Επαναστάτησα πάλι.
Πέρασα δυο φορές την εθνική οδό
χωρίς να πληρώσω το χαράτσι.
Απλό ήταν.
Ζήτησα απ’ την υπάλληλο να σηκώσει τη μπάρα.
Αυτή είπε πως θα καλέσει τον υπεύθυνο.
Εγώ βγήκα αρρενωπά ημιθανής
κι έσυρα τη μπάρα στο πλάι.
Ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Πέρασα τα διόδια γλιτώνοντας 5,5 Ευρώ.
Τα έκλεψα απ’ τον εργολάβο,
την ώρα που το κράτος με ληστεύει.
Την ώρα που ο εργολάβος με ληστεύει.
Την επόμενη φορά θα ορμήσω ενάντια στο κράτος,
στο κράτος που υπηρέτησα με συνέπεια.
Ας έρθει κάποιος απ’ τους πολιτικάντηδες
να κατακρίνει την κλοπή μου.
Αρματολός κι αμαρτωλός δε θα γίνω.
Το Λόγο υπηρετώ.
Τρίτη, Ιουνίου 15, 2010
Έτσι νιώθω κι εγώ…
Η τελευταία μέρα
Ξύπνησε αργά το πρωί, ευδιάθετος, ήπιε τον καφέ του και κάπνισε με απόλαυση. Τα χάπια που έπαιρνε κάθε πρωί δεν τα πήρε. Θα ήταν άχρηστα άλλωστε Στα εβδομήντα πέντε του χρόνια (σήμερα τα έκλεινε) είχε ζήσει πολλές αλλαγές στο μέρος που έμενε.
Η καταπληκτική εξέλιξη της τεχνολογίας έκανε τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας που διάβαζε όταν ήταν μικρό παιδί να φαίνονται απλοϊκές προφητείες.
Βέβαια υπήρξε και κάποιο κόστος… Μόλις που μπορούσε να θυμηθεί την τελευταία φορά που πήγε εκδρομή στο δασάκι που ήταν κοντά στο σπίτι του πριν κτιστεί στη θέση του το τεράστιο εμπορικό κέντρο της Εταιρίας του λαού (πολυεθνική στην πραγματικότητα).
Επί έναν ολόκληρο χρόνο έπαιρνε σύνταξη. Ο νόμος όριζε ότι στα 74 όλοι ανεξαιρέτως οι εργαζόμενοι (εκτός των βουλευτών και των εκφωνητών των ΜΜΕ) θα έπαιρναν σύνταξη από τον έναν ασφαλιστικό φορέα, είτε δούλευαν στο Δημόσιο είτε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Βέβαια οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων εξαιρούντο.
Η σύνταξη αυτή παρείχετο για έναν ολόκληρο χρόνο. Στο χρόνο αυτό ο συνταξιούχος είχε τη δυνατότητα να ζήσει μια ανέμελη ζωή με δυο ταξίδια στο εξωτερικό και πέντε στη χώρα.
Με το κλείσιμο του χρόνου έρχονταν η μεγάλη μέρα του.
Σε εορταστική ατμόσφαιρα (ύστερα από αυστηρές οδηγίες από την πολιτεία), με την παρουσία των πλησιεστέρων συγγενών και δυο φίλων, που έπαιρναν ειδική άδεια (μετ’ αποδοχών), ο «εορτάζων» δέχονταν την τελευταία ιατρική φροντίδα από τον γιατρό του ΙΚΑ της περιοχής του. Η πολιτεία είχε φροντίσει το φάρμακο της ενδοφλέβιας ένεσης να είναι αποτελεσματικό και ανώδυνο. Έτσι ο αναχωρών μετέβαινε από τον ένα κόσμο στον άλλο χωρίς να υποφέρει.
Θυμήθηκε τις αντιδράσεις μερικών αναρχικών, που δε λέγαν να πειστούν ότι για να σωθεί η χώρα από τη χρεωκοπία θα πρέπει οι εργαζόμενοι να αποχωρούν από τη ζωή με το κλείσιμο του
εβδομηκοστού πέμπτου έτους της ηλικίας τους.
Με προσπάθειες από την πολιτεία και με τη βοήθεια των ΜΜΕ ο λαός είχε συνειδητοποιήσει πως με τον τρόπο αυτό:
Θα σώζονταν τα ασφαλιστικά ταμεία
Θα μειώνονταν δραστικά τα έξοδα υγειονομικής περίθαλψης
Θα βελτιώνονταν οι αποδοχές των εργαζομένων.
Ο νόμος όριζε πως οι πλησιέστεροι συγγενείς που δικαιούνται να κληρονομήσουν τον αποχωρούντα, θα πάρουν επίδομα αναχώρησης για την αντιμετώπιση των εξόδων ταφής ή καύσης.
Σε λίγη ώρα θα έρθει ο γιατρός, φίλος και συμμαθητής του στο Γυμνάσιο και οι δυο κολλητοί του,( συγγενείς δεν είχε), για την «τελετή» της αναχώρησής του. Ετοιμάστηκε στα γρήγορα και πήγε στο σαλόνι, έτοιμος για την υποδοχή τους. Έφτασαν σχεδόν μαζί ο γιατρός και οι φίλοι του. Πέρασαν στην τραπεζαρία, όπου τους περίμενε ένα πλούσιο γεύμα, προσφορά κι αυτό της πολιτείας, και αφού κάπνισε το τελευταίο τσιγάρο του, αστειευόμενος με το γιατρό, (το κάπνισμα σκοτώνει!!), πήγε στην κρεβατοκάμαρα ακολουθούμενος από το γιατρό και τους φίλους του. Αισθανόταν πιο άνετα που δεν είχε οικογένεια, καμιά φορά η γυναίκα ή τα παιδιά δημιουργούν πρόβλημα στην «αναχώρηση», ξάπλωσε στο κρεβάτι του και ο γιατρός ετοίμασε την ένεση. «Τυχερός είσαι», του είπε. «Εγώ που θα αναχωρήσω σε ένα μήνα, θα με περιποιηθεί εκείνος ο αχώνευτος ο Κώστας που κάνει ότι τα ξέρει όλα».
Η βελόνα μπήκε στη φλέβα του. Ύστερα όλα σκοτείνιασαν.
«Έφυγε ένας ακόμη συνειδητός πολίτης», σχολίασε ο γιατρός.
Ξύπνησε αργά το πρωί, ευδιάθετος, ήπιε τον καφέ του και κάπνισε με απόλαυση. Τα χάπια που έπαιρνε κάθε πρωί δεν τα πήρε. Θα ήταν άχρηστα άλλωστε Στα εβδομήντα πέντε του χρόνια (σήμερα τα έκλεινε) είχε ζήσει πολλές αλλαγές στο μέρος που έμενε.
Η καταπληκτική εξέλιξη της τεχνολογίας έκανε τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας που διάβαζε όταν ήταν μικρό παιδί να φαίνονται απλοϊκές προφητείες.
