«Έσσεται ήμαρ» (Όμηρος, Δ 164, Ζ 448)

Ούρλιαζα πριν τριάντα χρόνια με τις γλωσσικές μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή και του Ράλλη.

Οι δεξιοί εκώφευαν και με κοιτούσαν με έκπληξη, οι αριστεροί ήταν έτοιμοι να επιτεθούν εναντίον μου.

- Θα χάσουμε τη γλώσσα μας, φώναζα.

Και έφτασε το πλήρωμα του χρόνου.

Ο Κίζινγκερ δικαιώνεται απ’ τους κυβερνητικούς Αμερικανούς επήλυδες που κυβερνάνε τη χώρα.

Αποφεύγω να γράψω. Διαβάστε τον Καργάκο.

Εγώ.

«Έσσεται ήμαρ» (Όμηρος, Δ 164, Ζ 448) ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ

Σε μια παλαιότερη εποχή, όταν ήθελαν μερικοί, που δεν ήταν και λίγοι, να εκφράσουν την αδιαφορία και την απουσία από τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, αναφέρονταν σχεδόν πάντα ονειδιστικά στην Ακαδημία και όχι πάντοτε αδίκως. Στον παρόντα καιρό κάτι στο χώρο της Ακαδημίας μας αλλάζει. Ένας καινούργιος ορίζοντας χαράζει. Πριν από μερικούς μήνες η Ακαδημία μας χτύπησε την καμπάνα του συναγερμού για τους κινδύνους, που απειλούν την ελληνική γλώσσα. Κάποιοι έσπευσαν και πάλι να την κακολογήσουν και να της προσάψουν τη μομφή του «οπισθοδρομισμού». Είναι οι συνήθεις υπνωτιστές του ελληνικού λαού που χτυπούν κάθε φορά αυτόν που χτυπάει την καμπάνα του συναγερμού και όχι όποιον βάζει τη φωτιά. Σήμερα δυστυχώς έχουμε φθάσει στο όριο των καιρών. Το γλωσσικό τοπίο μας πάει να ρημάξει. Αποψιλώνεται συνεχώς από τα «φεστιβάλ πυρκαϊάς», που οργάνωσαν αλλεπάλληλοι «μεταρρυθμιστές», που απορρύθμισαν τη γλώσσα και την παιδεία μας. Κι ακολούθησαν άλλα «σήματα λυγρά», που ακονίζουν συστηματικά το γλωσσικό μας πολιτισμό.

Ωστόσο, οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για ανάκαμψη δεν λείπουν. Ο χρόνος που πέρασε έχει ανακηρυχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών. Η Ακαδημία Αθηνών άδραξε την ευκαιρία και με μια μεστή ανακοίνωσή της εξέφρασε για μια ακόμη φορά την πίστη της προς τα κείμενα της κλασικής Ελληνικής Γραμματείας ως εκπαιδευτικών αγαθών μεγάλης αξίας για όλη την ανθρωπότητα. Παράλληλα εξέφρασε η Ακαδημία την ανησυχία της για την υποχώρηση της διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων από το πρωτότυπο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλλά και για την επέλαση του λατινικού αλφαβήτου, που τείνει να εξαφανίσει την ελληνική γραφή. Τέλος, η Ακαδημία Αθηνών απηύθυνε έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση και προς τους εκπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να προβούν στις δέουσες ενέργειες για την επανεισαγωγή της διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων στα σχολεία των ευρωπαϊκών κρατών, δίνοντας όμως η Ελλάς το εμψυχωτικό παράδειγμα στους Ευρωπαίους.

Διότι θα φαινόταν σολοικισμός να επαναφέρουν οι ξένοι τα αρχαία και να τα αποπτύουμε εμείς, και την ώρα που ο Ζαν Λαγκ μελετά την επανεισαγωγή τους, η δική μας επίτροπος να κόπτεται υπέρ της ανακηρύξεως της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στον τόπο μας, ενώ είναι και στους μωρούς φανερό, ότι η αγγλική de facto και μερικώς de jure έχει την πρωτεύουσα θέση στις μαθήσεις και προτιμήσεις των κατοίκων της Ευρωκώσταινας.

Το επ’ εμοί, και εφόσον δεν αφυπνισθούμε και δεν δραστηριοποιηθούμε έστω και την ύστατη στιγμή και εφόσον, για να θυμηθώ τον Θουκυδίδη, η «φύσις» του σύγχρονου Έλληνα παραμένει ανθελληνική, βλέπω το μέλλον της ελληνικής ζοφώδες. Φοβάμαι ότι στο μέλλον η ιστορία της Ελλάδας δεν θα είναι ελληνική. Είμαστε - όσοι απομείναμε – η τελευταία γενιά που ομιλεί και γράφει κάπως υποφερτά την ελληνική. Η καθαρεύουσα του μέλλοντος θα είναι η αμερικανική και η δημοτική του μέλλοντος η απλουστευμένη αλβανική. Οι παλαιότεροι ίσως ενθυμούνται το μετακατοχικό σατιρικό ασμάτιο, που έλεγε: «Ρε, γυναίκα, τίνος είναι τα παιδιά; / Τό ’να μου φωνάζει «γιες» τ’ άλλο μου φωνάζει «για», ρε γυναίκα, δεν μιλούν ελληνικά». Τώρα όμως είναι η ώρα που το άσμα τούτο «δικαιώνεται». Τα παιδιά που θα έλθουν μετά από μας, δεν θα είναι δικά μας παιδιά. Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά της παιδείας τους, και τούτη η παιδεία, που τους προσφέρουμε, δεν είναι παιδεία ελληνική. Όταν δεν είναι ανθελληνική, είναι υποπαιδεία, μια ανάπηρη ή ημιπληγική παιδεία.

Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ (25οι σε γλωσσική παιδεία ανάμεσα σε 31 χώρες της γης!) έδειξε πως ο βασιλιάς της παιδείας μας είναι γυμνός (1). Επί 25 χρόνια, μετά την απορρύθμιση του 1976, που άρχισε η έξωση των αρχαίων ελληνικών από τα γυμνάσια και τη ζωή μας, πυργώνουμε μηδενικά επί μηδενικών. Υποβάλλουμε τα παιδιά και τον εαυτό μας σε μια δίαιτα πνευματικής και γλωσσικής σκουπιδοτροφίας, έτσι που μόνο στη βωμολοχία, στη χυδαιολογία και στην αισχρογραφία – κι αυτό φαίνεται από την κρατικοβραβευόμενη και κρατικοπροβαλλόμενη λογοτεχνία – διαπρέπουμε (Σήμερα, αν θεωρήσω σοβαρές τις δηλώσεις της κυρίας επιτρόπου και όχι σαν προπαίδεια για εξετάσεις υποτελείας, φαίνεται πως φθάσαμε σε μια φάση ωριμάνσεως, που ευνοεί ένα διαλεκτικό άλμα: να μεταπηδήσουμε δηλαδή από την ελληνική σε μια αγγλική αμερικανικού τύπου. Κάτι που για μένα σημαίνει αντιστροφή της θεωρίας του Ντάργουιν: γλωσσική επιστροφή στον πίθηκο).

