Διαφωνία ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος των οδηγών που διέρχονται από τους σταθμούς διοδίων χωρίς να πληρώνουν το αντίτιμο υπήρξε κατά τη συνεδρίαση εκπροσώπων του υπουργείου Μεταφορών και του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη συνεδρίαση οι εκπρόσωποι του υπουργείου ζήτησαν από το Αρχηγείο να τοποθετήσει αστυνομικούς στα διόδια έτσι ώστε σε περίπτωση που κάποιος οδηγός αρνηθεί να πληρώσει, οι άντρες της ΕΛ.ΑΣ. να του ζητούν τα στοιχεία και στη συνέχεια η κοινοπραξία διαχείρισης των διοδίων να προχωρά στις νομικές ενέργειες σε βάρος του οδηγού.
Από την πλευρά τους, οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. διαφώνησαν με το σκεπτικό αυτό λέγοντας πως δεν υπάρχει κάποια διάταξη στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας σχετικά με τη μη καταβολή αντιτίμου και δεν υφίσταται ποινικό αδίκημα και αντιπρότειναν οι υπάλληλοι των διοδίων να κρατούν τα στοιχεία του οχήματος, ο οδηγός του οποίου δεν πλήρωσε και στη συνέχεια από το υπουργείο Μεταφορών να βρίσκουν σε ποιον ανήκει και να ακολουθούνται οι διαδικασίες που προβλέπονται.
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε χωρίς τη λήψη κάποιας τελικής απόφασης και οι δυο πλευρές συμφώνησαν να ξανασυναντηθούν προκειμένου να επανεξετάσουν το ζήτημα.
ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΔΩΝ ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΕΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ;;;
Παρασκευή, Ιουλίου 30, 2010
Πέμπτη, Ιουλίου 29, 2010
Αλιτήριοι πολιτικατζήδες, πάρτε το χαμπάρι, υπηρέτες του λαού είστε και όχι των δικών σας ιδιοτελών συμφερόντων
Ακολουθώντας τον Βουλγαράκη στην οδό «νόμιμο ίσον ηθικό», ορισμένοι, κατ’ όνομα σοσιαλιστές, και εκσυγχρονισμένοι, κατρακύλησαν, σε ανάλογες πρακτικές.
Ο Τσουκάτος, κουβαλάει βαλίτσες με ζημενσοχορηγίες, εν ονόματι της κομματοφροσύνης του, γιατί κοινή πρακτική είναι οι χορηγίες προς τα κόμματα.
Ο Μαντέλης, τσεπώνει χορηγία της Ζήμενς για τον προεκλογικό αγώνα, βρε αδελφέ, και μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε, αγαπητοί συνάδελφοι, προειδοποιεί τους συναδέλφους του της επιτροπής. Πάγια πρακτική για τα κόμματα να δέχονται πέρα από τα εκατομμύρια που χορηγεί το κράτος (δηλαδή όλοι εμείς οι φορολογούμενοι και όχι φοροκλέφτες) μαύρες χορηγίες οι οποίες εν συνεχεία εξαργυρώνονται ποικιλοτρόπως.
Και ο αρχηγός τους, ο εκσυγχρονιστής και προς τον νεοφιλελευθερισμό διευρυνθείς (Μάνος, Ανδριανόπουλος), «οργίζεται» και φωνάζει. Και δεν ήξερε τίποτα, όταν και οι δύο τους ήταν τα κοντινότερά του εξαπτέρυγα;
Και οι γαλάζιοι του Χατζηγάκη, και άλλων του ιδίου φυράματος, διορίζουν, παραμονές εκλογών, τα σόγια τους, αδελφούς κόρες ανίψια .
Και ο Πάνκαλος (το «ν» προ του «κ» γίνεται γάμα, αλλά το διατηρώ το «ν», για τα δηλώσω το μεγαλείο, το «παν καλος» (διορθωτά, ο τόνος όχι το «κα») του ανδρός, διορίζει την κόρη του, γιατί, λέει, του δίνει το δικαίωμα ο νόμος (που αυτός και οι συν αυτώ εψήφισαν, ευλογούντες τα γένια των), ζηλώσας δόξαν λαμπράν βουλγαρακίου ύψους και ήθους, πως το νόμιμο είναι και ηθικό (όταν δεν έχεις τσίπα).
Πάγκαλος ο κομμουνιστοφάγος, αλλά όχι και τουρκοφάγος Νικηταράς, στα Ίμια.
Ναι σύντροφοι του ΚΚΕ, σεβόμαστε και τιμούμε του αγώνες των αγνών σας συντρόφων, που πολλοί έπεσαν θύματα των ραδιουργιών του κομματικού μηχανισμού σας. Αλλά, τη μάχη στο λιμάνι, οι συνδικαλιστές σας, την έδωσαν εναντίον των άλλων εργαζομένων και με τρόπο κοινωνικά προκλητικό. Η εργατιά δεν χωρίζεται σε κόκκινη και άλλων χρωμάτων εργατιά. Αποκλείστε το υπουργείο κύριοι του ΠΑΜΕ, όχι τις δουλειές των ανθρώπων. Συμμετάσχετε στις διαδηλώσεις όλων των εργαζομένων, όχι σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Οι εργατιά δεν έχει χρώμα παρά μόνο το χρώμα της ανάγκης και της ανέχειας και της διεκδίκησης του δίκιου της. Αλλά νόμος το δίκιο του εργάτη; Το νομιζόμενο δίκιο του καθένα;
Οι γαλάζιοι ταπεινοσεμνοπρεπώς, αφού έριξαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, την κοπάνησαν και έκλεισαν πίσω τους και την πόρτα της Βουλής, παραχώνοντας τα σκατά τους, όπως η γάτα, και νόμισαν ότι τα παρέγραψαν. Μα αυτά βρώμισαν και μας έπνιξαν.
Και ήρθαν οι πράσινοι για να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και τα φίδια έζωσαν τον λαό, τον εργαζόμενο, τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο, τον φουκαρά τον συνταξιούχο.
Το ΔΝΤ, οι τρόικες και οι μηχανισμοί, φιδίσιος βρόγχος στο λαιμό του λαού, τον καλούν να πληρώσει τα σπασμένα των νταβατζήδων της πολιτικής, των τραπεζών που τις χρηματοδότησαν με 28 δις και 10 ακόμη, της φούσκας του χρηματιστηρίου, των δομημένων, των φοροκλεπτών πολιτικών-πολιτικατζήδων, των ελληναράδων μικρού μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς αδιαντροπιάς και φοροκλοπής.
Και αντί, κύριοι της Κυβέρνησης, να αναζητήσετε τα λεφτά σε όσους έβαλαν χέρι στον δημόσιο κορβανά και να βάλει το κράτος χέρι στις βίλες τους και στις παρανόμως κτηθείσες περιουσίες τους.
Αντί, να κληθούν να ξεράσουν αυτά που έφαγαν οι βουλιμικοί κομπιναδόροι της πολιτικής και του δημόσιου τομέα.
Αντί, να ζητηθούν ευθύνες από αυτούς που ρήμαξαν τα ταμεία και τους Δημόσιους οργανισμούς κοινής Ωφελείας (Διοικητές και λοιποί παχυλά αμειβόμενοι και παρατρεχάμενοι).
Αντί, να ζητήσετε τη συνδρομή των πλουσίων αυτής της χώρας, βιλάτορες και θαλαμηγάρχηδες (νεολογισμός μάλλον ταιριαστός, μάλιστα αν διαβαστεί με «ιώτα» τονισμένο στην παραλήγουσα) και ποικίλοι κοτερούχοι και πισινούχοι και τζετάρχηδες (κατά το θαλαμηγάρχηδες), που με τη διαπλοκή τους, ή με την φοροκλοπή του δημοσίου χρήματος και του ιδρώτα των εργαζομένων, πλούτισαν.
Και αν δεν φιλοτιμηθούν, να τους επιβληθεί έκτακτη και επαναλαμβανόμενη, όσο είναι αναγκαίο, εισφορά από τα υπερκέρδη τους, για τη σωτηρία της Πατρίδας. (Ο λαός πληρώνει από το υστέρημά του).
Αντί αυτών, ακολουθείτε την επιβληθείσα νεοφιλελεύθερη συνταγή των τροϊκανών, κατά Γιώργο Τράγκα, και του ΔΝΤ, που αναγκάζει τον λαό, τον δημόσιο υπάλληλο, τον εργάτη τον συνταξιούχο να πληρώσει τη νύφη της καραμανλικής, καρναβαλικής ανικανότητας και της νεοδημοκρατικής φαυλότητας (πλην εξαιρέσεων) , γιατί αυτόν, τον Λαό, τον έχετε στο χέρι. Ο Λαός δεν έχει λεφτά σε εξωχώριους και σε αμπαροκλειδωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, όπως οι μεγαλοκηφήνες του χρήματος και της κλεψιάς.
