Αφιερωμένο στο φίλο τον Τάσο

Απέχω

Αναρτήθηκε από Simple Man

Δεν θα πάρω με την σειρά τα ψηφοδέλτια, ούτε θα περιμένω στην ουρά, ούτε θα παραδώσω την ταυτότητά μου να εγγραφούν σωστά τα στοιχεία μου για το εκλογικό μου «δικαίωμα». Αρνούμαι. Και ναι, αυτή την φορά δεν το κάνω με κανένα ίχνος ενοχής.

Αυτή την φορά δεν θα μπω στο παραβάν, ούτε θα κλειστώ στο σπίτι εκείνη την Κυριακή. Αντιθέτως θα βάλω την πανοπλία της συνείδησης και θα βγω στα καφενεία που συναθροίζονται υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που θεωρούν ότι η άθλια ύπαρξή τους πήρε βαρύτητα λόγω της ανάγκης του κάθε καημένου επικεφαλής να κλείσει ψηφοδέλτιο, και θα φτύσω. Όπλα δεν έχω για να τους πολεμήσω αλλά ούτε το δικαίωμα να τους απαγορεύσω την κάθοδο τους στην πολιτική, έχοντας όλοι τους κατά αυτόν τον τρόπο, υπογράψει συμβόλαιο με την κατοχική κυβέρνηση της χώρας. Μπορώ όμως να τους φτύσω στα μούτρα γιατί αυτή την φορά η συμμετοχή τους και μόνο σε εκλογές που έχουν αποφασιστεί από τους κουμανταδόρους της Κρίσης συγκρίνεται μόνο με την συμμετοχή στην Κατοχική Κυβέρνηση των Ναζιστών.

Το παραμυθάκι των μικρών κομμάτων, του λευκού και του άκυρου, ας το πουλήσουν στον όχλο που θεωρεί ότι θα κάνει την επανάστασή του ρίχνοντας στην κάλπη την αρνητική του ψήφο. Η ιδέα και μόνο ότι τα καταστατικά ψηφοφορίας θα τα βρει η γενιά του 2045 και θα δει τις υπογραφές εκατομμυρίων Ελλήνων ψηφοφόρων να συνωμοτούν ψηφίζοντας ο,τιδήποτε εναντίον της ίδιας τους της χώρας, κάνει το αίμα να παγώνει.

Το δικαίωμα του εκλέγειν ανήκει σε μία χώρα ελεύθερη. Σε μία χώρα σκλαβωμένη είναι αποδοχή της κατάστασης και διαιώνιση της σκλαβιάς με τις ευχές του όχλου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από οποιονδήποτε θέλει να λέγεται ελεύθερος και ευσυνείδητος άνθρωπος. Οι διαχωριστικές γραμμές δεξιών-αριστερών, κεντρώων-οικολόγων, ακροδεξιών και απολιτίκ, έχουν σβηστεί παντελώς- και τυπικά- ένα χρόνο πριν. Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το προδοτικό για την χώρα πισώπλατο χτύπημα που λέγεται «εκλογές του Νοεμβρίου» και για τις όποιες θα ακολουθήσουν σε υπό κατοχή συνθήκες, δηλώνουν τις ευχαριστίες τους για τα όσα δεινά έχει τραβήξει αυτός ο τόπος και για τα χειρότερα που θα έρθουν μετεκλογικά. Η ψήφος αυτή την φορά μοιάζει με την σφαίρα που θα ρίξει ο κάθε νομοταγής ψηφοφόρος στο ήδη νομίμως πληγωμένο κορμί της Ελλάδας.

Όσο για το ερώτημα: «Θα αλλάξει κάτι με την αποχή;», που λέγεται ελαφρά τη καρδία από ραγιάδες απαίδευτους, η απάντηση είναι: «Η αποχή είναι η ψήφος υπέρ της Ελλάδας». Και αυτή η χώρα δεν χώρεσε ποτέ σε παραβάν, ούτε σε κάλπη, ούτε στο όνομα του κάθε υποτακτικού που κορδώνεται για την υποψηφιότητά του. Δεν διεκδικείται με εξουσία σε όσα παζάρια της Δημοκρατίας κι αν την έχουν σύρει. Δεν μπαίνει, που να πάρει, σε ποσοστά κομμάτων. Ή την έχεις 100% στο αίμα σου ή δεν την έχεις καθόλου.

Αναρτήθηκε από ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Βαριέμαι απόψε…

Κοιτάτε τη δυναστεία και ουρλιάστε, μαλάκες:

- Έχουμε δημοκρατία!

Ποιος είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ο Γιώργος Παπανδρέου;

Καταγωγή

Ο μικρός Jeffrey γεννήθηκε στην Αμερική το στις 16 Ιουνίου 1952 στο Saint Paul της Μινεσότα των ΗΠΑ.

Κατάγεται από πατέρα Ελληνο-Πολωνό τον
Ανδρέα Παπανδρέου-Mineiko (με εβραϊκή καταγωγή) και μάνα την Margaret Chant κάτοικο Αμερικής με παππού τον Douglas Chant και στέλεχος των Ιεχωβάδων στις ΗΠΑ και γιαγιά Εβραία.

Το όνομα του

Το πραγματικό πλήρες όνομα του είναι Jeffrey Mineiko - Papandreou αλλά για ενσυντομία των φωνάζουν ΓΑΠ ή GAP (αγγλιστί) (μιάς και έτσι έγραφε το όνομα του στα email που αντάλλαζε με την μητέρα του)

Σε ένα βιβλίο του Γιώργου Λακόπουλου "Του μιλάνε τα κύματα...Ο Ανδρέας Παπανδρέου πριν μπει στην πολιτική", (εκδόσεις Καστανιώτη, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνη του 2008,στις σελίδες 124-125) διαβάζουμε τα εξής :

-Το 1959, που είχε μετακομίσει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Γεώργιος Παπανδρέου φώναξε ένα πρωί τον ιερέα της ενορίας της Εκάλης και βαφτίστηκαν και τα τέσσερα αδέρφια ορθόδοξοι χριστιανοί. Ο Γιώργος, που μέχρι τότε τον φώναζαν Τζέφρι, πήρε και επισήμως το όνομα του παππού του, με ανάδοχο τον καθηγητή Γιώργο Λιανόπουλο - φίλο του Ανδρέα από την Αμερική και υφυπουργό του Καραμανλή στη Μεταπολίτευση. Τον μικρότερο, τον Ανδρέα, τον βάφτισε ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτή η τελετή κρατήθηκε σαν οικογενειακό μυστικό και από μια άποψη ήταν. Έγινε κυρίως για το χατίρι του Γέρου"

-Σημείωση

Ακριβής ημερομηνία και ενορία στην οποία βαφτίστηκε ο Jeffrey δεν υπάρχει..

Πολύς κόσμος αμφισβητεί ότι έχει πράγματι βαφτιστεί , λόγω του ότι ό άλλος του παππούς, ο Douglas Chant, ήταν στέλεχος των Ιεχωβάδων των ΗΠΑ, και επειδή διαδιδόταν παλιότερα μια άλλη διαφορετική ιστοριούλα περί βαπτίσεώς του στις ΗΠΑ από τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο , αλλά και διότι υπάρχει και η φήμη ότι στο Αμερικανικό Κολλέγιο είχε δηλώσει προτεστάντης, και επειδή ποτέ άλλοτε δεν έχει δημοσιευτεί κάτι για το γεγονός της βάπτισης, ούτε φωτογραφίες απ' αυτήν.