Όλα αυτά, που συμβαίνουν γύρω μας, συνθέτουν μια ζοφερή προοπτική μέλλοντος. Έχω την ατυχία να διασχίζω καθημερινώς την Avenue Vovos, όπως θα λέγεται μελλοντικά η άλλοτε πανέμορφη Λεωφόρος Κηφισιάς. Σε όλη την ευρεία έκταση Vov-ville, όπως θα λέγεται και το Μαρούσι, η ελληνική επιγραφή έχει γίνει εθνογραφικό αξιοπερίεργο. Γι’ αυτό θυμάμαι διαρκώς μια μελαγχολική φράση του Κάφκα:«Υπάρχουν πολλές ελπίδες, για μας καμιά». Εκτός κι αν κάποια οικολογική οργάνωση τύπου «Αρκτούρος» αναλάβει την προστασία του γένους των Ελλήνων. Ο ελληνικός κόσμος, που μαραζώνει λόγω πληθυσμιακής γηράνσεως και γλωσσικής αποξηράνσεως, αρχίζει να σβήνει μέσα στην πληθυσμιακή και γλωσσική πλημμυρίδα άλλων ευρώστων λαών. Προβλέπει ότι σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον – αν δεν προτάξουμε έστω και τώρα μια εθνική αντίσταση – θα γίνουμε σαν τους Ποσειδωνιάτες, τους κατοίκους του σημερινού Παίστουμ, που κάποτε ήσαν Έλληνες, αλλ’ όπως λέει ο Αθήναιος, εβαρβαρώθηκαν αφού αναμίχθηκαν με Τυρρηνούς ή Ρωμαίους «και την τε φωνήν μεταβεβληκέναι». Οι Ποσειδωνιάτες μια φορά το χρόνο, λέει ο Αθήναιος, συνέρχονταν για να συμμετάσχουν σε κάποια παλιά ελληνική γιορτή. Και τότε συνέβαινε το εξής: «Αναμιμνήσκονται των αρχαίων ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυράμενοι προς αλλήλους και δακρύσαντες απέρχονται».Αυτό το περιστατικό ενέπνευσε στον Καβάφη να γράψει ένα ποίημα συγκλονιστικό, υπό τον τίτλο «Ποσειδωνιάται», όπου επιλογικά φαίνεται ότι οι στίχοι γράφτηκαν όχι για κείνους, γράφτηκαν για μας. Λέει ο Καβάφης:

«Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.

Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες –

Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί.

Και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,

Να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά

Βγαλμένοι –ω συμφορά!- απ’ τον Ελληνισμό».

Από τούτο τον Ελληνισμό, που τόσο ως λέξη ενοχλεί μια άλλη κυρία μας της Ευρωβουλής, που λέει ότι δεν την εννοεί, ήσαν βγαλμένοι όλοι οι κάτω της Νεαπόλεως, ίσως είχαν ακούσει το παλαιό τραγουδάκι που έλεγε: “Anche noi fumo Graeci” (= Κάποτε κι εμείς ήμαστε Έλληνες)”. Ασφαλώς κάτι ανάλογο θα λέμε κι εμείς μετά από κάποια χρόνια, όταν η πολιτισμένη ανθρωπότητα θα ξαναστραφεί προς τις κλασικές σπουδές, αλλά τότε πια δεν θα είμαστε Έλληνες. Κι αυτό που θα μιλάμε θα είναι μια κρεολή γλώσσα τύπου Πίτζιν και Σινούκ. (2)

Πάντα όμως υπάρχει καιρός για ανάκαμψη. Ποτέ δεν είναι νωρίς. Η ελληνική ακόμη αντέχει. Δεν το κρύβω ότι με φοβίζουν οι «ρεαλισμοί». Τούτοι οι «ρεαλισμοί» των πολιτικών μας είναι που μας έφαγαν, αρχίζοντας από τη γλώσσα. Η γλωσσική μας πολιτική, μετά από το 1976, παραπέμπει στα «Θυέστεια Δείπνα», που έγιναν η βαριά κατάρα που αφάνισε τον οίκο των Ατρειδών. Έτσι και η κατάρα για την εγκληματική γλωσσική μας πολιτική θ’ αφανίσει κι εμάς. Το ζήτημα της γλωσσικής παιδείας είναι βέβαια πολιτικό, όχι όμως γιατί έγινε αρμοδιότητα των πολιτικών, αλλά γιατί άπτεται αμέσως και εμμέσως της εθνικής μας αυθυπαρξίας. Δεν ήταν αφελής ο Σολωμός όταν έλεγε στο «Διάλογο», το πεζό αριστούργημά του, την περίφημη φράση: «Μήγαρις έχω τίποτε άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;».Γλώσσα και εθνική ελευθερία πάνε μαζί. Η γλώσσα είναι το σπαθί της ελευθερίας, κι απ’ την όψη της γλώσσας και της γραφής γνωρίζει κανείς το μέγεθος της ελευθερίας, που είναι άξιος να σηκώσει ένας λαός. Ποια είναι η όψη σήμερα της ελληνικής γλώσσας; Έρχεται ο ξένος στην Ελλάδα και Ελλάδα δεν βλέπει, και αυτό που ακούει να κυριαρχεί στη νεανική λαλιά είναι η λέξη με τα τρία …α…, που κάνει τα παιδιά μας συνονόματα, η λέξη που παραπέμπει στη Μαλακάσα, που σημειολογικά ισοδυναμεί με το νέο εθνικό μας ενδόσημο.

Ασφαλώς δεν ήταν αφελής και ο Λένιν, όταν έλεγε, «εάν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του». Η νέα μορφή ιμπεριαλισμού παίρνει γλωσσικό χαρακτήρα. Με τον εκκρεολισμό και τον ευτελισμό των εθνικών γλωσσών γίνεται πιο ευχερής η οικονομική και πολιτική κυριαρχία των κατά καιρούς ισχυρών της γης. Υπάρχει όμως κι ένα πρόβλημα δημοκρατίας. Ο ελληνικός λόγος είναι από τη φύση και τη δομή του δημοκρατικός. Ο Φρειδερίκος Έγκελς έλεγε ότι «Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν όλοι από τη φύση τους διαλεκτικοί». Η διαλεκτικότητα αυτή αποτυπώνεται στη γλώσσα μας, που είναι γι’ αυτό η πιο δημοκρατική γλώσσα της γης. Γι’ αυτό οι «Μπιγκ Μπράδερ» της εποχής έχουν αποφασίσει ότι πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί το μέλλον που μας ετοιμάζουν απαιτεί λιγότερη δημοκρατία. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο λόρδος Λοντόντερυ (Londonderry) είχε πει ότι η Ελλάς, για να καταστεί όσο γίνεται λιγότερο επικίνδυνη, πρέπει ο λαός της να γίνει μικρόψυχος σαν τους λαούς του Ινδοστάν (Βλ. Γ. Φιλάρετου:«Ξενοκρατία και βασιλεία εν Ελλάδι 1821-1897», σ. 116). Έναν αιώνα μετά κάποιος πνευματικός κληρονόμος του λόρδου Λοντόντερυ διακήρυξε μόλις έσβησε η φλόγα του Πολυτεχνείου, που ανέδειξε σαν πρώτιστο σύνθημα την εθνική ανεξαρτησία, ότι πρέπει να καταστραφούν οι βάσεις της κλασικής μας παιδείας, για να γίνουν έτσι οι Έλληνες πιο ευκολοκυβέρνητοι. Πραγματικά δύο χρόνια μετά το Πολυτεχνείο άρχισε η κατεδάφιση της κλασικής μας παιδείας, η διάβρωση και η συρρίκνωση της εθνικής μας γλώσσας. Σήμερα, 25 χρόνια μετά, νομίζω ότι ο σκοπός που έθεσε ο λόρδος Λοντόντερυ επετεύχθη. Εγίναμε ένας λαός που μισεί, που αποστρέφεται και απεχθάνεται τη γλώσσα του. Το όποιο αυριανό γλωσσικό πρόβλημα, που θα προκύψει, θα λυθεί με την προσθήκη ενός ακόμη αστερίσκου στην αμερικανική σημαία.

Μα τότε προς τί ο αγώνας για την ελληνική; Καθένας από μας, που σχηματίσαμε το σύλλογο «Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά», έχει τους λόγους του. Εγώ ως Λάκων μάχομαι, επειδή θέλω να θυμάμαι τις Θερμοπύλες. Κι όποιος θυμάται τις Θερμοπύλες, θυμάται όχι μόνο το Λεωνίδα, θυμάται και τον Εφιάλτη. Πολλοί γνωρίζουν πώς έπεσε ο Λεωνίδας, λίγοι όμως γνωρίζουν το τέλος του Εφιάλτη. «Έσσεται ήμαρ» λοιπόν. Θα έλθει κάποτε καιρός που τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση. Ας μη μας φοβίζει το πυκνό σκοτάδι, που μας ζώνει από παντού. Μετά από αυτό έρχεται η αυγή. Δεν θ’ αργήσει να φανεί καινούργιος ήλιος πάνω από τον ουρανό της Ελλάδας. Κι όλοι μαζί πρέπει να σηκώσουμε και να στηλώσουμε τούτο τον ήλιο και να τον κρατήσουμε πάνω από τα κεφάλια μας.