Όμως, «Όσοι δεν τιμωρούν τους κακούς θέλουν να αδικούν τους καλούς: Οι μη κολάζοντες τους κακούς βούλονται αδικείσθαι τους αγαθούς» (Πυθαγόρας)
Και «Την πόλη την Χαλούν οι άπληστες κεφαλές του Δήμου, που δεν μπορούν να βάλουν γκέμι στην απληστία τους (Ου γαρ επίστανται κατέχειν κόρον). Παρά νοιάζονται με αδικία στην αδικία ποιος θα πλουτίσει. Που δεν σέβονται τα ιερά ή τα δημόσια κτήματα. Κλέφτες τι να πρωταρπάξει ο ένας του άλλου: πλουτούσιν δ’ αδίκοις έργμασι πειθόμενοι. Ουθ’ ιερών κτεάνων ούτε τι δημοσίων φειδόμενοι κλέπτουσιν εφ υφαρπαγή άλλοθεν άλλος. (Σόλων)
Πλούτισαν δια της πολιτικής, οι άθλιοι πολιτικατζήδες του ρουσφετιού και της ρεμούλας και των εξωχωρίων. Και αλαζονικά συμπεριφέρονται στον λαό. Γιατί
«αυθάδεια η χόρταση γεννά, πολλά σαν πέσουν πλούτη σ’ ανθρώπους που δεν έχουνε τον νου τους μετρημένον: Τίκτει γαρ κόρος ύβριν , όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η» (Θέογνις)
Και ο λαός πένης, εξαθλιωμένος, αλλά όχι νικημένος, μα θυμωμένος, αμύνεται, φωνάζει, κραυγάζει, σας μουντζώνει, πολιτικατζήδες της συμφοράς. Τον πνίγει το δίκιο.
Γιατί, ο λαός, «αν και είναι πιο φτωχός από σας ποτέ δεν σας αδίκησε για χρηματικό συμφέρον, ενώ εσείς οι πιο πλούσιοι απ’ όλους έχετε κάνει πολλές κακοήθειες για το κέρδος. Δήμος πενέστερος ημών ων ουδέν πώποτε ένεκα χρημάτων υμάς ηδίκησεν• υμείς δε πλουσιώτεροι πάντων όντες πολλά και αισχρά ένεκα κερδέων πεποιήκατε.» (Θρασύβουλος Αρχηγός των Δημοκρατικών που καταλύσανε την τυραννία των «Τριάκοντα»).
Εσείς οι «αλιτήριοι (καταστροφείς) της πόλεως (Θέογνις).
Και μια εξήγηση για ηλιθίους πολιτικατζήδες, οι οποίοι συνεχώς κραυγάζουν: «να μην ισοπεδώνουμε». Δεν ισοπεδώνουμε κενόκρανοι .
Δείχνουμε τη συνισταμένη των πολιτικών (φαντάζομαι να γνωρίζετε την μαθηματική έννοια). Υπάρχουν αρκετές συνιστώσες πολιτικών με θετικό πρόσημο,. μα οι περισσότερες είναι των πολιτικατζήδων και έχουν αρνητικό πρόσημο.
Έτσι, η συνισταμένη των πολιτικών, στις μέρες μας, είναι κάτω από το μηδέν (από εκεί και κάτω αρχίζουν οι αρνητικοί αριθμοί). Δείχνει την κατιούσα.
Και αυτήν την κατιούσα δείχνουμε και οφείλουμε να τη δείχνουμε οι πολίτες.
Οφείλουμε να δαχτυλοδείχνουμε τους κακούς , τους αδιάφορους, τους διεφθαρμένους πολιτικούς και όχι μόνον. Και επειδή έχει τρόπους αδιάντροπους το σύστημα να καλύπτει τις ντροπές του, δια των νόμων, που εσείς οι ίδιοι ψηφίζεται, όπως η ασυλία των βουλευτών, όπως ο νόμος περί (αν)ευθύνης των υπουργών, οι νόμοι για διορισμούς ημετέρων ένθεν και ένθεν και τόσα άλλα.
Γι’ αυτό θα πρέπει, έχουμε υποχρέωση, να δείχνουμε τα οπίσθια σας που είναι γυμνά και δεν το ‘χετε πάρει χαμπάρι ή και δεν σας νοιάζει. Ξεδιάντροποι.
Γιατί «εκείνη η πόλη ευτυχεί και προ πάντων σώζει τη Δημοκρατία , όπου και αυτοί που δεν αδικήθηκαν καταγγέλλουν και τιμωρούν τον αδικητή, όχι λιγότερο από τους αδικηθέντες: δοκεί μοι πόλις άριστα πράττειν και μάλιστα σώζειν την Δημοκρατίαν, εν η τω αδικήσαντα του αδικηθέντος ουδέν ήττον οι μη αδικηθέντες προσβάλλονται και κολάζουσι.». (Σόλων)
«Οι πολιτικοί πρέπει να φοβούνται τον ψόγο περισσότερο από τον νόμο : Ψόγον μάλλον οι πολιτευόμενοι δεδοίκασιν ή τον νόμον» (Πλούταρχος). Μα εσείς, ξεδιάντροποι πολιτικατζήδες, ούτε νόμο σέβεσθε, ούτε ψόγο ντρέπεστε.
Γιατί νοιάζεστε για τα κοινά μόνο με τα λόγια.
Όμως, Άρχοντες δεν είναι οι εκλεγέντες από τους τυχόντες, ούτε με απάτη, αλλά όσοι ξέρουν να άρχουν: Άρχοντες ου τους υπό τυχόντων αιρεθέντας , ουδέ τους εξαπατήσαντας αλλά τους επισταμένους άρχειν (Σωκράτης).
Άρχοντες είναι «οι θεράποντες των αδίκως δυστυχούντων και τιμωροί των αδίκως ευτυχούντων: Θεράποντες μεν των αδίκως δυστυχούντων, κολασταί δε των αδίκως ευτυχούντων». (Γοργίας)
www.anevlavis.gr
Ο Τσουκάτος, κουβαλάει βαλίτσες με ζημενσοχορηγίες, εν ονόματι της κομματοφροσύνης του, γιατί κοινή πρακτική είναι οι χορηγίες προς τα κόμματα.
Ο Μαντέλης, τσεπώνει χορηγία της Ζήμενς για τον προεκλογικό αγώνα, βρε αδελφέ, και μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε, αγαπητοί συνάδελφοι, προειδοποιεί τους συναδέλφους του της επιτροπής. Πάγια πρακτική για τα κόμματα να δέχονται πέρα από τα εκατομμύρια που χορηγεί το κράτος (δηλαδή όλοι εμείς οι φορολογούμενοι και όχι φοροκλέφτες) μαύρες χορηγίες οι οποίες εν συνεχεία εξαργυρώνονται ποικιλοτρόπως.
Και ο αρχηγός τους, ο εκσυγχρονιστής και προς τον νεοφιλελευθερισμό διευρυνθείς (Μάνος, Ανδριανόπουλος), «οργίζεται» και φωνάζει. Και δεν ήξερε τίποτα, όταν και οι δύο τους ήταν τα κοντινότερά του εξαπτέρυγα;
Και οι γαλάζιοι του Χατζηγάκη, και άλλων του ιδίου φυράματος, διορίζουν, παραμονές εκλογών, τα σόγια τους, αδελφούς κόρες ανίψια .
Και ο Πάνκαλος (το «ν» προ του «κ» γίνεται γάμα, αλλά το διατηρώ το «ν», για τα δηλώσω το μεγαλείο, το «παν καλος» (διορθωτά, ο τόνος όχι το «κα») του ανδρός, διορίζει την κόρη του, γιατί, λέει, του δίνει το δικαίωμα ο νόμος (που αυτός και οι συν αυτώ εψήφισαν, ευλογούντες τα γένια των), ζηλώσας δόξαν λαμπράν βουλγαρακίου ύψους και ήθους, πως το νόμιμο είναι και ηθικό (όταν δεν έχεις τσίπα).
Πάγκαλος ο κομμουνιστοφάγος, αλλά όχι και τουρκοφάγος Νικηταράς, στα Ίμια.
Ναι σύντροφοι του ΚΚΕ, σεβόμαστε και τιμούμε του αγώνες των αγνών σας συντρόφων, που πολλοί έπεσαν θύματα των ραδιουργιών του κομματικού μηχανισμού σας. Αλλά, τη μάχη στο λιμάνι, οι συνδικαλιστές σας, την έδωσαν εναντίον των άλλων εργαζομένων και με τρόπο κοινωνικά προκλητικό. Η εργατιά δεν χωρίζεται σε κόκκινη και άλλων χρωμάτων εργατιά. Αποκλείστε το υπουργείο κύριοι του ΠΑΜΕ, όχι τις δουλειές των ανθρώπων. Συμμετάσχετε στις διαδηλώσεις όλων των εργαζομένων, όχι σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Οι εργατιά δεν έχει χρώμα παρά μόνο το χρώμα της ανάγκης και της ανέχειας και της διεκδίκησης του δίκιου της. Αλλά νόμος το δίκιο του εργάτη; Το νομιζόμενο δίκιο του καθένα;
Οι γαλάζιοι ταπεινοσεμνοπρεπώς, αφού έριξαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, την κοπάνησαν και έκλεισαν πίσω τους και την πόρτα της Βουλής, παραχώνοντας τα σκατά τους, όπως η γάτα, και νόμισαν ότι τα παρέγραψαν. Μα αυτά βρώμισαν και μας έπνιξαν.
