Γίνεται λοιπόν συνεδρίαση στη Βουλή μετά την ανακοίνωση των σκληρών
οικονομικών μέτρων και λέει ο Παπανδρέου ότι πρέπει να πάρουν μέτρα για την
τόνωση του ηθικού των βουλευτών για να μπορέσουν να κάνουν την δουλειά τους
καλύτερα. Λέει λοιπόν ότι πρέπει να αλλάξουν τις μοκέτες στην Βουλή κι από
κόκκινες να τις κάνουν μπλε. Ψηφίζουν λοιπόν και το αποφασίζουν.
Προτείνει ο Σαμαράς να στολιστεί η αίθουσα της Βουλής με ελληνικές σημαίες
για να ενισχυθεί το εθνικό φρόνημα. Ψηφίζουν και το αποδέχονται. Προτείνει
τέλος ο Καρατζαφέρης πριν απο κάθε συνεδρίαση της Βουλής να παίζει ο εθνικός
ύμνος.
Ψηφίζουν κι αυτο και το κατοχυρώνουν. Όση ώρα ψηφίζουν τις αλλαγές, είναι
μια γριούλα, καθαρίστρια στη Βουλή, που κάθεται στην πόρτα και κοιτάει με
απορία και απόγνωση τον Παπανδρέου.
Ο Γιώργος την βλέπει και αφού τελειώνει η ψηφοφορία, πηγαίνει προς το μέρος
της και την ρωτά...."Γιαγιούλα, γιατί όση ώρα ψηφίζαμε για τις αλλαγές στη
Βουλή, εσύ με κοιτούσες με απορία;"
Και με άνεση η γριούλα απαντά "Πριν διοριστώ με μέσο στη Βουλή, ήμουν
καθαρίστρια σε ένα μπουρδέλο. Όταν οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά, αλλάζαμε
τις πουτάνες κι όχι τις μοκέτες!"
Παρασκευή, Μαΐου 28, 2010
Δευτέρα, Μαΐου 24, 2010
[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ο «πέμπτος καβαλάρης»
Του Ευγένιου Τριβιζά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010
O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.
Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS», το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.
Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.
Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.
Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.
Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία(1) . Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.
Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.
Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι συγγραφέας-καθηγητής
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010
O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.
Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS», το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.
Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.
Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.
Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.
Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία(1) . Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.
Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.
Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι συγγραφέας-καθηγητής
Να πώς μιλάει ένας πολιτικάντης καλλιτέχνης…
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ:«ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ»
Σε δύσκολες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, σε εποχές αμφιβολιών, αναζητήσεων και αγωνίας, όχι για το αύριο αλλά για το σήμερα, ξεπήδησαν δημιουργοί που αποτύπωσαν τη στιγμή και βοήθησαν τους Έλληνες να καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Τους έδωσαν πυξίδα και όραμα. Στα χρόνια της δικτατορίας, της Μεταπολίτευσης αλλά και μετά ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ένας από αυτούς. Τα τραγούδια του έγιναν το «σάουντρακ της ζωής» χιλιάδων Ελλήνων. Σε μια περίοδο που πολλά πράγματα «αλλάζουν με ορμή» η άποψή του έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον.
- Και τώρα τι κάνουμε, κύριε Σαββόπουλε; Τώρα που το μεταπολιτευτικό όνειρο θρυμματίστηκε σε χιλιάδες κομμάτια...
- Ακούσατε το καινούργιο; Στα στριπτιζάδικα της Βουλγαρίας γράφει “προσεχώς Ελληνίδες”. Μου τηλεφώνησαν κι ένα άλλο από τη Θεσσαλονίκη: η ψησταριά γράφει “φάτε την μπριζόλα σας τώρα, τον χειμώνα θα τη νοικιάζουμε”».
- Δηλαδή, βουλιάζουμε;
- «Εξαρτάται. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μετά από ολονύκτια κραιπάλη. Την επομένη πίνουμε έναν πικρό καφέ σκέτο, μετά ρίχνουμε έναν ποδαρόδρομο να κάψουμε τοξίνες και το βράδυ νωρίς στο σπίτι».
- Τι γίνεται όμως με αυτούς που δεν έχουν ούτε «τοξίνες» να κάψουν, π.χ. τους συνταξιούχους;
- Μα το είπε σωστά ο Σημίτης: να δοθούν πίσω οι συντάξεις. Ας αναβάλουν τον “Καλλικράτη”. Σωστός ο “Καλλικράτης” αλλά διαβάζω ότι θα κοστίσει 5 δισ. ενώ κόβουν τις συντάξεις. Ας τον πάνε δύο χρόνια μετά».
- Το συγκεντρωμένο πλήθος φώναζε «κλέφτες-κλέφτες» έξω από τη Βουλή...
- «Όταν οι κλέφτες είναι χιλιάδες, ποιον να πρωτοπιάσεις; Το σύνθημα είναι άγριο αλλά εμείς πρέπει να το διαβάσουμε ως αίτημα για την αναβάθμιση της Βουλής. Δεν συμφωνώ με το άλλο, “να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”. Μου θύμισε τον μακαρίτη Ρένο Αποστολίδη που είχε μπουκάρει στη Βουλή με ανάλογα συνθήματα το ΄65 και έκλεισε η Βουλή και είδαμε τι καλά που ήταν μετά...».
- Να μην τιμωρηθεί κανείς;
- Να τιμωρηθεί. Να δούμε επιτέλους μεγαλόσχημους να οδηγούνται με χειροπέδες στην προφυλάκιση. Το 1922 τουφέκισαν τους έξι μετά από δίκη παρωδία. Εκτονώθηκε όμως η οργή του κόσμου. Δεν λέω να τουφεκίσουμε κανέναν, λέω ότι κοινωνία που δεν τιμωρεί αυτοκτονεί. Αυτό μας συμβαίνει, αυτοκτονούμε σιγά σιγά εδώ και χρόνια δια της ατιμωρησίας. Μεγαλύτερη σημασία έχει όμως πώς θα κλείσουμε την πόρτα σε νέες γενιές κλεφτών και αυτό γίνεται μόνο με σκληρή εφαρμογή του “πόθεν έσχες”. Να γίνει συνείδηση πια πως σε ό,τι μίζες ή λαμογιές ανακατευθείς θα πιαστείς».
- «Πώς να μην κλέψει ο Κοσκωτάς αφού ένα όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου ήταν το μέτρο ολωνών μας» γράφατε το 1989. Είκοσι χρόνια μετά, πιστεύετε ότι φταίμε όλοι που φτάσαμε ως εδώ;
- Σιχαίνομαι το “εγώ σας τα ‘λεγα”. Αν θυμάστε παρακάτω, το τραγούδι έλεγε “κι εγώ που είμαι ο πιο φριχτός”. Ναι, λοιπόν, φταίμε όλοι αλλά όχι όλοι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο οι υδραυλικοί που δεν δίνουν απόδειξη με τις “παρέες” που την πέφτουν σε ένα “έργο πνοής” 2 δισ. ευρώ και το φτάνουν στα 12 δισ. Έτσι πάθαμε ασφυξία, μες στην απάτη ζήσαμε και συμμετείχαμε: τραγούδι και Καγέν. Και μπλόκα για τις επιδοτήσεις που πήγαιναν στα μπουζούκια».
