Προειδοποίηση-τρόμος της πρόεδρου της Αργεντινής για το ΔΝΤ: "Θα τελειώσουν άσχημα στην Ελλάδα"!
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=12035&Itemid=131
Κυριακή, Μαΐου 09, 2010
Φταίω και για το φόνο;
της Τζένης Κωστοπούλου
Πέθαναν από ασφυξία μέσα σ’ ένα κατάστημα τράπεζας που πούλαγε, μεταξύ άλλων, στους πελάτες του τη νεοκλασική του κομψότητα. Μόνο που η αισθητική αντίληψη και το υψηλό ενοίκιο ξεχνούν μερικές φορές να συμπεριλάβουν στα δεδομένα τους την πρόβλεψη του κινδύνου. Πέθαναν από ασφυξία ενώ ήδη ασφυκτιούσαν μέσα σε κοστούμια με βάτες, δεμένοι με γραβάτες και ορκισμένοι στην ευαίσθητη σύμβαση εργασίας τους να μοιράζουν χαμόγελα σε ξινούς, καχύποπτους, μονόχνωτους, προκατειλημμένους και λοιπούς πελάτες… Πώλησαν ευσυνείδητα τα τραπεζικά προϊόντα για να ’χουν να δώσουν το καλή αναφορά όταν το μεσημέρι θα περνούσε η λίστα με τη σοδειά του καθενός… «κάρτες τρεις, ασφάλειες τέσσερις, ταμιευτήρια δύο…» . Γύριζαν στο σπίτι με άγχος γιατί οι «στόχοι» του καταστήματος συνέχεια ανέβαιναν κι ο διευθυντής κι ο διευθυντής του διευθυντή κι όλοι οι διευθυντές των διευθυντών έκοβαν τελευταίως κώλους … Δύσκολη εποχή η εποχή της οικονομικής κρίσης…
Ήταν όλοι τους πάνω από 30. Ως παιδιά πρόλαβαν να αποθηκεύσουν στο ασυνείδητό τους τη βραχνάδα της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου όταν μιλούσε για «περήφανα νιάτα» και «τιμημένα γερατειά»… Γέλασαν με τα ανέκδοτα για τη γκαντεμοφροσύνη του Μητσοτάκη και πάγωσαν με τις ανάλγητες απόψεις του. Χαιρέτισαν την έλευση του Κώστα Σημίτη που θα ήταν το κάτι διαφορετικό. Το κάτι καλοκουρδισμένο σε όλους τους τομείς εκτός από την άρθρωση του λόγου. Ανακουφίστηκαν αργότερα όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέκοψε τη φόρα με την οποία καταπίνονταν αμάσητα τα πλαίσια στήριξης… Ύστερα είδαν κι αυτόν τον άντρα να πέέέέέέέφτει, να πέέέέέέέέφτει… , να πέέέέέέέέφτει….
Ευρώπη, ευημερία, χρηματιστήριο, χρηματοοικονομικά, δουλειά σε τράπεζα… Πόσοι και πόσοι δεν έδωσαν συγχαρητήρια στον πατέρα τους «που βρήκε το παιδί τόσο καλή δουλειά»… Σπανίως βλέπει ο κόσμος πίσω από τη βιτρίνα. Αυτή η βιτρίνα δεν επέτρεψε να κατέβουν τα ρολά την Τετάρτη το μεσημέρι. Η ιδιωτική τράπεζα δεν είναι δημόσιο για να κλείσει έτσι εύκολα το μαγαζί. Η ιδιωτική τράπεζα είναι το αντίθετο του δημοσίου. Είναι ο ίσιος δρόμος, ο σωστός, ο πουριτανικός. Τον ευαγγελίζεται κι ο νυν πρωθυπουργός…
Έτσι, πέθαναν από ασφυξία μέσα στην τράπεζα…
Όμως μια στιγμή… Ώπα! Ώπα! Τι γίνεται; Τι πάτε πάλι να μου φορτώσετε; Κύριε πρόεδρε δεν τους σκότωσα εγώ. Εγώ αυτούς τους ανθρώπους τους καταλάβαινα. Ήταν σαν και μένα. Πάντα διέκρινα τη θλίψη πίσω από το στήσιμό τους στα γραφεία… Τι θέλετε να πείτε; Ότι δεν ευθύνομαι μόνο για το δημοσιονομικό έλλειμμα αλλά και για το φόνο των τριών αθώων; Εγώ; Εγώ; Γιατί; Επειδή βγήκα επιτέλους μετά από τόσα χρόνια θυμωμένη στο δρόμο; Επειδή δε με πείθουν αυτά που μου λένε; Επειδή έπαψα να παρακολουθώ τι κάνει η Τζούλια; Επειδή δεν μπορώ να συμβιβαστώ με το ότι κόψανε τη σύνταξη της μάνας μου που κουφάθηκε να σηκώνει μια ζωή τηλέφωνα και της γιαγιάς μου που κατατρύπησε τα χέρια της να καρικώνει και να στριφώνει; Αυτό με κάνει φονιά; Το ότι ξύπνησα με έκανε φονιά;
Πρέπει πάντα να βγαίνει το χαμερπές τέρας της παρέλκυσης μαζί μου στο δρόμο;
Ε όχι! Αυτό δεν το δέχομαι. Ψάξτε αλλού το δολοφόνο. Όχι στο προφανές…