Και ήρθαν οι πράσινοι για να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και τα φίδια έζωσαν τον λαό, τον εργαζόμενο, τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο, τον φουκαρά τον συνταξιούχο.
Το ΔΝΤ, οι τρόικες και οι μηχανισμοί, φιδίσιος βρόγχος στο λαιμό του λαού, τον καλούν να πληρώσει τα σπασμένα των νταβατζήδων της πολιτικής, των τραπεζών που τις χρηματοδότησαν με 28 δις και 10 ακόμη, της φούσκας του χρηματιστηρίου, των δομημένων, των φοροκλεπτών πολιτικών-πολιτικατζήδων, των ελληναράδων μικρού μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς αδιαντροπιάς και φοροκλοπής.
Και αντί, κύριοι της Κυβέρνησης, να αναζητήσετε τα λεφτά σε όσους έβαλαν χέρι στον δημόσιο κορβανά και να βάλει το κράτος χέρι στις βίλες τους και στις παρανόμως κτηθείσες περιουσίες τους.
Αντί, να κληθούν να ξεράσουν αυτά που έφαγαν οι βουλιμικοί κομπιναδόροι της πολιτικής και του δημόσιου τομέα.
Αντί, να ζητηθούν ευθύνες από αυτούς που ρήμαξαν τα ταμεία και τους Δημόσιους οργανισμούς κοινής Ωφελείας (Διοικητές και λοιποί παχυλά αμειβόμενοι και παρατρεχάμενοι).
Αντί, να ζητήσετε τη συνδρομή των πλουσίων αυτής της χώρας, βιλάτορες και θαλαμηγάρχηδες (νεολογισμός μάλλον ταιριαστός, μάλιστα αν διαβαστεί με «ιώτα» τονισμένο στην παραλήγουσα) και ποικίλοι κοτερούχοι και πισινούχοι και τζετάρχηδες (κατά το θαλαμηγάρχηδες), που με τη διαπλοκή τους, ή με την φοροκλοπή του δημοσίου χρήματος και του ιδρώτα των εργαζομένων, πλούτισαν.
Και αν δεν φιλοτιμηθούν, να τους επιβληθεί έκτακτη και επαναλαμβανόμενη, όσο είναι αναγκαίο, εισφορά από τα υπερκέρδη τους, για τη σωτηρία της Πατρίδας. (Ο λαός πληρώνει από το υστέρημά του).
Αντί αυτών, ακολουθείτε την επιβληθείσα νεοφιλελεύθερη συνταγή των τροϊκανών, κατά Γιώργο Τράγκα, και του ΔΝΤ, που αναγκάζει τον λαό, τον δημόσιο υπάλληλο, τον εργάτη τον συνταξιούχο να πληρώσει τη νύφη της καραμανλικής, καρναβαλικής ανικανότητας και της νεοδημοκρατικής φαυλότητας (πλην εξαιρέσεων) , γιατί αυτόν, τον Λαό, τον έχετε στο χέρι. Ο Λαός δεν έχει λεφτά σε εξωχώριους και σε αμπαροκλειδωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, όπως οι μεγαλοκηφήνες του χρήματος και της κλεψιάς.
Όμως, «Όσοι δεν τιμωρούν τους κακούς θέλουν να αδικούν τους καλούς: Οι μη κολάζοντες τους κακούς βούλονται αδικείσθαι τους αγαθούς» (Πυθαγόρας)
Και «Την πόλη την Χαλούν οι άπληστες κεφαλές του Δήμου, που δεν μπορούν να βάλουν γκέμι στην απληστία τους (Ου γαρ επίστανται κατέχειν κόρον). Παρά νοιάζονται με αδικία στην αδικία ποιος θα πλουτίσει. Που δεν σέβονται τα ιερά ή τα δημόσια κτήματα. Κλέφτες τι να πρωταρπάξει ο ένας του άλλου: πλουτούσιν δ’ αδίκοις έργμασι πειθόμενοι. Ουθ’ ιερών κτεάνων ούτε τι δημοσίων φειδόμενοι κλέπτουσιν εφ υφαρπαγή άλλοθεν άλλος. (Σόλων)
Πλούτισαν δια της πολιτικής, οι άθλιοι πολιτικατζήδες του ρουσφετιού και της ρεμούλας και των εξωχωρίων. Και αλαζονικά συμπεριφέρονται στον λαό. Γιατί
«αυθάδεια η χόρταση γεννά, πολλά σαν πέσουν πλούτη σ’ ανθρώπους που δεν έχουνε τον νου τους μετρημένον: Τίκτει γαρ κόρος ύβριν , όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η» (Θέογνις)
Και ο λαός πένης, εξαθλιωμένος, αλλά όχι νικημένος, μα θυμωμένος, αμύνεται, φωνάζει, κραυγάζει, σας μουντζώνει, πολιτικατζήδες της συμφοράς. Τον πνίγει το δίκιο.
Γιατί, ο λαός, «αν και είναι πιο φτωχός από σας ποτέ δεν σας αδίκησε για χρηματικό συμφέρον, ενώ εσείς οι πιο πλούσιοι απ’ όλους έχετε κάνει πολλές κακοήθειες για το κέρδος. Δήμος πενέστερος ημών ων ουδέν πώποτε ένεκα χρημάτων υμάς ηδίκησεν• υμείς δε πλουσιώτεροι πάντων όντες πολλά και αισχρά ένεκα κερδέων πεποιήκατε.» (Θρασύβουλος Αρχηγός των Δημοκρατικών που καταλύσανε την τυραννία των «Τριάκοντα»).
Εσείς οι «αλιτήριοι (καταστροφείς) της πόλεως (Θέογνις).
Και μια εξήγηση για ηλιθίους πολιτικατζήδες, οι οποίοι συνεχώς κραυγάζουν: «να μην ισοπεδώνουμε». Δεν ισοπεδώνουμε κενόκρανοι .
Δείχνουμε τη συνισταμένη των πολιτικών (φαντάζομαι να γνωρίζετε την μαθηματική έννοια). Υπάρχουν αρκετές συνιστώσες πολιτικών με θετικό πρόσημο,. μα οι περισσότερες είναι των πολιτικατζήδων και έχουν αρνητικό πρόσημο.
Έτσι, η συνισταμένη των πολιτικών, στις μέρες μας, είναι κάτω από το μηδέν (από εκεί και κάτω αρχίζουν οι αρνητικοί αριθμοί). Δείχνει την κατιούσα.
Και αυτήν την κατιούσα δείχνουμε και οφείλουμε να τη δείχνουμε οι πολίτες.
Οφείλουμε να δαχτυλοδείχνουμε τους κακούς , τους αδιάφορους, τους διεφθαρμένους πολιτικούς και όχι μόνον. Και επειδή έχει τρόπους αδιάντροπους το σύστημα να καλύπτει τις ντροπές του, δια των νόμων, που εσείς οι ίδιοι ψηφίζεται, όπως η ασυλία των βουλευτών, όπως ο νόμος περί (αν)ευθύνης των υπουργών, οι νόμοι για διορισμούς ημετέρων ένθεν και ένθεν και τόσα άλλα.
Γι’ αυτό θα πρέπει, έχουμε υποχρέωση, να δείχνουμε τα οπίσθια σας που είναι γυμνά και δεν το ‘χετε πάρει χαμπάρι ή και δεν σας νοιάζει. Ξεδιάντροποι.
Γιατί «εκείνη η πόλη ευτυχεί και προ πάντων σώζει τη Δημοκρατία , όπου και αυτοί που δεν αδικήθηκαν καταγγέλλουν και τιμωρούν τον αδικητή, όχι λιγότερο από τους αδικηθέντες: δοκεί μοι πόλις άριστα πράττειν και μάλιστα σώζειν την Δημοκρατίαν, εν η τω αδικήσαντα του αδικηθέντος ουδέν ήττον οι μη αδικηθέντες προσβάλλονται και κολάζουσι.». (Σόλων)
«Οι πολιτικοί πρέπει να φοβούνται τον ψόγο περισσότερο από τον νόμο : Ψόγον μάλλον οι πολιτευόμενοι δεδοίκασιν ή τον νόμον» (Πλούταρχος). Μα εσείς, ξεδιάντροποι πολιτικατζήδες, ούτε νόμο σέβεσθε, ούτε ψόγο ντρέπεστε.
Γιατί νοιάζεστε για τα κοινά μόνο με τα λόγια.
Όμως, Άρχοντες δεν είναι οι εκλεγέντες από τους τυχόντες, ούτε με απάτη, αλλά όσοι ξέρουν να άρχουν: Άρχοντες ου τους υπό τυχόντων αιρεθέντας , ουδέ τους εξαπατήσαντας αλλά τους επισταμένους άρχειν (Σωκράτης).