ΥΓ.

Μετά από την ανάγνωση της εισηγήσεως αυτής κάποιοι από τους ακροατές μου είπαν πως βρίσκουν τους φόβους μου υπερβολικούς, ότι δεν δικαιολογούν την τόση μου απαισιοδοξία, και μου συνέστησαν αισιοδοξία. Απάντησα ότι η αισιοδοξία δεν είναι θέμα γραμμής. Όπως έλεγε ο Άρης Αλεξάνδρου, υπάρχει ακόμη ισχυρή δόση «σταλινίνης» στο πνευματικό μας εποικοδόμημα. Επί Στάλιν ο πολύς Ζντάνωφ είχε επιβάλει την αισιοδοξία ως πολιτική γραμμή στη λογοτεχνία και την πνευματική ζωή. Για μένα η αισιοδοξία είναι έκφραση μοιρολατρίας. Το ότι ενδεχομένως τα πράγματα μπορούν μελλοντικά να έχουν καλύτερη έκβαση, αυτό δεν με υποχρεώνει να βλέπω με ροζ γυαλιά την υπάρχουσα κατάσταση και να την ωραιοποιώ. Προτιμώ να βλέπω το δυσάρεστο και να μάχομαι εναντίον του. Η αισιοδοξία είναι μάχη, έστω κι αν πρόκειται να χάσεις. Από την άποψη αυτή συμμερίζομαι απόλυτα τη γνώμη του Αντόνιο Γκράμσι: «Στην απαισιοδοξία της γνώσης αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης». Η δική μου αισιοδοξία είναι ο αγώνας μου.

Σημειώσεις:

1. Στα μαθηματικά ήλθαμε 28οι (τρίτοι από το τέλος!) και στις επιστήμες 25οι. Διώξαμε τ’ αρχαία με το πρόβλημα ότι θα αφιερωθούμε σε επωφελέστερες μαθήσεις και προκόψαμε!

2. Κρεολός είναι ο λευκός που γεννήθηκε από προγόνους Γάλλους, που εγκαταστάθηκαν πρώτοι στη Νέα Ορλεάνη και σε κάποια νησιά της Καραϊβικής. Κρεολή γλώσσα ονομάζεται στη γλωσσολογία η παρεφθαρμένη γλώσσα, η μικτή, που χρησιμοποιείται κυρίως στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ ανθρώπων που έχουν διαφορετικές μητρικές αλλά και περιορισμένο μορφωτικό επίπεδο. Αντί του όρου κρεολή χρησιμοποιείται και ο όρος Πίτζιν γλώσσα (πιθανώς από το αγγλικό business, που κατά την κινεζική προφορά έγινε pidgin. Γλώσσα Σινούκ είναι αυτή που σχηματίστηκε σε κάποιες περιοχές των αμερικανικών πολιτειών Ουάσιγτκον και Όρεγκον, από την ανάμιξη ινδιάνικων και αγγλικών λέξεων.

"" ο σωστός ηγέτης δεν ξεχωρίζει από τα εξωτερικά μεγαλεία, αλλά από την πολιτική αρετή "" Μέγας Βασίλειος

«..η προκοπή σας… να μη γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας» Ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα, τα 1838, στους νέους των Αθηνών.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΝΤΕΘΝΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ... Η ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΥΨΙΣΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ

Οι απειλές των «ισχυρών» της Ευρώπης κορυφώνονται, και η απειλή της παγκόσμιας διακυβέρνησης αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο με ταχύτατους ρυθμούς.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

υποψ. Δημοτικού Συμβούλου με την "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΘΗΝΑ"

Όπως έγκαιρα είχαμε τονίσει από τις στήλες του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ», η χώρα μας – με την ελληνική κυβέρνηση στο ρόλο του ύπουλου αβανταδόρου – χρησιμοποιήθηκε ως θέατρο πειραματικής εφαρμογής νέων πολιτικών οι οποίες αποσκοπούν στο να ανασυνθέσουν το χάρτη των πρακτικών της πολιτικής διαχείρισης παγκοσμίως.
Ήδη χθες, και με πρόσχημα την «ελληνική κρίση» - που τεχνηέντως βαφτίζουν «ελληνική» προκειμένου να αποκρύψουν τον πραγματικό της χαρακτήρα που είναι ΚΑΙ καπιταλιστικός ΚΑΙ απόλυτα διεφθαρμένος – οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, δηλαδή οι αχυράνθρωποι της Ευρώπης, ενέκριναν σχέδιο πολιτικής και οικονομικής υποταγής που το βάφτισαν «σχέδιο δράσης», το οποίο «κρίθηκε επιβεβλημένο ύστερα από την Ελληνική κρίση».

Το εγκριθέν σχέδιο είναι αυτό που ετοιμαζόταν υπό την εποπτεία του προέδρου της ΕΕ από την περασμένη άνοιξη προκειμένου να αυστηροποιήσει το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητος, αλλά δεν αφορά τις πρόσφατα εγερθείσες απαιτήσεις Γερμανίας και Γαλλίας...
Προβλέπει ενισχυμένη επιτήρηση των εθνικών οικονομικών επιλογών, καθώς και νέες κυρώσεις εναντίον των χωρών που είναι με το δημοσιονομικό τους έλλειμμα, επεμβαίνοντας πιο γρήγορα από ό,τι στο παρελθόν.
Για πρώτη φορά, οι κυρώσεις θα μπορούν να αποφασίζονται για προληπτικούς λόγους.
Έτσι εάν μία χώρα παρουσιάσει πολύ αυξητικές τάσεις στην υπέρβαση φερ' ειπείν του ευρωπαϊκού ορίου δημοσιονομικού ελλείμματος (3% του ΑΕΠ) θα κινδυνεύει εφεξής με κυρώσεις.
Κυρώσεις προβλέπονται επίσης, για πρώτη φορά, σε χώρες που όχι απλά εμφανίζουν χρέος άνω του το 60% του ΑΕΠ αλλά δεν δείχνουν και τάσεις ταχείας αποκλιμάκωσής του.
Η έκθεση που εγκρίθηκε αναφέρει επίσης πως οι χώρες της ΕΕ κρίνουν «απαραίτητη» τη δημιουργία ενός «μηχανισμού επίλυσης κρίσεων, κάτι που ουσιαστικά διαιωνίζει το Ταμείο Στήριξης των χωρών του ευρώ που δημιουργήθηκε την άνοιξη για την ελληνική περίπτωση.
Ωστόσο, απομένουν δύσκολες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους ευρωπαίους ηγέτες, καθώς η Γερμανία, με την υποστήριξη της Γαλλίας, θέτει ως προϋπόθεση για τη δημιουργία του Ταμείου μία αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας, για την οποία οι ηγέτες δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ:

Η ιστορία θα χρεώσει στα τσιράκια της παγκόσμιας διακυβέρνησης στην Ελλάδα και προσωπικά στον χειραγωγούμενο πρωθυπουργό, τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην απόπειρα εφαρμογής των γενικευμένων πολιτικών που αποσκοπούν στη χαλιναγώγηση των λαών και στην κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής αξιοπρέπειας.
Ο αδίστακτος και απόλυτα χειραγωγούμενος από τα μεγάλα συμφέροντα πρωθυπουργός, έκανε ακόμα ένα βήμα φαινομενικά αθώο πλην όμως ύπουλο και πισώπλατο σε βάρος της ίδιας του της χώρας.
Με τον τρόπο με τον οποίο εγκαινίασε μια ακόμα παρατεταμένη και ασαφή προεκλογική περίοδο, πέτυχε γι’ ακόμα μια φορά να ρίξει τη χώρα του στο πολιτικό και οικονομικό καναβάτσο.