- Εκτιμάτε ότι θα υπάρξουν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις το επόμενο διάστημα;
- Μεγάλες. Φοβάμαι ότι θα αντιμετωπίζουμε ανεξέλεγκτες καταστάσεις διότι πλάι στους απελπισμένους θα κολλήσουν καθάρματα, πράκτορες, τρομοκράτες κτλ. Γι΄ αυτό είναι απαραίτητη η άμεση τιμωρία των ενόχων».
- Πώς σας φάνηκε η υπόθεση του συναδέλφου σας κ. Βοσκόπουλου;
- Απέναντι στον νόμο είμαστε όλοι ίδιοι- φίρμες και μη. Αλλά το πραγματικό σκάνδαλο εδώ είναι τι έκανε η Εφορία τόσα χρόνια. Διότι ο Τόλης- αν είναι σωστή η είδηση- ακολούθησε την πεπατημένη ως Έλληνας που φοροδιαφεύγει. Αλλά η Εφορία τι είπε; “Μην ανησυχείτε, θα το τακτοποιήσουμε”;».
- Η δική σας σχέση με τη ΔΟΥ σας;
- Εγώ ανήκω υπερηφάνως σε μια αισχρή μειοψηφία Νεοελλήνων που δηλώνει πάνω από 100.000 ευρώ εισόδημα τον χρόνο. Θα έχω δώσει σε φόρους, σαράντα πέντε χρόνια δουλεύω, πάνω από 1 εκατ. ευρώ. Επιπλέον ξέρω τι είναι να χρωστάς στην Εφορία. Το 1990 είχα μεγάλη οικονομική δυσκολία. Το “Κούρεμα” δεν είχε αρέσει στον κόσμο, είχε ενοχληθεί το κοινό. Έπαιζα σε άδειες καρέκλες και τα μαγαζιά πια δεν με θέλανε. Βρέθηκα να χρωστάω στην Εφορία 200.000 δρχ. και ένα πρωί βγαίνω από το σπίτι και απέναντι την είχε στήσει αστυνόμος. Με συλλαμβάνει και με πάει στον έφορα, ο οποίος μου φέρεται σκαιότατα και δεν μ’ αφήνει αν δεν καταβάλω αμέσως τουλάχιστον 30.000
δρχ. Τηλεφωνώ στην Άσπα, η οποία έτρεξε από δω κι από κει, μάζεψε κάτι λεφτά και έτσι μ΄ αφήσανε. Γελούσα αλλά ήταν για κλάματα».
- Πώς αξιολογείτε τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου;
- Συμπάσχω με τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν έχει άλλο περιθώριο παρά να τρέχει να προλάβει την καταστροφή. Ταξίδεψε πολύ, χρησιμοποίησε το know how που διαθέτει ως παλιός υπουργός Εξωτερικών. Τώρα πρέπει να παλέψει εδώ, αντιμετωπίζουμε χάος. Να λέει την αλήθεια, να τιμωρήσει, αλλά πάνω απ΄ όλα να φτιάξει σχέδιο διότι φαίνεται ότι σχέδιο δεν υπάρχει. Το προεκλογικό πρόγραμμά του ανετράπη από τις περιστάσεις. Δεν αρκεί μια “επιστροφή στην Ιθάκη”, αυτά είναι μαθητικές εκθέσεις. Όταν ένας πολιτικός παίρνει τόσο σκληρά μέτρα συνήθως καίγεται. Αλλά τώρα, αν δει το μη παρέκει ως μια ευκαιρία για την ανόρθωση της χώρας, θα είναι ο πολιτικός του μέλλοντος. Με αυτή την ελπίδα τον στηρίζουμε».
- Η στάση του κ. Σαμαρά πώς σας φαίνεται;
- Δεν τον καταλαβαίνω. Λέει, και είναι προς τιμήν του, ότι γύρισε από την έρημο. Είναι αξιόλογος αλλά έχει γίνει δυσανάγνωστος. Για πρώτη φορά από ιδρύσεώς της η Νέα Δημοκρατία έχει πιάσει ποσοστό ΦΠΑ 23%. Επόμενο είναι. Πρέπει να διαχωρίσει ξεκάθαρα τη θέση του από την αποτρόπαια πενταετία του κ. Καραμανλή».
- Η Αριστερά προσφέρει λύσεις στο αδιέξοδο;
- Τόσα χρόνια η Αριστερά μάς έμαθε να ονειρευόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτε. Τώρα και το όνειρο θολώνει. Δεν χάνω όμως τις ελπίδες μου σε αυτήν».
Σε δύσκολες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, σε εποχές αμφιβολιών, αναζητήσεων και αγωνίας, όχι για το αύριο αλλά για το σήμερα, ξεπήδησαν δημιουργοί που αποτύπωσαν τη στιγμή και βοήθησαν τους Έλληνες να καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Τους έδωσαν πυξίδα και όραμα. Στα χρόνια της δικτατορίας, της Μεταπολίτευσης αλλά και μετά ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ένας από αυτούς. Τα τραγούδια του έγιναν το «σάουντρακ της ζωής» χιλιάδων Ελλήνων. Σε μια περίοδο που πολλά πράγματα «αλλάζουν με ορμή» η άποψή του έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον.
- Και τώρα τι κάνουμε, κύριε Σαββόπουλε; Τώρα που το μεταπολιτευτικό όνειρο θρυμματίστηκε σε χιλιάδες κομμάτια...
- Ακούσατε το καινούργιο; Στα στριπτιζάδικα της Βουλγαρίας γράφει “προσεχώς Ελληνίδες”. Μου τηλεφώνησαν κι ένα άλλο από τη Θεσσαλονίκη: η ψησταριά γράφει “φάτε την μπριζόλα σας τώρα, τον χειμώνα θα τη νοικιάζουμε”».
- Δηλαδή, βουλιάζουμε;
- «Εξαρτάται. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μετά από ολονύκτια κραιπάλη. Την επομένη πίνουμε έναν πικρό καφέ σκέτο, μετά ρίχνουμε έναν ποδαρόδρομο να κάψουμε τοξίνες και το βράδυ νωρίς στο σπίτι».
- Τι γίνεται όμως με αυτούς που δεν έχουν ούτε «τοξίνες» να κάψουν, π.χ. τους συνταξιούχους;
- Μα το είπε σωστά ο Σημίτης: να δοθούν πίσω οι συντάξεις. Ας αναβάλουν τον “Καλλικράτη”. Σωστός ο “Καλλικράτης” αλλά διαβάζω ότι θα κοστίσει 5 δισ. ενώ κόβουν τις συντάξεις. Ας τον πάνε δύο χρόνια μετά».
- Το συγκεντρωμένο πλήθος φώναζε «κλέφτες-κλέφτες» έξω από τη Βουλή...