Άρχοντες είναι «οι θεράποντες των αδίκως δυστυχούντων και τιμωροί των αδίκως ευτυχούντων: Θεράποντες μεν των αδίκως δυστυχούντων, κολασταί δε των αδίκως ευτυχούντων». (Γοργίας)
www.anevlavis.gr
Τετάρτη, Ιουλίου 28, 2010
Κρίση πτυέλου
Απόγευμα. Διπλό λεωφορείο από Γλυφάδα για κέντρο. Φίσκα. Οι όρθιοι κρεμασμένοι από τις χειρολαβές. Οι καθισμένοι έκλειναν τα μάτια κατάκοποι από δουλειά και έγνοιες. Μέσα κατήφεια κι ιδρώτας. Από τα ανοιχτά παράθυρα αύρα και καυσαέριο. Σε μια στάση επιβιβάστηκε μια μεγάλη παρέα εφήβων. Απλώθηκαν σπρώχνοντας άγαρμπα τους ήδη στριμωγμένους. Από την άμμο που σκόρπισαν σε κάθε τους κίνηση φαινόταν ότι επέστρεφαν από μπάνιο στη θάλασσα. Άρχισαν να φωνάζουν. Για την ακρίβεια να ουρλιάζουν. Η εθνική μας λέξη επανερχόταν σε κάθε φράση υποκαθιστώντας ονόματα, επίθετα, ουσιαστικά, ρήματα. Δεν ήταν κουβέντα αλλά παραλήρημα. Υστερία διανθισμένη με άναρθρες κραυγές που ξεσήκωναν τα εξωπραγματικά γέλια των υπόλοιπων της αγέλης.
Η μόνη αντίδραση στην εισβολή, απειροελάχιστες συσπάσεις ενόχλησης στα πρόσωπα των επιβατών. Και ερμητικό κλείσιμο στο καβούκι του ο καθένας. Καρτερικά. Ώσπου κάποιος δεν άντεξε. Ήταν γύρω στα εξηνταπέντε με εβδομήντα. Στον τόνο παράπονου κι όχι της επίπληξης, με χροιά απελπισίας, είπε χαμηλόφωνα στον έφηβο που στεκόταν δίπλα του και έκανε το μεγαλύτερο σαματά: “Βρε αγόρι μου κουφός είσαι και φωνάζεις έτσι; Πιο σιγά σε παρακαλώ, δεν αντέχουμε. Κουρασμένοι άνθρωποι είμαστε.”
Οι επιβάτες αναθάρρησαν για μια στιγμή, πιστεύοντας ότι θα έπιαναν τόπο τα λόγια του. Τα ουρλιαχτά σταμάτησαν για δευτερόλεπτα για να συνεχίσουν επιδεικτικά εντονότερα από πριν. Στάση τη στάση η αγέλη άρχισε να αποδεκατίζεται. Τελευταίος έμεινε ο έφηβος που δέχτηκε την παράκληση του ηλικιωμένου. Επιτέλους ήσυχος. Το μόνο που έκανε ήταν κάποιες περίεργες, ανεξήγητες γκριμάτσες με το στόμα του.
Κάποια στιγμή πάτησε κι εκείνος το κουμπί για στάση. Όταν άνοιξε η πόρτα έσκυψε αστραπιαία στον επιβάτη που τόλμησε να μιλήσει, τον έφτυσε κατάμουτρα, πήδηξε έξω από το λεωφορείο και πριν εξαφανιστεί τέντωσε θριαμβευτικά τον μέσο του δεξιού του χεριού προς το παράθυρο που καθόταν ο αποδέκτης της γιγαντιαίας ροχάλας.
Ο ηλικιωμένος δεν είδε τη χειρονομία. Στεκόταν ακίνητος στη θέση του σαν να μην μπορούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. Μόνο όταν έκλεισε η πόρτα και το λεωφορείο ξεκίνησε, έβγαλε από την τσέπη του με αργές κινήσεις ένα υφασμάτινο άσπρο μαντήλι. Όλοι τριγύρω που είχαν δει τη σκηνή στράφηκαν προς άλλες κατευθύνσεις, αφήνοντάς τον διακριτικά μόνο να σκουπίσει πρώτα το μάτι, μετά το μάγουλό του και τέλος το πουκάμισό του. Ύστερα το δίπλωσε προσεκτικά στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι. Μέχρι το τέρμα δεν σήκωσε το κεφάλι. Το βλέμμα του έμεινε προσηλωμένο στα δάχτυλα που τρέμοντας έστριβαν τις άκρες του υγρού μαντηλιού.
Κανένας δεν σχολίασε, κανένας δεν είπε κουβέντα.
Μόνο μετά από αρκετή ώρα, ανηφορίζοντας πια τη Συγγρού κάποιος μουρμούρισε: “Αυτή είναι η χειρότερη κρίση...”
Η μόνη αντίδραση στην εισβολή, απειροελάχιστες συσπάσεις ενόχλησης στα πρόσωπα των επιβατών. Και ερμητικό κλείσιμο στο καβούκι του ο καθένας. Καρτερικά. Ώσπου κάποιος δεν άντεξε. Ήταν γύρω στα εξηνταπέντε με εβδομήντα. Στον τόνο παράπονου κι όχι της επίπληξης, με χροιά απελπισίας, είπε χαμηλόφωνα στον έφηβο που στεκόταν δίπλα του και έκανε το μεγαλύτερο σαματά: “Βρε αγόρι μου κουφός είσαι και φωνάζεις έτσι; Πιο σιγά σε παρακαλώ, δεν αντέχουμε. Κουρασμένοι άνθρωποι είμαστε.”
Οι επιβάτες αναθάρρησαν για μια στιγμή, πιστεύοντας ότι θα έπιαναν τόπο τα λόγια του. Τα ουρλιαχτά σταμάτησαν για δευτερόλεπτα για να συνεχίσουν επιδεικτικά εντονότερα από πριν. Στάση τη στάση η αγέλη άρχισε να αποδεκατίζεται. Τελευταίος έμεινε ο έφηβος που δέχτηκε την παράκληση του ηλικιωμένου. Επιτέλους ήσυχος. Το μόνο που έκανε ήταν κάποιες περίεργες, ανεξήγητες γκριμάτσες με το στόμα του.
Κάποια στιγμή πάτησε κι εκείνος το κουμπί για στάση. Όταν άνοιξε η πόρτα έσκυψε αστραπιαία στον επιβάτη που τόλμησε να μιλήσει, τον έφτυσε κατάμουτρα, πήδηξε έξω από το λεωφορείο και πριν εξαφανιστεί τέντωσε θριαμβευτικά τον μέσο του δεξιού του χεριού προς το παράθυρο που καθόταν ο αποδέκτης της γιγαντιαίας ροχάλας.
Ο ηλικιωμένος δεν είδε τη χειρονομία. Στεκόταν ακίνητος στη θέση του σαν να μην μπορούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. Μόνο όταν έκλεισε η πόρτα και το λεωφορείο ξεκίνησε, έβγαλε από την τσέπη του με αργές κινήσεις ένα υφασμάτινο άσπρο μαντήλι. Όλοι τριγύρω που είχαν δει τη σκηνή στράφηκαν προς άλλες κατευθύνσεις, αφήνοντάς τον διακριτικά μόνο να σκουπίσει πρώτα το μάτι, μετά το μάγουλό του και τέλος το πουκάμισό του. Ύστερα το δίπλωσε προσεκτικά στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι. Μέχρι το τέρμα δεν σήκωσε το κεφάλι. Το βλέμμα του έμεινε προσηλωμένο στα δάχτυλα που τρέμοντας έστριβαν τις άκρες του υγρού μαντηλιού.
Κανένας δεν σχολίασε, κανένας δεν είπε κουβέντα.
Μόνο μετά από αρκετή ώρα, ανηφορίζοντας πια τη Συγγρού κάποιος μουρμούρισε: “Αυτή είναι η χειρότερη κρίση...”
Τρίτη, Ιουλίου 27, 2010
Τετάρτη, Ιουλίου 21, 2010
Η μαφία της τέταρτης εξουσίας
Κείμενο άγνωστου.
…Επιπλέον, παρ’ όλο που δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είναι μια κατάπτυστη δολοφονία, δεν είναι πολιτική, είναι οικονομική. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός, ότι ήταν στα κόλπα με Μάκη και Κοντομηνά και Λαυρεντιάδη, και τον ρίξανε σε λεφτά και μόνο, και τότε έγινε “αντιστασιακός”! Βγήκε με το Τρωκτικό και ήταν ευθύς ”με φάγατε εσείς, θα σάς κλείσω εγώ”.
Μαζί τους ήταν και ήξερε πολλά. Έφυγε και τούς άρχισε τον πόλεμο, όχι για κάθαρση στην Ελληνική Κοινωνία, αλλά επειδή τον έριξαν. Τού είπαν κάτσε ήσυχα πολλές φορές. Δεν κάθισε, ήταν πικραμένος. Είπαν, και αυτοί, “κ..α, ήσουνα μέσα και τώρα θα βγεις να μάς κλείσεις τα σπίτια επειδή δεν έφαγες όπως ήθελες;”
Αυτό έγινε!
Και γι’ αυτό δεν φυλάχτηκε.
Ήθελε να τούς μπει στη μύτη και ήθελε και να τούς κλείσει. Λογαριασμοί είναι το θέμα αυτό, όχι εξυγίανση ή πολιτική βρωμιά.
Κάνε google Λαυρέντης Λαυρεντιάδης και θα δεις γιατί μιλάμε. Θα μείνεις με ανοικτό το στόμα.