Έτσι, τα spreads εκτινάχθηκαν και πάλι στα ύψη, πράγμα που σημαίνει πως συνεχίζεται ακάθεκτη η διαδικασία εξανεμισμού των οικονομικών αποκρυσταλλωμάτων της γενικευμένης λαϊκής δυστυχίας προς όφελος των τοκογλύφων δανειστών.
ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΑ» ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗ ΜΑΦΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ.

Ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε βολικά προσχήματα στα αφεντικά και εντολείς του, για μια ακόμα ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.
Έτσι, μέσα από την έκφραση της αντίθεσής τους στο ενδεχόμενο προκήρυξης γενικών εκλογών, φρόντισαν να θυμίσουν και πάλι ποιος είναι το «αφεντικό» και ποιος κυβερνά επί της ουσίας αυτόν τον τόπο.

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΑ» ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Αυτός είναι ο πρωθυπουργός - μαριονέτα.
Και αυτή είναι η κατάντια όλων ημών που τον ανεχόμαστε και δε τον στείλαμε ακόμη αδιάβαστο από κει που ήρθε.
Και το πολιτικό σύστημα??? Τι κάνει το πολιτικό σύστημα???
Ανέχεται με τον τρόπο του τον πρωθυπουργό της ντροπής και της εθνικής υποτέλειας.
Υποτίθεται ότι αντιπολιτεύεται, αλλά επί της ουσίας όχι μόνο ανέχεται, αλλά νομιμοποιεί μέσω της ακίνδυνης αντιπολίτευσής του, και κυρίως στηρίζει, τις γενικευμένες πολιτικές αλλαγές που σχεδιάζονται και υλοποιούνται από τους ισχυρούς της γης.
Έρμαιο σ αυτή την γραμμή πλεύσης και το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Όλη η Ευρώπη ξεσηκώνεται κι αυτό συνεχίζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.
Ακίνδυνο… πειθαρχημένο… ποδηγετημένο στο άρμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟ:

Όχι εκλογές λοιπόν. Αυτές κοστίζουν …και δε τις θέλει και η τρόικα.
Ξεσηκωμός…
Καθολικός ξεσηκωμός…
Ανατροπή των φαύλων και των προσκυνημένων…
Άμεση και παραδειγματική τιμωρία των πρωτεργατών αυτού του ολέθριου σχεδιασμού.

Η άλλη λύση είναι ο συμβιβασμός με το πιο ύπουλο παιχνίδι που έχει παιχτεί ποτέ σε βάρος του τόπου.
Αλλά αυτός ο συμβιβασμός θα οδηγήσει στην καταστροφή με μαθηματική ακρίβεια.

Αυτοί είναι αδίστακτοι… Εσύ Έλληνα πολίτη γιατί πρέπει να διστάσεις???

Αναρτήθηκε από ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Η αθλιότητα της τυχοδιωκτικής σκέψης… Μόνο αυτά ενόχλησαν το μεγάλο «αριστερό» με τις δεξιές τσέπες…

Μ. Θεοδωράκης : «Θα ιδρύσω κίνημα ανεξάρτητων πολιτών αν γίνουν εθνικές εκλογές»

Τελευταία ενημέρωση: 11:26 Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Φραστική επίθεση κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου εξαπέλυσε χθες το βράδυ ο Μίκης Θεοδωράκης, σε ομιλία του στον κύκλο συζητήσεων του Ιδρύματος Θεοχαράκη με συντονιστή το δημοσιογράφο Γιώργο Π. Μαλούχο.

Ο διεθνής Έλληνας συνθέτης, μεταξύ άλλων, ανακοίνωσε την απόφασή του να προχωρήσει στην ίδρυση ενός κινήματος ανεξάρτητων πολιτών εάν ο Γιώργος Παπανδρέου μετά τις εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης οδηγήσει τη χώρα και σε εθνικές εκλογές.

«Ο Γιώργος Παπανδρέου με τη διακαναλική συνέντευξή του, εκβιάζει τον ελληνικό λαό, ότι αν δεν ψηφίσουμε τους δικούς του, θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Σε αυτές τις συνθήκες οι εκλογές είναι θάνατος για την Ελλάδα, είμαστε σε διάλυση, θα σταματήσουν τα πάντα» δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ακόμη ανέφερε ότι έχει διαπιστώσει πως «αν κυβερνούσε ο Κώστας Καραμανλής, οι προοδευτικές και άλλες δυνάμεις της χώρας θα είχαν κάψει την Ελλάδα».Σημείωσε δε ότι "ο κόσμος δεν αντιδρά γιατί πιστεύει ότι ο δαίμονας στην Ελλάδα είναι η Δεξιά. Ότι όλα τα κακά προέρχονται από αυτήν".

Ακόμη επισήμανε πως οι αλλαγές που κάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ (όπως την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων) ήταν απαραίτητες να γίνουν.

"Είναι καρκινώματα τα οποία δημιουργήθηκαν επί Μεταξά και δεν έφυγαν ποτέ από πάνω μας. Όμως έπρεπε να γίνουν το '81 που το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωνε το 47 % και είχε μαζί του την Αριστερά και απέναντί του μία μουδιασμένη Δεξιά. Τώρα αυτές οι αλλαγές είναι εγχείρηση χωρίς αναισθητικό και λειτουργούν εναντίον του λαού."

"Πρέπει ν' αλλάξει την πολιτική του ο Γιώργος Παπανδρέου. Η πολιτική της τρόικα φέρνει μόνο δεινά και η επόμενη χρονιά θα είναι χειρότερη από τη φετινή" συμπλήρωσε ο ίδιος.

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου Γ. Μαλούχου για το κλίμα κατάθλιψης και ανασφάλειας που επικρατεί στη χώρα μας σήμερα και για την ποιότητα της δημοκρατίας στις μέρες μας, ο Μίκης Θεοδωράκης θεωρεί ότι "η σημερινή κατάσταση είναι το απόγειο μίας διαδικασίας που έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Από τον εμφύλιο και πέρα, η χώρα μας ζει κάτω από μία αμερικάνικη εξάρτηση. Οι Αμερικάνοι ήρθαν για να μείνουν".

Μιλώντας για τη χώρα και τον ελληνικό λαό τόνισε ότι "η Ελλάδα είχε μία ιδιαιτερότητα ανέκαθεν που την ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο: αγάπη για την ανεξαρτησία που καμιά φορά αγγίζει και τα όρια της αναρχίας, η οποία όμως είναι προτιμότερη από την δουλικότητα".

"Ο ελληνικός λαός είναι ένας ιός που δεν εξοντώνεται με τίποτα. Σήμερα όμως είναι διαλυμένος. Αν δεν ενωθεί δεν γίνεται τίποτα. Δεν υπάρχει λαός που να πηγαίνει αυθόρμητα μπροστά, πρέπει να έχει όραμα και μία ηγεσία που να τον εμπνέει".

Σε κάποιο σημείο της ομιλίας του ο κ. Θεοδωράκης δήλωσε ότι σήμερα ζει σε απόλυτη απομόνωση.

"Έχω φθάσει σε σημείο πλέον να θεωρώ την Ελλάδα φυσική μου πατρίδα, αλλά καλλιτεχνική πατρίδα να είναι για μένα η Γερμανία" είπε και πρόσθεσε: "Δεν έχω ένα χώρο σήμερα για να παίζω το Άξιον Εστί. Αν μπορούσα θα το έπαιζα κάθε εβδομάδα για να έρχεται ο κόσμος".

Αναφερόμενος στη νεολαία θεωρεί ότι αυτή πρέπει να βγει μπροστά και να πολεμήσει για μια χώρα ανεξάρτητη, δυναμική, που θα έχει τον δικό της πολιτισμό.