Βέβαια υπήρξε και κάποιο κόστος… Μόλις που μπορούσε να θυμηθεί την τελευταία φορά που πήγε εκδρομή στο δασάκι που ήταν κοντά στο σπίτι του πριν κτιστεί στη θέση του το τεράστιο εμπορικό κέντρο της Εταιρίας του λαού (πολυεθνική στην πραγματικότητα).
Επί έναν ολόκληρο χρόνο έπαιρνε σύνταξη. Ο νόμος όριζε ότι στα 74 όλοι ανεξαιρέτως οι εργαζόμενοι (εκτός των βουλευτών και των εκφωνητών των ΜΜΕ) θα έπαιρναν σύνταξη από τον έναν ασφαλιστικό φορέα, είτε δούλευαν στο Δημόσιο είτε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Βέβαια οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων εξαιρούντο.
Η σύνταξη αυτή παρείχετο για έναν ολόκληρο χρόνο. Στο χρόνο αυτό ο συνταξιούχος είχε τη δυνατότητα να ζήσει μια ανέμελη ζωή με δυο ταξίδια στο εξωτερικό και πέντε στη χώρα.
Με το κλείσιμο του χρόνου έρχονταν η μεγάλη μέρα του.
Σε εορταστική ατμόσφαιρα (ύστερα από αυστηρές οδηγίες από την πολιτεία), με την παρουσία των πλησιεστέρων συγγενών και δυο φίλων, που έπαιρναν ειδική άδεια (μετ’ αποδοχών), ο «εορτάζων» δέχονταν την τελευταία ιατρική φροντίδα από τον γιατρό του ΙΚΑ της περιοχής του. Η πολιτεία είχε φροντίσει το φάρμακο της ενδοφλέβιας ένεσης να είναι αποτελεσματικό και ανώδυνο. Έτσι ο αναχωρών μετέβαινε από τον ένα κόσμο στον άλλο χωρίς να υποφέρει.
Θυμήθηκε τις αντιδράσεις μερικών αναρχικών, που δε λέγαν να πειστούν ότι για να σωθεί η χώρα από τη χρεωκοπία θα πρέπει οι εργαζόμενοι να αποχωρούν από τη ζωή με το κλείσιμο του
εβδομηκοστού πέμπτου έτους της ηλικίας τους.
Με προσπάθειες από την πολιτεία και με τη βοήθεια των ΜΜΕ ο λαός είχε συνειδητοποιήσει πως με τον τρόπο αυτό:
Θα σώζονταν τα ασφαλιστικά ταμεία
Θα μειώνονταν δραστικά τα έξοδα υγειονομικής περίθαλψης
Θα βελτιώνονταν οι αποδοχές των εργαζομένων.
Ο νόμος όριζε πως οι πλησιέστεροι συγγενείς που δικαιούνται να κληρονομήσουν τον αποχωρούντα, θα πάρουν επίδομα αναχώρησης για την αντιμετώπιση των εξόδων ταφής ή καύσης.
Σε λίγη ώρα θα έρθει ο γιατρός, φίλος και συμμαθητής του στο Γυμνάσιο και οι δυο κολλητοί του,( συγγενείς δεν είχε), για την «τελετή» της αναχώρησής του. Ετοιμάστηκε στα γρήγορα και πήγε στο σαλόνι, έτοιμος για την υποδοχή τους. Έφτασαν σχεδόν μαζί ο γιατρός και οι φίλοι του. Πέρασαν στην τραπεζαρία, όπου τους περίμενε ένα πλούσιο γεύμα, προσφορά κι αυτό της πολιτείας, και αφού κάπνισε το τελευταίο τσιγάρο του, αστειευόμενος με το γιατρό, (το κάπνισμα σκοτώνει!!), πήγε στην κρεβατοκάμαρα ακολουθούμενος από το γιατρό και τους φίλους του. Αισθανόταν πιο άνετα που δεν είχε οικογένεια, καμιά φορά η γυναίκα ή τα παιδιά δημιουργούν πρόβλημα στην «αναχώρηση», ξάπλωσε στο κρεβάτι του και ο γιατρός ετοίμασε την ένεση. «Τυχερός είσαι», του είπε. «Εγώ που θα αναχωρήσω σε ένα μήνα, θα με περιποιηθεί εκείνος ο αχώνευτος ο Κώστας που κάνει ότι τα ξέρει όλα».
Η βελόνα μπήκε στη φλέβα του. Ύστερα όλα σκοτείνιασαν.
«Έφυγε ένας ακόμη συνειδητός πολίτης», σχολίασε ο γιατρός.
Δευτέρα, Ιουνίου 14, 2010
Ρε, τι έγραφα πριν είκοσι χρόνια… Γράφουν κι άλλοι όμως.
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ,
ΤΟ ΨΑΡΕΨΑ ΤΥΧΑΙΑ ΣΤΟ http://gataros.blogspot.com/2010/06/ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΔΗΜ. ΝΑΤΣΙΟΥ.
ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΜΕ ΜΟΡΦΗ " ΑΞΙΩΜΑΤΟΣ "
ΜΕΤΑ ΑΠ' ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΒΑΘΥΣΤΟΧΑΣΤΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ.
ΕΝΑΣ ΣΥΝΕΠΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ :
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΗ - ΜΟΝΙΜΟ ΕΛΕΓΧΟ, ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ
ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΜΕ !
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΟΜΕ !
ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (WWW.PAMET.GR) ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΜΕ ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΔΡΩΝΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.
ΦΙΛΙΚΑ
ΑΝΤ. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΕΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ
Δημήτρης Νατσιός
Ήλθε στην Ελλάδα φορώντας το περίφημο «ζιβάγκο»,
ένδυμα που τότε παρέπεμπε σε αγώνες για τη Δημοκρατία,
υποδήλωνε και την φτωχή πλην όμως έντιμη βιοτή του... ζιβαγκοφόρου.
Τα ένδοξα χρόνια του αντιδικτατορικού αγώνα βρισκόταν
-όχι στις φυλακές πλάι στον Παναγούλη-
αλλά «έλιωνε» και «μάτωνε»
γλεντοκοπώντας για τούτη την πατρίδα,
στην Γερμανία ή στην Σουηδία.
Κατέφθασε δαφνoστεφανωμένος,
φορτωμένος παράσημα,
τώρα η ταλαίπωρη πατρίδα του όφειλε πολλά,
ανήκε στους απελευθερωτές της.
Θα τον πλήρωνε πολύ ακριβά.
Τριάντα χρόνια μετά και αφού ανταμείφθηκε
με 17 περίπου χρόνια υπουργικής θητείας,
αποκαλύπτεται, συνάντησε την Νέμεσιν.
Όπως όλοι οι τυχοδιώκτες επιβεβαίωσε
τον αειθαλή αρχαίο αφορισμό
«προς γαρ το τελευταίον εκβάν
έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται»
ό,τι πράξεις στο τέλος
- στα «τιμημένα» γηρατειά σου, για παράδειγμα –
προσδιορίζει και τα προηγούμενα.
Κλασική, συνήθης η ιστορία του.
Φθορά και κατόπιν διαφθορά,
όπως πολλοί συνοδοιπόροι του.