-Σημείωση 2

Είχε δικαστικές διαμάχες με την Λιάνα Κανέλλη βουλευτή του ΚΚΕ για το ότι δεν χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα...

Σπουδές

Σπούδασε κοινωνιολογία στο Amherst College στη Μασαχουσέτη (Massachusetts), ΗΠΑ, την περίοδο 1970-1975, πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην κοινωνιολογία της ανάπτυξης στο London School of Economics, Ηνωμένο Βασίλειο (1975-1977). Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Στοκχόλμη και παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στο Κέντρο Διεθνών Σχέσεων στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου συμμαθητής του ήταν ο Αντώνης Σαμαράς πρώην αποστάτης της Νέας Δημοκρατίας και σήμερα Πρόεδρος της.

Θέσεις στην Ελληνική Πολιτική σκηνή

Βουλευτικές θητείες

• Βουλευτής Αχαΐας (1981-1996)
• Βουλευτής Α' Αθήνας (1996-2004)
• Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2004-Σεπτ. 2007)
• Βουλευτής Αχαΐας (Σεπτ. 2007 - Οκτ. 2009)
• Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής (Οκτ. 2009 - Σήμερα)

Υπουργικές θητείες

• Υφυπουργός Πολιτισμού (Ιούλιος 1985 - Φεβρουάριος 1987)
• Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1988 - 1989)
• Υφυπουργός Εξωτερικών (Οκτώβριος 1993 - Ιούλιος 1994)
• Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ιούλιος 1994 - Σεπτέμβριος 1996)
• Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (Σεπτέμβριος 1996 - Φεβρουάριος 1999)
• Υπουργός Εξωτερικών (Φεβρουάριος 1999 - Φεβρουάριος 2004, Οκτώβριος 2009 - σήμερα)

Το χρονικό του ψέματος και της προδοσίας

Ο Jeffrey Papandreou είναι μέλος και έχει συμμετάσχει πάρα πολλές φορές στην ζωή του στις συνεδριάσεις της Λέσχης Bilderberg, ανά τον κόσμο.

Η τελευταία φορά που συμμετείχε ήταν στην Bilderberg που έγινε στο Καβούρι της Αττικής το 2009 πριν αναλάβει πρωθυπουργός όπου εκεί πήρε το χρίσμα για να πάρει το τιμόνι της Ελλάδας.

Σημείωση

Τα σχέδια της Bilderberg για την Ελλάδα είναι και το ΠΑΣΟΚ επιβάλει:

-Αφελληνισμός

-Καταστροφή της παιδείας(ήδη το κάνει η Διαμαντοπούλου που είναι μέλος της Bilderberg)

-Καταστροφή και σβήσιμο της Ιστορίας

-Διάλυση πολιτισμού και γλώσσας

-Αχταρμοποίηση Ελληνικού Λαού με τη βοήθεια Μεταναστών(λαθραίων και μη)

-Επιβολή ΔΝΤ

-Πώληση ορυκτού πλούτου σε ξένες εταιρίες

-Ιδιωτικοποίηση των πάντων

-Eπιβολή της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης

-Ηλεκτρονικές Ταυτότητες

-Διχοτόμηση και κατακερματισμός της Ελλάδας σε 9 περιφέρειες (Ανεξάρτητη Κρήτη,Δωδεκάνησα-Τουρκία, Θράκη-Τουρκικη Θράκη, Μακεδονία-Σκόπια, Ήπειρος-Αλβανία, Ανεξάρτητη Κέρκυρα, Πελοπόννησος, Στερεά Ελλάδα, Κυκλάδες)

Ο Henry Kissiger (Ισόβιος Πρόεδρος της Bilderberg) και πρώην Υπ.Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε αναφέρει σε ομιλία του στην Ουάσιγκτον, το 1974:

“Οι Έλληνες είναι αναρχικοί και δύσκολα κουμαντάρονται. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές τους ρίζες: έτσι ίσως καταφέρουμε να τους αναγκάσουμε να συμβιβαστούν. Εννοώ βέβαια να χτυπήσουμε την γλώσσα τους, την θρησκεία τους, τα πολιτισμικά και ιστορικά αποθέματα, έτσι ώστε να ουδετεροποιήσουμε την δυνατότητα τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους, ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν, έτσι ώστε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στα στρατηγικός απαραίτητα σχέδια μας στα Βαλκάνια, την Μεσόγειο, και την Μέση Ανατολή.”

Σημείωση

Το ΔΝΤ ήξεραν ότι αν μπει στην Ελλάδα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι το ΔΝΤ. Κυβέρνηση δεν έχουμε πλέον, είναι πιόνια του ΔΝΤ.. Το ΔΝΤ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ, ΕΠΙΒΑΛΕΙ και η Κυβέρνηση πράττει χωρίς να πει τίποτα.

Όσοι ασχολούνται με την Νέα Τάξη Πραγμάτων ήξεραν πως ήταν η σειρά μας το 2010.

Προεκλογικές θέσεις:

Σε μια περίοδο που η Ελλάδα έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται υπερχρεωμένη εμφανίζεται ο Jeffrey σε όλες τις προεκλογικές ομιλίες του λέγοντας πως λεφτά υπάρχουν... Έτσι με τα ψέματα κέρδισε την εμπιστοσύνη του κόσμου ώστε να τον ψηφίσει απέναντι σε μια Ν.Δ. μπαχαλαμένη..

1)Τον Οκτώβριο του 2009 αναλαμβάνει πρωθυπουργός της Ελλάδας και εδώ αρχίζει η προδοσία της Ελλάδας και η επιβολή των ορέξεων των τραπεζιτών ΔΝΤ,ΕΚΤ κλπ λέγοντας “Λεφτά υπάρχουν”* H ορκωμοσία του έγινε με το αριστερό χέρι όχι το δεξί....(περισσότερα στις παραπομπές)

2)Έλεγε το ασφαλιστικό είναι άδικο και κατέβαινε στις πορείες μαζί με τους απεργούς

Μετεκλογικές θέσεις και πράξεις:

1) Του έγινε πρόταση για δανεισμό από Αμερικάνικη εταιρία (Hayman Private Equity LLC στην Βοστόνη) μία στις 11 Ιανουαρίου επιστολή δηλώσεως προθέσεως, και μετά στις 8 Φεβρουαρίου τις οποίες δεν δέχτηκε.....άρα δεν μπορεί να λέει πως δεν υπήρχαν καθόλου λεφτά....(κρατάμε επιφυλάξεις για τους προσφερθέντες όρους... κανείς δε σου χαρίζει τίποτε, και τα Private Equities είναι σκληρά αρπαχτικά συνήθως).

2) Την επομένη των εκλογών, εντελώς συμπτωματικά, η ΤτΕ (με την βοήθεια του Προβόπουλου που είναι μέλος της bilderberg) αλλάζει τον κανονισμό και διευκολύνει την ανοικτή πώληση ελληνικών ομολόγων, δλδ διευκολύνει την άνοδο των επιτοκίων (υπόθεση Τ+10)(περισσότερα στις παραπομπές).

3) Τον Ιανουάριο του 2010 άρχισε να λέει και αυτός και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου πως λεφτά υπήρχαν και πως δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε στο ΔΝΤ.(περισσότερα στις παραπομπές)

4) Τον Απρίλιο του 2010 από το Καστελόριζο ανακοινώνει την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης... ΔΝΤ κλπ

5) Συνεχίζει να κάνει τα στραβά μάτια για το Αιγαίο και κλείνει συμφωνίες, με Τούρκους και Αμερικάνους, κάτω από το τραπέζι (στις παραπομπές περισσότερα).

