Όπως λέει και το τραγούδι:
"στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες –
δεν ξέρω τι ζητάς και αν το βρήκες –
αχ να 'μουνα τσιγάρο τελευταίο..."
Αμ δε που θα 'μαι το τελευταίο!
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 22, 2010
Ανατρέχοντας στην ιστορία για το κάπνισμα.
Σαμπάχ-σαμπάχ
Εδώ και λίγο καιρό έχει αρχίσει στις εφημερίδες, στο δρόμο, στις δουλειές, στα σπίτια μια συζήτηση περί μνημονίου και απαγόρευσης του καπνίσματος. Αν το μνημόνιο, για τους θιασώτες του, έρχεται να υγιάνει το κοινωνικό σώμα, η απαγόρευση του καπνίσματος, έρχεται για να υγιάνει το βιολογικό μας σώμα.
Συνδέονται και τα δυο γιατί αφού δεν μπορούμε να είμαστε υγιείς, είτε ως κοινωνία είτε ατομικά, ΠΡΕΠΕΙ να μας επιβληθούν οι νέες συντάξεις, τα ωράρια, οι μισθοί, τα δάνεια και η μακροζωία. Χαρμάνης και άφραγκος, αλλά παραγωγικός και υγιής.
Το χειρότερο είναι ότι τα σχετικά μέτρα, τα εισηγούνται άνθρωποι όπως η υπ. Περιβάλλοντος, που σε μια πρόσφατη συνέντευξή της δήλωσε, ότι δεν έχει καπνίσει ποτέ, δεν έχει πιει ποτέ, δεν έχει ξεκουραστεί ποτέ και ποτέ δεν έχει περάσει μέρα χωρίς να κάνει τουλάχιστον δυο ώρες αεροβική άσκηση. Απάνθρωποι άνθρωποι, δηλαδή, που δεν έχουν σχέση με κανένα πάθος, λάθος ή βάθος στη ζωή. Εμείς φτιαχτήκαμε από χώμα, με ότι προσμείξεις έχει αυτό, όπως και σκουληκάκια και σπόρους, και αυτή από πέτρα.
Ο μοναδικός πολιτικός που δεν έπινε, δεν κάπνιζε, γυμναζόταν καθημερινά και έτρωγε μόνο βιολογικά, ήταν ο Χίτλερ. Και από την καθαρότητα του σώματος, πέρασε εύκολα και στην «απολύμανση» στο κοινωνικό σώμα.
Η ίδια συζήτηση, περί μνημονίου και καπνίσματος, είχε ξαναγίνει στον τόπο μας και πριν από 400 χρόνια. Αλλά ευτυχώς τότε υπήρχε και ο μπουνταλάς Σαμπάχ-σαμπάχ (πρωί-πρωί).
Στις αρχές του 17ου αιώνα, το λατινοαμερικάνικο ασήμι και χρυσάφι, έχουν κατακτήσει την Ευρώπη. Η οθωμανική αυτοκρατορία, ειδικά μετά την ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, αρχίζει να μετράει το χρόνο αντίστροφα. Οι σουλτάνοι θέλουν να εξευρωπαΐσουν την αυτοκρατορία.
Το 1600 αναγκάζουν τις συντεχνίες (ισνάφια) στο Κάιρο να μην πληρώνουν φόρους συλλογικά αλλά ο κάθε επαγγελματίας ξεχωριστά. Το 1630 καταργούν το θεσμό των σπαχήδων (οι πλούσιοι μαζεύουν απλά τους φόρους αλλά πρέπει να ακολουθούν στις πολεμικές εκστρατείες) και εγκαινιάζουν το τσιφλίκι (ο πλούσιος να αγοράζει τους φόρους και να μπορεί να έχει και κέρδος). Θέλουν να κάνουν και τακτικό στρατό αλλά αντιδρούν έντονα οι γενίτσαροι, που δεν τους αρέσουν οι καινοτομίες.
Το 1622 ο σουλτάνος Οσμάν ο Β, θα σφαχτεί από τους γενίτσαρους, στο δρόμο για τη Μέκκα, γιατί ήθελε να περάσει τα νέα μέτρα. Το 1623 ακόμη 4 βεζίρηδες (πρωθυπουργοί) θα δολοφονηθούν από τους γενίτσαρους για να μην περάσουν τα μέτρα.
Στήριγμα του σουλτάνου είναι και η επίσημη θρησκεία (σουνίτες μουσουλμάνοι).
Θέλουν τα νέα μέτρα, για να τα έχουν καλά με την εξουσία αλλά και να περιορίσουν τους αιρετικούς δερβίσηδες (σε μια αίρεση ανήκαν και οι γενίτσαροι, των μπεκτασήδων) που δέχονται με χαρά μόνο της νέα συνήθεια από την Αμερική (το κάπνισμα), αλλά και χαίρονται την οινοποσία, τον χορό, το τραγούδι και μισούν την προσευχή, την νηστεία και την τυπολατρία.
Ο αδελφός του Οσμάν, ο Μουράτ ο Δ, θα επιβάλει το μνημόνιο της εποχής και για να στηρίξει τους φανατικούς ουλεμάδες σουνίτες και για να περιορίσει τις αντιδράσεις των γενίτσαρων και άλλων «επικίνδυνων τάξεων» θα κλείσει (ή θα επιβάλει περιορισμούς) τις ταβέρνες, τους καφενέδες, τους μπουζαχανέδες (μπιραρίες), τους τεκέδες και θα απαγορεύσει το κάπνισμα.