Πέθαναν από ασφυξία μέσα σ’ ένα κατάστημα τράπεζας που πούλαγε, μεταξύ άλλων, στους πελάτες του τη νεοκλασική του κομψότητα. Μόνο που η αισθητική αντίληψη και το υψηλό ενοίκιο ξεχνούν μερικές φορές να συμπεριλάβουν στα δεδομένα τους την πρόβλεψη του κινδύνου. Πέθαναν από ασφυξία ενώ ήδη ασφυκτιούσαν μέσα σε κοστούμια με βάτες, δεμένοι με γραβάτες και ορκισμένοι στην ευαίσθητη σύμβαση εργασίας τους να μοιράζουν χαμόγελα σε ξινούς, καχύποπτους, μονόχνωτους, προκατειλημμένους και λοιπούς πελάτες… Πώλησαν ευσυνείδητα τα τραπεζικά προϊόντα για να ’χουν να δώσουν το καλή αναφορά όταν το μεσημέρι θα περνούσε η λίστα με τη σοδειά του καθενός… «κάρτες τρεις, ασφάλειες τέσσερις, ταμιευτήρια δύο…» . Γύριζαν στο σπίτι με άγχος γιατί οι «στόχοι» του καταστήματος συνέχεια ανέβαιναν κι ο διευθυντής κι ο διευθυντής του διευθυντή κι όλοι οι διευθυντές των διευθυντών έκοβαν τελευταίως κώλους … Δύσκολη εποχή η εποχή της οικονομικής κρίσης…
Ήταν όλοι τους πάνω από 30. Ως παιδιά πρόλαβαν να αποθηκεύσουν στο ασυνείδητό τους τη βραχνάδα της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου όταν μιλούσε για «περήφανα νιάτα» και «τιμημένα γερατειά»… Γέλασαν με τα ανέκδοτα για τη γκαντεμοφροσύνη του Μητσοτάκη και πάγωσαν με τις ανάλγητες απόψεις του. Χαιρέτισαν την έλευση του Κώστα Σημίτη που θα ήταν το κάτι διαφορετικό. Το κάτι καλοκουρδισμένο σε όλους τους τομείς εκτός από την άρθρωση του λόγου. Ανακουφίστηκαν αργότερα όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέκοψε τη φόρα με την οποία καταπίνονταν αμάσητα τα πλαίσια στήριξης… Ύστερα είδαν κι αυτόν τον άντρα να πέέέέέέέφτει, να πέέέέέέέέφτει… , να πέέέέέέέέφτει….
Ευρώπη, ευημερία, χρηματιστήριο, χρηματοοικονομικά, δουλειά σε τράπεζα… Πόσοι και πόσοι δεν έδωσαν συγχαρητήρια στον πατέρα τους «που βρήκε το παιδί τόσο καλή δουλειά»… Σπανίως βλέπει ο κόσμος πίσω από τη βιτρίνα. Αυτή η βιτρίνα δεν επέτρεψε να κατέβουν τα ρολά την Τετάρτη το μεσημέρι. Η ιδιωτική τράπεζα δεν είναι δημόσιο για να κλείσει έτσι εύκολα το μαγαζί. Η ιδιωτική τράπεζα είναι το αντίθετο του δημοσίου. Είναι ο ίσιος δρόμος, ο σωστός, ο πουριτανικός. Τον ευαγγελίζεται κι ο νυν πρωθυπουργός…
Έτσι, πέθαναν από ασφυξία μέσα στην τράπεζα…
Όμως μια στιγμή… Ώπα! Ώπα! Τι γίνεται; Τι πάτε πάλι να μου φορτώσετε; Κύριε πρόεδρε δεν τους σκότωσα εγώ. Εγώ αυτούς τους ανθρώπους τους καταλάβαινα. Ήταν σαν και μένα. Πάντα διέκρινα τη θλίψη πίσω από το στήσιμό τους στα γραφεία… Τι θέλετε να πείτε; Ότι δεν ευθύνομαι μόνο για το δημοσιονομικό έλλειμμα αλλά και για το φόνο των τριών αθώων; Εγώ; Εγώ; Γιατί; Επειδή βγήκα επιτέλους μετά από τόσα χρόνια θυμωμένη στο δρόμο; Επειδή δε με πείθουν αυτά που μου λένε; Επειδή έπαψα να παρακολουθώ τι κάνει η Τζούλια; Επειδή δεν μπορώ να συμβιβαστώ με το ότι κόψανε τη σύνταξη της μάνας μου που κουφάθηκε να σηκώνει μια ζωή τηλέφωνα και της γιαγιάς μου που κατατρύπησε τα χέρια της να καρικώνει και να στριφώνει; Αυτό με κάνει φονιά; Το ότι ξύπνησα με έκανε φονιά;
Πρέπει πάντα να βγαίνει το χαμερπές τέρας της παρέλκυσης μαζί μου στο δρόμο;
Ε όχι! Αυτό δεν το δέχομαι. Ψάξτε αλλού το δολοφόνο. Όχι στο προφανές…
Μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Για πολλούς απ' όσους βλέπουν απολύτως ψυχρά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, που μετέτρεψε το δημόσιο χρέος των 25 δισ. ευρώ, που είχε η χώρα, σε 350 δισ. με τις απανωτές δανειοδοτήσεις με υψηλούς τόκους και με τη μορφή βούρκου που σε καταπίνει, η πιο λογική απάντηση της Ελλάδας σ' αυτό που ωραιοποιημένα λέγεται αγορές -αλλά είναι εγκληματίες- θα έπρεπε να ήταν η στάση πληρωμών με παράλληλη εθνικοποίηση των τραπεζών.
