της για την υποχώρηση της διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων από το πρωτότυπο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλλά και για την επέλαση του λατινικού αλφαβήτου, που τείνει να εξαφανίσει την ελληνική γραφή. Τέλος, η Ακαδημία Αθηνών απηύθυνε έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση και προς τους εκπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να προβούν στις δέουσες ενέργειες για την επανεισαγωγή της διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων στα σχολεία των ευρωπαϊκών κρατών, δίνοντας όμως η Ελλάς το εμψυχωτικό παράδειγμα στους Ευρωπαίους.

Διότι θα φαινόταν σολοικισμός να επαναφέρουν οι ξένοι τα αρχαία και να τα αποπτύουμε εμείς, και την ώρα που ο Ζαν Λαγκ μελετά την επανεισαγωγή τους, η δική μας επίτροπος να κόπτεται υπέρ της ανακηρύξεως της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στον τόπο μας, ενώ είναι και στους μωρούς φανερό, ότι η αγγλική de facto και μερικώς de jure έχει την πρωτεύουσα θέση στις μαθήσεις και προτιμήσεις των κατοίκων της Ευρωκώσταινας.

Το επ’ εμοί, και εφόσον δεν αφυπνισθούμε και δεν δραστηριοποιηθούμε έστω και την ύστατη στιγμή και εφόσον, για να θυμηθώ τον Θουκυδίδη, η «φύσις» του σύγχρονου Έλληνα παραμένει ανθελληνική, βλέπω το μέλλον της ελληνικής ζοφώδες. Φοβάμαι ότι στο μέλλον η ιστορία της Ελλάδας δεν θα είναι ελληνική. Είμαστε - όσοι απομείναμε – η τελευταία γενιά που ομιλεί και γράφει κάπως υποφερτά την ελληνική. Η καθαρεύουσα του μέλλοντος θα είναι η αμερικανική και η δημοτική του μέλλοντος η απλουστευμένη αλβανική. Οι παλαιότεροι ίσως ενθυμούνται το μετακατοχικό σατιρικό ασμάτιο, που έλεγε: «Ρε, γυναίκα, τίνος είναι τα παιδιά; / Τό ’να μου φωνάζει «γιες» τ’ άλλο μου φωνάζει «για», ρε γυναίκα, δεν μιλούν ελληνικά». Τώρα όμως είναι η ώρα που το άσμα τούτο «δικαιώνεται». Τα παιδιά που θα έλθουν μετά από μας, δεν θα είναι δικά μας παιδιά. Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά της παιδείας τους, και τούτη η παιδεία, που τους προσφέρουμε, δεν είναι παιδεία ελληνική. Όταν δεν είναι ανθελληνική, είναι υποπαιδεία, μια ανάπηρη ή ημιπληγική παιδεία.

Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ (25οι σε γλωσσική παιδεία ανάμεσα σε 31 χώρες της γης!) έδειξε πως ο βασιλιάς της παιδείας μας είναι γυμνός (1). Επί 25 χρόνια, μετά την απορρύθμιση του 1976, που άρχισε η έξωση των αρχαίων ελληνικών από τα γυμνάσια και τη ζωή μας, πυργώνουμε μηδενικά επί μηδενικών. Υποβάλλουμε τα παιδιά και τον εαυτό μας σε μια δίαιτα πνευματικής και γλωσσικής σκουπιδοτροφίας, έτσι που μόνο στη βωμολοχία, στη χυδαιολογία και στην αισχρογραφία – κι αυτό φαίνεται από την κρατικοβραβευόμενη και κρατικοπροβαλλόμενη λογοτεχνία – διαπρέπουμε (Σήμερα, αν θεωρήσω σοβαρές τις δηλώσεις της κυρίας επιτρόπου και όχι σαν προπαίδεια για εξετάσεις υποτελείας, φαίνεται πως φθάσαμε σε μια φάση ωριμάνσεως, που ευνοεί ένα διαλεκτικό άλμα: να μεταπηδήσουμε δηλαδή από την ελληνική σε μια αγγλική αμερικανικού τύπου. Κάτι που για μένα σημαίνει αντιστροφή της θεωρίας του Ντάργουιν: γλωσσική επιστροφή στον πίθηκο).