Με απαγορεύσεις οι συντεχνίες, οι διαδηλώσεις, τα καφενεία και χωρίς ελευθεροτυπία, για άλλη μια φορά η αντίδραση θα έρθει από την τρέλα του δρόμου.
Στην οθωμανική αυτοκρατορία (από την εποχή που οι τουρκομάνοι δεν είχαν εξισλαμιστεί και είχαν τους σαμάνους) υπήρχε η εδραιωμένη παράδοση των πιρ (αγίων) αμπντάληδων. Οι αμπντάληδες (από εκεί και το μπουνταλάδες) ήταν άνθρωποι που αρνούνταν τη δουλειά, την ηθική, τη λογική, το σχολείο και γυρνούσαν γυμνοί στο δρόμο. Ζούσαν από ελεημοσύνες και κορόιδευαν τις αρχές του τόπου, εκφράζοντας με κωμικό τρόπο, τη κοινή γνώμη.
Οι εργάτες τους υπεραγαπούσαν, όπως και οι χιρσίζ (πορτοφολάδες), οι καρά-χιρσίζ (ληστές), οι μενταχήδες (παραμυθάδες), οι ασίκηδες (τραγουδιστές), οι μουφλουσήδες (χρεοκοπημένοι), οι καραγκιοζοπαίχτες, οι χασικλήδες, οι αλκοολικοί και οι τεριακλήδες (οπιομανής). Αν για τους φτωχούς ήταν τιμή, ένας μπουνταλάς να έρχεται στο μαγαζί σου και να μην πληρώνει, για τους πλούσιους και τους θρησκευτικούς ηγέτες, ήταν ο φόβος και ο τρόμος. Για αυτό πλήρωναν μεγάλες ελεημοσύνες (ένα είδος προστασίας), για να μην τους κοροϊδεύουν δημόσια.
Ακόμη και ο σουλτάνος απαγορευόταν να κακομεταχειριστεί έναν μπουνταλά. Ήταν σίγουρος ότι την ίδια στιγμή θα ξεσπούσε εξέγερση.
Δυο από του πιο γνωστούς και αγαπητούς μπουνταλάδες ήταν ο Ιλικτζή (με βαρίδι) και ο Μποϊνοζογλού (με κέρατα).
Υπήρχε τότε ένας νόμος, όταν πιάνουν οι σουμπασήδες (αστυνομικοί), κάποιον φτωχοδιάβολο που είχε κλέψει επειδή πεινούσε, να τον βάζουν να καταπιεί δημόσια μια μπετονιά με ένα βαρίδι στη μέση και μετά να το τραβάνε απότομα. Ο φτωχός, έκανε εμετό, μέχρι να ξεράσει και τη χολή του και μερικές φορές πέθαινε.
Ο Ιλικτζή Ντεντέ, όταν βρισκόταν μπροστά σε μια σύλληψη, κατάπινε πολλά βαρίδια μαζί και τα τραβούσε με δύναμη χωρίς να παθαίνει τίποτα και μετά κορόιδευε τους αστυνομικούς. Οι αστυνομικοί έφευγαν ντροπιασμένοι και ο κλέφτης γλύτωνε, υπό της επευφημίες του πλήθους, το βασανιστήριο.
Ο Μποϊνοζογλού Ντεντέ, όταν του έλεγαν ότι κάποιος εργοδότης, επέβαλε περισσότερες ώρες εργασίας για να πάει καλά η επιχείρηση, πήγαινε και τον έβρισκε και του φώναζε όλη την ημέρα ότι ενώ αυτός δουλεύει, η γυναίκα του τον κερατώνει. Την επόμενη μέρα βέβαια έπαιρνε πίσω τις υπερωρίες.
Ο πιο διάσημος όμως ήταν ο Σαμπάχ (πρωί). Κάθε πρωί πήγαινε έξω από το παράθυρο του σουλτάνου και του μετέφερε τη «γνώμη» του κόσμου για αυτόν και τους νόμους του.
Όταν πέρασε η απαγόρευση του καπνίσματος, ο σουλτάνος για να τον εκδικηθεί, έπιασε πρώτη- πρώτη τη μάνα του, που είχε ξαναπάει φυλακή από το Ηθών.
Από εκείνη τη μέρα ο Σαμπάχ, έγινε Σαμπάχ-σαμπάχ, αφού πριν ξημερώσει, φώναζε στο παράθυρο του σουλτάνου Μουράτ Δ, να μην ισχύει η απαγόρευση για τις γυναίκες αλλά μόνο για τους άντρες, αφού αυτός δεν καπνίζει και πατέρας του μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε στην Ισταμπούλ και θέλει να τον εκδικηθεί που … πήγε με τη μάνα του.
Όλη η Πόλη γελούσε με το σουλτάνο και αυτός ήταν μέσα στα νεύρα από την αϋπνία. Μετά από ένα μήνα ανακοίνωσε ότι μπορούν όλοι να καπνίζουν… ελεύθερα.
Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Σαμπάχ-σαμπάχ.