Αναρρίχηση στην εξουσία, μεγαλείο,
δόξα και χρήμα, χρήμα πολύ γύρω τους.
Στην αρχή το δίλλημα «να κλέψω ή να μην κλέψω» (φθορά).
Κατόπιν μπάζωμα της συνείδησης
και αλλοίωση επί τα χείρω του διλήμματος,
«θα με πιάσουν ή δεν θα με πιάσουν» (διαφθορά).
Δεν θα συνεχίσω την γραφή,
για ανθρώπους που «κοπροκρατούν το μέλλον» (Παλαμάς).
Παραπέμπω σ' άρθρο μου, του 2001 (εφ. ΧΡΟΝΟΣ)
με τίτλο «διαπλοκή: η νόσος των χορτάτων».
Αιματοφάγους που τρων σπίτια
και καταπίνουν χωράφια ονομάζει ο Παπαδιαμάντης
τους «χαλασοχώρηδες» πλουτοκράτες της εποχής του.
Αμείλικτος ο αγωνιστής αυτός της αλήθειας,
της ηθικής τάξης, της δικαιοσύνης,
θεωρεί την πλουτοκρατία και τον νεοπλουτισμό,
τα δυο αποφώλια τέρατα, νόσημα των χορτάτων.
Επίκαιρος και διαχρονικός ο μέγας Σκιαθίτης,
μας παραδίδει έναν μεγαλοφυή ορισμό,
μια μάλλον γενεαλογία της πάντα παρούσας διαπλοκής.
Γράφει με την «κυματισμένη από ζωντανά στοιχεία» γλώσσα του:
«Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκεν την πείναν.
Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.
Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου.
(Αλ. Παπαδιαμάντη, Οι χαλασοχώρηδες, εκδ. Γιοβάνη).
Την εποχή του Παπαδιαμάντη οι πολιτικοί
αποτελούσαν κυριολεκτικά μάστιγα του τόπου,
διαφθαρμένοι σχεδόν όλοι και αδίστακτοι απατεώνες
με βουλευτική ή υπουργική «πατέντα».
«Το έθνος ημών»,
γράφει το 1877 ο έτερος αδυσώπητος στηλιτευτής της τότε «διαπλοκής»,
ο Ροΐδης,
«υφίσταται πολιτικήν τινά ζύμωσιν
καθ' ην τα ακαθαρτότερα στοιχεία ανέρχονται
και επιπλέουν επί της επιφανείας,
εν είδει εξαφρίσματος.
Ο τοιούτος αφρός,
κατέχων κατά τους νόμους της φυσικής τα ανώτερα στρώματα,
θέλει κυβερνά, φλυαρεί και κλέπτει ασυστόλως την Ελλάδα».
(Από τον «Ασμοδαίο»).
Πέρασαν 125 περίπου χρόνια από την ροϊδική αυτή επισήμανση - καταγγελία
και τα «ακαθαρτότερα στοιχεία»
θέλουν και πάλι να κυβερνούν,
να κλέπτουν και να αποστραγγίζουν τους εθνικούς πόρους.
Αλλά και παλαιότερα ακόμη,
την μεταεπαναστατική εποχή,
κυριαρχούν οι καταχραστές, οι λυμεώνες,
οι διάφοροι «ψαλιδόκωλοι»,
(η υπέροχη χλεύη με την οποία υποδέχτηκε
ο εξαθλιωμένος λαός τους άκαπνους
φραγκοαναθρεμμένους πολιτικάντηδες τύπου Κωλέττη),
που κατάπιαν τα περιβόητα Δάνεια της Ανεξαρτησίας,
για να επικρατήσει έκτοτε η λέπρα της ξενοκρατίας
και της υποτέλειας στις Προστάτιδες Δυνάμεις.
Θρηνολογεί στα «Απομνημονεύματα» του ο στρατηγός Μακρυγιάννης,
γιατί «τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν,
από υποστατικά δεν την αφήσαμεν τίποτας,
σε 'πηρεσίαν να μπούμεν
ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν.
Αγοράζομεν πρόσοδες,
(σ.σ. παίρνουμε δάνεια ή επιδοτούμαστε
από διάφορα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης),
τις τρώμεν όλες».
Σήμερα όλοι μιλούν για δέκα - δώδεκα ονόματα,
παμφάγα και αδηφάγα,
που μέσα σε ελάχιστο χρόνο έφτιαξαν τεράστιες περιουσίες.
Περιουσίες που αν τις υποβάλουμε σε χημική ανάλυση,
όπως θα έλεγε και ο Ροΐδης,
θα τις βρούμε να απαρτίζονται «εκ των ακολούθων στοιχείων»:
Δάκρυα μικροαποταμιευτή 20%,
πείνα συνταξιούχου 10%,
απόγνωση «εγκλωβισμένου» (Χρηματιστήριο) 20%,
νωθρότης εισαγγελέων 20%,
εύνοια πολιτικής εξουσίας 30%.
Και αφού από την πολιτική δεν αναμένουμε
την «κάθαρση» του δημόσιου βίου,
εφ' όσον αποτελεί μέρος του προβλήματος,
μέσω της ευνοιοκρατίας, του «ανεψιασμού»
(η λέξη παράγεται από το ανίψι),
ή της απευθείας ανάθεσης,
το έργο της απολύμανσης από την «σηπεδόνα» της διαπλοκής,
πέφτει στους ώμους της Δικαιοσύνης,
η οποία πρέπει να αντιληφθεί
πως η αξιοπιστία και το κύρος της
δέχονται ανεπανόρθωτα πλήγματα,
από την στιγμή που βοά ο τόπος για «αρχαγγέλους»
και «αρχιμάγειρες» της συναλλαγής και αυτή σιωπά.
Μήπως πρέπει να υποθέσουμε πως ισχύει τελικά
το υπό του αρχαίου νομοθέτη Σόλωνα λεχθέν,
ότι δηλαδή ο Νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης,
που συγκρατεί τα μικρά και αδύναμα έντομα,
ενώ τα ισχυρά και «υψηλά ιστάμενα» τον διασπούν και ξεφεύγουν;
Δεν αυτοχειριάσθηκε η «πολλών χρυσίων τιμιώτερον»,
κατά τον Πλάτωνα, Δικαιοσύνη,
με την περιβόητη υπόθεση «Κοσκωτά»;
Ποιος εχέφρων πολίτης αυτής της χώρας
πιστεύει ότι τιμωρήθηκαν οι ηθικοί ή φυσικοί αυτουργοί
της τρισάθλιας αυτής υπόθεσης
που μόλυνε την πολιτική ζωή της χώρας
και στοίχισε δεκάδες δις στο δημόσιο;
Υπάρχουν και σήμερα δεκάδες «Κοσκωτάδες»
που δημιούργησαν, εκ του μη όντος,
αυτοκρατορίες χάρις σε σκανδαλώδεις επιδοτήσεις
και προμήθειες ή με τις διαβόητες απευθείας αναθέσεις δημοσίων έργων.