Ο συνθέτης σχολίασε και το ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης λέγοντας ότι "δεν είναι δυνατόν να έχουμε τόσους ραδιοφωνικούς σταθμούς και να μην παίζουν ένα κομμάτι του Χατζιδάκι ή του Ξαρχάκου σήμερα".

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 27-10-2010

Υ.Γ.

Απ’ το «Καραμανλή, σώσε με» στη μεταπολίτευση

έφτασε πάλι στην πρόθεση να σώσει τη χώρα.

Μάνα μου

Η προγιαγιά μου η Χρυσή, που δεν γνώρισα, έχασε τον μικρότερο γιο της, τον 19χρονο Παύλο, στο αλβανικό μέτωπο.

Ο ξάδερφός της, τον είδε να χάνεται δίπλα του κι όταν επέστρεψε απ’ το μέτωπο τρεις μήνες μετά στο χωριό, της παρέδωσε το κομμένο αριστερό χέρι του γιου της, που είχε γραπώσει με δύναμη το ύστατο προς την μάνα γράμμα.

Όταν αντίκρισε η προγιαγιά μου ο, τι είχε απομείνει από τον μικρό της Παύλο, έσυρε μια φωνή που λένε πως αντήχησε στα Αστερούσια όρη κι από τότε έχασε την ακοή της.

Το χέρι του γιου της, το έθαψε στο χώμα, δίπλα στο τζάκι της κουζίνας του σπιτιού της. Κι εκεί μετέφερε και το κρεβάτι της. Κι εκεί δίπλα ξεψύχησε την 28η Οκτωβρίου του 1982.

Το βράδυ της πρόθεσης της νεκρής προγιαγιάς, ο μεγαλύτερος της γιος, ο Λευτέρης, ξέθαψε το χέρι του μικρότερου αδερφού, κράτησε το γράμμα, τύλιξε το χέρι σε μια ολόπλεκτη λευκή μαξιλαροθήκη και το ακούμπησε δίπλα στο χέρι της νεκρής μητέρας.

Την επόμενη μέρα, μετά από 40 χρόνια διαβάστηκε για πρώτη φορά πάνω από τον ανοικτό τάφο της προγιαγιάς μου, το γράμμα το 19χρονου νεκρού της γιου, Παύλου.
Μάνα μου,

Μας ξεσηκώσαν οι πολιτικάντηδες μας εναντίον άλλων ανθρώπων που ναι κι αυτοί φτωχοί άνθρωποι όπως εμείς. Δεν κατέχω ίντα ναι αυτό το μίσος εναντίον άλλων ανθρώπων, αλλά μάνα μου μισώ όλους τους πολιτικούς. Έλληνες και Γερμανούς. Να πέψει ο Θεός να μας βρει όλους ζωντανούς άμα γυρίσω και τότες να ξεσηκωθούμε όλοι εναντίον όλων των πολιτικάντηδων που εβάλανε την χώρα στον πόλεμο και το μίσος. Ζήτω η πατρίδα. Σου φιλώ το χέρι.

Παυλής.

(Το γράμμα αυτό είναι αφιερωμένο στον διακαναλικό και διαδικτυακό πρωθυπουργό της Ελλάδας, κύριο Γιώργο Παπανδρέου και στην οικογένειά του. Επειδή πριν από την χούντα, υπήρξε κι ένας πόλεμος κατά τη διάρκεια του οποίου η οικογένεια Παπανδρέου δεν απώλεσε κάτι...)


από http://www.mediasoup.gr

Αφιερωμένο στους γιους μου...

Προσέξτε ποιοι μίλησαν χτές για το ΟΧΙ.
Είναι αυτοί που μιλάνε για το ΝΑΙ σήμερα.
Διαχρονικές πολιτικές κουράδες.

Καληνύχτα πατρίδα!

Βλέποντας την κατάσταση στην οποία έχει συρθεί η χώρα πήρα την απόφαση να σας στείλω μια επιστολή ίσως μια από τις χιλιάδες που πιθανόν να λαμβάνεται καθημερινά δια μέσου του ηλεκτρονικού σας ταχυδρομείου.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας περιγράφεται πλήρως με τους στίχους του Μάνου Ελευθερίου:

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες, παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί.

Δεν θα ανησυχούσα καθόλου αν η χρεοκοπία της χώρας ήταν μόνο υλική κι' απόρροια κακοδιαχείρισης.

Αλλά δυστυχώς συνοδεύεται με ηθική κατάπτωση.

Έχω την υποψία ότι η χώρα οδηγήθηκε εσκεμμένα στο ναδίρ από τη κρατούσα άρχουσα και διοικούσα τάξη, πράξη που αγγίζει τα όρια της προδοσίας ή κομψότερα του δωσιλογισμού και οι συνέπειες άρχισαν να γίνονται ορατές .

Ακόμη κι' αν δεν είναι έτσι κι' ότι έγινε , έγινε εξ αμελείας τότε συμπεραίνω ότι την χώρα...
κυβέρνησαν και διαχειρίστηκαν ανίκανοι ή βλάκες ή και τα δυο όπως και να έχει επικίνδυνοι ήταν για το δημόσιο βίο.

Πολλοί λένε ότι ένας λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζει , θα διαφωνήσω.

Ο ελληνικός λαός έχει τους ηγέτες τους οποίους έχει διαπαιδαγωγηθεί να αποδεχτεί ή του έχουν επιβληθεί με ένα ιδιότυπο καθεστώς αιχμαλωσίας.

Μικρότεροι των περιστάσεων κι' ανδρείκελα ξένων δυνάμεων το μόνο που κατάφεραν ήταν να οδηγήσουν στον εκμαυλισμό και στον εξανδραποδισμό τους πολίτες.

Έτσι λοιπόν ξεμείναμε από ηθικές δυνάμεις και πλέον η προδιαγεγραμμένη πορεία μας είναι ένα αναξιοπρεπές τέλος τίτλων για μια χώρα που γεννήθηκε από τα ιερά κόκαλα των Ελλήνων.

Είδα και οίδα αυτό το χρονικό διάστημα πως αντιλαμβάνονται οι ευρωπαίοι την εταιρική μας σχέση, μάλλον την έχουν μπερδέψει με τη σχέση υποτέλειας.

Οι ίδιοι εταίροι και σύμμαχοι έχουν μετατραπεί σε εισαγγελείς απαγγέλνοντας καθημερινά με περίσσιο ζήλο παντός είδους κατηγορίες ζητώντας την κεφαλή μας επί πίνακι..

Ίσως να είναι οι κατάλληλοι γι' αυτήν τη δουλειά εξ αιτίας της προϋπηρεσίας πολλών εξ αυτών ως αποικιοκράτες, κυνηγοί κεφαλών , συλλέκτες σκαλπ ή ως φουρνάρηδες στο Νταχάου.

Μάρτυρες κατηγορίας σ' αυτή τη στημένη δική οι παλιοί φοιτητές του Μάη του '68,η γενιά του πολυτεχνείου που στη νιότη τους δείχναν ότι θα γινόταν άλλοι αφού τα συνθήματα τους που σήμερα προσποιούνται ότι δεν θυμούνται, ήταν:

νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και θεσμός είναι ο λαός, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, ψωμί-παιδεία-ελευθερία.

Είναι αυτοί που σήμερα μας ζητάνε να βάλουμε πλάτη για να ικανοποιήσουμε ΔΝΤ και ΕΕ, κοινώς άλλοι πήδηξαν κι' άλλοι θα πρέπει να πληρώσουν.

Δυστυχώς όλοι αυτοί εξαργύρωσαν τους αγώνες τους στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ κατά τον Νίκο Άσημο, μετά τους πλάνεψε η dolce vita και τους σαγήνεψε η Κίρκη η οποία με το δέλεαρ της εξουσίας τους εξανδραπόδισε και μετέτρεψε αυτούς εις χοίρους ή ευγενέστερα σε golden boys.