Τι ώρα ξυπνάει ο Παπανδρέου;
Όχι επειδή είμαι καπνιστής…
Από την πρώτη Σεπτεμβρίου ισχύει ο νέος νόμος ο οποίος απαγορεύει το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους.
Οι ποινές που προβλέπει ο καινούργιος νόμος, είναι χρηματικές. Για τους πελάτες των καταστημάτων (εστιατόρια, καφενεία, μπαρ, κ.λ.π) το πρόστιμο θα κυμαίνεται από 50 ευρώ έως 500(!), ενώ για τους καταστηματάρχες από 500, εως10.000!
Η πιο φασιστικοί νόμοι επιβάλλονται πάντα για το …καλό μας(!), για την υγεία μας και άλλα τέτοια παραμύθια για μωρούς.
Και στο «γύψο» μάς βάζουν για το καλό μας οι δολοφόνοι μας…
Και τα συμβόλαια θανάτου της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της, τα οποία εκτελεί η κατοχική κυβέρνηση των ανδρεικέλων της Νέας Τάξης και αυτά για το …καλό μας!!!
Τώρα τα κυβερνητικά ανδρείκελα αποφάσισαν να απαγορεύσουν το κάπνισμα, με δικτατορικές διαταγές φασιστικής αυθάδειας, για την υγεία μας!!!
Και ο πλέον ηλίθιος μπορεί να αντιληφθεί την πολυεδρική διάσταση αυτής της κυβερνητικής φασιστικής μοχθηρίας. Πολυεδρική, γιατί στοχεύει σε πολλά επίπεδα.
Πρώτο επίπεδο: Στοχεύει στην οικονομική εξόντωση ενός μεγάλου φάσματος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Σε μια εποχή που όλες οι μικρές επιχειρήσεις καταποντίζονται, λόγω του μνημονίου και του ΔΝΤ, επιβάλλεται και ένας νόμος που θα οδηγήσει ένα μεγάλο και πανελλαδικό δίκτυο αυτών των επιχειρήσεων στην ολοκληρωτική και τάχιστη χρεοκοπία τους.
Δεύτερο επίπεδο: Εδώ ο στόχος είναι η κατασκευή του ιδεολογικού γύψου και ο εθισμός στην υποταγή των φασιστικών διαταγμάτων του «αποφασίζουμε και διατάζουμε».
Αυτός ο στόχος είναι το στρατηγικό σχέδιο της Νέας Τάξης: Η κατασκευή ανθρώπων πειθήνιων οι οποίοι να δέχονται κάθε διαταγή, να υπακούουν τυφλά στα όργανα της εξουσίας, να κάνουν ό,τι απαιτούν από αυτούς οι δήμιοί τους, να εφαρμόζουν καλά στη νεοταξική μηχανή, χωρίς τριβές, ανθρώπους εξαθλιωμένους και αποκτηνωμένους που να κινούνται χωρίς σκοπό…
Τα νεοταξικά ανδρείκελα της κατοχικής κυβέρνησης θέλουν να μας κατασκευάσουν κατά εικόνα και ομοίωσή τους. Οδηγούν την ελληνική κοινωνία στα έσχατα όρια της καταστροφής, της πτώχευσης και της εξαθλίωσης και ταυτόχρονα σφυρηλατούν τις ανάλογες ιδεολογικές αλυσίδες: Τη ραγιάδικη υποταγή του ελληνικού λαού…
Η απαγόρευση του καπνίσματος «δοκιμάζει», στην πράξη, αυτό το ιδεολογικό στρατήγημα του νέου πλανητικού φασισμού: Την κατασκευή ανθρώπων που να υπακούουν, σαν αυτόματα, στις διαταγές…
Τρίτο επίπεδο: Η απαγόρευση στοχεύει και σε ένα ακόμα πολιτικό επίπεδο.
Τα καφενεία και τα εστιατόρια, καθώς και όλες οι πολύμορφες σύγχρονες παραλλαγές τους, όπως και τα κέντρα διασκέδασης, απλωμένα, σαν ιστός της αράχνης σε όλη την Ελλάδα, αποτελούν εστίες μαζικών συναθροίσεων και κυρίως της νεολαίας.
Κάθε τι το μαζικό σήμερα, σε συνθήκες γενικής χρεοκοπίας, σήψης και κατάρρευσης, αποτελεί εμπόδιο στη χειραγώγηση και τον έλεγχο, αποτελεί έναν αστάθμητο και ανεξέλεγκτο πολιτικό παράγοντα.
Μπορεί όλο αυτό το πλατύ δίκτυο των νεολαιίστικων μαζώξεων να κατάφερε ένα θανάσιμο πλήγμα εναντίον των παραδοσιακών καφενείων που αποτελούσαν «εργαστήρια» της «δημοκρατίας του λαού», μπορεί όλα αυτά τα σύγχρονα στέκια της νεολαίας κα τα κέντρα διασκέδασης να αποτέλεσαν και «καρκινώματα» δηλητηρίασης και ισοπέδωσης της νεολαίας, ΩΣΤΟΣΟ, λόγω του μαζικού τους χαρακτήρα, συσσωρεύουν και όλες τις εκρηκτικές ύλες από την κοινωνική εξαθλίωση της νεολαίας και των πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων.