Ο Κοσκωτάς έκανε το σφάλμα
να κονταροχτυπηθεί με τους δεινόσαυρους της διαπλοκής,
οι οποίοι σήμερα δεν αρκούνται στην χειραγώγηση,
μέσω των ΜΜΕ, της πολιτικής εξουσίας,
αλλά, κατά την μπερλουσκόνειο τακτική,
βγαίνουν από το ημίφως
και απροκάλυπτα επιζητούν και την ίδια την Εξουσία,
που επιμένουμε να λέμε πως πηγάζει εκ του λαού και δια του λαού.
Αυτή βέβαια η «εκπήγασις» διαρκεί μόνο για ένα λεπτό.
Την ώρα που το χέρι του πολίτη ρίχνει στην κάλπη την ψήφο.
Η ευθύνη του τεκμηριώνεται μόνον εκείνη την στιγμή,
τότε είναι «κυρίαρχος λαός».
Στην συνέχεια επαναφέρεται στην τάξη
και αντιμετωπίζεται ως μάζα,
άμορφη και χυλώδης,
που οφείλει να γεμίζει, αδιάκοπα,
τον πίθο των Δαναΐδων,
την χύτρα του προϋπολογισμού
με τα αιωνόβια «προγράμματα λιτότητας»,
ούτως ώστε οι διάφοροι αιματοφάγοι κοχλιαροφόροι
να την ευρίσκουν πάντοτε γεμάτη.
Αν ψάχνουμε αιτίες για αυτή την διάδοση
του «νοσήματος των χορτάτων»,
δεν έχουμε παρά να στραφούμε σε παλαιότερες εποχές,
όπου ένας πρωθυπουργός δήλωνε ανενδοίαστα
ότι δανείστηκε από υπουργούς και επιχειρηματίες
για να προσφέρει ένα παλάτι
στην «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» σύζυγο του,
εισάγοντας κι εδώ πρωτόγνωρα ήθη,
κοντά στην παλαιότερη κατανόησή του
για το μικρό «δωράκι» που ένας δημόσιος λειτουργός
μπορεί να κάνει στον εαυτό του
από το δημόσιο ταμείο
ή για κάποιες κεφαλές του έθνους
που εκχωρούσαν «απευθείας» δημόσιο οργανισμό
σε αρχιδιαπλόκο επιχειρηματία.
Και το άσχημο είναι πως ο Σόλωνας,
όπως και στην περίπτωση του Κροίσου, προβλέπει σωστά :
ο ιστός του Νόμου παραμένει διάτρητος.
Αναδημοσίευση από τη Γνώμη (Κιλκίς - Παιονίας)
ΤΟ ΨΑΡΕΨΑ ΤΥΧΑΙΑ ΣΤΟ http://gataros.blogspot.com/2010/06/ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΔΗΜ. ΝΑΤΣΙΟΥ.
ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΜΕ ΜΟΡΦΗ " ΑΞΙΩΜΑΤΟΣ "
ΜΕΤΑ ΑΠ' ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΒΑΘΥΣΤΟΧΑΣΤΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ.
ΕΝΑΣ ΣΥΝΕΠΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ :
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΗ - ΜΟΝΙΜΟ ΕΛΕΓΧΟ, ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ
ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΜΕ !
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΟΜΕ !
ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (WWW.PAMET.GR) ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΜΕ ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΔΡΩΝΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.
ΦΙΛΙΚΑ
ΑΝΤ. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΕΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ
Δημήτρης Νατσιός
Ήλθε στην Ελλάδα φορώντας το περίφημο «ζιβάγκο»,
ένδυμα που τότε παρέπεμπε σε αγώνες για τη Δημοκρατία,
υποδήλωνε και την φτωχή πλην όμως έντιμη βιοτή του... ζιβαγκοφόρου.
Τα ένδοξα χρόνια του αντιδικτατορικού αγώνα βρισκόταν
-όχι στις φυλακές πλάι στον Παναγούλη-
αλλά «έλιωνε» και «μάτωνε»
γλεντοκοπώντας για τούτη την πατρίδα,
στην Γερμανία ή στην Σουηδία.
Κατέφθασε δαφνoστεφανωμένος,
φορτωμένος παράσημα,
τώρα η ταλαίπωρη πατρίδα του όφειλε πολλά,
ανήκε στους απελευθερωτές της.
Θα τον πλήρωνε πολύ ακριβά.
Τριάντα χρόνια μετά και αφού ανταμείφθηκε
με 17 περίπου χρόνια υπουργικής θητείας,
αποκαλύπτεται, συνάντησε την Νέμεσιν.
Όπως όλοι οι τυχοδιώκτες επιβεβαίωσε
τον αειθαλή αρχαίο αφορισμό
«προς γαρ το τελευταίον εκβάν
έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται»
ό,τι πράξεις στο τέλος
- στα «τιμημένα» γηρατειά σου, για παράδειγμα –
προσδιορίζει και τα προηγούμενα.
Κλασική, συνήθης η ιστορία του.
Φθορά και κατόπιν διαφθορά,
όπως πολλοί συνοδοιπόροι του.
Αναρρίχηση στην εξουσία, μεγαλείο,
δόξα και χρήμα, χρήμα πολύ γύρω τους.
Στην αρχή το δίλλημα «να κλέψω ή να μην κλέψω» (φθορά).
Κατόπιν μπάζωμα της συνείδησης
και αλλοίωση επί τα χείρω του διλήμματος,
«θα με πιάσουν ή δεν θα με πιάσουν» (διαφθορά).
Δεν θα συνεχίσω την γραφή,
για ανθρώπους που «κοπροκρατούν το μέλλον» (Παλαμάς).
Παραπέμπω σ' άρθρο μου, του 2001 (εφ. ΧΡΟΝΟΣ)
με τίτλο «διαπλοκή: η νόσος των χορτάτων».
Αιματοφάγους που τρων σπίτια
και καταπίνουν χωράφια ονομάζει ο Παπαδιαμάντης
τους «χαλασοχώρηδες» πλουτοκράτες της εποχής του.
Αμείλικτος ο αγωνιστής αυτός της αλήθειας,
της ηθικής τάξης, της δικαιοσύνης,
θεωρεί την πλουτοκρατία και τον νεοπλουτισμό,
τα δυο αποφώλια τέρατα, νόσημα των χορτάτων.
Επίκαιρος και διαχρονικός ο μέγας Σκιαθίτης,
μας παραδίδει έναν μεγαλοφυή ορισμό,
μια μάλλον γενεαλογία της πάντα παρούσας διαπλοκής.
Γράφει με την «κυματισμένη από ζωντανά στοιχεία» γλώσσα του:
«Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκεν την πείναν.
Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.
Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου.
(Αλ. Παπαδιαμάντη, Οι χαλασοχώρηδες, εκδ. Γιοβάνη).
Την εποχή του Παπαδιαμάντη οι πολιτικοί
αποτελούσαν κυριολεκτικά μάστιγα του τόπου,
διαφθαρμένοι σχεδόν όλοι και αδίστακτοι απατεώνες
με βουλευτική ή υπουργική «πατέντα».