6) Κατήργησε τον τίτλο Εθνικής από το Υπουργείο Παιδείας και από άλλα Υπουργεία.

7) Κατήργησε το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης.

8) Συνομιλεί με τα Σκόπια με βάση το όνομα “Μακεδονία” και το υπόλοιπο κομμάτι βλέπουμε.

9) Ο ελληνικός λαός έχει αρχίσει να πεινάει και λέει στους υπουργούς του: “Κάντε διακοπές άφοβα”.

10) Κάνει τα στραβά μάτια για την Θράκη τώρα που είναι σοβαρή η κατάσταση.

11) Τον Ιούλιο του 2010 είναι ο πρώτος “Έλληνας” πρωθυπουργός που επισκέπτεται το Ισραήλ και καταθέτει στεφάνι για το ολοκαύτωμα των Εβραίων.(στις παραπομπές περισσότερα).

12) Τον Ιούλιο του 2010 συζητάει για πώληση Κρατικών τραπεζών μετά από πρόταση του ιδρυτικού μέλους του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλη Σάλλα.

13) Αφαιρεί τον πίνακα από το πρωθυπουργικό γραφείο η Ελλάς Ευγνωμονούσα (πριν την επίσκεψη Ερντογαν) (περισσότερα στις παραπομπές).

14) Τον Ιούλιο του 2010 κάνει πολιτική επίταξη και επιστράτευση απεργών (ιδιοκτητών και οδηγών φορτηγών) γιατί αντιδρούσαν στο άνοιγμα του επαγγέλματος τους.

Το παλιό μνημόνιο

Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Έχουμε και λέμε: Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. (Σας θυμίζει τίποτα;) Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Αυτό μήπως;) Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κάτι συμπτώσεις...) Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Πάμε πάλι απ' την αρχή. Σας θυμίζει τίποτα;) Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...) Για να μην πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού: 1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. 2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. 3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. 4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της “δεκάτης”, που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. 5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου. 6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. 7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. 8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. 9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. 10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες “εθνικές γαίες” με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. 11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού. Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε “τι πέτυχαν με όλα αυτά;”, σας απαντώ: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το “Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

Αύριο στις 8 και πάλι ...χαζοί.

Σας ευχαριστούμε που μας επιλέξατε για την εξημέρωσή σας...

ΚΥΝΙΣΜΟΣ - ΙΤΑΜΟΤΗΤΑ - ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ - ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ - ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΜΑΣΤΡΟΠΕΙΑ - ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΕΥΤΕΛΕΙΑ - ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ - ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ - ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ -

Tου Χρήστου Γιανναρά

«Τα έφαγαν όλοι μαζί»