- «Όταν οι κλέφτες είναι χιλιάδες, ποιον να πρωτοπιάσεις; Το σύνθημα είναι άγριο αλλά εμείς πρέπει να το διαβάσουμε ως αίτημα για την αναβάθμιση της Βουλής. Δεν συμφωνώ με το άλλο, “να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”. Μου θύμισε τον μακαρίτη Ρένο Αποστολίδη που είχε μπουκάρει στη Βουλή με ανάλογα συνθήματα το ΄65 και έκλεισε η Βουλή και είδαμε τι καλά που ήταν μετά...».
- Να μην τιμωρηθεί κανείς;
- Να τιμωρηθεί. Να δούμε επιτέλους μεγαλόσχημους να οδηγούνται με χειροπέδες στην προφυλάκιση. Το 1922 τουφέκισαν τους έξι μετά από δίκη παρωδία. Εκτονώθηκε όμως η οργή του κόσμου. Δεν λέω να τουφεκίσουμε κανέναν, λέω ότι κοινωνία που δεν τιμωρεί αυτοκτονεί. Αυτό μας συμβαίνει, αυτοκτονούμε σιγά σιγά εδώ και χρόνια δια της ατιμωρησίας. Μεγαλύτερη σημασία έχει όμως πώς θα κλείσουμε την πόρτα σε νέες γενιές κλεφτών και αυτό γίνεται μόνο με σκληρή εφαρμογή του “πόθεν έσχες”. Να γίνει συνείδηση πια πως σε ό,τι μίζες ή λαμογιές ανακατευθείς θα πιαστείς».
- «Πώς να μην κλέψει ο Κοσκωτάς αφού ένα όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου ήταν το μέτρο ολωνών μας» γράφατε το 1989. Είκοσι χρόνια μετά, πιστεύετε ότι φταίμε όλοι που φτάσαμε ως εδώ;
- Σιχαίνομαι το “εγώ σας τα ‘λεγα”. Αν θυμάστε παρακάτω, το τραγούδι έλεγε “κι εγώ που είμαι ο πιο φριχτός”. Ναι, λοιπόν, φταίμε όλοι αλλά όχι όλοι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο οι υδραυλικοί που δεν δίνουν απόδειξη με τις “παρέες” που την πέφτουν σε ένα “έργο πνοής” 2 δισ. ευρώ και το φτάνουν στα 12 δισ. Έτσι πάθαμε ασφυξία, μες στην απάτη ζήσαμε και συμμετείχαμε: τραγούδι και Καγέν. Και μπλόκα για τις επιδοτήσεις που πήγαιναν στα μπουζούκια».
- Εκτιμάτε ότι θα υπάρξουν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις το επόμενο διάστημα;
- Μεγάλες. Φοβάμαι ότι θα αντιμετωπίζουμε ανεξέλεγκτες καταστάσεις διότι πλάι στους απελπισμένους θα κολλήσουν καθάρματα, πράκτορες, τρομοκράτες κτλ. Γι΄ αυτό είναι απαραίτητη η άμεση τιμωρία των ενόχων».
- Πώς σας φάνηκε η υπόθεση του συναδέλφου σας κ. Βοσκόπουλου;
- Απέναντι στον νόμο είμαστε όλοι ίδιοι- φίρμες και μη. Αλλά το πραγματικό σκάνδαλο εδώ είναι τι έκανε η Εφορία τόσα χρόνια. Διότι ο Τόλης- αν είναι σωστή η είδηση- ακολούθησε την πεπατημένη ως Έλληνας που φοροδιαφεύγει. Αλλά η Εφορία τι είπε; “Μην ανησυχείτε, θα το τακτοποιήσουμε”;».
- Η δική σας σχέση με τη ΔΟΥ σας;
- Εγώ ανήκω υπερηφάνως σε μια αισχρή μειοψηφία Νεοελλήνων που δηλώνει πάνω από 100.000 ευρώ εισόδημα τον χρόνο. Θα έχω δώσει σε φόρους, σαράντα πέντε χρόνια δουλεύω, πάνω από 1 εκατ. ευρώ. Επιπλέον ξέρω τι είναι να χρωστάς στην Εφορία. Το 1990 είχα μεγάλη οικονομική δυσκολία. Το “Κούρεμα” δεν είχε αρέσει στον κόσμο, είχε ενοχληθεί το κοινό. Έπαιζα σε άδειες καρέκλες και τα μαγαζιά πια δεν με θέλανε. Βρέθηκα να χρωστάω στην Εφορία 200.000 δρχ. και ένα πρωί βγαίνω από το σπίτι και απέναντι την είχε στήσει αστυνόμος. Με συλλαμβάνει και με πάει στον έφορα, ο οποίος μου φέρεται σκαιότατα και δεν μ’ αφήνει αν δεν καταβάλω αμέσως τουλάχιστον 30.000
δρχ. Τηλεφωνώ στην Άσπα, η οποία έτρεξε από δω κι από κει, μάζεψε κάτι λεφτά και έτσι μ΄ αφήσανε. Γελούσα αλλά ήταν για κλάματα».
- Πώς αξιολογείτε τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου;
- Συμπάσχω με τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν έχει άλλο περιθώριο παρά να τρέχει να προλάβει την καταστροφή. Ταξίδεψε πολύ, χρησιμοποίησε το know how που διαθέτει ως παλιός υπουργός Εξωτερικών. Τώρα πρέπει να παλέψει εδώ, αντιμετωπίζουμε χάος. Να λέει την αλήθεια, να τιμωρήσει, αλλά πάνω απ΄ όλα να φτιάξει σχέδιο διότι φαίνεται ότι σχέδιο δεν υπάρχει. Το προεκλογικό πρόγραμμά του ανετράπη από τις περιστάσεις. Δεν αρκεί μια “επιστροφή στην Ιθάκη”, αυτά είναι μαθητικές εκθέσεις. Όταν ένας πολιτικός παίρνει τόσο σκληρά μέτρα συνήθως καίγεται. Αλλά τώρα, αν δει το μη παρέκει ως μια ευκαιρία για την ανόρθωση της χώρας, θα είναι ο πολιτικός του μέλλοντος. Με αυτή την ελπίδα τον στηρίζουμε».
- Η στάση του κ. Σαμαρά πώς σας φαίνεται;
- Δεν τον καταλαβαίνω. Λέει, και είναι προς τιμήν του, ότι γύρισε από την έρημο. Είναι αξιόλογος αλλά έχει γίνει δυσανάγνωστος. Για πρώτη φορά από ιδρύσεώς της η Νέα Δημοκρατία έχει πιάσει ποσοστό ΦΠΑ 23%. Επόμενο είναι. Πρέπει να διαχωρίσει ξεκάθαρα τη θέση του από την αποτρόπαια πενταετία του κ. Καραμανλή».