Όλα αυτά, που συμβαίνουν γύρω μας, συνθέτουν μια ζοφερή προοπτική μέλλοντος. Έχω την ατυχία να διασχίζω καθημερινώς την Avenue Vovos, όπως θα λέγεται μελλοντικά η άλλοτε πανέμορφη Λεωφόρος Κηφισιάς. Σε όλη την ευρεία έκταση Vov-ville, όπως θα λέγεται και το Μαρούσι, η ελληνική επιγραφή έχει γίνει εθνογραφικό αξιοπερίεργο. Γι’ αυτό θυμάμαι διαρκώς μια μελαγχολική φράση του Κάφκα:«Υπάρχουν πολλές ελπίδες, για μας καμιά». Εκτός κι αν κάποια οικολογική οργάνωση τύπου «Αρκτούρος» αναλάβει την προστασία του γένους των Ελλήνων. Ο ελληνικός κόσμος, που μαραζώνει λόγω πληθυσμιακής γηράνσεως και γλωσσικής αποξηράνσεως, αρχίζει να σβήνει μέσα στην πληθυσμιακή και γλωσσική πλημμυρίδα άλλων ευρώστων λαών. Προβλέπει ότι σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον – αν δεν προτάξουμε έστω και τώρα μια εθνική αντίσταση – θα γίνουμε σαν τους Ποσειδωνιάτες, τους κατοίκους του σημερινού Παίστουμ, που κάποτε ήσαν Έλληνες, αλλ’ όπως λέει ο Αθήναιος, εβαρβαρώθηκαν αφού αναμίχθηκαν με Τυρρηνούς ή Ρωμαίους «και την τε φωνήν μεταβεβληκέναι». Οι Ποσειδωνιάτες μια φορά το χρόνο, λέει ο Αθήναιος, συνέρχονταν για να συμμετάσχουν σε κάποια παλιά ελληνική γιορτή. Και τότε συνέβαινε το εξής: «Αναμιμνήσκονται των αρχαίων ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυράμενοι προς αλλήλους και δακρύσαντες απέρχονται».Αυτό το περιστατικό ενέπνευσε στον Καβάφη να γράψει ένα ποίημα συγκλονιστικό, υπό τον τίτλο «Ποσειδωνιάται», όπου επιλογικά φαίνεται ότι οι στίχοι γράφτηκαν όχι για κείνους, γράφτηκαν για μας. Λέει ο Καβάφης:

«Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.

Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες –

Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί.

Και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,

Να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά

Βγαλμένοι –ω συμφορά!- απ’ τον Ελληνισμό».

Από τούτο τον Ελληνισμό, που τόσο ως λέξη ενοχλεί μια άλλη κυρία μας της Ευρωβουλής, που λέει ότι δεν την εννοεί, ήσαν βγαλμένοι όλοι οι κάτω της Νεαπόλεως, ίσως είχαν ακούσει το παλαιό τραγουδάκι που έλεγε: “Anche noi fumo Graeci” (= Κάποτε κι εμείς ήμαστε Έλληνες)”. Ασφαλώς κάτι ανάλογο θα λέμε κι εμείς μετά από κάποια χρόνια, όταν η πολιτισμένη ανθρωπότητα θα ξαναστραφεί προς τις κλασικές σπουδές, αλλά τότε πια δεν θα είμαστε Έλληνες. Κι αυτό που θα μιλάμε θα είναι μια κρεολή γλώσσα τύπου Πίτζιν και Σινούκ. (2)