…Επιπλέον, παρ’ όλο που δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είναι μια κατάπτυστη δολοφονία, δεν είναι πολιτική, είναι οικονομική. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός, ότι ήταν στα κόλπα με Μάκη και Κοντομηνά και Λαυρεντιάδη, και τον ρίξανε σε λεφτά και μόνο, και τότε έγινε “αντιστασιακός”! Βγήκε με το Τρωκτικό και ήταν ευθύς ”με φάγατε εσείς, θα σάς κλείσω εγώ”.
Μαζί τους ήταν και ήξερε πολλά. Έφυγε και τούς άρχισε τον πόλεμο, όχι για κάθαρση στην Ελληνική Κοινωνία, αλλά επειδή τον έριξαν. Τού είπαν κάτσε ήσυχα πολλές φορές. Δεν κάθισε, ήταν πικραμένος. Είπαν, και αυτοί, “κ..α, ήσουνα μέσα και τώρα θα βγεις να μάς κλείσεις τα σπίτια επειδή δεν έφαγες όπως ήθελες;”
Αυτό έγινε!
Και γι’ αυτό δεν φυλάχτηκε.
Ήθελε να τούς μπει στη μύτη και ήθελε και να τούς κλείσει. Λογαριασμοί είναι το θέμα αυτό, όχι εξυγίανση ή πολιτική βρωμιά.
Κάνε google Λαυρέντης Λαυρεντιάδης και θα δεις γιατί μιλάμε. Θα μείνεις με ανοικτό το στόμα.
Δευτέρα, Ιουλίου 19, 2010
Όσοι είναι στην Αθήνα ας πάνε.
Κάλεσμα για Συνέντευξη Τύπου
Οι ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ, σας καλούν σε συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010, στις 12,30 το μεσημέρι.
Η συνέντευξη θα δοθεί στο ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ , Οδός Δ.Ο. Σκυλίτση 19 , στον 2ο όροφο.
Θέμα συζήτησης:
Η ανάπτυξη του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στα διόδια.
Θα παρουσιάσουμε τις θέσεις του πανελλαδικού κινήματος μας για την αναγκαιότητα κατάργησης των διοδίων και όχι μόνο.
Πως μέσα στις σημερινές συνθήκες της μεγάλης εξαθλίωσης των εργαζόμενων , από την επίθεση της κυβέρνησης της τρόικας το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στα διόδια αλλά και γενικότερα αναπτύσσεται ραγδαία.
Θα αναπτυχθούν οι σκέψεις μας και οι προγραμματισμοί για τις μελλοντικές μας δράσεις.
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ , ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ
Επικοινωνία: epitropes2010@gmail.com
Πληροφορίες:
http://epitropesdiodiastop.blogspot.com
Αττική: Βασίλης Παπαδόπουλος 6944270606 - Νίκος Θωμαδάκης 6937302055 – Λάκης Λάγαρης 6939288742
Θεσσαλία: Γιάννης Χατζηγιάννης 6972004219
Τραγάνα: Αλεξίου Αργύρης 6936950699
Οι ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ, σας καλούν σε συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010, στις 12,30 το μεσημέρι.
Η συνέντευξη θα δοθεί στο ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ , Οδός Δ.Ο. Σκυλίτση 19 , στον 2ο όροφο.
Θέμα συζήτησης:
Η ανάπτυξη του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στα διόδια.
Θα παρουσιάσουμε τις θέσεις του πανελλαδικού κινήματος μας για την αναγκαιότητα κατάργησης των διοδίων και όχι μόνο.
Πως μέσα στις σημερινές συνθήκες της μεγάλης εξαθλίωσης των εργαζόμενων , από την επίθεση της κυβέρνησης της τρόικας το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στα διόδια αλλά και γενικότερα αναπτύσσεται ραγδαία.
Θα αναπτυχθούν οι σκέψεις μας και οι προγραμματισμοί για τις μελλοντικές μας δράσεις.
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ , ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ
Επικοινωνία: epitropes2010@gmail.com
Πληροφορίες:
http://epitropesdiodiastop.blogspot.com
Αττική: Βασίλης Παπαδόπουλος 6944270606 - Νίκος Θωμαδάκης 6937302055 – Λάκης Λάγαρης 6939288742
Θεσσαλία: Γιάννης Χατζηγιάννης 6972004219
Τραγάνα: Αλεξίου Αργύρης 6936950699
Πέμπτη, Ιουλίου 15, 2010
Θέμα: Ασφαλιστικό
Mε σημαντικές αλλαγές υπέρ των ασφαλισμένων κατατέθηκε το
νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό.
Πιο αναλυτικά εισάγονται προς ψήφιση οι παρακάτω ρυθμίσεις:
1. Όλοι οι αποθανόντες ασφαλισμένοι δικαιούνται αναδρομική σύνταξη
σε περίπτωση αναστάσεως.
2. Ασφαλισμένοι που έχουν έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι και ανάλογο
αριθμό στο δεξί χέρι και έχουν πλήρη ασφάλιση 41 χρόνια δικαιούνται
σύνταξη στα 59ο έτος
3. Προσαύξηση 30% στη σύνταξη θα λαμβάνουν οι μητέρες ανήλικων
τέκνων με συμπληρωμένο το 80ο έτος ηλικίας
4. Συνταξιούχοι με δυσανεξία στα γαλακτοκομικά θα λαμβάνουν δωρεάν
2 γιαούρτια με την προϋπόθεση να καταναλώνονται από τους ίδιους και
παρουσία ελεγκτού
5. Θεσμοθετείτε η δωρεάν επίσκεψη σε οδοντίατρο και κουρέα για
συνταξιούχους με μασέλα και φαλακρούς αντίστοιχα
6. Σε οικείους ασφαλισμένων που θα αποδημήσουν εις Κύριον πριν λάβουν
σύνταξη, θα αποστέλλεται ευχαριστήριος επιστολή με τις υπογραφές
Παπακωνσταντίνου και Λοβέρδου
7. Τέλος, η ευνοϊκή ρύθμιση Νο 1 δεν ισχύει για όσους ασφαλισμένους
ονομάζονται Χριστός ή Λάζαρος.
νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό.
Πιο αναλυτικά εισάγονται προς ψήφιση οι παρακάτω ρυθμίσεις:
1. Όλοι οι αποθανόντες ασφαλισμένοι δικαιούνται αναδρομική σύνταξη
σε περίπτωση αναστάσεως.
2. Ασφαλισμένοι που έχουν έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι και ανάλογο
αριθμό στο δεξί χέρι και έχουν πλήρη ασφάλιση 41 χρόνια δικαιούνται
σύνταξη στα 59ο έτος
3. Προσαύξηση 30% στη σύνταξη θα λαμβάνουν οι μητέρες ανήλικων
τέκνων με συμπληρωμένο το 80ο έτος ηλικίας
4. Συνταξιούχοι με δυσανεξία στα γαλακτοκομικά θα λαμβάνουν δωρεάν
2 γιαούρτια με την προϋπόθεση να καταναλώνονται από τους ίδιους και
παρουσία ελεγκτού
5. Θεσμοθετείτε η δωρεάν επίσκεψη σε οδοντίατρο και κουρέα για
συνταξιούχους με μασέλα και φαλακρούς αντίστοιχα
6. Σε οικείους ασφαλισμένων που θα αποδημήσουν εις Κύριον πριν λάβουν
σύνταξη, θα αποστέλλεται ευχαριστήριος επιστολή με τις υπογραφές
Παπακωνσταντίνου και Λοβέρδου
7. Τέλος, η ευνοϊκή ρύθμιση Νο 1 δεν ισχύει για όσους ασφαλισμένους
ονομάζονται Χριστός ή Λάζαρος.
Τετάρτη, Ιουλίου 14, 2010
[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η χρεοκοπία των Πανελλαδικών
Του Γρηγόρη Καλφέλη
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 12 Ιουλίου 2010
Ο φηµισµένος αµερικανός οικονοµολόγος L. Τhurow έλεγε χαρακτηριστικά ότι οι γνώσεις και οι δεξιότητες των ανθρώπων θα είναι το µεγάλο συγκριτικό πλεονέκτηµα των κοινωνιών του 21ου αιώνα. Οµως φοβάµαι ότι το αποτυχηµένο και ολέθριο σύστηµα των Πανελλαδικών Εξετάσεων όχι µόνο δεν συµβαδίζει µε αυτή τη λογική, αλλά και καταστρέφει εντελώς το κριτικό πνεύµα που πρέπει να έχει ένας δεκαοκτάχρονος µαθητής αν θέλει να εξελιχθεί κάποτε σε ολοκληρωµένο και ενεργό πολίτη.
Υπό αυτό το πρίσµα θα εντοπίσω δύο εντελώς αναχρονιστικά στοιχεία του ισχύοντος συστήµατος των εξετάσεων (χωρίς αυτό να σηµαίνει βέβαια ότι δεν θα πρέπει να δώσουµε ένα τεράστιο µπράβο σε όλα τα παιδιά - και όχι µόνο στους αριστούχους, όπως κάνουν ακατανόητα κάποιοι φροντιστηριάρχες - γιατί αφιέρωσαν ένα κρίσιµο τµήµα του υπαρξιακού τους χρόνου για να µπουν σε έναν «παράδεισο» που µάλλον θα τους χαρίσει λίγη ευτυχία).