«Το έθνος ημών»,
γράφει το 1877 ο έτερος αδυσώπητος στηλιτευτής της τότε «διαπλοκής»,
ο Ροΐδης,
«υφίσταται πολιτικήν τινά ζύμωσιν
καθ' ην τα ακαθαρτότερα στοιχεία ανέρχονται
και επιπλέουν επί της επιφανείας,
εν είδει εξαφρίσματος.
Ο τοιούτος αφρός,
κατέχων κατά τους νόμους της φυσικής τα ανώτερα στρώματα,
θέλει κυβερνά, φλυαρεί και κλέπτει ασυστόλως την Ελλάδα».
(Από τον «Ασμοδαίο»).
Πέρασαν 125 περίπου χρόνια από την ροϊδική αυτή επισήμανση - καταγγελία
και τα «ακαθαρτότερα στοιχεία»
θέλουν και πάλι να κυβερνούν,
να κλέπτουν και να αποστραγγίζουν τους εθνικούς πόρους.
Αλλά και παλαιότερα ακόμη,
την μεταεπαναστατική εποχή,
κυριαρχούν οι καταχραστές, οι λυμεώνες,
οι διάφοροι «ψαλιδόκωλοι»,
(η υπέροχη χλεύη με την οποία υποδέχτηκε
ο εξαθλιωμένος λαός τους άκαπνους
φραγκοαναθρεμμένους πολιτικάντηδες τύπου Κωλέττη),
που κατάπιαν τα περιβόητα Δάνεια της Ανεξαρτησίας,
για να επικρατήσει έκτοτε η λέπρα της ξενοκρατίας
και της υποτέλειας στις Προστάτιδες Δυνάμεις.
Θρηνολογεί στα «Απομνημονεύματα» του ο στρατηγός Μακρυγιάννης,
γιατί «τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν,
από υποστατικά δεν την αφήσαμεν τίποτας,
σε 'πηρεσίαν να μπούμεν
ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν.
Αγοράζομεν πρόσοδες,
(σ.σ. παίρνουμε δάνεια ή επιδοτούμαστε
από διάφορα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης),
τις τρώμεν όλες».
Σήμερα όλοι μιλούν για δέκα - δώδεκα ονόματα,
παμφάγα και αδηφάγα,
που μέσα σε ελάχιστο χρόνο έφτιαξαν τεράστιες περιουσίες.
Περιουσίες που αν τις υποβάλουμε σε χημική ανάλυση,
όπως θα έλεγε και ο Ροΐδης,
θα τις βρούμε να απαρτίζονται «εκ των ακολούθων στοιχείων»:
Δάκρυα μικροαποταμιευτή 20%,
πείνα συνταξιούχου 10%,
απόγνωση «εγκλωβισμένου» (Χρηματιστήριο) 20%,
νωθρότης εισαγγελέων 20%,
εύνοια πολιτικής εξουσίας 30%.
Και αφού από την πολιτική δεν αναμένουμε
την «κάθαρση» του δημόσιου βίου,
εφ' όσον αποτελεί μέρος του προβλήματος,
μέσω της ευνοιοκρατίας, του «ανεψιασμού»
(η λέξη παράγεται από το ανίψι),
ή της απευθείας ανάθεσης,
το έργο της απολύμανσης από την «σηπεδόνα» της διαπλοκής,
πέφτει στους ώμους της Δικαιοσύνης,
η οποία πρέπει να αντιληφθεί
πως η αξιοπιστία και το κύρος της
δέχονται ανεπανόρθωτα πλήγματα,
από την στιγμή που βοά ο τόπος για «αρχαγγέλους»
και «αρχιμάγειρες» της συναλλαγής και αυτή σιωπά.
Μήπως πρέπει να υποθέσουμε πως ισχύει τελικά
το υπό του αρχαίου νομοθέτη Σόλωνα λεχθέν,
ότι δηλαδή ο Νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης,
που συγκρατεί τα μικρά και αδύναμα έντομα,
ενώ τα ισχυρά και «υψηλά ιστάμενα» τον διασπούν και ξεφεύγουν;
Δεν αυτοχειριάσθηκε η «πολλών χρυσίων τιμιώτερον»,
κατά τον Πλάτωνα, Δικαιοσύνη,
με την περιβόητη υπόθεση «Κοσκωτά»;
Ποιος εχέφρων πολίτης αυτής της χώρας
πιστεύει ότι τιμωρήθηκαν οι ηθικοί ή φυσικοί αυτουργοί
της τρισάθλιας αυτής υπόθεσης
που μόλυνε την πολιτική ζωή της χώρας
και στοίχισε δεκάδες δις στο δημόσιο;
Υπάρχουν και σήμερα δεκάδες «Κοσκωτάδες»
που δημιούργησαν, εκ του μη όντος,
αυτοκρατορίες χάρις σε σκανδαλώδεις επιδοτήσεις
και προμήθειες ή με τις διαβόητες απευθείας αναθέσεις δημοσίων έργων.
Ο Κοσκωτάς έκανε το σφάλμα
να κονταροχτυπηθεί με τους δεινόσαυρους της διαπλοκής,
οι οποίοι σήμερα δεν αρκούνται στην χειραγώγηση,
μέσω των ΜΜΕ, της πολιτικής εξουσίας,
αλλά, κατά την μπερλουσκόνειο τακτική,
βγαίνουν από το ημίφως
και απροκάλυπτα επιζητούν και την ίδια την Εξουσία,
που επιμένουμε να λέμε πως πηγάζει εκ του λαού και δια του λαού.
Αυτή βέβαια η «εκπήγασις» διαρκεί μόνο για ένα λεπτό.
Την ώρα που το χέρι του πολίτη ρίχνει στην κάλπη την ψήφο.
Η ευθύνη του τεκμηριώνεται μόνον εκείνη την στιγμή,
τότε είναι «κυρίαρχος λαός».
Στην συνέχεια επαναφέρεται στην τάξη
και αντιμετωπίζεται ως μάζα,
άμορφη και χυλώδης,
που οφείλει να γεμίζει, αδιάκοπα,
τον πίθο των Δαναΐδων,
την χύτρα του προϋπολογισμού
με τα αιωνόβια «προγράμματα λιτότητας»,
ούτως ώστε οι διάφοροι αιματοφάγοι κοχλιαροφόροι
να την ευρίσκουν πάντοτε γεμάτη.
Αν ψάχνουμε αιτίες για αυτή την διάδοση
του «νοσήματος των χορτάτων»,
δεν έχουμε παρά να στραφούμε σε παλαιότερες εποχές,
όπου ένας πρωθυπουργός δήλωνε ανενδοίαστα
ότι δανείστηκε από υπουργούς και επιχειρηματίες
για να προσφέρει ένα παλάτι
στην «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» σύζυγο του,
εισάγοντας κι εδώ πρωτόγνωρα ήθη,
κοντά στην παλαιότερη κατανόησή του
για το μικρό «δωράκι» που ένας δημόσιος λειτουργός
μπορεί να κάνει στον εαυτό του
από το δημόσιο ταμείο
ή για κάποιες κεφαλές του έθνους
που εκχωρούσαν «απευθείας» δημόσιο οργανισμό
σε αρχιδιαπλόκο επιχειρηματία.