Ακόμα και ο πιο στυγνός κυνισμός, η ιταμότητα, έχει όρια. Μόνο η θρασύτητα του κομματικού αμοραλισμού δεν έχει. Είναι αχαλίνωτη. Το αποδείχνει η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η «ερμηνεία» του για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας: «Τα φάγαμε όλοι μαζί (κυβερνώντες και κυβερνώμενοι), σας διορίζαμε για χρόνια»! Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς κόμμα, είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Δημιούργησε ανθρωπολογικό τύπο.
Με δεδομένη την καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος από το κομματικό κράτος, την επιτροπεία που επέβαλαν στη χώρα οι δανειστές της, χαμένη την εθνική κυριαρχία (το ομολόγησε ευήθως ο πρωθυπουργός), οι αυτουργοί του εγκλήματος θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε συνένοχοι. Ναι, από τα πιο ύπουλα τεχνάσματα κάθε απανθρωπίας είναι η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί το θύμα. Και για λόγους δυσεξήγητων ψυχολογικών διεργασιών το θύμα είναι συνήθως ευεπίφορο στην ενοχοποίηση. Το ξέρουν οι αετονύχηδες της ιδιοτέλειας κομματάνθρωποι, από καταβολής ελλαδικού κράτους.
Έχουν αλλοτριώσει συνειδητά και από πρόθεση την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε σύστημα πελατειακών σχέσεων: εξαγοράζουν ψήφους (δηλαδή συνειδήσεις) αντιπαρέχοντας διορισμούς στο Δημόσιο. Κάθε κόμμα εξασφαλίζει τα «δικά του παιδιά» σε απίστευτους αριθμούς – ξέφρενο και διαρκές όργιο γιγαντισμού του κράτους. Και όταν η οικονομία καταρρέει γιατί δεν αντέχει να συντηρεί στρατιές αργόσχολης δημοσιοϋπαλληλίας, τότε επιστρατεύεται το τέχνασμα της ενοχοποίησης των θυμάτων: Μισή ενοχή δική μας, μισή δική σας, «τα φάγαμε μαζί».
Λογική και αντανακλαστικά μαστροπών: Προσφέρουν δόλωμα την αμειβόμενη με χρήμα ακολασία (προάγουν σε ακολασία) και στη συνέχεια λοιδορούν και προπηλακίζουν το θύμα για εκπόρνευση, διαφθορά, εκμαυλισμό. Θέλουν να αγνοούν ότι ο ρόλος που οι πολίτες αναθέτουν στον πολιτικό είναι να διακονεί (να «υπουργεί») τις κοινές ανάγκες, όχι να εκμαυλίζει ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας την ψήφο τους για τη δική του εξουσιολαγνεία. Είναι φυσικά εύκολο να μεταβάλλεις τον πολίτη σε πελάτη: η φύση του ανθρώπου ρέπει στην ιδιοτέλεια, η ανάγκη για εξασφάλιση, για σιγουριά, είναι ορμή ενστικτώδης, αδυσώπητη, ανταποκρίνεται αντανακλαστικά στο δόλωμα του ρουσφετιού.
Γι’ αυτό η εξουσία είχε πάντοτε αυτονόητα και παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπηρετούσε το κοινωνικό γεγονός, το άθλημα των σχέσεων, της συνύπαρξης, όχι τη θωράκιση ατομικών συμφερόντων.
Η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «μαζί τα φάγαμε» δικαιολογεί και νομιμοποιεί την πιο αδίστακτη αντικοινωνική συμπεριφορά της εξουσίας, παραπέμπει στην εκφραστική μαστροπών, στην απανθρωπία της αδιαφορίας για κάθε λογική κοινωνικού υπουργήματος. Δεν συμβιβάζεται με πολιτικό αξίωμα, με την τιμή της διακονίας ελπίδων και στόχων του λαού, διαχείρισης της εμπιστοσύνης του. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι: πότε επιτέλους θα αφυπνισθεί σε στοιχειώδεις επιγνώσεις αυτός ο λαός, πότε θα συνειδητοποιήσει ότι είναι μόνο θύμα, όχι συνεργός των φαυλεπίφαυλων επαγγελματιών της εξουσίας.
Πότε θα απαιτήσει καινούργιο Σύνταγμα, θεσμική απελευθέρωση από τον ζυγό της κομματοκρατίας.
Η οικονομία βυθίζεται όλο και πιο αδιέξοδα στην ύφεση, οι στρατιές των απελπισμένων ανέργων πληθύνονται καθημερινά, η παραγωγή μειώνεται δραματικά, η αγορά φθίνει, τα καταστήματα κλείνουν με πρόοδο γεωμετρική που, κυριολεκτικά, πανικοβάλλει. Όμως τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν, ολοφάνερα, πρώτο τους μέλημα τις επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα στερεότυπα για τα εγκλήματα της Ν.Δ., με τόσο φτηνιάρικη εμπάθεια και τόσο κραυγαλέα μονομέρεια, που τελικά μάλλον αμβλύνει τη λαϊκή οργή για τους αντιπάλους του, τη μεταστρέφει σε αηδία και απέχθεια για τη δική του μικροϊνική ρητορική. Πολιτικό λόγο σε τόσο χαμηλό διανοητικό και γλωσσικό επίπεδο ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ άλλοτε στην παρακμιακή της κατρακύλα η ελληνική κοινωνία.
Και η άκρα ευτέλεια του πρωθυπουργικού λόγου επιβάλλεται ως κεντρικό θέμα κάθε Δελτίου Ειδήσεων (καταλαμβάνει τα δύο τρία περίπου του συνολικού τηλεοπτικού χρόνου) στα κρατικά κανάλια. Απαντάει ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ανάλογου επιπέδου ευφυολογήματα, ώστε ο απελπισμός του κάποιας νοημοσύνης πολίτη να ολοκληρώνεται τεκμηριωμένα. Σίγουρα υπάρχει ενοχή της ελλαδικής κοινωνίας γι’ αυτό το ανατριχιαστικό κατάντημα. Όχι επειδή «τα έφαγε μαζί» με τις κομματικές συντεχνίες της κλεπτοκρατίας, αλλά επειδή δεν προσβάλλεται από το κρετινικό τους επίπεδο, δεν αντιδρά, είναι έτοιμη να ψηφίσει και πάλι τους επίσημους εγκαθέτους της κλεπτοκρατίας (ή τους ευνοουμένους της) στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Το συνετό (σοφό θα έλεγα) κομμάτι του ελλαδικού πληθυσμού (ελάχιστο αριθμητικά, αλλά όχι ευκαταφρόνητο σε δυναμική επιρροής) δεν ψηφίζει ιδεολογικές ετικέτες, ψηφίζει πρόσωπα. Στην πρόκριση προσώπων, στην αξιολόγηση προσώπων, στην εμπιστοσύνη σε πρόσωπα απηχείται ελληνική ιδιαιτερότητα αιώνων: εθισμοί στην ευθύνη της ελευθερίας, όχι πειθάρχηση σε αυθεντίες «ορθής» ιδεολογίας και «αποτελεσματικής» ηθικής. Ετσι, το συνετό κομμάτι της ελλαδικής κοινωνίας θα ήταν μάλλον έτοιμο να ευνοήσει τη μετάθεση εμπιστοσύνης από τον μειονεκτικό γόνο των Παπανδρέου στον Αντώνη Σαμαρά: Έστω και μόνο για το κουράγιο του να αντιπαλέψει επί χρόνια τη μητσοτακική παραλλαγή του παπανδρεϊσμού και παρά τη συμπόρευσή του με τον ύστερο, τον ανεκδιήγητης ανικανότητας, καραμανλισμό.
Με άλλα λόγια: το εκλογικά (και σοφά) περιφερόμενο κομμάτι της ελλαδικής κοινωνίας, οι πολίτες που κάθε φορά κρίνουν και ψηφίζουν το μη χείρον, θα ήταν μάλλον έτοιμοι να δώσουν και στον Α. Σαμαρά ιστορική ευκαιρία, να του εμπιστευθούν την παλιγγενεσία της πατρίδας, έστω λίγους μόνο μήνες μετά το καραμανλικό (του βραχέος) φιάσκο. Αρκεί να είχαν πειστήρια για την τόλμη του να διακινδυνεύσει ριζικές αλλαγές. Και τα πειστήρια θα ήσαν δύο: Αν μιλούσε «άλλη» γλώσσα. Και αν έβαζε βαθιά, αμείλικτα το μαχαίρι στο σαπισμένο από χρόνια κόμμα της Ν.Δ.
Δεν θα ήταν κάτι απλό να μιλούσε «άλλη» γλώσσα ο Α. Σαμαράς. «Άλλη» γλώσσα θα σήμαινε άλλη θέα της πραγματικότητας από αυτήν που έχει σήμερα, άλλη νοο-τροπία (τρόπο του νοείν), άλλες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων, άλλες κοινωνικές στοχεύσεις, άλλη αίσθηση της ελληνικότητας, άλλη εκδοχή της πολιτικής. Και από όλες αυτές τις κατακτημένες διαφορετικότητες θα προέκυπτε άλλο λεξιλόγιο, άλλη εκφραστική, άλλη φυσιογνωμική σημειολογία. Σήμερα ο Α. Σαμαράς είναι για την ελλαδική πολιτική σκηνή «μία από τα ίδια», διότι τίποτε από τα όσα προϋποθέτει μια «άλλη» γλώσσα δεν μοιάζει να το διαθέτει.
Το τι σημαίνει «βαθιά το μαχαίρι στο σάπιο κόμμα», είναι προφανέστερο. Ο Α.Σ. δεν τόλμησε να αποκόψει θαρραλέα ούτε τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ανίκανων, διεφθαρμένων, μαΐστρων της φαυλότητας. Πληρώνει γραμμάτια υποχρέωσης σε υποστηρικτές της αρχηγικής εκλογής του και όσες αλλαγές τόλμησε σε διευθυντικές κομματικές θέσεις, μοιάζει απλώς να μετέβαλαν τις ισορροπίες του παραγοντισμού (όχι και τη λογική του παραγοντισμού) στη λειτουργία του κόμματος. Τα κριτήριά του για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας είναι εντελώς απογοητευτικά στην περίπτωση των υποψηφίων που ευνόησε για τις εκλογές αυτοδιοίκησης – ο εξοργιστικά αποτυχημένος στην πρώτη του θητεία δήμαρχος Αθηναίων, οι προσβλητικές της αξιοπρέπειας παρουσίες στο ψηφοδέλτιό του, ο ανύπαρκτος στον κοινωνικό στίβο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, και πάει λέγοντας.
Στον ορίζοντα δεν υπάρχει δυνατότητα για τιμωρό απάντηση στην ιταμότητα που μας καθιστά όλους συνένοχους της κλεπτοκρατίας.
kathimerini.gr

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΟΦΟ ΠΟΥΛΙ, ΓΙΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΥΣ!!!!

To Σοφό Πουλί...

Γυρίζοντας σπίτι του μια μέρα κάποιος που έλεγε πως ήταν "σοφός", έπιασε ένα πουλί και σκέφτονταν πως θα ήταν ωραίος μεζές...

Όμως το πουλί του μίλησε με ανθρώπινη φωνή και του είπε: "ούτε καν να το σκεφτείς".

Ο "σοφός" τα 'χασε που το πουλί μπορούσε να μιλήσει....

"Δεν είμαι ένα απλό πουλί", του είπε τότε εκείνο, "είμαι το σοφότερο πουλί ανάμεσα στα πουλιά και αν με αφήσεις, θα σου δώσω τρεις πολύτιμες συμβουλές".

Ο "σοφός" σκέφτηκε ότι δεν συναντά κανείς κάθε μέρα πουλιά που μπορούν να μιλάνε και ήταν σίγουρος ότι αυτό το πουλί θα έπρεπε να ξέρει πολλά!!!! Έτσι του υποσχέθηκε να το αφήσει ελεύθερο, αν του έδινε τις τρεις συμβουλές..

"Εντάξει" είπε το πουλί.....

"Πρώτον μην πιστεύεις ποτέ τις ανοησίες που σου λέει οποιοσδήποτε, ακόμη και αν έχει κύρος ή εξουσία..... Μάθε, Σκέψου, Σύγκρινε και ΜΕΤΑ πίστεψε..!!!!