Κατ αρχάς θα αναφέρω το πιο γνωστό και αυτονόητο µέγεθος. Δηλαδή, σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου εξήγγειλε την κατάργηση της παραπαιδείας, όλοι σχεδόν οι γονείς σήµερα καταφεύγουν εξ ανάγκης στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα µαθήµατα για να επιτύχουν την περίφηµη πρόσβαση των παιδιών τους στην τριτοβάθµια εκπαίδευση.
Και βεβαίως, θα πρέπει να υπενθυµίσουµε ότι ιδιαίτερα µαθήµατα σηµαίνει µαύρος και αφορολόγητος πλούτος, γιατί κανένας καθηγητής δεν δίνει αποδείξεις και αυτό έχει ανυπολόγιστη σηµασία, αφού συνδέεται µε το φαινόµενο της φοροδιαφυγής ένεκα του οποίου φτάσαµε ως χώρα στη γνωστή άθλια και τραγική κατάσταση.
Δηλαδή, να θεωρούµαστε ως ο διεφθαρµένος παρίας όλου του πλανήτη (δεν γνωρίζω αν η ΟΛΜΕ προβάλλει όσο θα έπρεπε αυτό το αδιανόητο ζήτηµα).
Οµως όλα τούτα σηµαίνουν ότι στη Β και κυρίως στη Γ λυκείου τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα γίνονται το βασικό µέγεθος, αφού κανείς δεν δίνει σηµασία στο σχολείο και είµαστε ίσως η µόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία εµφανίζεται µια τέτοια απίστευτη και τροµερή υποβάθµιση της σχολικής µονάδας. Επιπλέον, το παραπάνω πρόβληµα εµπεριέχει και µια έντονη ταξική διάσταση. Δηλαδή, όσο πιο πλούσιος είναι ο γονιός τόσο περισσότερα λεφτά µπορεί να δίνει στα ιδιαίτερα και τόσο καλύτερα µπορεί να προετοιµάζει το παιδί του (χωρίς αυτό να σηµαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχουν και εκπληκτικά µυαλά που µπορούν να αριστεύουν χωρίς καµιά βοήθεια). Αυτό αποτυπώνεται έντονα και στις φετινές βαθµολογίες των Πανελλαδικών, όπου από τη µια είχαµε αρκετούς αριστούχους και από την άλλη µεγάλο αριθµό υποψηφίων που έγραψαν κάτω από τη βάση. Δηλαδή, λίγους δροµείς µεγάλων ταχυτήτων και πολλούς ασθµαίνοντες ουραγούς! Επιπροσθέτως, θα αναφέρω ένα ακόµη ενοχλητικό θεσµικό στοιχείο του ισχύοντος συστήµατος των εξετάσεων που ακρωτηριάζει ή εµποδίζει την ανάπτυξη της ολοκληρωµένης γνώσης και της ολοκληρωµένης προσωπικότητας. Τι εννοώ; Ολοι οι µαθητές της Γ λυκείου δίνουν αποκλειστικό βάρος στα µαθήµατα των Πανελλαδικών και έτσι αναγκαστικά υποβαθµίζονται τα µαθήµατα των σχολικών εξετάσεων (που µάλιστα γίνονται ύστερα από αυτές)! Εποµένως, µπορεί ένας υποψήφιος της Τεχνολογικής Κατεύθυνσης να γράψει άριστα στα Μαθηµατικά των Πανελλαδικών και να µη διαβάσει καθόλου την Ιστορία των σχολικών εξετάσεων (και έτσι, να µη µάθει ποτέ για την ιστορία του 20ού αιώνα ή για τον εµφύλιο πόλεµο ή για τη χούντα του 1967). Υπ αυτό µόνο το πρίσµα µπορούν να ερµηνευθούν τα φοβερά και απίστευτα ευρήµατα κάποιων ερευνών που δείχνουν ότι πολλά δεκαοκτάχρονα παιδιά δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Καντ, τον Μαρξ και άλλους µεγάλους στοχαστές που άλλαξαν τον ρου της ανθρώπινης σκέψης. Με τούτα τα δεδοµένα ισχύει αυτό που έλεγε ο Σαίξπηρ, «το πνεύµα γίνεται σερβιτόρος ταβέρνας που σπαταλάει την ευφυΐα του κάνοντας λογαριασµούς» («Ερρίκος Δ»).
Ποιο είναι το συµπέρασµα; Το σύστηµα των Πανελλαδικών Εξετάσεων πρέπει να αλλάξει γρήγορα, γιατί είναι εντελώς αναχρονιστικό και εµποδίζει την ανάπτυξη των ολοκληρωµένων ανθρώπων, που θα έχουν τουλάχιστον γνώση της ιστορίας του τόπου τους!
Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νοµικής Σχολής του ΑΠΘ.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 12 Ιουλίου 2010
Ο φηµισµένος αµερικανός οικονοµολόγος L. Τhurow έλεγε χαρακτηριστικά ότι οι γνώσεις και οι δεξιότητες των ανθρώπων θα είναι το µεγάλο συγκριτικό πλεονέκτηµα των κοινωνιών του 21ου αιώνα. Οµως φοβάµαι ότι το αποτυχηµένο και ολέθριο σύστηµα των Πανελλαδικών Εξετάσεων όχι µόνο δεν συµβαδίζει µε αυτή τη λογική, αλλά και καταστρέφει εντελώς το κριτικό πνεύµα που πρέπει να έχει ένας δεκαοκτάχρονος µαθητής αν θέλει να εξελιχθεί κάποτε σε ολοκληρωµένο και ενεργό πολίτη.
Υπό αυτό το πρίσµα θα εντοπίσω δύο εντελώς αναχρονιστικά στοιχεία του ισχύοντος συστήµατος των εξετάσεων (χωρίς αυτό να σηµαίνει βέβαια ότι δεν θα πρέπει να δώσουµε ένα τεράστιο µπράβο σε όλα τα παιδιά - και όχι µόνο στους αριστούχους, όπως κάνουν ακατανόητα κάποιοι φροντιστηριάρχες - γιατί αφιέρωσαν ένα κρίσιµο τµήµα του υπαρξιακού τους χρόνου για να µπουν σε έναν «παράδεισο» που µάλλον θα τους χαρίσει λίγη ευτυχία).
Κατ αρχάς θα αναφέρω το πιο γνωστό και αυτονόητο µέγεθος. Δηλαδή, σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου εξήγγειλε την κατάργηση της παραπαιδείας, όλοι σχεδόν οι γονείς σήµερα καταφεύγουν εξ ανάγκης στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα µαθήµατα για να επιτύχουν την περίφηµη πρόσβαση των παιδιών τους στην τριτοβάθµια εκπαίδευση.
Και βεβαίως, θα πρέπει να υπενθυµίσουµε ότι ιδιαίτερα µαθήµατα σηµαίνει µαύρος και αφορολόγητος πλούτος, γιατί κανένας καθηγητής δεν δίνει αποδείξεις και αυτό έχει ανυπολόγιστη σηµασία, αφού συνδέεται µε το φαινόµενο της φοροδιαφυγής ένεκα του οποίου φτάσαµε ως χώρα στη γνωστή άθλια και τραγική κατάσταση.
Δηλαδή, να θεωρούµαστε ως ο διεφθαρµένος παρίας όλου του πλανήτη (δεν γνωρίζω αν η ΟΛΜΕ προβάλλει όσο θα έπρεπε αυτό το αδιανόητο ζήτηµα).
Οµως όλα τούτα σηµαίνουν ότι στη Β και κυρίως στη Γ λυκείου τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα γίνονται το βασικό µέγεθος, αφού κανείς δεν δίνει σηµασία στο σχολείο και είµαστε ίσως η µόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία εµφανίζεται µια τέτοια απίστευτη και τροµερή υποβάθµιση της σχολικής µονάδας. Επιπλέον, το παραπάνω πρόβληµα εµπεριέχει και µια έντονη ταξική διάσταση. Δηλαδή, όσο πιο πλούσιος είναι ο γονιός τόσο περισσότερα λεφτά µπορεί να δίνει στα ιδιαίτερα και τόσο καλύτερα µπορεί να προετοιµάζει το παιδί του (χωρίς αυτό να σηµαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχουν και εκπληκτικά µυαλά που µπορούν να αριστεύουν χωρίς καµιά βοήθεια). Αυτό αποτυπώνεται έντονα και στις φετινές βαθµολογίες των Πανελλαδικών, όπου από τη µια είχαµε αρκετούς αριστούχους και από την άλλη µεγάλο αριθµό υποψηφίων που έγραψαν κάτω από τη βάση. Δηλαδή, λίγους δροµείς µεγάλων ταχυτήτων και πολλούς ασθµαίνοντες ουραγούς! Επιπροσθέτως, θα αναφέρω ένα ακόµη ενοχλητικό θεσµικό στοιχείο του ισχύοντος συστήµατος των εξετάσεων που ακρωτηριάζει ή εµποδίζει την ανάπτυξη της ολοκληρωµένης γνώσης και της ολοκληρωµένης προσωπικότητας. Τι εννοώ; Ολοι οι µαθητές της Γ λυκείου δίνουν αποκλειστικό βάρος στα µαθήµατα των Πανελλαδικών και έτσι αναγκαστικά υποβαθµίζονται τα µαθήµατα των σχολικών εξετάσεων (που µάλιστα γίνονται ύστερα από αυτές)! Εποµένως, µπορεί ένας υποψήφιος της Τεχνολογικής Κατεύθυνσης να γράψει άριστα στα Μαθηµατικά των Πανελλαδικών και να µη διαβάσει καθόλου την Ιστορία των σχολικών εξετάσεων (και έτσι, να µη µάθει ποτέ για την ιστορία του 20ού αιώνα ή για τον εµφύλιο πόλεµο ή για τη χούντα του 1967). Υπ αυτό µόνο το πρίσµα µπορούν να ερµηνευθούν τα φοβερά και απίστευτα ευρήµατα κάποιων ερευνών που δείχνουν ότι πολλά δεκαοκτάχρονα παιδιά δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Καντ, τον Μαρξ και άλλους µεγάλους στοχαστές που άλλαξαν τον ρου της ανθρώπινης σκέψης. Με τούτα τα δεδοµένα ισχύει αυτό που έλεγε ο Σαίξπηρ, «το πνεύµα γίνεται σερβιτόρος ταβέρνας που σπαταλάει την ευφυΐα του κάνοντας λογαριασµούς» («Ερρίκος Δ»).