Αυτή η συσσώρευση των εκρηκτικών υλικών σήμερα μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη σε αυτούς του μαζικούς χώρους…
Αυτές, συνεπώς, οι μαζικές εστίες, αυτό το ιδιαίτερο «είδος» της ελληνικής ατίθασης κοινωνίας πρέπει να απονευρωθεί και να ξεριζωθεί…
Η απαγόρευση του καπνίσματος έχει και αυτή τη σκοπιμότητα…
Τέλος να σημειώσουμε και κάτι, ιδιαίτερα, αποκαλυπτικό: Στα Καζίνα το κάπνισμα δεν απαγορεύεται!!!
Εδώ, βλέπετε, έχουμε να κάνουμε με χοντρό κεφάλαιο των διεθνών και εγχώριων μαφιών…
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 20, 2010
«fast track»: ψεκάστε- σκουπίστε, τελειώσατε
Από το περασμένο Σαββατοκύριακο και την ομιλία του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη μια «νέα» φράση προστέθηκε στο λεξιλόγιό μας: επενδύσεις fast track. Τη σημασία της νέας φράσης που μπήκε στη ζωή μας ανέλαβαν να μας την εξηγήσουν τα media: επενδύσεις με ταχύτατες διαδικασίες, χωρίς γραφειοκρατία, οι οποίες θα σώσουν την ελληνική οικονομία. Καλό ακούγεται…
Παρέλειψαν όμως να μας πουν ότι η εν λόγω επενδυτική διαδικασία πρωτοεμφανίστηκε ως πρακτική στη Χιλή της χούντας του Πινοσέτ. Ως αποτέλεσμα αυτής της επενδυτικής πρακτικής και διαδικασίας, ιδιωτικοποιήθηκαν ( επαναλαμβάνουμε, στη Χιλή της χούντας του Πινοσέτ) οι υδάτινοι πόροι της χώρας, συνολικά: Ποτάμια, λίμνες, πηγές, όλα πέρασαν σε ιδιωτικές (αμερικανικών συμφερόντων) εταιρείες. Ακόμη και σήμερα—σαράντα σχεδόν χρόνια από εκείνο το επενδυτικό fast track, εκατομμύρια Χιλιάνοι λένε το νερό- νεράκι…
Σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα, την οποία διασπείρουν απλόχερα τα media «το fast track είναι η απάντηση της Κυβέρνησης σε αυτό που όλοι έχουμε κατά καιρούς και συχνά ακούσει “cost of doing business in Greece”. Αυτό το κόστος είναι για την επενδυτική κοινότητα όχι μονό υπαρκτό αλλά και μετρήσιμο και ακριβά κοστολογημένο. Και αυτή η κοστολόγηση είτε αποτρέπει εξ αρχής σοβαρούς επενδυτές να ασχοληθούν με την Ελλάδα, είτε απωθεί επενδυτές που αποφάσισαν να ασχοληθούν και ταλαιπωρήθηκαν στις αγκυλώσεις της γραφειοκρατίας και της αδιαφάνειας».
Στην πραγματικότητα όμως το επενδυτικό fast track που εξήγγειλε από τη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός είναι η απλοποίηση των διαδικασιών και η παράκαμψη της υπάρχουσας νομοθεσίας προκειμένου: πρώτον να διευκολυνθεί και να επιταχυνθεί η διαδικασία του ξεπουλήματος κάθε πλουτοπαραγωγικού πόρου της χώρας. Και δεύτερον να υλοποιηθούν επιχειρηματικά πρότζεκτ που για λόγους περιβαλλοντικούς δύσκολα φιλοξενούνται (συνήθως απαγορεύονται απολύτως) σε αναπτυγμένες χώρες.
Δεν είναι μυστικό ότι στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης έχουν ξαμοληθεί όπου κυκλοφορεί χρήμα, προκειμένου να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των επενδυτών. Μυστικό δεν είναι επίσης ότι το χρήμα δεν προσελκύεται «τζάμπα». Με πιο απλά λόγια οι «αγορές» τοποθετούνται εκεί όπου μπορούν να κερδίσουν τα μέγιστα. Στην προκειμένη (ελληνική) περίπτωση, το χρήμα για να ρίξει ένα βλέφαρο προς τα εδώ απαιτεί υψηλότατες εγγυήσεις και ενέχυρα.
Το fast track είναι μια τέτοιου είδους αποδοτικότατη εγγύηση καθώς, για παράδειγμα, από τη στιγμή που αποφασιστεί να χτιστεί ένα ξενοδοχείο επάνω στην παραλία, (ή στις όχθες της λίμνης στον βιότοπο του Καϊάφα) καμία νομική ένσταση, καμία natura, καμία απόφαση δικαστηρίου, ΚΑΝΕΙΣ, δεν θα είναι σε θέση να σταματήσει την… επένδυση.
Μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο οι επενδυτές (πρόκειται για τους τοκογλύφους που μας έχουν ξεζουμίσει και τώρα ζητούν και τα ρέστα) πράγματι ακούνε πιο προσεκτικά τις προσφορές της ελληνικής κυβέρνησης για δουλειές στην πυρόπληκτη Ηλεία, στη Μήλο, στην Κρήτη, στη Ρόδο, στη Χαλκιδική και αλλού. Μέσα στο επενδυτικό fast track το ξεπούλημα ( Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τράπεζας Αττικής, ΟΠΑΠ, Αγροτική Τράπεζα, Ελληνικά Πετρέλαια, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΟΛΠ, ΟΛΘ κλπ) θα εξελιχθεί εν ριπή οφθαλμού…
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της νέας ανασχηματισμένης πεντηκονταμελούς κυβέρνησης στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης, το πρόσωπο της ημέρας ήταν ο Χάρης Παμπούκης. Ο στενότατος συνεργάτης του πρωθυπουργού είναι ο άνθρωπος που ήδη έχει ξεκινήσει να τρέχει το επενδυτικό fast track της κυβέρνησης (επένδυση υγροποίησης φυσικού αερίου από Άραβες στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας η οποία έχει αρχίσει να ξεσηκώνει τον τοπικό πληθυσμό που συνειδητοποιεί ότι οι υποσχέσεις για χιλιάδες θέσεις εργασίας ήταν ένα μεγάλο ψέμα και ότι το έργο θα καταστρέψει κάθε προοπτική τουριστικής ανάπτυξης που διαθέτει ο τόπος ). Τώρα, ως υπουργός επενδύσεων, ο Χάρης είναι και θεσμικά υπεύθυνος για το fast truck ξεπούλημα…
Όταν μέσα στον Αύγουστο είχε εμφανιστεί στην Αθήνα ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου τα media υπογράμμισαν τις δυνατότητες συνεργασίας των δύο χωρών στο στρατιωτικό και οικονομικό τομέα. Τότε είχε γίνει λόγος για τουριστική συνεργασία και για το ενδεχόμενο η Ελλάδα να φιλοξενήσει τον αγωγό φυσικού αερίου μέσα από τον οποίο το γιγαντιαίο υποθαλάσσιο κοίτασμα (Λεβιάθαν) του Ισραήλ θα βρει διέξοδο στις ευρωπαϊκές αγορές.
Λίγοι, ωστόσο, εκείνες τις μέρες πρόσεξαν ένα σχόλιο του αμερικανικού εξειδικευμένου στα οικονομικά ειδησεογραφικού — και όχι μόνο—οργανισμού Bloomberg. Σύμφωνα, λοιπόν, με το Bloomberg ο Νετανιάχου ζήτησε από τον Παπανδρέου να εξετάσει την πρόταση ασφαλούς ταφής των πυρηνικών αποβλήτων σε ελληνικό έδαφος.
Το πρόβλημα του Ισραήλ για τη διαχείριση των πυρηνικών του αποβλήτων είναι γνωστό. Το μεγαλύτερο μέρος τους αποθηκεύεται στην νεκρά θάλασσα. Ωστόσο, το ραδιενεργό υλικό, πέραν των περιβαλλοντικών κινδύνων, μπορεί να προκαλέσει ανυπολόγιστη καταστροφή στην περίπτωση που κάποιοι από τους πολλούς εχθρούς αυτής της χώρας καταφέρουν να πυροδοτήσουν εκεί μια έκρηξη. Για το λόγο αυτό η κυβέρνηση του Ισραήλ προσφέρει πολλά για να εξασφαλίσει χώρους αποθήκευσης των αποβλήτων…
Μια τέτοια μπίζνα, όπως είναι η διαχείριση πυρηνικών αποβλήτων, προφανώς θα ενταχθεί σε διαδικασία fast track προκειμένου να ολοκληρωθεί στα γρήγορα ξεπερνώντας κάθε νομική (δίκες, ενστάσεις, Άρειος πάγος κλπ) «κωλυσιεργίες. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε οι fast track διαδικασίες προσελκύουν τον υπόκοσμο της παγκόσμιας αγοράς. Γι’ αυτό το λόγο γίνονται σε τριτοκοσμικές ή καταχρεωμένες χώρες…
Ίσως να είναι σύμπτωση, αλλά όπως πληροφορούμαστε στη Χαλκιδική στο Χρυσωρυχείο Χολομόντα (συμφερόντων Μπόμπολα) έχουν ξεκινήσει εργασίες στεγανοποίησης. Τα εκατομμύρια τόνοι μπετόν που ρίχτηκαν εκεί δημιουργούν την βεβαιότητα ότι σταμάτησε η αναζήτηση χρυσού και ότι οι στοές προετοιμάζονται για άλλη χρήση. Λέτε; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά το συνήθως καλά πληροφορημένο Bloomberg έχει υποστηρίξει ότι ο Παπανδρέου δεν είπε ξεκάθαρο όχι στον Νετανιάχου…
Το παρακάτω άρθρο το βρήκαμε στο "Skakistis's Weblog" και σημειώνουμε ότι έχει πολύ ενδιαφέρον, ειδικά προς το τέλος, οπότε διαβάστε το ολόκληρο.
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 19, 2010
Άρχισαν να μιλάνε οι «σωτήρες» του τόπου.
Τάδε έφη Πανούλης περί περιβάλλοντος, προσπαθώντας να μιμηθεί το λόγο του Σιδερένιου.