Πάντα όμως υπάρχει καιρός για ανάκαμψη. Ποτέ δεν είναι νωρίς. Η ελληνική ακόμη αντέχει. Δεν το κρύβω ότι με φοβίζουν οι «ρεαλισμοί». Τούτοι οι «ρεαλισμοί» των πολιτικών μας είναι που μας έφαγαν, αρχίζοντας από τη γλώσσα. Η γλωσσική μας πολιτική, μετά από το 1976, παραπέμπει στα «Θυέστεια Δείπνα», που έγιναν η βαριά κατάρα που αφάνισε τον οίκο των Ατρειδών. Έτσι και η κατάρα για την εγκληματική γλωσσική μας πολιτική θ’ αφανίσει κι εμάς. Το ζήτημα της γλωσσικής παιδείας είναι βέβαια πολιτικό, όχι όμως γιατί έγινε αρμοδιότητα των πολιτικών, αλλά γιατί άπτεται αμέσως και εμμέσως της εθνικής μας αυθυπαρξίας. Δεν ήταν αφελής ο Σολωμός όταν έλεγε στο «Διάλογο», το πεζό αριστούργημά του, την περίφημη φράση: «Μήγαρις έχω τίποτε άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;».Γλώσσα και εθνική ελευθερία πάνε μαζί. Η γλώσσα είναι το σπαθί της ελευθερίας, κι απ’ την όψη της γλώσσας και της γραφής γνωρίζει κανείς το μέγεθος της ελευθερίας, που είναι άξιος να σηκώσει ένας λαός. Ποια είναι η όψη σήμερα της ελληνικής γλώσσας; Έρχεται ο ξένος στην Ελλάδα και Ελλάδα δεν βλέπει, και αυτό που ακούει να κυριαρχεί στη νεανική λαλιά είναι η λέξη με τα τρία …α…, που κάνει τα παιδιά μας συνονόματα, η λέξη που παραπέμπει στη Μαλακάσα, που σημειολογικά ισοδυναμεί με το νέο εθνικό μας ενδόσημο.

Ασφαλώς δεν ήταν αφελής και ο Λένιν, όταν έλεγε, «εάν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του». Η νέα μορφή ιμπεριαλισμού παίρνει γλωσσικό χαρακτήρα. Με τον εκκρεολισμό και τον ευτελισμό των εθνικών γλωσσών γίνεται πιο ευχερής η οικονομική και πολιτική κυριαρχία των κατά καιρούς ισχυρών της γης. Υπάρχει όμως κι ένα πρόβλημα δημοκρατίας. Ο ελληνικός λόγος είναι από τη φύση και τη δομή του δημοκρατικός. Ο Φρειδερίκος Έγκελς έλεγε ότι «Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν όλοι από τη φύση τους διαλεκτικοί». Η διαλεκτικότητα αυτή αποτυπώνεται στη γλώσσα μας, που είναι γι’ αυτό η πιο δημοκρατική γλώσσα της γης. Γι’ αυτό οι «Μπιγκ Μπράδερ» της εποχής έχουν αποφασίσει ότι πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί το μέλλον που μας ετοιμάζουν απαιτεί λιγότερη δημοκρατία. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο λόρδος Λοντόντερυ (Londonderry) είχε πει ότι η Ελλάς, για να καταστεί όσο γίνεται λιγότερο επικίνδυνη, πρέπει ο λαός της να γίνει μικρόψυχος σαν τους λαούς του Ινδοστάν (Βλ. Γ. Φιλάρετου:«Ξενοκρατία και βασιλεία εν Ελλάδι 1821-1897», σ. 116). Έναν αιώνα μετά κάποιος πνευματικός κληρονόμος του λόρδου Λοντόντερυ διακήρυξε μόλις έσβησε η φλόγα του Πολυτεχνείου, που ανέδειξε σαν πρώτιστο σύνθημα την εθνική ανεξαρτησία, ότι πρέπει να καταστραφούν οι βάσεις της κλασικής μας παιδείας, για να γίνουν έτσι οι Έλληνες πιο ευκολοκυβέρνητοι. Πραγματικά δύο χρόνια μετά το Πολυτεχνείο άρχισε η κατεδάφιση της κλασικής μας παιδείας, η διάβρωση και η συρρίκνωση της εθνικής μας γλώσσας. Σήμερα, 25 χρόνια μετά, νομίζω ότι ο σκοπός που έθεσε ο λόρδος Λοντόντερυ επετεύχθη. Εγίναμε ένας λαός που μισεί, που αποστρέφεται και απεχθάνεται τη γλώσσα του. Το όποιο αυριανό γλωσσικό πρόβλημα, που θα προκύψει, θα λυθεί με την προσθήκη ενός ακόμη αστερίσκου στην αμερικανική σημαία.