Ποιο είναι το συµπέρασµα; Το σύστηµα των Πανελλαδικών Εξετάσεων πρέπει να αλλάξει γρήγορα, γιατί είναι εντελώς αναχρονιστικό και εµποδίζει την ανάπτυξη των ολοκληρωµένων ανθρώπων, που θα έχουν τουλάχιστον γνώση της ιστορίας του τόπου τους!
Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νοµικής Σχολής του ΑΠΘ.
Ι. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
"Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου γευόμαστε, θα παρακαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή, τιμιότη.
Τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε "πηρεσίαν να μπούμεν", ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν.
Αγοράζομεν πρόσοδες, τις τρώμε όλες. Χρωστούν είς το Ταμείον δεκαοχτώ ΄κατομμύρια ο ένας και ο άλλος. Οι αγωνισταί, οι περισσότεροι και οι χήρες κι αρφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια και φαντασία - γεμίσαμαν πλήθος πιανοφόρια και κιθάρες.
Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματα τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από αυτά - κάνουν επέμβασιν εις τα πράγματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον.
Πως θα σωθούμε εμείς μ' αυτά και να σκηματιστούμεν εις την κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι; Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλητώση από τον μεγάλον γκρεμνόν όπου τρέχομεν να τζακιστούμεν."
Τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε "πηρεσίαν να μπούμεν", ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν.
Αγοράζομεν πρόσοδες, τις τρώμε όλες. Χρωστούν είς το Ταμείον δεκαοχτώ ΄κατομμύρια ο ένας και ο άλλος. Οι αγωνισταί, οι περισσότεροι και οι χήρες κι αρφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια και φαντασία - γεμίσαμαν πλήθος πιανοφόρια και κιθάρες.
Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματα τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από αυτά - κάνουν επέμβασιν εις τα πράγματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον.
Πως θα σωθούμε εμείς μ' αυτά και να σκηματιστούμεν εις την κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι; Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλητώση από τον μεγάλον γκρεμνόν όπου τρέχομεν να τζακιστούμεν."
Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010
Διόδια
Το έκανα για δεύτερη φορά μέσα σ’ ένα μήνα.
Την πρώτη δεν πλήρωσα πηγαίνοντας και γυρίζοντας Λάρισα.
Τη δεύτερη πηγαίνοντας και γυρίζοντας Αθήνα.
Έσπρωχνα την μπάρα κι έφευγα.
Περίμενα ν’ ακολουθήσουν και οι πισινοί μου,
μιας και η μπάρα ήταν φευγάτη.
Κανείς δεν ακολούθησε.
Αν δεν αντισταθούμε στα μικρά, πώς θ’ αντισταθούμε στα μεγάλα;
Σας παραπέμπω στο κείμενο εκείνων που πρώτοι επαναστάτησαν.
ΑΠΛΑ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΑ -ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ
ΑΠΛΑ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΑ
Η εταιρία της Νέας Οδού αποφάσισε να σκληρύνει την στάση της. Αφού επανατοποθέτησε τις μπαρες, προσπαθεί να εκβιάσει τους κατοίκους που αρνούνται να πληρώσουν μην σηκώνοντας την μπάρα, αν προηγουμένως δεν υπογράψουν. Πως αντιδρούμε;
1.Δίνουμε μόνο τον αριθμό του αυτοκινήτου μας
2.Αρνούμαστε να υπογράψουμε οτιδήποτε
3.Προειδοποιούμε ότι αν δεν ανοίξουν την μπάρα σε 10 δευτερόλεπτα θεωρούμε ότι καταστρατηγούν το συνταγματικό δικαίωμα μας για ελεύθερη μετακίνηση πολιτών. Αν δεν το κάνουν τότε
4. Κατεβαίνουμε απο το αυτοκίνητο και με μια ώθηση προς τα εμπρός η μπάρα ανεβαίνει και μετά πηγαίνει στο πλάι
5.Συνεχίζουμε τον δρόμο μας
ΥΓ. Η μπάρα δεν παθαίνει καμία φθορά και δεν κάνουμε τίποτα παράνομο
ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
- Άρθρο 5: Καθένας έχει το δικαίωμα να … συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας (§1). Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ή συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος. (§3). Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη μετακίνηση ή εγκατάσταση στη χώρα… (§4).
- Άρθρο 6: Κανένας δεν συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα, που πρέπει να επιδοθεί τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη ή η προφυλάκιση. Εξαιρούνται τα αυτόφωρα εγκλήματα (§1).
- Άρθρο 7: Έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο… (§1).
- Άρθρο 11: Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα (§1).
http://www.epitropesdiodiastop.blogspot.com/
(Οι Επιτροπές Πολιτών και Εργαζομένων στηρίζουν και συμμετέχουν στο Πανελλαδικό Συντονιστικό Επιτροπών Αγώνα ενάντια στα διόδια)
Την πρώτη δεν πλήρωσα πηγαίνοντας και γυρίζοντας Λάρισα.
Τη δεύτερη πηγαίνοντας και γυρίζοντας Αθήνα.
Έσπρωχνα την μπάρα κι έφευγα.
Περίμενα ν’ ακολουθήσουν και οι πισινοί μου,
μιας και η μπάρα ήταν φευγάτη.
Κανείς δεν ακολούθησε.
Αν δεν αντισταθούμε στα μικρά, πώς θ’ αντισταθούμε στα μεγάλα;
Σας παραπέμπω στο κείμενο εκείνων που πρώτοι επαναστάτησαν.
ΑΠΛΑ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΑ -ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ
ΑΠΛΑ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΑ
Η εταιρία της Νέας Οδού αποφάσισε να σκληρύνει την στάση της. Αφού επανατοποθέτησε τις μπαρες, προσπαθεί να εκβιάσει τους κατοίκους που αρνούνται να πληρώσουν μην σηκώνοντας την μπάρα, αν προηγουμένως δεν υπογράψουν. Πως αντιδρούμε;
1.Δίνουμε μόνο τον αριθμό του αυτοκινήτου μας
2.Αρνούμαστε να υπογράψουμε οτιδήποτε
3.Προειδοποιούμε ότι αν δεν ανοίξουν την μπάρα σε 10 δευτερόλεπτα θεωρούμε ότι καταστρατηγούν το συνταγματικό δικαίωμα μας για ελεύθερη μετακίνηση πολιτών. Αν δεν το κάνουν τότε
4. Κατεβαίνουμε απο το αυτοκίνητο και με μια ώθηση προς τα εμπρός η μπάρα ανεβαίνει και μετά πηγαίνει στο πλάι
5.Συνεχίζουμε τον δρόμο μας
ΥΓ. Η μπάρα δεν παθαίνει καμία φθορά και δεν κάνουμε τίποτα παράνομο
ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
- Άρθρο 5: Καθένας έχει το δικαίωμα να … συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας (§1). Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ή συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος. (§3). Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη μετακίνηση ή εγκατάσταση στη χώρα… (§4).
- Άρθρο 6: Κανένας δεν συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα, που πρέπει να επιδοθεί τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη ή η προφυλάκιση. Εξαιρούνται τα αυτόφωρα εγκλήματα (§1).
- Άρθρο 7: Έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο… (§1).
- Άρθρο 11: Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα (§1).
http://www.epitropesdiodiastop.blogspot.com/
(Οι Επιτροπές Πολιτών και Εργαζομένων στηρίζουν και συμμετέχουν στο Πανελλαδικό Συντονιστικό Επιτροπών Αγώνα ενάντια στα διόδια)
Δευτέρα, Ιουλίου 12, 2010
Τι σημαίνει «ολίγιστος»
Tου Χρηστου Γιανναρα
Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.
Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.
Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ηταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.
Παρ’ όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας – και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου.