- Η Αριστερά προσφέρει λύσεις στο αδιέξοδο;
- Τόσα χρόνια η Αριστερά μάς έμαθε να ονειρευόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτε. Τώρα και το όνειρο θολώνει. Δεν χάνω όμως τις ελπίδες μου σε αυτήν».
Ληστεία
Κάπου στα βόρεια προάστια ένας καλοντυμένος κύριος περπατάει αμέριμνος τη νύχτα...
Ξαφνικά, πίσω από ένα δέντρο, πετάγεται ένας μασκοφορεμένος, του κολλάει ένα πιστόλι στα πλευρά
και του ψιθυρίζει:
"Τα λεφτά σου και γρήγορα"...
"Μα τι λες;" αντιδράει ο κύριος, "ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Εγώ είμαι ο Τάδε Ταδόπουλος, βουλευτής και πρώην Υπουργός!!!"...
"Ε, τότε αλλάζει", λέει ο μασκοφορεμένος, "τα λεφτά ΜΟΥ και γρήγορα, κουφάλα" !!!!!!!!!!!
Ξαφνικά, πίσω από ένα δέντρο, πετάγεται ένας μασκοφορεμένος, του κολλάει ένα πιστόλι στα πλευρά
και του ψιθυρίζει:
"Τα λεφτά σου και γρήγορα"...
"Μα τι λες;" αντιδράει ο κύριος, "ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Εγώ είμαι ο Τάδε Ταδόπουλος, βουλευτής και πρώην Υπουργός!!!"...
"Ε, τότε αλλάζει", λέει ο μασκοφορεμένος, "τα λεφτά ΜΟΥ και γρήγορα, κουφάλα" !!!!!!!!!!!
Κυριακή, Μαΐου 23, 2010
Προτάσεις κατά της κρίσης
Είχα πριν μήνες προτείνει κάποια πράγματα.
Η κρίση ήταν προ των πυλών ακόμη.
Σήμερα όλες οι «πύλες» μας είναι ανοιχτές.
Την κρίση επωμίστηκαν καίρια οι μισθωτοί.
Όχι όλοι βέβαια.
Άλλο να κόβεις 100 Ευρώ απ’ αυτόν που παίρνει 1000,
άλλο να κόβεις 500 απ’ αυτόν που παίρνει 5000.
Βαρέθηκα επίσης να βλέπω τους μισθωτούς
να βγαίνουν μόνοι συνεχώς στους δρόμους.
Καιρός να βγουν στους δρόμους κι όλοι εκείνοι
οι «φιλήσυχοι» πολίτες που κωφεύουν.
Δεν περιμένω βέβαια ν’ αντιδράσουν
όλοι εκείνοι οι βολεμένοι πασοκάνθρωποι…
---------------------------------------------------------
Αγριεύω μέρα με τη μέρα.
Αγριεύω και με τη μούγκα των πολιτικών
και με την αδράνεια των πολιτών.
Κυρίως η δεύτερη μ’ ενοχλεί,
επειδή επαληθεύει τους παλιούς
συνδικαλιστικούς μου φόβους.
Φοβάμαι αυτή τη μεσαία τάξη,
που διαβρώθηκε απ’ την πασοκική μαεστρία
και σήμερα λουφάζει κι αναμετρά
όσα με λαμογιές κονόμησε τριάντα χρόνια.
Φοβάμαι τη σιγή του πνευματικού ανθρώπου,
που αλλοτριώθηκε κι αυτός με το χρήμα.
Νιώθω Μόνος!
Όπως κι Άλλοι!
Καληνύχτα, Κεμάλ…
Η κρίση ήταν προ των πυλών ακόμη.
Σήμερα όλες οι «πύλες» μας είναι ανοιχτές.
Την κρίση επωμίστηκαν καίρια οι μισθωτοί.
Όχι όλοι βέβαια.
Άλλο να κόβεις 100 Ευρώ απ’ αυτόν που παίρνει 1000,
άλλο να κόβεις 500 απ’ αυτόν που παίρνει 5000.
Βαρέθηκα επίσης να βλέπω τους μισθωτούς
να βγαίνουν μόνοι συνεχώς στους δρόμους.
Καιρός να βγουν στους δρόμους κι όλοι εκείνοι
οι «φιλήσυχοι» πολίτες που κωφεύουν.
Δεν περιμένω βέβαια ν’ αντιδράσουν
όλοι εκείνοι οι βολεμένοι πασοκάνθρωποι…
---------------------------------------------------------
Αγριεύω μέρα με τη μέρα.
Αγριεύω και με τη μούγκα των πολιτικών
και με την αδράνεια των πολιτών.
Κυρίως η δεύτερη μ’ ενοχλεί,
επειδή επαληθεύει τους παλιούς
συνδικαλιστικούς μου φόβους.
Φοβάμαι αυτή τη μεσαία τάξη,
που διαβρώθηκε απ’ την πασοκική μαεστρία
και σήμερα λουφάζει κι αναμετρά
όσα με λαμογιές κονόμησε τριάντα χρόνια.
Φοβάμαι τη σιγή του πνευματικού ανθρώπου,
που αλλοτριώθηκε κι αυτός με το χρήμα.
Νιώθω Μόνος!
Όπως κι Άλλοι!
Καληνύχτα, Κεμάλ…
Σάββατο, Μαΐου 22, 2010
Ο ψεύτης και ο κλέφτης όλο τον χρόνο χαίρονται
Του Σταµάτη Φασουλή
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 19 Μαΐου 2010
Είναι όµως και κάτι Ελληνες που µέσα στο κακό και την αντάρα της αγοράς, σφιγµένοι στη ζώνη µε τις καινούργιες τρύπες, κάθονται στη γωνιά αµίλητοι, περίλυποι έως θανάτου σαν να περιµένουν στην ουρά να πάρουν µε το δελτίο τη χαρά.
Δεν έφταιξαν σε τίποτα. Τόσα χρόνια µέτραγαν τη ζωή τους όχι µε τη σέσουλα του λαµόγιου, όχι µε το σταγονόµετρο της µιζέριας, αλλά µε της ψυχής τους τον καηµό. Δεν ανακατεύτηκαν ούτε µε τους πολιτικούς ούτε µε τους εργολάβους. Ούτε µε την εξουσία ούτε µε τους αντιεξουσιαστές. Δεν χώθηκαν στο Δηµόσιο µε τη βοήθεια του εκάστοτε κοµµατόσκυλου, δεν άφησαν ποτέ τα χείλη τους να πάρουν το σχήµα του παραπόνου. Κρατήθηκαν χρόνια στη ζωή µε την ελπίδα και το χαµόγελο, µε την πίστη στο αύριο και στους νέους, µε την αγάπη στη γνώση και την καρδιά στο αίσθηµα, µε εκδροµή κι απόδραση την τέχνη, µε όπλο το φως το ελληνικό και µόνη τους παρηγοριά τη γλώσσα, τη λαλιά τους.