"Σύμφωνοι" είπε ο "σοφός"

"Δεύτερον: ό,τι κι αν κάνεις ποτέ μη προσπαθείς να κάνεις το αδύνατο γιατί θ’ αποτύχεις. Να έχεις επίγνωση του μέχρι που μπορείς να φτάσεις..!!!!

"Πολύ ωραία "είπε ο "σοφός" και το πουλί συνέχισε.....

"Τρίτον: Αν κάνεις κάτι σωστό μη το μετανιώσεις ποτέ".
Κι έτσι ο "σοφός" άφησε το πουλί ελεύθερο χαρούμενος επειδή σκεφτόταν ότι ήταν πράγματι
τρεις σοφές συμβουλές και ότι θα μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει στους μαθητές του...

Όμως το πουλί μόλις ελευθερώθηκε, κάθισε στο κλαδί ενός δέντρου εκεί κοντά και γέλαγε περιπαιχτικά....!

"Τι συμβαίνει"? το ρώτησε ο άνθρωπος που νόμιζε ότι ήταν "σοφός"..
"Έχω στο στομάχι μου ένα διαμάντι. Αν με είχες φάει, τώρα το διαμάντι θα ήταν δικό σου!!!!"
Ο "σοφός" θύμωσε τόσο πολύ που άφησε το πουλί να φύγει, ώστε σκαρφάλωσε στο δέντρο

για να το πιάσει.

Ήταν όμως γέρος, δεν είχε ξανανεβεί σε δέντρο και το πουλί ήταν γρήγορο, πολύ γρήγορο... Έτσι, κάθε φορά που πλησίαζε να το φτάσει αυτό πέταγε όλο και πιο ψηλά...

Στο τέλος κατάφερε να το φτάσει, στη κορυφή του δέντρου, αλλά το πουλί πέταξε μακριά και ο "σοφός" κατάκοπος έπεσε κάτω και τσακίστηκε...

Ενώ κείτονταν κάτω στο χώμα μισοπεθαμένος το πουλί τον πλησίασε και του είπε..
1... "Γιατί πίστεψες τις ανοησίες που σου είπα, ότι έχω δήθεν ένα διαμάντι στο στομάχι μου????.
2… Και δεν φτάνει αυτό, προσπάθησες να κάνεις το αδύνατο, εσύ ένας γέρος άνθρωπος να ανεβείς στο δέντρο, τη στιγμή μάλιστα που δεν το είχες κάνει ποτέ πριν στη ζωή σου.....

3... Και μετάνιωσες που με άφησες ελεύθερο, ενώ είχες πράξει σωστά...!
Στη πραγματικότητα δεν άκουσες καμία από τις τρεις συμβουλές μου..!!!

Αναρτήθηκε από tania-Έκτη Αίσθηση

Αναρτήθηκε από Κώστας-Αρχαία Ιθώμη

Ο ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης, θα το αφιέρωνε σε πολλούς, αλλά το αφιερώνει αποκλειστικά στον Στέλιο Παπαθεμελή.....

......Γιατί ότι ήταν να προσφέρει στη πολιτική, το πρόσφερε και ήδη θα έπρεπε να στήριζε κάποιον, κατά πολύ νεότερο, μακριά από γρανάζια οικογενειοκρατίας.

Η ματαιοδοξία είναι κακός σύμβουλος...

Οι Ισλανδοί ξεσηκώνονται , οι Έλληνες πίνουν φραπεδιές ... ακόμη

Του Γ. Δελαστίκ


Πρωτοφανή πράγματα συμβαίνουν συνεχώς στην Ισλανδία. Οι σχέσεις πολιτικών και λαού έχουν αλλάξει θεαματικά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και η κατάσταση είναι πλέον εκτός ελέγχου του πολιτικού κατεστημένου. Αλλεπάλληλα κύματα διαδηλώσεων καθορίζουν από πέρυσι τις πολιτικές και τις οικονομικές εξελίξεις, με τα κόμματα, τους βουλευτές και την κυβέρνηση της χώρας να υποχρεώνονται κάθε τόσο σε βίαιες αναπροσαρμογές της πολιτικής τους για να μην έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους οργισμένους πολίτες, οι οποίοι αψηφώντας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες αυτής της αφιλόξενης νησιωτικής χώρας του μακρινού Βορρά βρίσκονται διαρκώς στους δρόμους.
Πάνω από 8.000 διαδηλωτές περικύκλωσαν με άγριες διαθέσεις το κοινοβούλιο τη Δευτέρα το βράδυ. Αβγά, μπογιές, ρολά χαρτιού υγείας, ντομάτες, μπουκάλια νερού και πάσης φύσεως αντικείμενα εκσφενδονίζονταν εναντίον του Αλθινγκι, όπως αποκαλείται το ισλανδικό κοινοβούλιο.
Το Ρέικιαβικ, η πρωτεύουσα της χώρας που έχει μόλις 190.000 κατοίκους και φυσιολογικά έχει την ηρεμία μιας μικρής επαρχιακής πόλης της Ευρώπης, ζούσε στιγμές έντασης που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία για την Ισλανδία μέχρι τώρα.
Η αστυνομία είχε στήσει μεταλλικά οδοφράγματα για να αποτρέψει την έφοδο του κόσμου στο κτίριο της Βουλής. Μονάδες σιδηρόφρακτων αστυνομικών με εξοπλισμό δακρυγόνων, ασπίδων και χημικών για την αποκατάσταση της τάξης είχαν κυκλώσει το κοινοβούλιο, σε μια χώρα όπου πριν από την παρούσα κρίση οι προηγούμενες συγκρούσεις αστυνομίας - διαδηλωτών είχαν γίνει πριν από... εξήντα (!) χρόνια, με αφορμή την απόφαση της τότε κυβέρνησης να εντάξει την Ισλανδία στο ΝΑΤΟ.
Ο αστυνομικός κλοιός προστασίας στους υπουργούς και βουλευτές είχε στόχο επίσης να αποτρέψει την εκ νέου γελοιοποίηση της πρωθυπουργού Γιοχάνα Σίγκουρδουρντόουτιρ, η οποία την περασμένη εβδομάδα παρήλαυνε στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου αηδιαστικά περιχυμένη με αβγά και χρώματα που είχαν εκσφενδονίσει εναντίον της διαδηλωτές, όπως και εναντίον υπουργών και βουλευτών που τη συνόδευαν.
Πέρυσι τον Ιανουάριο, μετά από ασταμάτητες διαδηλώσεις επί μήνες οι Ισλανδοί ανέτρεψαν τον δεξιό πρωθυπουργό Γκέιρ Χόρντε, ο οποίος αρνιόταν πεισματικά να παραιτηθεί. Στις εκλογές που ακολούθησαν μετά από ένα τρίμηνο έδιωξαν τη Δεξιά και ανέδειξαν κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, με τη στήριξη των Πράσινων και της Αριστεράς.
Λίγους μήνες αργότερα, η νεοεκλεγείσα κεντροαριστερή κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις του ΔΝΤ, των Άγγλων και της ΕΕ. Ταπεινωμένη υποχρεώθηκε να υπογράψει μια επαίσχυντη συμφωνία υποταγής στις απαιτήσεις των Βρετανών τραπεζιτών, η οποία μετέφερε στις πλάτες των φορολογούμενων πολιτών τα χρέη των τυχοδιωκτών Ισλανδών τραπεζιτών. Οι Ισλανδοί πολίτες θύμωσαν με την ψοφοδεή κυβέρνησή τους και ξαναβγήκαν στους δρόμους, αρνούμενοι να αποδεχθούν νέα βάρη για τα οποία δεν ήταν υπεύθυνοι.
Νέος κύκλος μαχητικών διαδηλώσεων, νέα νίκη: πειθανάγκασαν τον δεξιό πρόεδρο της χώρας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον να προβεί στην πρωτοφανή επίσης κίνηση της άρνησης να υπογράψει την απόφαση της κυβέρνησης και της Βουλής υπέρ της συμφωνίας, οδηγώντας έτσι το θέμα σε δημοψήφισμα τον Μάρτιο.
Εκεί έγινε το απίστευτο: οι Ισλανδοί κατεξευτέλισαν την κεντροαριστερή κυβέρνηση που είχαν φέρει στην εξουσία ως "σωτήρα" πριν από λιγότερο από έναν χρόνο! Με το απίστευτο για δημοκρατική χώρα ποσοστό του... 93,2% είπαν "Όχι" στη συμφωνία που είχε υπογράψει η κυβέρνηση, ενώ "Ναι" είπε μόνο το... 1,8%! Έτσι η Ισλανδία δεν πληρώνει αυτή τη στιγμή τίποτα για τα χρέη των τραπεζών, καθώς νέα συμφωνία δεν έχει γίνει και οι ξένοι δανειστές ή καταθέτες των ισλανδικών τραπεζών το παίρνουν σιγά σιγά απόφαση ότι θα χάσουν σχεδόν όλα τα λεφτά τους.
Οι οργισμένοι Βίκινγκ δεν σταμάτησαν εκεί. Αφενός τώρα με τις αλλεπάλληλες διαδηλώσεις τους και τις ενέργειες εξευτελισμού των πολιτικών αποδομούν σιγά σιγά όλο το πολιτικό ισλανδικό κατεστημένο και αφετέρου ώθησαν τους κεντροαριστερούς βουλευτές να παραπέμψουν σε δίκη σε ειδικό δικαστήριο τον ανατραπέντα δεξιό πρωθυπουργό Χόρντε, μήπως και διασωθούν πολιτικά οι ίδιοι από τη λαϊκή οργή, πράγμα απίθανο.