Μα τότε προς τί ο αγώνας για την ελληνική; Καθένας από μας, που σχηματίσαμε το σύλλογο «Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά», έχει τους λόγους του. Εγώ ως Λάκων μάχομαι, επειδή θέλω να θυμάμαι τις Θερμοπύλες. Κι όποιος θυμάται τις Θερμοπύλες, θυμάται όχι μόνο το Λεωνίδα, θυμάται και τον Εφιάλτη. Πολλοί γνωρίζουν πώς έπεσε ο Λεωνίδας, λίγοι όμως γνωρίζουν το τέλος του Εφιάλτη. «Έσσεται ήμαρ» λοιπόν. Θα έλθει κάποτε καιρός που τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση. Ας μη μας φοβίζει το πυκνό σκοτάδι, που μας ζώνει από παντού. Μετά από αυτό έρχεται η αυγή. Δεν θ’ αργήσει να φανεί καινούργιος ήλιος πάνω από τον ουρανό της Ελλάδας. Κι όλοι μαζί πρέπει να σηκώσουμε και να στηλώσουμε τούτο τον ήλιο και να τον κρατήσουμε πάνω από τα κεφάλια μας.

ΥΓ.

Μετά από την ανάγνωση της εισηγήσεως αυτής κάποιοι από τους ακροατές μου είπαν πως βρίσκουν τους φόβους μου υπερβολικούς, ότι δεν δικαιολογούν την τόση μου απαισιοδοξία, και μου συνέστησαν αισιοδοξία. Απάντησα ότι η αισιοδοξία δεν είναι θέμα γραμμής. Όπως έλεγε ο Άρης Αλεξάνδρου, υπάρχει ακόμη ισχυρή δόση «σταλινίνης» στο πνευματικό μας εποικοδόμημα. Επί Στάλιν ο πολύς Ζντάνωφ είχε επιβάλει την αισιοδοξία ως πολιτική γραμμή στη λογοτεχνία και την πνευματική ζωή. Για μένα η αισιοδοξία είναι έκφραση μοιρολατρίας. Το ότι ενδεχομένως τα πράγματα μπορούν μελλοντικά να έχουν καλύτερη έκβαση, αυτό δεν με υποχρεώνει να βλέπω με ροζ γυαλιά την υπάρχουσα κατάσταση και να την ωραιοποιώ. Προτιμώ να βλέπω το δυσάρεστο και να μάχομαι εναντίον του. Η αισιοδοξία είναι μάχη, έστω κι αν πρόκειται να χάσεις. Από την άποψη αυτή συμμερίζομαι απόλυτα τη γνώμη του Αντόνιο Γκράμσι: «Στην απαισιοδοξία της γνώσης αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης». Η δική μου αισιοδοξία είναι ο αγώνας μου.

Σημειώσεις:

1. Στα μαθηματικά ήλθαμε 28οι (τρίτοι από το τέλος!) και στις επιστήμες 25οι. Διώξαμε τ’ αρχαία με το πρόβλημα ότι θα αφιερωθούμε σε επωφελέστερες μαθήσεις και προκόψαμε!

2. Κρεολός είναι ο λευκός που γεννήθηκε από προγόνους Γάλλους, που εγκαταστάθηκαν πρώτοι στη Νέα Ορλεάνη και σε κάποια νησιά της Καραϊβικής. Κρεολή γλώσσα ονομάζεται στη γλωσσολογία η παρεφθαρμένη γλώσσα, η μικτή, που χρησιμοποιείται κυρίως στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ ανθρώπων που έχουν διαφορετικές μητρικές αλλά και περιορισμένο μορφωτικό επίπεδο. Αντί του όρου κρεολή χρησιμοποιείται και ο όρος Πίτζιν γλώσσα (πιθανώς από το αγγλικό business, που κατά την κινεζική προφορά έγινε pidgin. Γλώσσα Σινούκ είναι αυτή που σχηματίστηκε σε κάποιες περιοχές των αμερικανικών πολιτειών Ουάσιγτκον και Όρεγκον, από την ανάμιξη ινδιάνικων και αγγλικών λέξεων.