Οι άλλοι τους είπαν «κουλτουριάρηδες» παλιά κι αργότερα επειδή η «κουλτούρα» και µόνο σαν ήχος θάµπωνε τα φρεσκοασπρισµένα τους τα δόντια, τους αποκαλούσαν ειρωνικά «ευαίσθητους». Κάτι σαν τραυµατικούς παρίες της ζωής που µόνο µε συγκατάβαση µπορούν να τους δουν από το απάνθρωπο ύψος του Καγιέν ή από τα κάγκελα της φυλακής - καριέρας τους. Κι όµως, αυτοί οι καταχρηστικά «ευαίσθητοι», που δεν καταχράστηκαν ούτε καν την εµπιστοσύνη τους προς το αύριο, όπως έκαναν όλοι οι υπόλοιποι, είναι οι µόνοι που βλέπω να είναι σε στενάχωρη θέση.
Δεν έφταιξαν σε τίποτα κι όµως µόνο αυτοί κυκλοφορούν µε τη θλίψη στο βλέµµα και το βαθύ ερωτηµατικό που κάνει ένοχο το βήµα «µήπως εγώ είµαι ο φταίχτης; Κι αν ναι, πού έφταιξα; Σε τι;». Ολοι οι άλλοι βγαίνουν στην αγορά ουρλιάζοντας οι ηµιάγριοι και µε το δάχτυλο σηκωµένο δείχνουν και... «να τος», λένε, «να τος ο κλέφτης, πιάστε τον. Τον φοροφυγά, τον έτσι, τον αλλιώς, τον αρχιµαφιόζο» και δείχνουν τον απέναντι. Μόνο που απέναντί τους έχουν έναν τεράστιο καθρέφτη.
Ετσι µένουν µόνοι στη γωνία σαν ένοχοι οι αθώοι που οι αλήτες λένε «ευαίσθητους». Αυτοί και οι γέροντες της σύνταξης να πληρώνουν για όλα. Ωραία µέρα µάς ξηµερώνει και ελληνική. Με τους αθώους στον πάγκο και τους ενόχους να νοµοθετούν και να καταδικάζουν.
Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ χθες δήλωσε ότι δεν θα παραστεί στο Φεστιβάλ των Καννών «εξαιτίας προβληµάτων τύπου Ελλάδας» (de type grec). Παλιά τον έλεγαν «κουλτουριάρη», τώρα ούτε ευαίσθητο νοµίζω θα καταδεχτούνε. Το πολύ πολύ να ρωτήσουν, όπως για όλους τους αθώους: «Ποιος είναι αυτός µωρέ µαλάκα;».
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 19 Μαΐου 2010
Είναι όµως και κάτι Ελληνες που µέσα στο κακό και την αντάρα της αγοράς, σφιγµένοι στη ζώνη µε τις καινούργιες τρύπες, κάθονται στη γωνιά αµίλητοι, περίλυποι έως θανάτου σαν να περιµένουν στην ουρά να πάρουν µε το δελτίο τη χαρά.
Δεν έφταιξαν σε τίποτα. Τόσα χρόνια µέτραγαν τη ζωή τους όχι µε τη σέσουλα του λαµόγιου, όχι µε το σταγονόµετρο της µιζέριας, αλλά µε της ψυχής τους τον καηµό. Δεν ανακατεύτηκαν ούτε µε τους πολιτικούς ούτε µε τους εργολάβους. Ούτε µε την εξουσία ούτε µε τους αντιεξουσιαστές. Δεν χώθηκαν στο Δηµόσιο µε τη βοήθεια του εκάστοτε κοµµατόσκυλου, δεν άφησαν ποτέ τα χείλη τους να πάρουν το σχήµα του παραπόνου. Κρατήθηκαν χρόνια στη ζωή µε την ελπίδα και το χαµόγελο, µε την πίστη στο αύριο και στους νέους, µε την αγάπη στη γνώση και την καρδιά στο αίσθηµα, µε εκδροµή κι απόδραση την τέχνη, µε όπλο το φως το ελληνικό και µόνη τους παρηγοριά τη γλώσσα, τη λαλιά τους.
Οι άλλοι τους είπαν «κουλτουριάρηδες» παλιά κι αργότερα επειδή η «κουλτούρα» και µόνο σαν ήχος θάµπωνε τα φρεσκοασπρισµένα τους τα δόντια, τους αποκαλούσαν ειρωνικά «ευαίσθητους». Κάτι σαν τραυµατικούς παρίες της ζωής που µόνο µε συγκατάβαση µπορούν να τους δουν από το απάνθρωπο ύψος του Καγιέν ή από τα κάγκελα της φυλακής - καριέρας τους. Κι όµως, αυτοί οι καταχρηστικά «ευαίσθητοι», που δεν καταχράστηκαν ούτε καν την εµπιστοσύνη τους προς το αύριο, όπως έκαναν όλοι οι υπόλοιποι, είναι οι µόνοι που βλέπω να είναι σε στενάχωρη θέση.
Δεν έφταιξαν σε τίποτα κι όµως µόνο αυτοί κυκλοφορούν µε τη θλίψη στο βλέµµα και το βαθύ ερωτηµατικό που κάνει ένοχο το βήµα «µήπως εγώ είµαι ο φταίχτης; Κι αν ναι, πού έφταιξα; Σε τι;». Ολοι οι άλλοι βγαίνουν στην αγορά ουρλιάζοντας οι ηµιάγριοι και µε το δάχτυλο σηκωµένο δείχνουν και... «να τος», λένε, «να τος ο κλέφτης, πιάστε τον. Τον φοροφυγά, τον έτσι, τον αλλιώς, τον αρχιµαφιόζο» και δείχνουν τον απέναντι. Μόνο που απέναντί τους έχουν έναν τεράστιο καθρέφτη.
Ετσι µένουν µόνοι στη γωνία σαν ένοχοι οι αθώοι που οι αλήτες λένε «ευαίσθητους». Αυτοί και οι γέροντες της σύνταξης να πληρώνουν για όλα. Ωραία µέρα µάς ξηµερώνει και ελληνική. Με τους αθώους στον πάγκο και τους ενόχους να νοµοθετούν και να καταδικάζουν.
Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ χθες δήλωσε ότι δεν θα παραστεί στο Φεστιβάλ των Καννών «εξαιτίας προβληµάτων τύπου Ελλάδας» (de type grec). Παλιά τον έλεγαν «κουλτουριάρη», τώρα ούτε ευαίσθητο νοµίζω θα καταδεχτούνε. Το πολύ πολύ να ρωτήσουν, όπως για όλους τους αθώους: «Ποιος είναι αυτός µωρέ µαλάκα;».
Ορμάτε στους θεομπαίχτες
Της Μαριλης Mαργωμενου
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_15/05/2010_401129
Το «JK» εγκαταλείφθηκε. Η «Βιβλιοθήκη» ερήμωσε. Το τελευταίο κάστρο του κοινοβουλευτισμού, το «Da Capo», αδειάζει. Στις ρούγες του Κολωνακίου μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος απέμεινε. Τα μεσημέρια επιμένει να τρώει στο «Κεντρικόν», κι αν κανείς του πει για τα ιπτάμενα μπουκάλια που παραμονεύουν εκεί έξω, απαντά λακωνικά: «Ο κρυπτόμενος πολιτικός δεν είναι πολιτικός».