Και το άσχημο είναι πως ο Σόλωνας,
όπως και στην περίπτωση του Κροίσου, προβλέπει σωστά :
ο ιστός του Νόμου παραμένει διάτρητος.
Αναδημοσίευση από τη Γνώμη (Κιλκίς - Παιονίας)
Δραγούμη απάνθισμα.
"...Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ' αυτόν έλαχε να σώσει το Έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει...
...Δε με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το Έθνος, και το ξέρω επειδή γι' αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό...
...Όταν ένας του Γένους δε θέλει να χαθεί το Γένος, πώς μπορεί το Γένος να χαθεί; Αφού εγώ δεν το θέλω, πώς μπορεί να χαθεί το Έθνος μου; "
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ (Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα)
...Δε με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το Έθνος, και το ξέρω επειδή γι' αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό...
...Όταν ένας του Γένους δε θέλει να χαθεί το Γένος, πώς μπορεί το Γένος να χαθεί; Αφού εγώ δεν το θέλω, πώς μπορεί να χαθεί το Έθνος μου; "
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ (Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα)
Παρασκευή, Ιουνίου 11, 2010
ΑΘΗΝΑ. ΓΟΥΔΙ:
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΔΡΑΚΑΤΟΥ ΚΑΙ ΖΑΡΕΙΦΟΠΟΥΛΟΥ,
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ
Το Γουδί έφερε το Βενιζέλο.
Η χούντα έφερε τους Παπανδρέου.
Το επόμενο Γουδί τι θα μας φέρει;
Πέμπτη, Ιουνίου 10, 2010
Εντολές προς εργαζόμενους
ΕΝΔΥΣΗ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ ΝΑ ΕΡΧΕΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΑΣ ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΣΑΣ.
ΑΝ ΣΑΣ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΧΕΣΤΕ ΜΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ PRADA ΤΩΝ 350 ΕΥΡΩ Ή ΜΕ ΤΣΑΝΤΑ GUCCI ΤΩΝ 600 ΕΥΡΩ, ΘΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΑΥΞΗΣΗ.
ΑΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ ΠΟΛΥ ΦΤΩΧΙΚΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΣΤΕ ΚΑΛΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΞΗΣΗ.
ΑΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΘΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΞΗΣΗΣ.
ΗΜΕΡΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ
ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΩΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.
ΑΦΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ, ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.
ΑΔΕΙΕΣ
Ο ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ 104 ΗΜΕΡΕΣ ΑΔΕΙΑΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ.
ΤΟΥΑΛΕΤΑ
ΠΟΛΥΣ ΧΡΟΝΟΣ ΞΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ. ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΩΝ 3 ΛΕΠΤΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΩΝ 3 ΑΥΤΩΝ ΛΕΠΤΩΝ, ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ, Η ΠΟΡΤΑ ΘΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ.
ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟΙΧΟΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ.
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΦΑΓΗΤΟΥ
ΟΙ ΑΔΥΝΑΤΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥΣ 30 ΛΕΠΤΑ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΧΥΝΟΥΝ ΛΙΓΟ.
ΟΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ 15 ΛΕΠΤΑ ΓΙΑ Ν ' ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ ΜΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΤΟΥΣ.
ΟΙ ΧΟΝΤΡΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΜΟΝΟ 5 ΛΕΠΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΑΡΚΕΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΑΝΕ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΑΚΙ 0%.
ΣΑΣ ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ.
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ ΝΑ ΕΡΧΕΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΑΣ ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΣΑΣ.
ΑΝ ΣΑΣ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΧΕΣΤΕ ΜΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ PRADA ΤΩΝ 350 ΕΥΡΩ Ή ΜΕ ΤΣΑΝΤΑ GUCCI ΤΩΝ 600 ΕΥΡΩ, ΘΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΑΥΞΗΣΗ.
ΑΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ ΠΟΛΥ ΦΤΩΧΙΚΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΣΤΕ ΚΑΛΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΞΗΣΗ.
ΑΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΘΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΞΗΣΗΣ.
ΗΜΕΡΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ
ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΩΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.
ΑΦΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ, ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.
ΑΔΕΙΕΣ
Ο ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ 104 ΗΜΕΡΕΣ ΑΔΕΙΑΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ.
ΤΟΥΑΛΕΤΑ
ΠΟΛΥΣ ΧΡΟΝΟΣ ΞΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ. ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΩΝ 3 ΛΕΠΤΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΩΝ 3 ΑΥΤΩΝ ΛΕΠΤΩΝ, ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ, Η ΠΟΡΤΑ ΘΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ.
ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟΙΧΟΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ.
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΦΑΓΗΤΟΥ
ΟΙ ΑΔΥΝΑΤΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥΣ 30 ΛΕΠΤΑ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΧΥΝΟΥΝ ΛΙΓΟ.
ΟΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ 15 ΛΕΠΤΑ ΓΙΑ Ν ' ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ ΜΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΤΟΥΣ.
ΟΙ ΧΟΝΤΡΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΜΟΝΟ 5 ΛΕΠΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΑΡΚΕΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΑΝΕ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΑΚΙ 0%.
ΣΑΣ ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ.
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ
Κυκλοφορεί το νέο φάρμακο "EONOVIOS"
Κυκλοφορεί το νέο φάρμακο "EONOVIOS"
Ήρθε το νέο φάρμακο "Εonovios".
Σύμφωνα με πληροφορίες το φάρμακο θα δοθεί από το Υπουργείο εργασίας πρώτα σε αυτούς που έχουν πάνω από 35 χρόνια εργασίας ..
Σταδιακά δε θα δοθεί σε όλους τους εργαζόμενους, μέχρι τέλος του 2010.
Το φάρμακο κατασκευάσθηκε στα PASOK Labs σε συνεργασία με E.E και ΔΝΤ
Σύμφωνα με τα εργαστηριακά αποτελέσματα, το νέο φάρμακο παρατείνει το προσδόκιμο ζωής στα 130 χρόνια.
Εonovios για να απολαμβάνεις τη σύνταξη μετά τα 90.
Δεν σταματάνε όμως εδώ οι "μαγικές" ιδιότητες του νέου φάρμακου.
Δείτε τι άλλο σας προσφέρει στους δύσκολες μέρες που έρχονται:
- Αίσθημα του κορεσμού: νομίζεις ότι είσαι φαγωμένος, οπότε δεν χρειάζεται να τρως..
- Μια έκδοση του περιέχει και υποκατάστατο νικοτίνης, με αποτελέσματα να μην νοιώθεις την επιθυμία να καπνίσεις.
- Ανάμεσα στα άλλα σε κάνει να αισθάνεσαι ευεξία, έχεις αυξημένη όρεξη για εργασία. Οπότε φεύγοντας στα 85-90 θα μπορείς να "απολαύσεις" την σύνταξη για 40-45 χρόνια !!!