Τώρα πια έχει πάρει φωτιά και καίγεται το σπίτι του γείτονα και δεν ξερώ τι να κάνω, να πάω να τον συνδράμω στην μάταια προσπάθεια του για κατάσβεση ή να εκκενώσω και να εγκαταλείψω το δικό μου που σίγουρα θα καεί κι' αυτό?

Οι επιστολές Μίκη Θεοδωράκη τους τελευταίους μήνες οδήγησαν στην κατάρρευση των σοφισμάτων των ντόπιων εκφραστών της νεοταξικής λαίλαπας που ως καρκίνωμα έχει απλωθεί και σφιγκταγκαλιάσει νευραλγικούς τομείς του κράτους και της κοινωνίας.

Οι κερκόπορτες έχουν ανοίξει διάπλατα και ίσως είναι αργά αφού ο εχθρός είναι εντός των τοίχων ή κομψότερα ως επισκέπτης φιλοξενούμενος μας επιτηρεί.

Δεν ξέρω αν υπάρξει Νέμεσις και δίκη παρόμοια με τη δίκη σύμβολο των εξ, το μόνο που αναρωτιέμαι μέχρι που τα ενύπνια του ελληνικού λαού?

Ευελπιστώ ότι σύντομα θα υπάρξει ένας σεισμός και ο μεν λαός θα αφυπνιστεί οι δε ετοιμόρροποι θα καταρρεύσουν έστω κι' αν τα ερείπια καταπλακώσουν και μένα.

Περίμενα πως κάποιοι λεβέντες θα εροβόλαγαν να διαμαρτυρηθούν και θα τους καμάρωνε η γειτονιά στα παραθύρια.

Περίμενα μια Αντιγόνη να αψηφήσει τον Κρέοντα και όπου να 'ναι να σημάνει τις καμπάνες.

Περίμενα έναν ταγό να ορθώσει το ανάστημα του όπως ο αείμνηστος Τάσσος και να μας καλέσει να υπερασπιστούμε την ιστορία μας, την τιμή και την αξιοπρέπεια μας, να μας παροτρύνει ευθαρσώς να μην συμμορφωθούμε με τας υποδείξεις των ισχυρών της γης.

Αντί γι' αυτά μια βουβαμάρα, μια νεκρική σιγή, μόνο κάπου στο βάθος κάτι αψιμαχίες και λίγες φωνές διαμαρτυρίας σαν επιθανάτιος ρόγχος.

Φοβάμαι, φοβάμαι αυτή την απονευρωμένη κοινωνία.

Φοβάμαι, φοβάμαι αυτόν τον ασπόνδυλο πια λαό.

Φοβάμαι, φοβάμαι γιατί δειλοί μοιραίοι κι' άβουλοι αντάμα περιμένουμε το αναπόφευκτο.

Και ο φόβος αυτός μεγαλώνει ακόμα περισσότερο γιατί αν κάτι θα ταράξει τα νερά δεν θα είναι ένα βότσαλο στη λίμνη αλλά μια εθνική τραγωδία.

Καληνύχτα πατρίδα!



Μετά τιμής ,

ένας απλός, φοβισμένος, μελαγχολικός ,

πολίτης.

Αναρτήθηκε από Νεόπτωχος, στο Volos.gr

Χωρίς λόγια, από το ΠΟΝΤΙΚΙ.

Πώς να αλλάξουμε τη ρότα;

Tου Χρήστου Γιανναρά

Σε ποια χέρια βρίσκεται η χρεοκοπημένη οικονομία της χώρας, ποιος διαχειρίζεται την ελπίδα ανάκαμψης, την προσπάθεια εξόδου από τη δεδομένη, μη διακηρυγμένη πτώχευση; Η τηλεοπτική εμφάνιση του υπουργού Οικονομίας, τη Δευτέρα 11 Οκτωβρίου στους «Νέους Φακέλους», έθετε το ερώτημα με αγχώδη ένταση.
Εικόνα αιφνιδιασμένου μαθητή σε προφορική εξέταση, πολύ μέτριου μαθητή. Που χάνει τα λόγια του, απαντάει άλλα αντ’ άλλων. Ταραγμένος, κομπιάζοντας, ενοχλημένος που εκτίθεται δημόσια. Ανίκανος έστω να υπεκφύγει, να αποφύγει με ετοιμόλογη δεξιότητα την αποκάλυψη των αδυναμιών του.
Εικόνα, περισσότερο, μικρομεσαίου κομματικού στελέχους σε επαρχιακή (πολύ επαρχιακή) οργάνωση «βάσης». Και επιστράτευε ύφος υπουργικής αυτονόητης υπεροχής, σε κωμική αντίθεση προς τη χαλαρή, ήρεμη βεβαιότητα των διάσημων στον διεθνή στίβο συνομιλητών του. Δεν καταλάβαινε ότι έτσι ανέδειχνε απροκάλυπτα συμπλεγματική τη συμπεριφορά του.

Εικόνα, προπαντός, θλιβερής ανθρώπινης αλλοτρίωσης: Άτομο καταξιωμένο με δημόσιες ευθύνες, τιμές, προβολή, όμως ανίκανο να συζητήσει πρόβλημα, να παραδεχθεί πρόβλημα, να αποπαγιδευτεί από τη μονότροπη κομματική απολογητική.

Αδύνατο να αναμετρηθεί με ερωτήματα, να συγκροτήσει επιχείρημα, να τεκμηριώσει τον λόγο του. Πάλευε σπασμωδικά μόνο να υπερασπίσει την κυβέρνηση με παιδαριώδεις γενικολογίες, επαναλήψεις, πάλι και πάλι, λαϊκίστικων στερεοτύπων: «Έχουμε κάνει βήματα, δεν έχουν γίνει όλα». Και την ευθύνη για όλα, ολόκληρη, την έχουν οι κομματικοί του αντίπαλοι.

Απέναντί του τα δύο σαΐνια, οι Αμερικανοί οικονομολόγοι – άκρως διακριτικοί στην ευγενική τους συγκατάβαση γι’ αυτόν τον υπουργό Οικονομικών που έμοιαζε να σκέπτεται με κασέτα παραταξιακής πειθαρχίας. Ίσως να είχαν υποθέσει ότι η συζήτηση με στέλεχος κόμματος «σοσιαλιστικού» θα τους στρίμωχνε σε απαιτήσεις για προτεραιότητες κοινωνικού κράτους, σχέσεων κοινωνίας, στόχων κοινωνικής συνοχής. Ενώ αυτός, αξιολύπητος, χτυπιόταν για να αποδείξει ότι η κυβέρνησή του είναι συνεπέστατα πειθαρχημένη στις εντολές των επιτρόπων της «ελεύθερης αγοράς». Η φυσιογνωμική έκφραση των συνομιλητών του πρόδιδε, μαζί με τη συγκατάβαση, και απορία: Πειθαρχικότερον υπήκοο και θιασώστη του αχαλίνωτου καπιταλισμού από αυτόν τον «σοσιαλιστή» υπουργό, δύσκολα θα μπορούσαν να φανταστούν.

Σίγουρα, ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό ψηφοφόρων στην Ελλάδα δεν αντιλαμβάνεται ούτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια του πρωτόπειρου υπουργού Οικονομικών ούτε την αντίφαση κόμματος «σοσιαλιστικού» να ασκεί πολιτική αχαλίνωτου καπιταλισμού. Καταπίνουν οι ψηφοφόροι απερίσκεπτα τη δικαιολογία ότι «δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, μια χρεοκοπημένη χώρα, έρμαιο των δανειστών της, είναι αναπότρεπτα υπόδουλη στους όρους που επιβάλλει το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα».