Αλλά πώς να εμφανιστεί ο πολιτικός όταν ορδές καμουφλαρισμένων βαρβάρων τον σημαδεύουν; Ο Κ. Καραμανλής προ μηνός έμαθε περισσότερα από όσα θα ήθελε για την ψυχολογία του όχλου: μια κυρία τον εντόπισε να ξεκοκαλίζει τη σφυρίδα του στο «17» και εφόρμησε στο τραπέζι του μ’ ένα «φτου σου! Μόνο να τρως ξέρεις!» που ξεσήκωσε τους χαχανίζοντες θαμώνες. Πριν από δύο εβδομάδες, ο Απ. Κακλαμάνης πέρασε ένα πλήρες μισάωρο στη θαλπωρή ενός W. C. της στοάς Κοραή μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ ως ιππικό και να διώξουν τους ιθαγενείς απ’ έξω. Προ ημερών, η Α. Διαμαντοπούλου ίσα που πρόλαβε να ξεπορτίσει προτού οι μαινόμενοι εκπαιδευτικοί τη μαντρώσουν στο στούντιο της ΕΡΤ για να κάνουν μαζί της «διάλογο». Πλέον η εμφάνιση οποιουδήποτε πολιτευτή ξυπνά τον τραμπούκο που λουφάζει στο πολιτισμένο παρουσιαστικό του μέσου Αθηναίου.
Για τους πολιτικούς δεν διατίθεται όχι χλωρό, αλλά ούτε αποξηραμένο κλαρί, σαν κι αυτό στις ομπρέλες του Αστέρα Βουλιαγμένης. Εκεί εντόπισε τον Π. Δούκα ένας τύπος απ’ αυτούς που εγκαθίστανται στις ξαπλώστρες μόλις το πρώτο χελιδόνι φέρει την άνοιξη: «Σήκω φύγε! Προκαλείς!», του φώναξε. Ο έρμος ο κ. Δούκας δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει βλέποντας τον μπρονζέ εξηνταπεντάρη εξεγερμένο. Ψέλλισε κάτι σαν «μάλιστα... Μιλάς κι εσύ που δεν έχεις δουλέψει μια μέρα στη ζωή σου…», και μάζεψε την πετσέτα του, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη για ρακέτες.
Στην Κω
Πλέον, πουθενά δεν είναι κανείς ασφαλής. Δεν είναι μόνο οι μαρτυρίες από τη νήσο Κω, που λένε ότι μια αγέλη πιτσιρικάδων κυνηγά ολημερίς τον Αρ. Παυλίδη και μόλις τον εντοπίσει τσιρίζει «Παιδιάαα! Ο Τέεελης!» και χοροπηδά γύρω του ξεδιάντροπα χωρίς καθόλου να φοβάται το παντοδύναμο δάχτυλο. Είναι και οι ιστορίες του Γ. Αλογοσκούφη που ο ίδιος επιμένει ότι δεν συνέβησαν ποτέ. Αλλά πώς να διαψεύσει τα «θα σ’ εκτελέσουμε σαν τον Πρωτοπαπαδάκη!» που άκουσε στο LSE, ή το κράξιμο των φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ που του ετοίμασαν μέχρι και περιοδικό με ποικιλία ύβρεων;
Και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πού να φανταζόταν ο Φ. Σαχινίδης τι τον περίμενε το βράδυ που κατέφυγε στον «Σταυρό του Νότου» να ξεχαστεί; Τα φώτα έσβησαν και μια εξαγριωμένη φωνή τον κατακεραύνωσε απ’ την πίστα. «Οι υπουργοί της Μέρκελ», ούρλιαξε ο τραγουδιστής Μ. Πασχαλίδης, «θα καταστρέψουν την Ελλάδα»! Ο υφυπουργός, λουφαγμένος στο τραπέζι, προφανώς αναρωτιόταν τι ήθελε να βγει απ’ το σπίτι του – αλλά όπως ξέρει και ο Α. Τσοχατζόπουλος ούτε εκεί υπάρχει σωτηρία.
Ένα μήνα τώρα η μάντρα γύρω απ’ το σπίτι του έχει μετατραπεί σε τείχος των δακρύων: οι γείτονες βρίσκουν ολόγυρα πεταμένα χαρτάκια με μηνύματα, που η γκάμα τους κινείται ανάμεσα στο παλαιοπασοκικό «προδότη Άκη!» και στο νεοφιλελεύθερο «φέρε πίσω τα λεφτά!». Διόλου παράξενο που ο κ. Τσοχατζόπουλος σπανίως βγαίνει από τη μάντρα. Γιατί προφανώς έχει ακούσει και για τη συνάντηση του Γ. Βουλγαράκη με τους εξεγερμένους καφενόβιους. Ο πρώην υπουργός κατευθυνόταν στο «JK» όταν άκουσε το χιτ των ημερών «Πού είναι τα λεφτά, ρε;». Εν αντιθέσει με τον μέσο άνθρωπο που κάνει μεταβολή μόλις μυρίσει μπαρούτι, ο κ. Βουλγαράκης μάλλον βρήκε ευκαιρία να εφαρμόσει όσα μάθαινε τόσα χρόνια στο τατάμι. Κι έτσι, στράφηκε προς τον κύριο που εν μέσω καπουτσίνο και κρουασάν τον «στόλιζε» σαν μεταχρονολογημένο επιτάφιο. Αλλά σαν να επρόκειτο για ταινία του Μπρους Λι, δέκα ακόμα τύποι συσπειρώθηκαν γύρω απ’ τον επαναστάτη του καφέ. Και ο κ. Βουλγαράκης ανέκρουσε πρύμναν προτού τον πάρουν τα σκάγια...
Ατυχώς την ιστορία δεν πρόλαβε να τη μοιραστεί με τον Κ. Κουλούρη πριν εκείνος βγει στη Βαλαωρίτου. Ο παλαιός σοσιαλιστής αρχικά αγνόησε το τσούρμο των νεαρών που τον πήρε στο κατόπι. Αλλά στη συνέχεια ήταν δύσκολο να τους αγνοήσει, κυρίως γιατί ένας τους πλησίασε υπούλως και τον λάκτισε με φόρα στα οπίσθια! Ευτυχώς για τον κ. Κουλούρη, όρμησε ένας παλαιός συνδικαλιστής της ΔΕΗ να τον σώσει. Βλέπετε, ο συνδικαλιστής τον θυμόταν από τότε που μεγαλούργησε ως καταμετρητής της ΔΕΗ. Ενώ οι νεαροί τραμπούκοι γνώριζαν μονάχα την πρόσφατη πορεία του: απ’ το «GB» στο «Jimmy’s» και τούμπαλιν...
Υ.Γ. δικό μου.
Ντρέπομαι που πριν τέσσερις μέρες δεν απέβαλα το «Λαμπρό» Καρτάλη, το βουλευτή Μαγνησίας, από ένα αρχαιολογικό συνέδριο στο Βόλο.