Οι τράπεζες τους παίρνουν και τα σπίτια.

Οι διαδηλώσεις έπιασαν τόπο: η κυβέρνηση έδωσε εντολή στις κρατικοποιημένες τράπεζες να δώσουν και νέα παράταση σε πολίτες που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους για στεγαστικά δάνεια, προχωρώντας παράλληλα σε νέα αναδιάρθρωση των δανείων τους. Υπολογίζεται ότι 14.000 ιδιοκτήτες σπιτιών δεν είναι σε θέση να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους (αφορά το 14% των νοικοκυριών της χώρας). Το 20% των 7.900 μονογονεϊκών νοικοκυριών δεν μπορούν να τα φέρουν βόλτα. Επιπροσθέτως, καθώς το εισόδημα των Ισλανδών μειώθηκε κατά μέσο όρο 20% το 2009, η κεντρική τράπεζα υπολογίζει ότι περίπου το 40% των ισλανδικών νοικοκυριών είναι από τεχνική σκοπιά χρεοκοπημένο!

Δημήτρης Νατσιός «Ἐσὺ ποὺ πῆρες τὴν ἀπόφαση νὰ γίνεις δάσκαλος, ἔτσι κι ἔτσι ἔχεις δώσει, ὡς τώρα, πολλὲς ἐξετάσεις. Θυμήσου, προτοῦ ν’ ἀρχίσεις τὴν δ

Δημήτρης Νατσιός

«Ἐσὺ ποὺ πῆρες τὴν ἀπόφαση νὰ γίνεις δάσκαλος, ἔτσι κι ἔτσι ἔχεις δώσει, ὡς τώρα, πολλὲς ἐξετάσεις. Θυμήσου, προτοῦ ν’ ἀρχίσεις τὴν δουλειά σου, νὰ κάμεις καὶ μιά τελευταῖα ἐξέταση, ὄχι μπροστὰ σὲ ἐπιτροπὲς καὶ καθηγητές, παρὰ μονάχος, ὁλομόναχος μὲ τὸν ἑαυτό σου. Ρῖξε μιά ματιὰ στὴν ψυχή σου καὶ κοίταξε: Καίει ἐκεῖ μέσα ἄσβηστη κι ἀσάλευτη ἡ λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τότε πάει καλὰ κι εὐλογημένη ἡ ἀπόφασή σου. Ἂν ὅμως βρεῖς πὼς ὅλος ὁ πόθος σου εἶναι πότε νὰ ἐλευθερωθεῖς ἀπ’ αὐτὸν καὶ συλλογίζεσαι μόνον πῶς καὶ πότε θὰ πλουτίσεις, τότε ἄλλαξε τὸ ταχύτερο ἀπόφαση, ἐν ὅσῳ εἶσαι ἀκόμη νέος, γιατί βρίσκεσαι σὲ στραβὸ δρόμο. Ὅ,τι ἐλπίζεις, δὲν θὰ σοῦ τὸ φέρει τὸ ἐπάγγελμά σου. Κι ὁ ἴδιος τὸ βλέπεις, ἡ Πολιτεία δὲν εἶναι γενναία στοὺς μισθούς της… Ἂν ὅμως ἡ ψυχή σου μοιάζει κάπως μὲ τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας, ποὺ κι ὅταν τὸ γεννήσει τὸ παιδὶ ἐξακολουθεῖ, μὲ τὴν ἀδιάκοπη τρεμοῦλα καὶ λαχτάρα, ὁλοένα νὰ τὸ δημιουργεῖ καὶ νὰ τὸ φτιάχνει, τότε νὰ εἶσαι βέβαιος, πὼς δὲν θὰ γκρεμισθεῖς ἀπὸ τὰ ὕψη, ποὺ ἀνέβασες τὸν ἑαυτό σου μὲ τὴν ἀπόφασή σου νὰ γίνεις δάσκαλος καὶ τὴ ζωή σου θὰ περάσεις ἀνθρωπινά… Σὰν τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας πρέπει κι ἡ δική σου ψυχὴ νὰ εἶναι ὑπὸ ἀδιάκοπη λαχτάρα φλογισμένη. Τότε πήγαινε μὲ θάρρος μπροστά, ἀλλιῶς γύρισε πίσω, ἐπειδὴ ἡ ζωή σου θὰ εἶναι πάντα δυστυχισμένη».

Τὸ ὡραῖο καὶ ρομαντικὸ αὐτὸ κείμενο ἀνήκει στὸν φιλόλογο καὶ κριτικὸ Γιάννη Ἀποστολάκη καὶ γράφτηκε πρὶν ἀπὸ 80 περίπου χρόνια. Στὶς πρόσφατες ἀνακοινώσεις τῶν βάσεων γιὰ τὰ ΑΕΙ, διαπιστώσαμε ὅτι τὸ ἐπάγγελμα, ἡ δουλειὰ τοῦ δασκάλου ἀπέκτησε αἴφνης λάμψη. Οἱ φτωχοὶ συγγενεῖς τῆς Ἐκπαίδευσης μαγνητίζουν τοὺς μαθητές. Δέλεαρ ὁ εὔκολος καὶ γρήγορος διορισμός. Οὐδὲν τὸ μεμπτόν, θὰ πεῖ κάποιος.