Σαθρή η δικαιολογία. Δεν χρεοκόπησε η χώρα από το κόστος του κοινωνικού κράτους, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», όπως θέλει να υποκρίνεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η χώρα πνίγηκε στον υπέρμετρο δανεισμό που αποτόλμησαν αμοραλιστές πολιτικοί, για να εξαγοράσουν με εξωφρενικές παροχές και διορισμούς την ψήφο των πολιτών, την κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Το κράτος πτώχευσε, γιατί η οικονομία του καταληστεύθηκε διαδοχικά από το πράσινο, το γαλάζιο, πάλι από το πράσινο και πάλι από το γαλάζιο κομματικό κράτος. Αν το «σοσιαλιστικό» κόμμα ήθελε να πάψει να εμπαίζει την ελληνική κοινωνία με τον τίτλο του, μπορούσε να αποστασιοποιηθεί τίμια από την κλεπτοκρατία: Να διαλύσει το πράσινο κομματικό κράτος, το παρακράτος των πρασινοφρουρών και να ξαναστήσει στη χώρα θεσμούς κοινωνικού κράτους.

Να θεσμοθετήσει χωρισμό του κράτους από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, να αυτονομηθεί η κρατική λειτουργία από την κομματική ιδιοτέλεια, να εφαρμόζουν οι κρατικοί λειτουργοί το ξεχωριστό κάθε κυβέρνησης πολιτικό πρόγραμμα, αλλά για να υπηρετήσουν την κοινωνία, όχι την επανεκλογή του κυβερνώντος κόμματος. Και αυτή η (αυτονόητη στη δημοκρατία) κοινωνικοποίηση του κράτους να εξασφαλιστεί με θεσμικές εγγυήσεις αξιοκρατίας, καταξίωσης της ανθρώπινης ποιότητας, της δημιουργικότητας, της άμιλλας.

Ποιος εμπόδισε το «σοσιαλιστικό» κόμμα να είναι συνεπές με τις επαγγελίες του τίτλου του; Ποιος εμπόδισε το αντίπαλο στη διεκδίκηση της εξουσίας κόμμα να φιλοδοξήσει ταυτότητα και επωνυμία κόμματος «λαϊκού»; Η χρεοκοπία και ο διεθνής εξευτελισμός της Ελλάδας σήμερα έχει μία και μοναδική αιτία, ολοφάνερη και αδιαμφισβήτητη: την υποκατάσταση του κράτους από το κομματικό κράτος, την υποταγή της κοινωνίας στον ζυγό της κομματοκρατίας.

Αναπόφευκτα τραυλίζει ή γενικολογεί ανόητα ο υπουργός Οικονομίας αντιμέτωπος με τα ερωτήματα του Αλέξη Παπαχελά. «Πώς ξαναβάζουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης»; Μα είναι περισσότερο από φανερό ότι τον υπουργό Οικονομίας και τον προκλητικής ανεπάρκειας πρωθυπουργό του δεν τους ενδιαφέρει η χώρα και η επανεύρεση αναπτυξιακής δυναμικής. Το μόνο που τους κόφτει είναι να περισώσουν αταλάντευτη, ακόμα και μέσα στην καταστροφή, την κομματοκρατία, να κερδίσει χρόνο εξουσίας η συντεχνία τους. Η καταιγιστική κενολογία προπαγάνδας, η μικρονοϊκή αυθυπεράσπιση που ακατάπαυστα αναμηρυκάζουν (από τα κατακίτρινης δημοσιογραφίας κρατικά κανάλια) αυτό βεβαιώνει.

Για να βάλουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης πρέπει να υπάρχει κράτος που να λειτουργεί. Για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να παταχθεί θεσμικά ο βιασμός του κοινωνικού σώματος από τον ασύδοτο συνδικαλισμό. Και τότε να οργανωθεί τεκμηριωμένα απροκατάληπτη αξιολογική κρίση της δημοσιοϋπαλληλίας. Με απολύσεις των περιττών, των ανίκανων, των φαύλων. Αλλά και επιτελικά σχεδιασμένη, με καθολική κοινωνική συνέγερση συντονισμένη, τη θετική, αναπτυξιακή απορρόφηση του σοκ των απολύσεων. Υπάρχουν στρατηγικές για τέτοια απορρόφηση, υπάρχουν και μυαλά για να τις οργανώσουν. Η ανασύνταξη του κράτους είναι αντιφατικό να επιδιωχθεί με άγονες θυσίες, με ευνουχισμό της δημιουργικότητας πλήθους ανθρώπων.

Επειδή τα κόμματα ταύτισαν τον διορισμό με το ρουσφέτι, ταυτίστηκε και η απόλυση με τον διωγμό, την τιμωρία. Αλλά το να λειτουργήσει παραγωγικά το κράτος με σωστή στελέχωση θα είναι για όλους μέγα καλό, ζωτική κοινωνική κατάκτηση. Και αυτή την κατάκτηση είναι αδύνατο να την καταλάβουν, να τη σχεδιάσουν, να την πραγματοποιήσουν τα κόμματα του σημερινού φαύλου πολιτικού συστήματος.

Λύση που να απελευθερώνει τη χώρα από την κομματοκρατία, δηλαδή την τυραννία και την υπανάπτυξη, μπορούμε να βρούμε; Κάποτε απειλή για τη δημοκρατία ήταν η αυθαιρεσία του λοχία. Τώρα την κατάλυση της δημοκρατίας τη σαρκώνουν τα κόμματα. Ποια είναι η λύση;

http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/10/blog-post_8239.html

Ο Yuri Alexandrovich Bezmenov, γιος υψηλόβαθμου σοβιετικού αξιωματικού γεννήθηκε το 1939 στην Μόσχα.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Novosti Press και ως πράκτορας στην KGB (Κα Γκε Μπε) αλλά και στο Κεντρικό Κομμουνιστικό Συμβούλιο τα χρόνια της Σοβιετικής Ενώσεως. Ειδικότητα του ήταν η προπαγάνδα.

Λόγω διαφωνίας του με το σοβιετικό καθεστώς, τον Φεβρουάριο του 1970 διέφυγε στη Δύση και μάλιστα από την Αθήνα όπου είχε έρθει ως τουρίστας. Μετά την παραχώρηση ασύλου από την πρεσβεία των ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα αυτή,

Σε συνέντευξη που έδωσε το 1985 όπως θα δείτε στο βίντεο, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαφωτιστική ανάλυση των τεχνικών προπαγάνδας που εφάρμοζαν οι σοβιετικοί από την εποχή που υπηρετούσε. Τεχνικές που μέσα από την συνέντευξη, προκύπτει ως οφθαλμοφανές ότι έχουν εφαρμοστεί κατά γράμμα και για την πολύχρονη προετοιμασία της δικής μας κρίσης.

Σκοπός των σοβιετικών κατά τον πράκτορα, ήταν η οικονομική αποσταθεροποίηση της χώρας (ΗΠΑ) και όπως βγαίνει από συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση, προφανώς μέσα από τα ίδια σκοτεινά και υπερεθνικά κέντρα αθέατης εξουσίας που την εφήρμοσαν και στην περίπτωση της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Μερικά χαρακτηριστικά σημεία της συνέντευξης, αναφορικά με την τεχνική αυτή του ψυχολογικού πολέμου μέσω χειρισμού των συνειδήσεων, που οι σοβιετικοί έχουν ονομάσει προπαγάνδα :

· Η κύρια δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών καλύπτει μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία την οποία ονομάζουν ιδεολογική υπονόμευση.

· Βασικός στόχος της είναι ο ‘εχθρικός’ πληθυσμός να αλλάξει την αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε κανείς να μην μπορεί να βγάλει λογικά συμπεράσματαγια να προστατεύσει τον εαυτό του, τους δικούς του και την χώρα του

· Πρόκειται για μια πολύ αργή διαδικασία πλύσης εγκεφάλου την οποία χωρίζουν σε 4 στάδια :

Το 1^ο από αυτά λέγεται ‘υπονόμευση του ηθικού’ και διαρκεί 15 με 20 χρόνια ! Αυτό θεωρήθηκε το ελάχιστο απαιτούμενο διάστημα για να εκπαιδευθεί μια τουλάχιστον γενιά μαθητών ώστε να στραφεί εναντίον της επικρατούσας τοπικής νοοτροπίας και ιδεολογίας.