Σεβάστηκα το Γιώργο Χουρμουζιάδη και δεν έφτασα στα άκρα.
Ορκίζομαι πως δε θα το ξανακάνω.
Ας μην τολμήσει κανείς απ’ τους πολιτικούς απατεώνες να εμφανιστεί σε δημόσια εκδήλωση. Ας κρυφτεί στο σπίτι του κι ας μετρά το βιος που αποκόμισε.
Την ίδια τύχη θα έχουν και οι εργατοπατέρες του συνδικαλισμού.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_15/05/2010_401129
Το «JK» εγκαταλείφθηκε. Η «Βιβλιοθήκη» ερήμωσε. Το τελευταίο κάστρο του κοινοβουλευτισμού, το «Da Capo», αδειάζει. Στις ρούγες του Κολωνακίου μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος απέμεινε. Τα μεσημέρια επιμένει να τρώει στο «Κεντρικόν», κι αν κανείς του πει για τα ιπτάμενα μπουκάλια που παραμονεύουν εκεί έξω, απαντά λακωνικά: «Ο κρυπτόμενος πολιτικός δεν είναι πολιτικός».
Αλλά πώς να εμφανιστεί ο πολιτικός όταν ορδές καμουφλαρισμένων βαρβάρων τον σημαδεύουν; Ο Κ. Καραμανλής προ μηνός έμαθε περισσότερα από όσα θα ήθελε για την ψυχολογία του όχλου: μια κυρία τον εντόπισε να ξεκοκαλίζει τη σφυρίδα του στο «17» και εφόρμησε στο τραπέζι του μ’ ένα «φτου σου! Μόνο να τρως ξέρεις!» που ξεσήκωσε τους χαχανίζοντες θαμώνες. Πριν από δύο εβδομάδες, ο Απ. Κακλαμάνης πέρασε ένα πλήρες μισάωρο στη θαλπωρή ενός W. C. της στοάς Κοραή μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ ως ιππικό και να διώξουν τους ιθαγενείς απ’ έξω. Προ ημερών, η Α. Διαμαντοπούλου ίσα που πρόλαβε να ξεπορτίσει προτού οι μαινόμενοι εκπαιδευτικοί τη μαντρώσουν στο στούντιο της ΕΡΤ για να κάνουν μαζί της «διάλογο». Πλέον η εμφάνιση οποιουδήποτε πολιτευτή ξυπνά τον τραμπούκο που λουφάζει στο πολιτισμένο παρουσιαστικό του μέσου Αθηναίου.
Για τους πολιτικούς δεν διατίθεται όχι χλωρό, αλλά ούτε αποξηραμένο κλαρί, σαν κι αυτό στις ομπρέλες του Αστέρα Βουλιαγμένης. Εκεί εντόπισε τον Π. Δούκα ένας τύπος απ’ αυτούς που εγκαθίστανται στις ξαπλώστρες μόλις το πρώτο χελιδόνι φέρει την άνοιξη: «Σήκω φύγε! Προκαλείς!», του φώναξε. Ο έρμος ο κ. Δούκας δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει βλέποντας τον μπρονζέ εξηνταπεντάρη εξεγερμένο. Ψέλλισε κάτι σαν «μάλιστα... Μιλάς κι εσύ που δεν έχεις δουλέψει μια μέρα στη ζωή σου…», και μάζεψε την πετσέτα του, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη για ρακέτες.
Στην Κω
Πλέον, πουθενά δεν είναι κανείς ασφαλής. Δεν είναι μόνο οι μαρτυρίες από τη νήσο Κω, που λένε ότι μια αγέλη πιτσιρικάδων κυνηγά ολημερίς τον Αρ. Παυλίδη και μόλις τον εντοπίσει τσιρίζει «Παιδιάαα! Ο Τέεελης!» και χοροπηδά γύρω του ξεδιάντροπα χωρίς καθόλου να φοβάται το παντοδύναμο δάχτυλο. Είναι και οι ιστορίες του Γ. Αλογοσκούφη που ο ίδιος επιμένει ότι δεν συνέβησαν ποτέ. Αλλά πώς να διαψεύσει τα «θα σ’ εκτελέσουμε σαν τον Πρωτοπαπαδάκη!» που άκουσε στο LSE, ή το κράξιμο των φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ που του ετοίμασαν μέχρι και περιοδικό με ποικιλία ύβρεων;
Και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πού να φανταζόταν ο Φ. Σαχινίδης τι τον περίμενε το βράδυ που κατέφυγε στον «Σταυρό του Νότου» να ξεχαστεί; Τα φώτα έσβησαν και μια εξαγριωμένη φωνή τον κατακεραύνωσε απ’ την πίστα. «Οι υπουργοί της Μέρκελ», ούρλιαξε ο τραγουδιστής Μ. Πασχαλίδης, «θα καταστρέψουν την Ελλάδα»! Ο υφυπουργός, λουφαγμένος στο τραπέζι, προφανώς αναρωτιόταν τι ήθελε να βγει απ’ το σπίτι του – αλλά όπως ξέρει και ο Α. Τσοχατζόπουλος ούτε εκεί υπάρχει σωτηρία.
Ένα μήνα τώρα η μάντρα γύρω απ’ το σπίτι του έχει μετατραπεί σε τείχος των δακρύων: οι γείτονες βρίσκουν ολόγυρα πεταμένα χαρτάκια με μηνύματα, που η γκάμα τους κινείται ανάμεσα στο παλαιοπασοκικό «προδότη Άκη!» και στο νεοφιλελεύθερο «φέρε πίσω τα λεφτά!». Διόλου παράξενο που ο κ. Τσοχατζόπουλος σπανίως βγαίνει από τη μάντρα. Γιατί προφανώς έχει ακούσει και για τη συνάντηση του Γ. Βουλγαράκη με τους εξεγερμένους καφενόβιους. Ο πρώην υπουργός κατευθυνόταν στο «JK» όταν άκουσε το χιτ των ημερών «Πού είναι τα λεφτά, ρε;». Εν αντιθέσει με τον μέσο άνθρωπο που κάνει μεταβολή μόλις μυρίσει μπαρούτι, ο κ. Βουλγαράκης μάλλον βρήκε ευκαιρία να εφαρμόσει όσα μάθαινε τόσα χρόνια στο τατάμι. Κι έτσι, στράφηκε προς τον κύριο που εν μέσω καπουτσίνο και κρουασάν τον «στόλιζε» σαν μεταχρονολογημένο επιτάφιο. Αλλά σαν να επρόκειτο για ταινία του Μπρους Λι, δέκα ακόμα τύποι συσπειρώθηκαν γύρω απ’ τον επαναστάτη του καφέ. Και ο κ. Βουλγαράκης ανέκρουσε πρύμναν προτού τον πάρουν τα σκάγια...