"" ο σωστός ηγέτης δεν ξεχωρίζει από τα εξωτερικά μεγαλεία, αλλά από την πολιτική αρετή "" Μέγας Βασίλειος

«..η προκοπή σας… να μη γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας» Ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα, τα 1838, στους νέους των Αθηνών.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΝΤΕΘΝΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ... Η ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΥΨΙΣΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ

Οι απειλές των «ισχυρών» της Ευρώπης κορυφώνονται, και η απειλή της παγκόσμιας διακυβέρνησης αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο με ταχύτατους ρυθμούς.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

υποψ. Δημοτικού Συμβούλου με την "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΘΗΝΑ"

Όπως έγκαιρα είχαμε τονίσει από τις στήλες του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ», η χώρα μας – με την ελληνική κυβέρνηση στο ρόλο του ύπουλου αβανταδόρου – χρησιμοποιήθηκε ως θέατρο πειραματικής εφαρμογής νέων πολιτικών οι οποίες αποσκοπούν στο να ανασυνθέσουν το χάρτη των πρακτικών της πολιτικής διαχείρισης παγκοσμίως.
Ήδη χθες, και με πρόσχημα την «ελληνική κρίση» - που τεχνηέντως βαφτίζουν «ελληνική» προκειμένου να αποκρύψουν τον πραγματικό της χαρακτήρα που είναι ΚΑΙ καπιταλιστικός ΚΑΙ απόλυτα διεφθαρμένος – οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, δηλαδή οι αχυράνθρωποι της Ευρώπης, ενέκριναν σχέδιο πολιτικής και οικονομικής υποταγής που το βάφτισαν «σχέδιο δράσης», το οποίο «κρίθηκε επιβεβλημένο ύστερα από την Ελληνική κρίση».

Το εγκριθέν σχέδιο είναι αυτό που ετοιμαζόταν υπό την εποπτεία του προέδρου της ΕΕ από την περασμένη άνοιξη προκειμένου να αυστηροποιήσει το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητος, αλλά δεν αφορά τις πρόσφατα εγερθείσες απαιτήσεις Γερμανίας και Γαλλίας...
Προβλέπει ενισχυμένη επιτήρηση των εθνικών οικονομικών επιλογών, καθώς και νέες κυρώσεις εναντίον των χωρών που είναι με το δημοσιονομικό τους έλλειμμα, επεμβαίνοντας πιο γρήγορα από ό,τι στο παρελθόν.
Για πρώτη φορά, οι κυρώσεις θα μπορούν να αποφασίζονται για προληπτικούς λόγους.
Έτσι εάν μία χώρα παρουσιάσει πολύ αυξητικές τάσεις στην υπέρβαση φερ' ειπείν του ευρωπαϊκού ορίου δημοσιονομικού ελλείμματος (3% του ΑΕΠ) θα κινδυνεύει εφεξής με κυρώσεις.
Κυρώσεις προβλέπονται επίσης, για πρώτη φορά, σε χώρες που όχι απλά εμφανίζουν χρέος άνω του το 60% του ΑΕΠ αλλά δεν δείχνουν και τάσεις ταχείας αποκλιμάκωσής του.
Η έκθεση που εγκρίθηκε αναφέρει επίσης πως οι χώρες της ΕΕ κρίνουν «απαραίτητη» τη δημιουργία ενός «μηχανισμού επίλυσης κρίσεων, κάτι που ουσιαστικά διαιωνίζει το Ταμείο Στήριξης των χωρών του ευρώ που δημιουργήθηκε την άνοιξη για την ελληνική περίπτωση.
Ωστόσο, απομένουν δύσκολες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους ευρωπαίους ηγέτες, καθώς η Γερμανία, με την υποστήριξη της Γαλλίας, θέτει ως προϋπόθεση για τη δημιουργία του Ταμείου μία αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας, για την οποία οι ηγέτες δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ:

Η ιστορία θα χρεώσει στα τσιράκια της παγκόσμιας διακυβέρνησης στην Ελλάδα και προσωπικά στον χειραγωγούμενο πρωθυπουργό, τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην απόπειρα εφαρμογής των γενικευμένων πολιτικών που αποσκοπούν στη χαλιναγώγηση των λαών και στην κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής αξιοπρέπειας.
Ο αδίστακτος και απόλυτα χειραγωγούμενος από τα μεγάλα συμφέροντα πρωθυπουργός, έκανε ακόμα ένα βήμα φαινομενικά αθώο πλην όμως ύπουλο και πισώπλατο σε βάρος της ίδιας του της χώρας.
Με τον τρόπο με τον οποίο εγκαινίασε μια ακόμα παρατεταμένη και ασαφή προεκλογική περίοδο, πέτυχε γι’ ακόμα μια φορά να ρίξει τη χώρα του στο πολιτικό και οικονομικό καναβάτσο.