Μετά την εν λόγω υπονόμευση, το άτομο δεν επηρεάζεται πλέον από την επαφή με γεγονότα που αφορούν πραγματικές
καταστάσεις. Καθίσταται ανίκανο να διακρίνει την πραγματική πληροφορία, έστω και μετά από καταιγισμό αυθεντικών
αποδείξεων και ντοκουμέντων, σε φωτογραφίες ή βίντεο.

Το 2^ο στάδιο λέγεται ‘Αποσταθεροποίηση’ και διαρκεί 2 με 5 χρόνια. Εδώ ο στόχος είναι η Οικονομία, οι Διεθνείς Σχέσεις και τα Αμυντικά Συστήματα. Στο στάδιο αυτό, η αποσταθεροποίηση επέρχεται μέσα από την επιρροή και την επίδραση των
Μαρξιστικών – Λενινιστικών θεωριών της τότε ΕΣΣΔ (εν προκειμένω αναφέρεται στις ΗΠΑ ως στόχο !)
Το 3^ο στάδιο είναι η Κρίση η οποία επέρχεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. (αναφέρεται στις ΗΠΑ του 1985 όπου η κρίση επήλθε μέσα σε 6 μόλις εβδομάδες) !

Το 4^ο στάδιο λέγεται ‘Εξομάλυνση’ με απροσδιόριστη διάρκεια, όπου επιβάλλονται δυσβάστακτα και καταδυναστευτικά μέτρα με σκοπό την δήθεν επαναφορά στο κανονικό επίπεδο ποιότητας ζωής, αλλά με πραγματικό στόχο την απόλυτη οικονομική υποδούλωση.

Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι η συνέντευξη αυτή, αν και δίδεται πριν από 25 ολόκληρα χρόνια, μοιάζει να αναφέρεται σε καταστάσεις πολύ πρόσφατες για μας τους Έλληνες και οπωσδήποτε πανομοιότυπες με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας.

Επίσης ενδιαφέρον έχει στο τέλος της συνέντευξης, όπου ο πρώην πράκτορας επισημαίνει πως όλοι αυτοί οι φορείς των αριστερών ιδεολογιών στις ΗΠΑ, των ανθρωπιστικών ιδεών του πανεπιστημιακού κατεστημένου και οι ‘προστάτες’ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μια τέτοια διαδικασία, καθίστανται ακούσια όργανα της υπονόμευσης που αναφέρεται στο 1^ο στάδιο, (έπαιξαν άθελα τους δηλαδή το παιχνίδι των σοβιετικών), με μοναδικό σκοπό από πλευράς του ‘επιτιθεμένου’ την αποσταθεροποίηση του κράτους των ΗΠΑ.

Αν και ο επηρεασμός ενός αποσκιρτήσαντος κατασκόπου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος -με ότι αυτό συνεπάγεται-, μοναδική για μας σημασία έχει η επαλήθευση των λεγομένων του σε κάθε σημείο, σε σχέση με τα τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας σήμερα.
Εκτός των ποικίλων άλλων παραλληλισμών με την δική μας Κρίση, οι ομοιότητες με την ασύμμετρη ‘ανθρωπιστική’ υστερία υπέρ των λαθρομεταναστών είναι κάτι παραπάνω από προφανείς.

Κ.Σ.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

http://www.youtube.com/watch?v=t-GbY_IYDN8&feature=player_embedded

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ, ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΒΡΑΧΟ - ΑΠΟ "ΘΕΣΠΙΑΚΑ BLOG"

«Σύγχρονο» Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού... κλπ κλπ κλπ...

Αναρτήθηκε από Θεσπιακά

Αφιερωμένο στο φίλο τον Τάσο

Απέχω

Αναρτήθηκε από Simple Man

Δεν θα πάρω με την σειρά τα ψηφοδέλτια, ούτε θα περιμένω στην ουρά, ούτε θα παραδώσω την ταυτότητά μου να εγγραφούν σωστά τα στοιχεία μου για το εκλογικό μου «δικαίωμα». Αρνούμαι. Και ναι, αυτή την φορά δεν το κάνω με κανένα ίχνος ενοχής.

Αυτή την φορά δεν θα μπω στο παραβάν, ούτε θα κλειστώ στο σπίτι εκείνη την Κυριακή. Αντιθέτως θα βάλω την πανοπλία της συνείδησης και θα βγω στα καφενεία που συναθροίζονται υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που θεωρούν ότι η άθλια ύπαρξή τους πήρε βαρύτητα λόγω της ανάγκης του κάθε καημένου επικεφαλής να κλείσει ψηφοδέλτιο, και θα φτύσω. Όπλα δεν έχω για να τους πολεμήσω αλλά ούτε το δικαίωμα να τους απαγορεύσω την κάθοδο τους στην πολιτική, έχοντας όλοι τους κατά αυτόν τον τρόπο, υπογράψει συμβόλαιο με την κατοχική κυβέρνηση της χώρας. Μπορώ όμως να τους φτύσω στα μούτρα γιατί αυτή την φορά η συμμετοχή τους και μόνο σε εκλογές που έχουν αποφασιστεί από τους κουμανταδόρους της Κρίσης συγκρίνεται μόνο με την συμμετοχή στην Κατοχική Κυβέρνηση των Ναζιστών.

Το παραμυθάκι των μικρών κομμάτων, του λευκού και του άκυρου, ας το πουλήσουν στον όχλο που θεωρεί ότι θα κάνει την επανάστασή του ρίχνοντας στην κάλπη την αρνητική του ψήφο. Η ιδέα και μόνο ότι τα καταστατικά ψηφοφορίας θα τα βρει η γενιά του 2045 και θα δει τις υπογραφές εκατομμυρίων Ελλήνων ψηφοφόρων να συνωμοτούν ψηφίζοντας ο,τιδήποτε εναντίον της ίδιας τους της χώρας, κάνει το αίμα να παγώνει.

Το δικαίωμα του εκλέγειν ανήκει σε μία χώρα ελεύθερη. Σε μία χώρα σκλαβωμένη είναι αποδοχή της κατάστασης και διαιώνιση της σκλαβιάς με τις ευχές του όχλου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από οποιονδήποτε θέλει να λέγεται ελεύθερος και ευσυνείδητος άνθρωπος. Οι διαχωριστικές γραμμές δεξιών-αριστερών, κεντρώων-οικολόγων, ακροδεξιών και απολιτίκ, έχουν σβηστεί παντελώς- και τυπικά- ένα χρόνο πριν. Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το προδοτικό για την χώρα πισώπλατο χτύπημα που λέγεται «εκλογές του Νοεμβρίου» και για τις όποιες θα ακολουθήσουν σε υπό κατοχή συνθήκες, δηλώνουν τις ευχαριστίες τους για τα όσα δεινά έχει τραβήξει αυτός ο τόπος και για τα χειρότερα που θα έρθουν μετεκλογικά. Η ψήφος αυτή την φορά μοιάζει με την σφαίρα που θα ρίξει ο κάθε νομοταγής ψηφοφόρος στο ήδη νομίμως πληγωμένο κορμί της Ελλάδας.

Όσο για το ερώτημα: «Θα αλλάξει κάτι με την αποχή;», που λέγεται ελαφρά τη καρδία από ραγιάδες απαίδευτους, η απάντηση είναι: «Η αποχή είναι η ψήφος υπέρ της Ελλάδας». Και αυτή η χώρα δεν χώρεσε ποτέ σε παραβάν, ούτε σε κάλπη, ούτε στο όνομα του κάθε υποτακτικού που κορδώνεται για την υποψηφιότητά του. Δεν διεκδικείται με εξουσία σε όσα παζάρια της Δημοκρατίας κι αν την έχουν σύρει. Δεν μπαίνει, που να πάρει, σε ποσοστά κομμάτων. Ή την έχεις 100% στο αίμα σου ή δεν την έχεις καθόλου.

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Βαριέμαι απόψε…

Κοιτάτε τη δυναστεία και ουρλιάστε, μαλάκες:

- Έχουμε δημοκρατία!