Κατατρομαγμένοι οἱ νέοι ἀπὸ τὸ ἀνθρωποβόρο τέρας τῆς ἀνεργίας, παραμερίζουν τὶς ὅποιες κλίσεις και… κλήσεις τους καὶ ἐπιλέγουν αὐτὸ ποὺ παρέχει σίγουρη δουλειά. Τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δασκάλου ἔχει ὅμως μιά ὑψοποιὸ ἰδιαιτερότητα. Προϋποθέτει ἕνα προσόν, τὸ ὁποῖο δὲν ἀνιχνεύεται στὶς ἐξετάσεις: ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ παιδί, «ἡ ἀσάλευτη καὶ ἄσβηστη λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο», ὅπως σημείωνε ὁ Ἀποστολάκης.

Ἔχω γράψει κι ἄλλοτε πὼς κατ’ ἀντίθεση πρὸς τοὺς ὑπόλοιπους ἐργαζόμενους, ποὺ δίνουν ὅ,τι ἔχουν, οἱ δάσκαλοι δίνουν (διδάσκουν) ὅ,τι εἶναι. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μεταβάλλει τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δασκάλου σὲ λειτούργημα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε τὸ ἄγειν ἄνθρωπο, ἡ ἀγωγή, «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος , ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴν χριστομίμητο ζωή του στὴν παιδαγωγία τῆς νεότητας, ἔγραφε: «τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ ἐαυτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», αὐτὸ εἶναι τὸ χαρακτηριστικο τοῦ ἄριστου δασκάλου, τὸ νὰ διαπαιδαγωγεῖ, ἐπιβεβαιώνοντας τὰ ὅσα διδάσκει μὲ τὸ προσωπικὸ του παράδειγμα. Γιὰ νὰ σημειώσει κάπου ἀλλοῦ «καὶ ἐπὶ τὴν ἀγάπην κατάφευγε συνεχῶς, συσκιάζων τὸ φορτικὸν τῶν εἰρημένων», νὰ καταφεύγει, δηλαδή, ὁ δάσκαλος συνεχῶς στὴν ἀγάπη, γιὰ νὰ ἐλαφρύνει τὸ φορτίο τῆς διδασκαλίας. Καημὸ τὸ ἔχω νὰ διεξαχθεῖ κάποτε ἕνα παιδαγωγικὸ σεμινάριο μὲ θέμα συμβουλὲς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στοὺς δασκάλους. Τὰ ἁγιασμένα λόγια τους, γεμάτα ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον, εἶναι ἀπαγορευμένα ἀπὸ τὴν «Νέα Ἐποχή» τῆς Παιδείας. Ἕνα τέτοιο ὅμως σεμινάριο θὰ προκαλοῦσε τὰ εἰρωνικὰ μειδιάματα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν. Πῶς νὰ ἀκουστοῦν λόγια σὰν τὰ παρακάτω: «Ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ διακρίνεται καὶ ὅταν μιλάει καὶ ὅταν σιωπᾶ («φθεγγόμενον καὶ σιγῶντα») καὶ ὅταν τρώει καὶ ὅταν κάνει ὁτιδήποτε ἄλλο, καὶ ἀπὸ τὸ βάδισμά του καὶ ἀπὸ τὸ βλέμμα του καὶ ἀπὸ τὴν ἐμφάνισή του καὶ ἀπὸ ὅλα γενικά». Τὰ μάτια τῶν μαθητῶν στρέφονται ἄγρυπνα πάνω μας καὶ ἢ μιμοῦνται ἢ ἀπωθοῦνται.

Ἡ παλαμικὴ ρήση «σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» ἰσχύει διαχρονικά. Σήμερα αὐτὸ ποὺ εἰσπράττουμε ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τοὺς ἐκπροσώπους της εἶναι ἀπειλὲς γιὰ ἀξιολόγηση (ἀπὸ ποιούς;), φοβέρες γιὰ δικές της παραλείψεις, ἐπικρίσεις, γιατί παραμένουμε ἀπροσάρμοστοι στὶς νέες τεχνολογίες καὶ ἄλλα ἠχηρὰ καὶ ἀνθηρὰ κοτσανολογήματα. Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ νέοι ποὺ μπαίνουν στὴν ἐκπαίδευση μὲ ἀποκλειστικὸ κίνητρο τὴν ἐξασφάλιση τοῦ δημοσίου, θὰ ἀπωλέσουν, ἢ μᾶλλον θὰ παραχωρήσουν, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ χαρακτηρίζουν ἕνα σχολεῖο ἐλεύθερο καὶ δημοκρατικό. «Ἂν συλλογίζεσαι μόνο πότε θὰ πλουτίσεις, ἄλλαξε ἀπόφαση», πράγμα ἀδύνατο βέβαια. Γιὰ ἄλλους παιδαγωγία εἶναι λειτούργημα καὶ γιὰ ἄλλους ἁπλῶς δουλειὰ ἢ καί… δουλεία. Ἴσως ἡ λέξη δάσκαλος να προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα δάω, ποὺ σημαίνει φωτίζω (ἐξοῦ καὶ δάδα-δαδί), τὸ ὁποῖο μὲ ἐνεστωτικὸ ἀναδιπλασιασμὸ γίνεται δαδάσκω, διδάσκω= διδάσκαλος=δάσκαλος. Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας οἱ Δάσκαλοι τοῦ Γένους ὀνομάζονταν φωτιστές. Ἡ ἀμάθεια ἰσοδυναμοῦσε μὲ τὸ σκοτάδι. Σήμερα, τὴν περίοδό τῆς… τιποτοκρατίας καὶ τοῦ νεο-ραγιαδισμοῦ, χρειάζονται δάσκαλοι, φωτιστές, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τὸ λειτούργημά τους καὶ ὄχι φωταδιστές, ποὺ διαχέουν προκλητικὰ τὴν δουλεία τους και προβάλλουν τά νεφελώδη ἰδεολογήματά τους.

Νατσιός Δημήτρης- δάσκαλος ,ἐφ. «ΓΝΩΜΗ» Κιλκίς 10-9-2004

Ο Ρατσισμός των «Ειδημόνων», της «Διανόησης» & τα Μπλογκς

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Το Μανιφέστο του νεοφασισμού

«Πρέπει να πείσουμε αυτό το θηρίο που λέγεται λαός, ότι αυτός είναι η κύρια αιτία της επικείμενης αθλιότητάς του.
Αν θέλουμε, εμείς το ευγενές είδος των ειδημόνων και της διανόησης να βγούμε νικητές και κερδισμένοι απ’ αυτήν την ύστατη μάχη της επιβίωσης μετά τη λαίλαπα που συνταράζει τον κόσμο, θα πρέπει να μην αφήσουμε αυτό το θηρίο που λέγεται λαός, να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του.
Θα χαθούμε αν αυτό το θηρίο δεν το καθοδηγήσουμε με σιδερένια πυγμή.
Θα πρέπει να πείσουμε αυτή την ευτελή και διεφθαρμένη τάξη των υπηκόων, αυτήν την ακαθαρσία της φύσης, πως δεν είναι σε θέση να ζήσει παρά μόνο με τον ιδρώτα του προσώπου της και πως η μόνη αρετή που της χρειάζεται είναι η υπομονή και η καρτερικότητα και πως πνεύμα, ταλέντα, στοχασμός και πολιτισμός ανήκουν σ’ εμάς τους ειδήμονες και διανοουμένους.
Όταν τα πράγματα οξυνθούν, και θα οξυνθούν σίγουρα κι άλλο, θα πρέπει να προετοιμάσουμε αυτά τα άθλια πλασματάκια, πως είναι προς το συμφέρον τους να καταλάβουν πως οι μόνοι τόποι μαζικής σύναξής τους πρέπει να είναι οι εκκλησίες και οι στρατώνες, εκεί που δε σκέφτονται αλλά ακούνε και υπακούνε.
Αυτήν τη βαθιά, φλογερή και μυστική οργή που θα γεννηθεί μέσα από τη διαρκώς αυξανόμενη αθλιότητά τους, θα πρέπει να τη μετατρέψουμε σε μίσος προς τους ίδιους τους εαυτούς τους και ενάντια σ’ όλους εκείνους τους ομοίους τους, που τους ωθούν σε ανυπακοή προς εμάς, τους νέο-ευγενείς ειδήμονες και διανοητές της εξουσίας.
Γι’ αυτόν τον ιερό σκοπό, καλούνται τα ΜΜΕ και οι δικοί μας κονδυλοφόροι να στρατευθούν σε μια ύστατη μάχη αποπολιτικοποίησης και αποβλάκωσης των υπηκόων μας.
Καθήκον και χρέος τους είναι να επιβάλλουν σκόπιμα ένα σύντομο, απλοϊκό, συναισθηματικό και δίχως ουσία λόγο, για να τους κρατούν σε μία διαρκή παιδικότητα, γνωρίζοντας πως με τα παιδιά κάνεις ότι θέλεις.
Θα πρέπει να τους δημιουργήσουν μια τέτοια συλλογική συνείδηση, που να μην μπορούν να προσδιορίσουν οι ίδιοι τις ανάγκες τους και το σημαντικότερο, να μην καταλάβουν πως αυτές τις ανάγκες τους τις προσδιορίζουμε και τις επηρεάζουμε εμείς οι ευγενείς. Η παρουσίαση των ειδήσεων θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο, που να κάνει αόρατη την ιδεολογία μας και τα συμφέροντά μας, κρύβοντας παράλληλα τις πολιτικές που οδηγούν σ’ αυτά».