- Επίσης περιέχει και μια ουσία την "πλουτίνη", που σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είσαι πλούσιος.
Ήρθε το νέο φάρμακο "Εonovios".
Σύμφωνα με πληροφορίες το φάρμακο θα δοθεί από το Υπουργείο εργασίας πρώτα σε αυτούς που έχουν πάνω από 35 χρόνια εργασίας ..
Σταδιακά δε θα δοθεί σε όλους τους εργαζόμενους, μέχρι τέλος του 2010.
Το φάρμακο κατασκευάσθηκε στα PASOK Labs σε συνεργασία με E.E και ΔΝΤ
Σύμφωνα με τα εργαστηριακά αποτελέσματα, το νέο φάρμακο παρατείνει το προσδόκιμο ζωής στα 130 χρόνια.
Εonovios για να απολαμβάνεις τη σύνταξη μετά τα 90.
Δεν σταματάνε όμως εδώ οι "μαγικές" ιδιότητες του νέου φάρμακου.
Δείτε τι άλλο σας προσφέρει στους δύσκολες μέρες που έρχονται:
- Αίσθημα του κορεσμού: νομίζεις ότι είσαι φαγωμένος, οπότε δεν χρειάζεται να τρως..
- Μια έκδοση του περιέχει και υποκατάστατο νικοτίνης, με αποτελέσματα να μην νοιώθεις την επιθυμία να καπνίσεις.
- Ανάμεσα στα άλλα σε κάνει να αισθάνεσαι ευεξία, έχεις αυξημένη όρεξη για εργασία. Οπότε φεύγοντας στα 85-90 θα μπορείς να "απολαύσεις" την σύνταξη για 40-45 χρόνια !!!
- Επίσης περιέχει και μια ουσία την "πλουτίνη", που σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είσαι πλούσιος.
Τετάρτη, Ιουνίου 09, 2010
Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010
Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική κι ανάστροφα
ΤΑ ΚΟΠΑΔΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ "ΦΩΤΑ ΠΟΡΕΙΑΣ" ΟΤΑΝ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΝΥΚΤΑ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΆΡΕΙΟ ΠΑΓΟ!!!
Ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 606/2010 απόφασή του έκρινε ότι ο βοσκός ο οποίος δεν έχει ευδιάκριτα φώτα στην αρχή και το τέλος του κοπαδιού του, που κινείται νύκτα επί του οδοστρώματος, είναι συνυπεύθυνος σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος.
Αναλυτικότερα, τον Μάιο του 2002, στην επαρχιακή οδό Σπάρτης - Γερακίου οδηγός κινούμενος στις 9,30 μ.μ. με ταχύτητα 110 χιλιομέτρων και αφού είχε καταναλώσει ποσότητα αλκοόλ, είδε κοπάδι από 65 αιγοπρόβατα. Εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα του δρόμου και μετά από φρενάρισμα 69 μέτρων τραυμάτισε τον βοσκό και σκότωσε 14 ζώα.
Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι συνυπαίτιος του ατυχήματος είναι ο οδηγός κατά 70% και ο βοσκός κατά 30%. Η ευθύνη του οδηγού έγκειται στο ότι «από έλλειψη προσοχής που όφειλε και μπορούσε να επιδείξει, κατέλαβε τμήμα του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας και δεν μείωσε την υπερβολική ταχύτητά του, ενόψει των λοιπών ειδικών συνθηκών (νύκτα, επίδραση οινοπνεύματος, ζώα επί της οδού), με αποτέλεσμα να μην έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του».
Ο βοσκός είναι συνυπαίτιος του ατυχήματος, γιατί παρότι κινούσε το κοπάδι του κατά τη διάρκεια της νύκτας επί επαρχιακής οδού που δεν είχε φωτισμό, δεν είχε τοποθετήσει ευδιάκριτα φώτα πορείας στο πρώτο και τελευταίο πρόβατο του κοπαδιού, όπως προβλέπει ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.).
Ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 606/2010 απόφασή του έκρινε ότι ο βοσκός ο οποίος δεν έχει ευδιάκριτα φώτα στην αρχή και το τέλος του κοπαδιού του, που κινείται νύκτα επί του οδοστρώματος, είναι συνυπεύθυνος σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος.
Αναλυτικότερα, τον Μάιο του 2002, στην επαρχιακή οδό Σπάρτης - Γερακίου οδηγός κινούμενος στις 9,30 μ.μ. με ταχύτητα 110 χιλιομέτρων και αφού είχε καταναλώσει ποσότητα αλκοόλ, είδε κοπάδι από 65 αιγοπρόβατα. Εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα του δρόμου και μετά από φρενάρισμα 69 μέτρων τραυμάτισε τον βοσκό και σκότωσε 14 ζώα.
Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι συνυπαίτιος του ατυχήματος είναι ο οδηγός κατά 70% και ο βοσκός κατά 30%. Η ευθύνη του οδηγού έγκειται στο ότι «από έλλειψη προσοχής που όφειλε και μπορούσε να επιδείξει, κατέλαβε τμήμα του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας και δεν μείωσε την υπερβολική ταχύτητά του, ενόψει των λοιπών ειδικών συνθηκών (νύκτα, επίδραση οινοπνεύματος, ζώα επί της οδού), με αποτέλεσμα να μην έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του».
Ο βοσκός είναι συνυπαίτιος του ατυχήματος, γιατί παρότι κινούσε το κοπάδι του κατά τη διάρκεια της νύκτας επί επαρχιακής οδού που δεν είχε φωτισμό, δεν είχε τοποθετήσει ευδιάκριτα φώτα πορείας στο πρώτο και τελευταίο πρόβατο του κοπαδιού, όπως προβλέπει ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.).
Δευτέρα, Ιουνίου 07, 2010
Κυριακή, Ιουνίου 06, 2010
Να μην ξεχάσω να...
Της Λένας Διβάνη (συγγραφέας, αν. Καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών), από το "Κοντέινερ" της Ελευθεροτυπίας, Μάρτιος 2010
1. Να μην ξεχάσω να κοιτάζω τους ανθρώπους. Στα μάτια. Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς - να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι. Να δω από πού, από τι προσπαθεί ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού. Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά.
2. Να θυμηθώ αυτό που έλεγε ο Άμος Οζ σε μια ταβέρνα: δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ και να γνωρίσεις πολλούς, για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή. Αρκεί να είσαι μια μύγα στην κρεβατοκάμαρα ενός ζευγαριού... ! Να μην ξεχάσω να γίνω μύγα. Στην κρεβατοκάμαρά μου έστω. Και στις δικές σας.
3. Να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι. Να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μια πρόβα τζενεράλε. Αυτή η μέρα, αν την αφήσεις ηλίθια, θα περάσει ανεπιστρεπτί. Θα ταφεί άδοξα στον παράδεισο των χαμένων ημερών και των καλών προθέσεων. Αυτό να του λέω.