Τότε, ίσως να μη χρειαζόταν καν δανεισμός και πάντως η δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός προτίμησε να εγκαταλείψει ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα: άρχισε να περιφέρεται από χώρα σε χώρα, στις αυλές των ισχυρών, διαφημίζοντας το τεράστιο χρέος της χώρας, την πλαστότητα κρατικών προϋπολογισμών και στατιστικών στοιχείων, σε ποιους; Μα σε αυτούς που τους εκλιπαρούσε να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας. Εδινε την εντύπωση ότι θεληματικά τους προκαλούσε να μεγεθύνουν στο έπακρο την απαξίωση της χώρας και τη δική τους τοκογλυφική απληστία. Για πρώτη φορά από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, το όνομα των Ελλήνων εξευτελίστηκε και διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό, σε διεθνή κλίμακα. Από πρωθυπουργό ολίγιστο.
Στην περίπτωση αυτή η λέξη «ολίγιστος» προσέλαβε, εκ των πραγμάτων, και σημασίες πέραν του ανεπαρκούς ή ανίκανου. Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός, πρώτον: παραιτείται εξ αρχής από κάθε απόπειρα να αντιπαλέψει τη χρεοκοπία με τομές μεταρρυθμιστικές, δεύτερον: περιφέρεται στα παλκοσένικα της διεθνούς δημοσιότητας ξεγυμνώνοντας τις πομπές της χώρας του, τρίτον: επαιτεί να συνεχιστεί ο δανεισμός του υπερχρεωμένου κράτους του με όποιους όρους κι αν θέσουν οι τοκογλύφοι – τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ΄Η να δυσλειτουργούν οι νοητικές του ικανότητες ή να εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.
Από το δεύτερο υποθετικό ενδεχόμενο ξεκινούν τα φανταστικά και αναπόδεικτα, αλλά τετράγωνης λογικής σενάρια: Οτι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είχε έγκαιρα εντοπιστεί ως «αδύναμος κρίκος» για μια μεθοδική επίθεση του δολαρίου στο ευρώ και στις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Και ο ολίγιστος ΓΑΠ είχε επίσης έγκαιρα επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης.
Τέτοια σενάρια μένουν συνήθως αναπόδεικτα – το «τέλειο έγκλημα» στις διεθνείς σχέσεις μοιάζει πολύ ευκολότερο (και συχνότερο) από όσο στα ποινικά χρονικά. Ο ολίγιστος ευθύνεται μόνο για παραπτώματα: ολιγωρία, ανευθυνότητα, ανικανότητα. Την Κερκόπορτα, για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας, δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.
Σίγουρα κληρονόμησε συντελεσμένη χρεοκοπία. Αν είχε έστω και την ελάχιστη πρόθεση να την αντιπαλέψει, θα συγκροτούσε κυβέρνηση με πρόσωπα ικανά να τιθασεύσουν τη συμφορά, ανθρώπινη ποιότητα από οποιονδήποτε πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Δεν θα έδινε προτεραιότητα στην επίδειξη κομματικής «ανανέωσης», δεν θα πρόσφερε υπουργεία σε φιλαράκια απόφοιτους περιώνυμων πανεπιστημίων για το μεταπτυχιακό τους stage. ΄Η πραγματικά αγνοούσε τι παρελάμβανε ή το γνώριζε και αντέδρασε σαν ψιλικατζής κομματάρχης. Και τα δύο ενδεχόμενα δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «ολίγιστος».
Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του πατρικού αρχηγικού προτύπου, νοοτροπία απόδημου ή και αλλοδαπού που καταφανώς απαξιώνει τα εντόπια – και όσα άλλα κατά προτεραιότητα συζητούνται από τους δηκτικούς Νεοέλληνες) δεν είναι επιτρεπτό να καταλογίζονται στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι του τα αγνόησαν, στοιχεία ανάλογα με τις μουσολίνιες πόζες ή τις κωμικές, τάχα αρχηγικές, τσιρίδες και υψωμένες γροθίτσες προγενέστερων πρωθυπουργών. Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν ανανεώνεται, αντλείται από τα πιο υποβαθμισμένα και ανυπόληπτα κοινωνικά στρώματα (συνδικαλιστές, κομματικές νεολαίες, γόνους επαγγελματιών της πολιτικής), η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.
Αν η τρέχουσα κρίση, το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης (πράγμα μάλλον απίθανο), τότε ο όνομα των Παπανδρέου θα ηχεί για τους πολλούς όπως το όνομα των Γλύξμπουργκ. Και ο σημερινός ολίγιστος πρωθυπουργός του «μνημονίου» θα εγκαταλείψει νύκτωρ τη χώρα. Τέτοιες εκπλήξεις, οσοδήποτε απίθανες, έχουν ξανασυμβεί στην Ελλάδα.
Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.
Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.
Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ηταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.
Παρ’ όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας – και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου.
Τότε, ίσως να μη χρειαζόταν καν δανεισμός και πάντως η δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός προτίμησε να εγκαταλείψει ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα: άρχισε να περιφέρεται από χώρα σε χώρα, στις αυλές των ισχυρών, διαφημίζοντας το τεράστιο χρέος της χώρας, την πλαστότητα κρατικών προϋπολογισμών και στατιστικών στοιχείων, σε ποιους; Μα σε αυτούς που τους εκλιπαρούσε να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας. Εδινε την εντύπωση ότι θεληματικά τους προκαλούσε να μεγεθύνουν στο έπακρο την απαξίωση της χώρας και τη δική τους τοκογλυφική απληστία. Για πρώτη φορά από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, το όνομα των Ελλήνων εξευτελίστηκε και διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό, σε διεθνή κλίμακα. Από πρωθυπουργό ολίγιστο.
Στην περίπτωση αυτή η λέξη «ολίγιστος» προσέλαβε, εκ των πραγμάτων, και σημασίες πέραν του ανεπαρκούς ή ανίκανου. Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός, πρώτον: παραιτείται εξ αρχής από κάθε απόπειρα να αντιπαλέψει τη χρεοκοπία με τομές μεταρρυθμιστικές, δεύτερον: περιφέρεται στα παλκοσένικα της διεθνούς δημοσιότητας ξεγυμνώνοντας τις πομπές της χώρας του, τρίτον: επαιτεί να συνεχιστεί ο δανεισμός του υπερχρεωμένου κράτους του με όποιους όρους κι αν θέσουν οι τοκογλύφοι – τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ΄Η να δυσλειτουργούν οι νοητικές του ικανότητες ή να εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.
Από το δεύτερο υποθετικό ενδεχόμενο ξεκινούν τα φανταστικά και αναπόδεικτα, αλλά τετράγωνης λογικής σενάρια: Οτι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είχε έγκαιρα εντοπιστεί ως «αδύναμος κρίκος» για μια μεθοδική επίθεση του δολαρίου στο ευρώ και στις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Και ο ολίγιστος ΓΑΠ είχε επίσης έγκαιρα επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης.
Τέτοια σενάρια μένουν συνήθως αναπόδεικτα – το «τέλειο έγκλημα» στις διεθνείς σχέσεις μοιάζει πολύ ευκολότερο (και συχνότερο) από όσο στα ποινικά χρονικά. Ο ολίγιστος ευθύνεται μόνο για παραπτώματα: ολιγωρία, ανευθυνότητα, ανικανότητα. Την Κερκόπορτα, για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας, δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.
Σίγουρα κληρονόμησε συντελεσμένη χρεοκοπία. Αν είχε έστω και την ελάχιστη πρόθεση να την αντιπαλέψει, θα συγκροτούσε κυβέρνηση με πρόσωπα ικανά να τιθασεύσουν τη συμφορά, ανθρώπινη ποιότητα από οποιονδήποτε πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Δεν θα έδινε προτεραιότητα στην επίδειξη κομματικής «ανανέωσης», δεν θα πρόσφερε υπουργεία σε φιλαράκια απόφοιτους περιώνυμων πανεπιστημίων για το μεταπτυχιακό τους stage. ΄Η πραγματικά αγνοούσε τι παρελάμβανε ή το γνώριζε και αντέδρασε σαν ψιλικατζής κομματάρχης. Και τα δύο ενδεχόμενα δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «ολίγιστος».
Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του πατρικού αρχηγικού προτύπου, νοοτροπία απόδημου ή και αλλοδαπού που καταφανώς απαξιώνει τα εντόπια – και όσα άλλα κατά προτεραιότητα συζητούνται από τους δηκτικούς Νεοέλληνες) δεν είναι επιτρεπτό να καταλογίζονται στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι του τα αγνόησαν, στοιχεία ανάλογα με τις μουσολίνιες πόζες ή τις κωμικές, τάχα αρχηγικές, τσιρίδες και υψωμένες γροθίτσες προγενέστερων πρωθυπουργών. Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν ανανεώνεται, αντλείται από τα πιο υποβαθμισμένα και ανυπόληπτα κοινωνικά στρώματα (συνδικαλιστές, κομματικές νεολαίες, γόνους επαγγελματιών της πολιτικής), η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.
Αν η τρέχουσα κρίση, το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης (πράγμα μάλλον απίθανο), τότε ο όνομα των Παπανδρέου θα ηχεί για τους πολλούς όπως το όνομα των Γλύξμπουργκ. Και ο σημερινός ολίγιστος πρωθυπουργός του «μνημονίου» θα εγκαταλείψει νύκτωρ τη χώρα. Τέτοιες εκπλήξεις, οσοδήποτε απίθανες, έχουν ξανασυμβεί στην Ελλάδα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)