…Όσον αφορά τα θέματα περιβάλλοντος, ο κ. Σκοτινιώτης επανέλαβε ότι θα αποτελέσει ύψιστη προτεραιότητα στο νέο Δήμο η ανάπτυξη των απαραίτητων υποδομών κι ενός μηχανισμού ελέγχου, ώστε να αντιμετωπίζονται δραστικά και κατά απόλυτη προτεραιότητα ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θέτουν σε κίνδυνο αφενός μεν τη δημόσια υγεία, αφετέρου δε το τουριστικό προϊόν της περιοχής.
…Η αυτοδιοικητική αντίληψη του κ. Σκοτινιώτη βρίσκει την εφαρμογή της στον υπό διαμόρφωση συνδυασμό του, που αποτελεί συμπόρευση διαφορετικών πολιτικών κομμάτων, αυτοδιοικητικών πρωτοβουλιών και ενεργών πολιτών απ’ όλο το πολιτικό φάσμα. Αντίληψη που ξεκινά από την πεποίθηση ότι αγωνία του κόσμου σ’ αυτές τις εκλογές, οι οποίες διεξάγονται σε συνθήκες πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης, είναι να εκλεγούν άξια αυτοδιοικητικά στελέχη, ικανά να αναμετρηθούν με επιτυχία με τα τεράστια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο νέος Δήμος, και όχι να γίνει ένας αγώνας για κομματικές καταγραφές. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σε συνάντηση με αυτοδιοικητικούς παράγοντες, «εμείς δεν επιστρατευτήκαμε από κανέναν για να λύσουμε εσωκομματικά προβλήματα. Εμείς συστρατευόμαστε σε μια μεγάλη αυτοδιοικητική πρωτοβουλία, σε μια πλατιά κοινωνική συμμαχία, για μια νέα αρχή στη Δημοτική μας Αυτοδιοίκηση, για μια γνήσια Αυτοδιοικητική Συμπολιτεία».
Τάδε έφη Ροδούλα. Ανενδοίαστα.
«Με μεγάλη χαρά υποδέχθηκα σήμερα στο γραφείο μου στη Βουλή, τον υποψήφιο Δήμαρχο Βόλου κ. Πάνο Σκοτινιώτη, με τον οποίο με συνδέει μακρά φιλία και κοινοί αγώνες για δημοκρατία και πρόοδο. Η στήριξη του ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του κ. Σκοτινιώτη ως επικεφαλής μιας μεγάλης αυτοδιοικητικής συμμαχίας, είναι επιλογή πολιτικής αξιοπρέπειας και ικανότητας, ήθους και εμπειρίας, προοπτικής και νίκης προς όφελος της κοινωνίας και του νέου δήμου, στα πλαίσια της μεγάλης μεταρρύθμισης του Καλλικράτη που έφερε η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.
Εύχομαι μεγάλη επιτυχία στον Πάνο Σκοτινιώτη και καλώ τους συμπολίτες μου να στηρίξουν δυνατά την υποψηφιότητά του».
Τάδε έφη Νάκος περί περιφερειακού.
«δεν μας παραξενεύει η συνεχιζόμενη ανακολουθία του αρμοδίου Υφυπουργού της κυβέρνησης Γιάννη Μαγκριώτη, αυτό που μας παραξενεύει είναι ότι μετά την διεξαχθείσα σύσκεψη ο κ. Μαγκριώτης δεν είπε ούτε μία λέξη... για το τι σκοπεύει να κάνει για τη συνέχιση του έργου».
Σχόλιο.
Τι ν’ απαντήσει κανείς και στους τρεις;
Άρχισαν να μιλάνε.
Σε λίγο θ’ αρχίσουν να κυκλοφορούν κι ανάμεσά μας.
Θα το επιτρέψουμε;
Είναι ανέκδοτο;
Greek business:
| Σε εθιμοτυπική επίσκεψη Έλληνα υπουργού στο σπίτι του ομολόγου του στην Πορτογαλία, ο Έλληνας μένει έκπληκτος από την χλιδή του σπιτιού. Όλα είναι πλατινένια. "Κόστισε 20 εκατ., ..και είναι όλα εδώ μέσα."
|
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 18, 2010
K. Kαστοριάδης, Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας
Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010
-Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνον στις διαπιστώσεις... Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθειά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;
-Κ.Κ.: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.Χ.
-Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας...
-Κ.Κ.: Τι να κάνουμε... Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις-και πάντως, μετά τον περίεργο 4ο π.Χ. αιώνα-η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα - πράγμα ανθελληνικότατο. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των «δυνατών» και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ' αυτήν του Πεκίνου... Μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ' ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ' αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.
-Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;
-Κ.Κ.: Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτηση, για ποιον λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.
-Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Κ.Κ.: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με «ταξικά» συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης...
-Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;
-Κ.Κ.: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδο του. Αλλά τα όποια αποτελέσματα τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω... Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά έναν βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν «ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά»;
-Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε, θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;
-K.K.: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μια τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο... Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα... Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.
-Πώς την εννοείτε αυτήν την ευθύνη;
-Κ.Κ.: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.
-Θέλετε να πείτε ότι αντιθέτως σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη...