Αν το παραπάνω φανταστικό μανιφέστο, που δείχνει τον τρόπο που σκέφτονται οι κρατούντες ειδήμονες και οι βολεμένοι διανοούμενοι, φαίνεται σε κάποιους εξωπραγματικό και παράλογο, σημαίνει πως δεν έχουν καταλάβει τίποτα απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν. Οι διάφορες δηλώσεις ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στην εξουσία και οι οποίοι μιλούν για μια κλίκα ανθρώπων γύρω από τον Παπανδρέου, οι οποίοι έχουν μεγαλύτερη σχέση με το αμερικάνικο ή ακόμη και με τον κινέζικο λαό παρά με τον ελληνικό λαό, δεν έγιναν τυχαία. Αυτή η κλίκα των βολεμένων που αποφοίτησε από σχολές τύπου Αναβρύτων, συνέχισε σε κολέγια του εξωτερικού και στις κριτικές των φίλων τους άλλων χωρών για την κατάντια της χώρας μας, η φυσιολογική αντίδρασή τους ήταν να λούζουν τον λαό τους με χαρακτηρισμούς του τύπου «τι να κάνουμε με έναν τέτοιο λαό κατσικοκλεφτών και διεφθαρμένων που δολοφόνησαν τον πρώτο ευρωπαίο ηγέτη τους τον Καποδίστρια», για να αποστασιοποιηθούν οι ίδιοι και να δείξουν ότι δεν έχουν καμία σχέση μαζί μας, πέρα από τον τόπο προέλευσής τους που είναι δηλωμένος στο διαβατήριό τους, είναι ικανοί για τα πάντα. Για το μόνο που δεν είναι ικανοί, είναι να προσφέρουν όραμα και ελπίδα στον ελληνικό λαό. Η κλίκα αυτή των λεβαντίνων εξωμοτών, έχει σαν συμμάχους της την συντριπτική πλειονότητα των βολεμένων δημοσιογράφων και των λεγόμενων ανθρώπων του πνεύματος.
Αυτά τα, δίχως πολιτισμικές ρίζες και πνευματική ουσία, μεταλλαγμένα πλάσματα της παγκοσμιοποιημένης αθλιότητας, θα εντείνουν ακόμη περισσότερο την προπαγάνδα τους. Θα πρέπει να αναμένουμε, πως όλους εμάς που πονάμε αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του, θα μας χαρακτηρίσουν, αναχρονιστές, οπισθοδρομικούς, συντηρητικούς, κομμουνιστές, ακραίους, αντιεξουσιαστές ακόμη και ακροδεξιούς. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο τα μπλογκς, τα μόνα, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, που έμειναν έξω απ΄αυτό το βρώμικο παιχνίδι της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης, έχουν ακόμη μεγαλύτερη, πιο αυξημένη ευθύνη.
Αν θέλουμε να βοηθήσουμε την πατρίδα και τον λαό μας, θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες πληροφόρησης αλλά και αποκάλυψης των βρώμικων μεθόδων προπαγάνδας και παραπληροφόρησης των πληρωμένων κονδυλοφόρων τους με συγκεκριμένα στοιχεία. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε όλοι και οι σχολιαστές των αναρτήσεων, καλά θα κάνουμε, τούτες τις ώρες της ευθύνης να σχολιάζουμε επώνυμα και σοβαρά. Ο μεγαλύτερος σύμμαχος εκείνων που απειλούν να συνθλίψουν της ζωή μας, είναι ο φόβος μας.

Αναρτήθηκε από Νεόπτωχος, στο blog volosgr

Πού την είδατε την κρίση;

Πού την είδατε την κρίση;

Εγκαίνια σε οίκο ανοχής Όπως φαίνεται η κρίση δεν άφησε τίποτα όρθιο εκτός από το σεξ. Στη Λάρισα επενδύθηκαν ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τέσσερα εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία υπερπολυτελούς οίκου ανοχής, που έχει μέχρι και οπτικές ίνες. Από τα εγκαίνια δεν θα μπορούσε φυσικά να λείψει η Τζούλια Αλεξανδράτου (Pics) Το σεξ ανέκαθεν πούλαγε και εξακολουθεί να πουλά και εν μέσω οικονομικής κρίσης. Μπροστάρισσα κατά της κρίσης που πλήττει την αγορά η κυρία Τζούλια Αλεξανδράτου η οποία χθες τίμησε με την παρουσία της τα εγκαίνια οίκου ανοχής στον οικισμό Τερψιθέας στη Λάρισα. Η ξανθιά περσόνα έκοψε με τα χεράκια της τη ροζ κορδέλα εγκαινιάζοντας τον υπερπολυτελή οίκο με τις τρεις μεγάλες ανεξάρτητες κατοικίες. Στον νέο οίκο ανοχής τις υπηρεσίες τους θα παρέχουν εννέα καλλονές που θα εργάζονται σε βάρδιες. Ο οίκος άφησε άφωνους τους παρευρισκόμενους από τη πολυτέλεια και τη χλιδή του με ντεκόρ άκρως διαστημικό αφού έχει μέχρι και οπτικές ίνες, ενώ τα περσικά χαλιά και οι πίνακες δίνουν άλλο αέρα στο χώρο. Μάλιστα, είναι ο δεύτερος οίκος μέσα σε τρία χρόνια στη περιοχή κάτι που δείχνει πως τον κλάδο δεν τον αγγίζει καμία κρίση. Σημειώνεται ότι η εν λόγω επένδυση αγγίζει τα 4 εκατομμύρια!!! Καλά μας τα έλεγε ο Γιωργάκης ... «λεφτά υπάρχουν!!!» της πουτάνας γίνεται...

Volos.gr

Υπάρχει ένα σοβαρό blog στην πόλη μας.

Volos.gr είναι τ’ όνομά του.

Διαβάστε το.

Εγώ αντιγράφω απ’ αυτό κάποια άρθρα.

Να με συμπαθάνε οι ιδιοκτήτες του.