Ατυχώς την ιστορία δεν πρόλαβε να τη μοιραστεί με τον Κ. Κουλούρη πριν εκείνος βγει στη Βαλαωρίτου. Ο παλαιός σοσιαλιστής αρχικά αγνόησε το τσούρμο των νεαρών που τον πήρε στο κατόπι. Αλλά στη συνέχεια ήταν δύσκολο να τους αγνοήσει, κυρίως γιατί ένας τους πλησίασε υπούλως και τον λάκτισε με φόρα στα οπίσθια! Ευτυχώς για τον κ. Κουλούρη, όρμησε ένας παλαιός συνδικαλιστής της ΔΕΗ να τον σώσει. Βλέπετε, ο συνδικαλιστής τον θυμόταν από τότε που μεγαλούργησε ως καταμετρητής της ΔΕΗ. Ενώ οι νεαροί τραμπούκοι γνώριζαν μονάχα την πρόσφατη πορεία του: απ’ το «GB» στο «Jimmy’s» και τούμπαλιν...
Υ.Γ. δικό μου.
Ντρέπομαι που πριν τέσσερις μέρες δεν απέβαλα το «Λαμπρό» Καρτάλη, το βουλευτή Μαγνησίας, από ένα αρχαιολογικό συνέδριο στο Βόλο.
Σεβάστηκα το Γιώργο Χουρμουζιάδη και δεν έφτασα στα άκρα.
Ορκίζομαι πως δε θα το ξανακάνω.
Ας μην τολμήσει κανείς απ’ τους πολιτικούς απατεώνες να εμφανιστεί σε δημόσια εκδήλωση. Ας κρυφτεί στο σπίτι του κι ας μετρά το βιος που αποκόμισε.
Την ίδια τύχη θα έχουν και οι εργατοπατέρες του συνδικαλισμού.
Πέμπτη, Μαΐου 20, 2010
Ισόβια θα τον πληρώνω;
Τον τάισα κι αυτόν κι όλη του την οικογένεια
κοντά δέκα χρόνια.
Δε χόρταινε ποτέ του.
Αδηφάγο Ζώο ήταν.
Κατάφερα κι έδιωξα το τσιμπούρι από πάνω μου.
Μα αυτό το «καημένο» πεινούσε.
Άρχισε να τρώει από παντού
και κυρίως απ’ το δημόσιο κορβανά.
Κατάγγειλα τα φαγοπότια του και θύμωσε.
Σκέφτηκε πως έχασε πολλά
από τον 20χρονο οστρακισμό του
από τον απλόχερο οίκο μου.
Ζήτησε να επανακτήσει τη χασούρα
των τελευταίων είκοσι χρόνων.
Ζήτησε, δικαστικά, να του δώσω 60.000 Ευρώ.
Τόσα θα έτρωγε στο σπιτικό μου 20 χρόνια…
Είμαι πολύ θυμωμένος αυτή τη στιγμή.
Τα τσιμπούρια πρέπει να εξοντώνονται.
Αυτό θα γίνει!
κοντά δέκα χρόνια.
Δε χόρταινε ποτέ του.
Αδηφάγο Ζώο ήταν.
Κατάφερα κι έδιωξα το τσιμπούρι από πάνω μου.
Μα αυτό το «καημένο» πεινούσε.
Άρχισε να τρώει από παντού
και κυρίως απ’ το δημόσιο κορβανά.
Κατάγγειλα τα φαγοπότια του και θύμωσε.
Σκέφτηκε πως έχασε πολλά
από τον 20χρονο οστρακισμό του
από τον απλόχερο οίκο μου.
Ζήτησε να επανακτήσει τη χασούρα
των τελευταίων είκοσι χρόνων.
Ζήτησε, δικαστικά, να του δώσω 60.000 Ευρώ.
Τόσα θα έτρωγε στο σπιτικό μου 20 χρόνια…
Είμαι πολύ θυμωμένος αυτή τη στιγμή.
Τα τσιμπούρια πρέπει να εξοντώνονται.
Αυτό θα γίνει!
Τετάρτη, Μαΐου 19, 2010
Γράφουν κι άλλοι τέτοια; Άρα δεν είμαι μόνος.
Στα μέσα του 1970, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ' τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. 'Αυτοεξορισμένος' κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια 'δεξιές' εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν 'εξορία'. όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να 'σηκώσει' το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας .πρωθυπουργός.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε. Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. 'Αυτοεξορισμένος' κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια 'δεξιές' εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν 'εξορία'. όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να 'σηκώσει' το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας .πρωθυπουργός.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε. Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.
Τρίτη, Μαΐου 18, 2010
Μαϊμούδες & Wall Street !!
Μια φορά και έναν καιρό σ΄ ένα χωριό,
ένας άντρας, ο Χάρης,
ανακοίνωσε στους χωρικούς
ότι θα αγόραζε μαϊμούδες
προς 10 δολάρια τη μία.
Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν
Πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος
πήγαν και τις έπιασαν.
Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες
προς 10 δολάρια τη μία, όπως είπε.
Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε
και οι χωρικοί σταμάτησαν
να κυνηγάνε μαϊμούδες.
Ο Χάρης ξαναανακοινώνει
ότι θα αγόραζε μαϊμούδες
για 20 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν
και άλλες μαϊμούδες.
Σύντομα όμως οι μαϊμούδες
λιγόστεψαν κι άλλο,
οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι
ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες
θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια.
Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
Ο Χάρης τούς λέει:
- Καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον
παρά ελάχιστες μαϊμούδες
γι' αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία.
Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη
για δουλειές θα αναλάβει την αγοροπωλησία
ο βοηθός μου.
Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς
και τους λέει.
- Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης.
Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες,
θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία
και όταν γυρίσει ο Χάρης
τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν
όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν
όλες τις μαϊμούδες.
Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό
ούτε τον Χάρη.
Καλώς ήρθατε στη
Wall Street.
ένας άντρας, ο Χάρης,
ανακοίνωσε στους χωρικούς
ότι θα αγόραζε μαϊμούδες
προς 10 δολάρια τη μία.
Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν
Πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος
πήγαν και τις έπιασαν.
Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες
προς 10 δολάρια τη μία, όπως είπε.
Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε
και οι χωρικοί σταμάτησαν
να κυνηγάνε μαϊμούδες.
Ο Χάρης ξαναανακοινώνει
ότι θα αγόραζε μαϊμούδες
για 20 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν
και άλλες μαϊμούδες.
Σύντομα όμως οι μαϊμούδες
λιγόστεψαν κι άλλο,
οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι
ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες
θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια.
Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
Ο Χάρης τούς λέει:
- Καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον
παρά ελάχιστες μαϊμούδες
γι' αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία.
Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη
για δουλειές θα αναλάβει την αγοροπωλησία
ο βοηθός μου.
Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς
και τους λέει.
- Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης.
Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες,
θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία
και όταν γυρίσει ο Χάρης
τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν
όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν
όλες τις μαϊμούδες.
Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό
ούτε τον Χάρη.
Καλώς ήρθατε στη
Wall Street.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)