-Κ.Κ.: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντας μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματα του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 17, 2010
Για δες τι γράφουν οι ξεδιάντροποι. Εκμεταλλεύονται την ανωνυμία τους…
Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010
ΠΑΝΔΟΙΚΟ χωρίς Βολιώτη, είν' εκκλησιά χωρίς Δεσπότη
Κώστα τι έγινε στα Χανιά;
Τι ΠΑΝΔΟΙΚΟ της πουτάνας είναι αυτό
χωρίς εσένα μέσα;
Ποια εκτελεστική γραμματεία και τρίχες άνευ Βολιώτη;
Κάνε λεβέντη μου μια ένσταση να δικαιωθείς.
Τιιιι, έκανες;
Και σε γράφουν στα παπάρια τους οι αλήτες;
Ρε συ Κώστα, πες τους ότι αν βγει ο Σκοτινιώτης, λέμε αν, και θέλει να δώσει κάποια χρήματα με απλή απόδειξη, λέμε αν,
ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙ:
Έλεος πια.
Τι οιΚΩΛΟγικές οργανώσεις είναι αυτές,
δεν μπορώ να καταλάβω.
Voliotaki
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 16, 2010
ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΟΧΙ. Η συντριβή της κοινής λογικής, μεταξύ γελοίου και τραγικού!!!
Του Όθωνα Ιακωβίδη
Είπε, ο Γιώργος Παπανδρέου, σε ομιλία του κατά την τελετή εγκαινίων στη ΔΕΘ, κατά λέξη, με κάθε σοβαρότητα, μειλίχιο ύφος και αυτοπεποίθηση...
«Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα. Και τα καταφέραμε».
Για ακόμη μία φορά, χτύπησε με τη βαριοπούλα του παραλογισμού την κρυστάλλινη επιφάνεια της λογικής και αποσυντόνισε, πάλι, τη λειτουργία της κριτικής ικανότητάς μας.
Τσιμπήθηκα, για να βεβαιωθώ ότι δεν βλέπω όνειρα, έδωσα μερικά σκαμπίλια στα μούτρα μου, σηκώθηκα και έγραψα την πρόταση που μόλις εκφώνησε, σε ένα κομμάτι χαρτί, άφησα τη συνέχεια της ομιλίας του και έσκυψα να καταλάβω το νόημα αυτού που είπε.
«Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα».
- Καλά, πως σώζεται μία χώρα, με την υπογραφή της παράδοσης της Ελευθερίας της στον πλέον ζωτικό και στρατηγικό χώρο της επικράτειάς της, την Οικονομία της ;;; διερωτήθηκα και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό αυτό που είπε, επί του θέματος, (στις 9 Αυγ.2010) ο μεγάλος μας Μίκης:
«Θα ‘θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας. Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;»
Και, αμέσως μετά, έκανα την εξής σκέψη: Το ΟΧΙ που είπε ο Μεταξάς στις 28 Οκτωβρίου του 1940, κόστισε στην Ελληνική κοινωνία τα μύρια όσα βάσανα. Πόλεμο, δηλαδή το τέλειο κακό, με εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ορφανεμένες από γιούς, αδερφούς και συζύγους, πείνα, πλήρη καταρράκωση κάθε ανθρώπινου και πολιτικού δικαιώματος, απώλεια της αξίας κάθε κινητού ή ακίνητου υλικού, απώλεια και προσβολή της κάθε Ελευθερίας.
Ακούσατε ποτέ κάποιον Έλληνα να κατηγορήσει τον Μεταξά για το ΟΧΙ που είπε;
Όχι μόνο δεν έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό το ΟΧΙ, από κανέναν Έλληνα και Ελληνίδα (από αυτές τις ίδιες που μαυροφόρεσαν και μαυροπόρεψαν όλη τους τη ζωή, για τον χαμένο ή σακατεμένο άντρα ή παιδί τους), αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Όλες οι πολιτικές παρατάξεις, θέλουν να οικειοποιηθούν αυτό το ΟΧΙ, αυτή την καταστροφή!
Σύσσωμος ο Ελληνικός λαός το γιορτάζει και το χειροκροτεί αυθόρμητα!
Γιατί;
Πώς γίνεται, το τεράστιο αυτό κακό να γιορτάζεται από έναν ολόκληρο λαό, με ξέφρενο ενθουσιασμό;;;
Το «γιατί» αυτό, το ξέρουμε, αλλά θέλουν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε.
Στο «γιατί» αυτό, απαντά μία πανανθρώπινη αλήθεια: Η πρώτη Αξία στην ιεράρχηση των ανθρώπινων και κοινωνικών Αξιών, είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Αυτή, που οι Έλληνες ανέδειξαν πρώτοι, στα ιστορικά βάθη, σαν ανθρώπινη Αξία που, μετά, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση στην ιεράρχηση των Αξιών.
Αυτή, που εμείς οι Έλληνες την αναγνωρίζουμε από την ταραγμένη όψη της, καθώς διαβαίνει βιαστικά προς το μέλλον, που την ξέρουμε «από την κόψη του σπαθιού της την τρομερή» και από το ότι είναι «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων, τα ιερά».
Η «οικονομική ευμάρεια» (και μάλιστα των ολίγων), δεν συγκαταλέγεται καν στις ανθρώπινες και κοινωνικές Αξίες. Αποτελεί, απλώς, έναν κοινωνικό στόχο. Αποδεκτό, επιθυμητό, αλλά όχι Αξία.