Έτσι, τα spreads εκτινάχθηκαν και πάλι στα ύψη, πράγμα που σημαίνει πως συνεχίζεται ακάθεκτη η διαδικασία εξανεμισμού των οικονομικών αποκρυσταλλωμάτων της γενικευμένης λαϊκής δυστυχίας προς όφελος των τοκογλύφων δανειστών.
ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΑ» ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗ ΜΑΦΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ.

Ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε βολικά προσχήματα στα αφεντικά και εντολείς του, για μια ακόμα ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.
Έτσι, μέσα από την έκφραση της αντίθεσής τους στο ενδεχόμενο προκήρυξης γενικών εκλογών, φρόντισαν να θυμίσουν και πάλι ποιος είναι το «αφεντικό» και ποιος κυβερνά επί της ουσίας αυτόν τον τόπο.

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΑ» ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Αυτός είναι ο πρωθυπουργός - μαριονέτα.
Και αυτή είναι η κατάντια όλων ημών που τον ανεχόμαστε και δε τον στείλαμε ακόμη αδιάβαστο από κει που ήρθε.
Και το πολιτικό σύστημα??? Τι κάνει το πολιτικό σύστημα???
Ανέχεται με τον τρόπο του τον πρωθυπουργό της ντροπής και της εθνικής υποτέλειας.
Υποτίθεται ότι αντιπολιτεύεται, αλλά επί της ουσίας όχι μόνο ανέχεται, αλλά νομιμοποιεί μέσω της ακίνδυνης αντιπολίτευσής του, και κυρίως στηρίζει, τις γενικευμένες πολιτικές αλλαγές που σχεδιάζονται και υλοποιούνται από τους ισχυρούς της γης.
Έρμαιο σ αυτή την γραμμή πλεύσης και το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Όλη η Ευρώπη ξεσηκώνεται κι αυτό συνεχίζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.
Ακίνδυνο… πειθαρχημένο… ποδηγετημένο στο άρμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟ:

Όχι εκλογές λοιπόν. Αυτές κοστίζουν …και δε τις θέλει και η τρόικα.
Ξεσηκωμός…
Καθολικός ξεσηκωμός…
Ανατροπή των φαύλων και των προσκυνημένων…
Άμεση και παραδειγματική τιμωρία των πρωτεργατών αυτού του ολέθριου σχεδιασμού.

Η άλλη λύση είναι ο συμβιβασμός με το πιο ύπουλο παιχνίδι που έχει παιχτεί ποτέ σε βάρος του τόπου.
Αλλά αυτός ο συμβιβασμός θα οδηγήσει στην καταστροφή με μαθηματική ακρίβεια.

Αυτοί είναι αδίστακτοι… Εσύ Έλληνα πολίτη γιατί πρέπει να διστάσεις???

Αναρτήθηκε από ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Η αθλιότητα της τυχοδιωκτικής σκέψης… Μόνο αυτά ενόχλησαν το μεγάλο «αριστερό» με τις δεξιές τσέπες…

Μ. Θεοδωράκης : «Θα ιδρύσω κίνημα ανεξάρτητων πολιτών αν γίνουν εθνικές εκλογές»

Τελευταία ενημέρωση: 11:26 Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Φραστική επίθεση κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου εξαπέλυσε χθες το βράδυ ο Μίκης Θεοδωράκης, σε ομιλία του στον κύκλο συζητήσεων του Ιδρύματος Θεοχαράκη με συντονιστή το δημοσιογράφο Γιώργο Π. Μαλούχο.

Ο διεθνής Έλληνας συνθέτης, μεταξύ άλλων, ανακοίνωσε την απόφασή του να προχωρήσει στην ίδρυση ενός κινήματος ανεξάρτητων πολιτών εάν ο Γιώργος Παπανδρέου μετά τις εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης οδηγήσει τη χώρα και σε εθνικές εκλογές.