4. Να μην ξεχάσω να παραγγείλω την αυριανή μου μέρα. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ απ' το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της μέρας που αρχίζει. Ανοίγεις τα μάτια, τεντώνεσαι κι αρχίζεις να ονειρεύεσαι τη μέρα που θέλεις να ζήσεις. Να μην αφήσω την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της. Να ζήσω μέρες χειροποίητες.
5. Να θυμηθώ να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και να 'μαι. Μην κρύβεσαι, ρε πουλάκι μου, τζάμπα κόπο κάνεις.
6. Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι, να μη με παίρνει από κάτω. Ζούμε ένα τέλος εποχής, εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό. Τόσοι πολλοί απελπισμένοι δεν μπορεί, θα ψοφήσει η άγρια ιδιωτεία, θα γεννήσουν μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο... Πιο βιώσιμο, πιο ανθρωποκεντρικό.
7. Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες μέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου. Όχι αυτούς τους facebook. Τους πραγματικούς.
Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις.
Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες.
Προσέξτε τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες.
Προσέξτε τις συνήθειές σας
που γίνονται χαρακτήρας.
Προσέξτε το χαρακτήρα σας, γίνεται το
πεπρωμένο σας.
1. Να μην ξεχάσω να κοιτάζω τους ανθρώπους. Στα μάτια. Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς - να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι. Να δω από πού, από τι προσπαθεί ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού. Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά.
2. Να θυμηθώ αυτό που έλεγε ο Άμος Οζ σε μια ταβέρνα: δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ και να γνωρίσεις πολλούς, για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή. Αρκεί να είσαι μια μύγα στην κρεβατοκάμαρα ενός ζευγαριού... ! Να μην ξεχάσω να γίνω μύγα. Στην κρεβατοκάμαρά μου έστω. Και στις δικές σας.
3. Να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι. Να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μια πρόβα τζενεράλε. Αυτή η μέρα, αν την αφήσεις ηλίθια, θα περάσει ανεπιστρεπτί. Θα ταφεί άδοξα στον παράδεισο των χαμένων ημερών και των καλών προθέσεων. Αυτό να του λέω.
4. Να μην ξεχάσω να παραγγείλω την αυριανή μου μέρα. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ απ' το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της μέρας που αρχίζει. Ανοίγεις τα μάτια, τεντώνεσαι κι αρχίζεις να ονειρεύεσαι τη μέρα που θέλεις να ζήσεις. Να μην αφήσω την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της. Να ζήσω μέρες χειροποίητες.
5. Να θυμηθώ να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και να 'μαι. Μην κρύβεσαι, ρε πουλάκι μου, τζάμπα κόπο κάνεις.
6. Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι, να μη με παίρνει από κάτω. Ζούμε ένα τέλος εποχής, εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό. Τόσοι πολλοί απελπισμένοι δεν μπορεί, θα ψοφήσει η άγρια ιδιωτεία, θα γεννήσουν μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο... Πιο βιώσιμο, πιο ανθρωποκεντρικό.
7. Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες μέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου. Όχι αυτούς τους facebook. Τους πραγματικούς.
Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις.
Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες.
Προσέξτε τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες.
Προσέξτε τις συνήθειές σας
που γίνονται χαρακτήρας.
Προσέξτε το χαρακτήρα σας, γίνεται το
πεπρωμένο σας.
Σάββατο, Ιουνίου 05, 2010
Ντόπιοι «πολιτικοί» ή αλλιώς «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει».
Είναι μόνο ντόπιοι, αν είναι κι αυτό.
Ο μόνος ντόπιος είναι ο…Καρτάλης!
Αυτός τόλμησε μόνος να εμφανιστεί δημόσια
και να μιλήσει πριν είκοσι μέρες
μπροστά σε επιστήμονες στο Μουσείο.
Τον χειροκρότησαν οι αρχαιολόγοι
και δεν του έδειξαν την πόρτα εξόδου.
Οι άλλοι ντόπιοι δεν εμφανίζονται,
ούτε μιλούν.
Ακόμη και η λαλίστατη Ροδούλα εσίγησε.
Μόνο ο Σούρλας τόλμησε αναιδώς
να μιλήσει σε κάποιο ντόπιο ραδιοφονιά.
Περιμένουν οι πολιτικάντηδες να ξεχάσει ο λαός
κι ύστερα να ορμήσουν ακάθεκτοι.
Θα ξεχάσει πάλι ο λαουτζίκος;
Πρόταση σ’ όλους εκείνους που αγωνιούν:
Μην αφήσουμε κανένα πολιτικάντη
να εμφανιστεί δημόσια.
Να εξαιρεθεί εκείνος μόνο απ’ αυτούς
που θα δηλώσει πως θ’ αποκαλύψει
έστω κι έναν απ’ τους λήσταρχους.
Υπάρχει όμως πολιτικάντης
που κι ο ίδιος δεν υπήρξε λήσταρχος;
Ροδούλα, Θανάση, Γιώργο, Καρτάλη,
ξέρετε κανένα λήσταρχο;
Υ.Γ.
Μ’ έπιασαν τα επαναστατικά μου πάλι;
Όχι.
Απλά λυπάμαι για τους αγώνες μου
και τη νέα προδοσία.
Τις Μίχιες σκέψεις μου δεν τις καταγράφω.
Θα τις υλοποιήσω…
Ο μόνος ντόπιος είναι ο…Καρτάλης!
Αυτός τόλμησε μόνος να εμφανιστεί δημόσια
και να μιλήσει πριν είκοσι μέρες
μπροστά σε επιστήμονες στο Μουσείο.
Τον χειροκρότησαν οι αρχαιολόγοι
και δεν του έδειξαν την πόρτα εξόδου.
Οι άλλοι ντόπιοι δεν εμφανίζονται,
ούτε μιλούν.
Ακόμη και η λαλίστατη Ροδούλα εσίγησε.
Μόνο ο Σούρλας τόλμησε αναιδώς
να μιλήσει σε κάποιο ντόπιο ραδιοφονιά.
Περιμένουν οι πολιτικάντηδες να ξεχάσει ο λαός
κι ύστερα να ορμήσουν ακάθεκτοι.
Θα ξεχάσει πάλι ο λαουτζίκος;
Πρόταση σ’ όλους εκείνους που αγωνιούν:
Μην αφήσουμε κανένα πολιτικάντη
να εμφανιστεί δημόσια.
Να εξαιρεθεί εκείνος μόνο απ’ αυτούς
που θα δηλώσει πως θ’ αποκαλύψει
έστω κι έναν απ’ τους λήσταρχους.
Υπάρχει όμως πολιτικάντης
που κι ο ίδιος δεν υπήρξε λήσταρχος;
Ροδούλα, Θανάση, Γιώργο, Καρτάλη,
ξέρετε κανένα λήσταρχο;
Υ.Γ.
Μ’ έπιασαν τα επαναστατικά μου πάλι;
Όχι.
Απλά λυπάμαι για τους αγώνες μου
και τη νέα προδοσία.
Τις Μίχιες σκέψεις μου δεν τις καταγράφω.
Θα τις υλοποιήσω…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)