Χάριν αυτού του στόχου, η πολιτική ηγεσία συμφώνησε ή ανέχθηκε την παράδοση της Ελευθερίας μας και την απώλεια της εθνικής μας Ανεξαρτησίας, επί του πλέον ζωτικού και στρατηγικού χώρου της πατρίδας μας, αυτού της Οικονομίας μας.
Η πατρίδα μας, η πατρίδα των Ελλήνων είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Δεν είναι η οικονομική ευμάρεια που για τον ΓΑΠ και τους ομόδοξούς του, αποτελεί τον «νέο πατριωτισμό». Αυτός, δεν μπορεί να μεταγγισθεί στον οργανισμό μας. Είναι για άλλους. Μέσα στο DNA μας βρίσκεται η Ελευθερία, ως Πατρίδα μας.
Αυτή παραδόθηκε με την κατάπτυστη υπογραφή του «Μνημονίου».
«Και τα καταφέραμε», συμπλήρωσε ο ΓΑΠ την πρότασή του: «Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα».
Από τις σκέψεις μου αυτές με ξύπνησε το σφοδρό χειροκρότημα των παρισταμένων ακροατών των λεγομένων του ΓΑΠ.
Και τότε, ένα συναίσθημα αβάσταχτης θλίψης, μπλέχτηκε με το τοπίο γελοιότητας που συνέθεταν οι ασυναρτησίες του ΓΑΠ και η επισημότητα του σκηνικού, με την απαρτία της Κυβέρνησης της χώρας στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, και τους εκπροσώπους όλων των παραγωγικών τάξεων, καθισμένους με την απαιτούμενη σειρά του πρωτοκόλου, αναλόγως της ιεραρχίας, με τη σοβαρότητα των προσώπων των ακροατών του να φαντάζει εντελώς γελοία, καθώς χειροκροτούσαν την αιχμαλωσία τους. Και με κατέλαβε μία απέραντη απαισιοδοξία.
Η απαισιοδοξία που πηγάζει από τη διαπίστωση ότι, στην ανώτατη ιεραρχία της ηγεμονεύουσας τάξης της χώρας μου και μάλιστα σε καθεστώς Δημοκρατίας, η κοινή λογική έχει συντριβεί μεταξύ του γελοίου και του τραγικού.
Δηλαδή, αν η κοινή λογική δεν μπορεί να επικρατήσει στο σκεπτικό και στην πρακτική των ηγεμόνων μας, ποια δύναμη θα οδηγεί τη χώρα στο μέλλον της;
Και ποιο μπορεί να είναι αυτό, όταν το κάθε επόμενο βήμα μας στηρίζεται στη σαθρή βάση μίας κρυμμένης αλήθειας, ή ενός ασύστολου και γελοίου ψεύδους;
Ποιος και πώς έχει καθυποτάξει την πατρίδα μας, την Ελευθερία;
Ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα, καλείται να σκεφθεί και να απαντήσει στο ερώτημα.
Ο μύθος του κρυφού σχολειού και η ιστορία των κλειστών σχολείων του Ιγνάτιου.
Όταν κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή.
Δεν το ήξερε ο Ιγνάτιος και γι’ αυτό έκλεισε τρία σχολεία.
Απόφυγε και το χτίσιμο τριών φυλακών
κι αποφάσισε να χτίσει μια ποδοσφαιρική ομάδα.
Είχε αγοράσει και μια βίλλα στη Γαντζέα
ξοδεύοντας ένα εκατομμύριο Ευρώ.
Εκεί θα φυλάκιζε το σαρκίο του,
καθώς και τα σαρκία επίτιμων αρχιερέων.
Τα σαρκία των μαθητών θα σπέρνονταν σε δημόσιους οίκους.
Ήταν σοσιαλιστής ο δεσπότης…
Σοσιαλιστής του θρησκευτικού καπιταλισμού!
Τον βοήθησε στο σοσιαλιστικό έργο κι ο Καρτάλης
με τα χρήματα των Ολυμπιακών έργων.
Του έχτισε μέλαθρο στα Μελισσιάτικα
κι ο δεσπότης τον βοήθησε να γίνει βουλευτής στο νομό.
Υ.Γ.
Τόλμησα να τα γράψω τα καμώματα του δεσπότη πριν δυο χρόνια στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ,
αλλά το άρθρο το έκοψε ο Σαμαράς.
Ετοιμαζόταν για το ΙΣΤΑΜΕ…
Εγώ ΙΣΤΑΜΑΙ ορθός ακόμη.
Ορθός και Μόνος.
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 14, 2010
ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΔΙΚΑ ΜΑΣ
ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
1. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ
2. ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΕ 150-200
3. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΙΜΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 16 ΧΡΟΝΙΑ, ΟΧΙ ΑΠΟ 8.
4. ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΜΟΝΟΝ ΑΝ ΕΧΕΙ 10 ΕΤΩΝ ΕΝΣΗΜΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ.
5. Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΕΞΤΡΑ
6. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΠΟΛΥΤΕΛΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ
7. ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΟΣΩΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝΤΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ.
8. ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΟΝΙΚΑ ΟΡΙΑ. Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΑΣΥΛΙΑ
9. ΑΜΕΣΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ (ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΚΩΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ). ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.
10. ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 2 ΚΟΜΜΑΤΑ,
ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 13, 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)