«Ο Γιώργος Παπανδρέου με τη διακαναλική συνέντευξή του, εκβιάζει τον ελληνικό λαό, ότι αν δεν ψηφίσουμε τους δικούς του, θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Σε αυτές τις συνθήκες οι εκλογές είναι θάνατος για την Ελλάδα, είμαστε σε διάλυση, θα σταματήσουν τα πάντα» δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ακόμη ανέφερε ότι έχει διαπιστώσει πως «αν κυβερνούσε ο Κώστας Καραμανλής, οι προοδευτικές και άλλες δυνάμεις της χώρας θα είχαν κάψει την Ελλάδα».Σημείωσε δε ότι "ο κόσμος δεν αντιδρά γιατί πιστεύει ότι ο δαίμονας στην Ελλάδα είναι η Δεξιά. Ότι όλα τα κακά προέρχονται από αυτήν".

Ακόμη επισήμανε πως οι αλλαγές που κάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ (όπως την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων) ήταν απαραίτητες να γίνουν.

"Είναι καρκινώματα τα οποία δημιουργήθηκαν επί Μεταξά και δεν έφυγαν ποτέ από πάνω μας. Όμως έπρεπε να γίνουν το '81 που το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωνε το 47 % και είχε μαζί του την Αριστερά και απέναντί του μία μουδιασμένη Δεξιά. Τώρα αυτές οι αλλαγές είναι εγχείρηση χωρίς αναισθητικό και λειτουργούν εναντίον του λαού."

"Πρέπει ν' αλλάξει την πολιτική του ο Γιώργος Παπανδρέου. Η πολιτική της τρόικα φέρνει μόνο δεινά και η επόμενη χρονιά θα είναι χειρότερη από τη φετινή" συμπλήρωσε ο ίδιος.

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου Γ. Μαλούχου για το κλίμα κατάθλιψης και ανασφάλειας που επικρατεί στη χώρα μας σήμερα και για την ποιότητα της δημοκρατίας στις μέρες μας, ο Μίκης Θεοδωράκης θεωρεί ότι "η σημερινή κατάσταση είναι το απόγειο μίας διαδικασίας που έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Από τον εμφύλιο και πέρα, η χώρα μας ζει κάτω από μία αμερικάνικη εξάρτηση. Οι Αμερικάνοι ήρθαν για να μείνουν".

Μιλώντας για τη χώρα και τον ελληνικό λαό τόνισε ότι "η Ελλάδα είχε μία ιδιαιτερότητα ανέκαθεν που την ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο: αγάπη για την ανεξαρτησία που καμιά φορά αγγίζει και τα όρια της αναρχίας, η οποία όμως είναι προτιμότερη από την δουλικότητα".

"Ο ελληνικός λαός είναι ένας ιός που δεν εξοντώνεται με τίποτα. Σήμερα όμως είναι διαλυμένος. Αν δεν ενωθεί δεν γίνεται τίποτα. Δεν υπάρχει λαός που να πηγαίνει αυθόρμητα μπροστά, πρέπει να έχει όραμα και μία ηγεσία που να τον εμπνέει".

Σε κάποιο σημείο της ομιλίας του ο κ. Θεοδωράκης δήλωσε ότι σήμερα ζει σε απόλυτη απομόνωση.

"Έχω φθάσει σε σημείο πλέον να θεωρώ την Ελλάδα φυσική μου πατρίδα, αλλά καλλιτεχνική πατρίδα να είναι για μένα η Γερμανία" είπε και πρόσθεσε: "Δεν έχω ένα χώρο σήμερα για να παίζω το Άξιον Εστί. Αν μπορούσα θα το έπαιζα κάθε εβδομάδα για να έρχεται ο κόσμος".

Αναφερόμενος στη νεολαία θεωρεί ότι αυτή πρέπει να βγει μπροστά και να πολεμήσει για μια χώρα ανεξάρτητη, δυναμική, που θα έχει τον δικό της πολιτισμό.

Ο συνθέτης σχολίασε και το ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης λέγοντας ότι "δεν είναι δυνατόν να έχουμε τόσους ραδιοφωνικούς σταθμούς και να μην παίζουν ένα κομμάτι του Χατζιδάκι ή του Ξαρχάκου σήμερα".

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 27-10-2010

Υ.Γ.

Απ’ το «Καραμανλή, σώσε με» στη μεταπολίτευση

έφτασε πάλι στην πρόθεση να σώσει τη χώρα.