Εκεί να δεις σοκ και δέος. Μπορεί οι ελληνικές τράπεζες να ζημιώνονταν με 60 δισ. ευρώ περίπου και οι πολίτες να καλούνταν να τα βγάλουν πέρα με αιματηρές περικοπές, αλλά θα το έκαναν για την Ελλάδα ρε γαμώτο και όχι για να τοκογλυφήσει ακόμα περισσότερο η κυρία Μέρκελ και η παρέα της με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Τώρα, η χώρα θα φεσωθεί άλλα 120 δισ., επιπλέον των 350 δισ., και θα μείνει υποθηκευμένη για την επόμενη 15ετία. Ούτε 3ετία, ούτε 5ετία.
Τι παράγει η χώρα για να γεννήσει χρήμα και να αποπληρώσει το χρέος; Τίποτε. Ολίγον τουρισμό και τ' αγόρι της. Τι θα παράγει αύριο; Ούτε τουρισμό, και τ' αγόρια όλο και λιγοστεύουν ως είδος.
Τι θα κέρδιζε με τη στάση πληρωμών; Αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Τα 350 δισ. θα γίνονταν 240 δισ. και θα έτρεχε η Γερμανία και η Γαλλία να μας σώσουν παρακαλετά για να μη μείνουν οι τράπεζές τους με 120 δισ. ελληνικών ομολόγων, που θα άξιζαν πια 80 και αν. Δεν είναι τόσο απλό όπως το γράφω. Αλλά αυτό είναι το ρεζουμέ.
Ας κέρδιζε ο κύριος Πόλσον και οι συμμορίτες του είδους, που ποντάρουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Θα γέμιζε σκουπίδια ομόλογα η παγκόσμια αγορά, που θα έτρεχε να σώσει την τοκογλυφία της μαζί με το μέλλον της Ελλάδας. Ενώ τώρα, τρέχει η Ελλάδα παρακαλετά και αυτομαστιγωνόμενη, ζητώντας συγγνώμη, που ήταν μια πρόστυχη, μια ψεύτρα, μια αλανιάρα. Ζητώντας συγγνώμη από τις πουτάνες πολυτελείας, που την προστυχιά τους, την ψευτιά τους, την αλανιά τους, την πουλάνε στους επαρχιώτες -σαν την Ελλάδα- για τίτλους ευγενείας.
Η Ελλάδα έχει την ατυχία να μην έχει ούτε ηγέτη, ούτε στελέχη, ούτε οικονομικούς παράγοντες, που να μπορούν να κάνουν και να διαχειριστούν μια τέτοια κίνηση, που απαιτεί θράσος, γενναιότητα, οικονομική ευελιξία καθόλου δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και, κυρίως, διεθνή στηρίγματα.
Τίποτε απ' όλα αυτά δεν έχει η Ελλάδα. Αντιθέτως, έχει στρατιές ρουσφετολογικά αργόμισθων, που όχι μόνο τρώνε τα σπλάχνα της οικονομίας, αλλά και κάθε προόδου.
Έχει στρατιές από κλέφτες και φοροφυγάδες στον ιδιωτικό τομέα, που συσσωρεύουν πλούτο, ενώ στερούν πλούτο από το δημόσιο ταμείο, χάριν του οποίου σιτίζονται.
Έχει στρατιές από αργοκίνητους μηχανισμούς, εργάτες και υπαλλήλους, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα και εμποδίζουν κάθε εξέλιξη.
Έχει στρατιές από εξουσιαστές στους δήμους, τις κοινότητες, τις νομαρχίες, τις περιφέρειες και στη Βουλή, που όχι μόνο σπαταλάνε χρόνο, χρήμα, ιδέες, ανθρώπους για τα μικροσυμφέροντά τους, αλλά χειρίζονται το δημόσιο χρήμα λες και το βρήκαν στο δρόμο.
Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι το κατώτερο στάδιο, όπως θέλει να λέει ο πρωθυπουργός. Το κατώτερο στάδιο είναι η ηθική χρεοκοπία της χώρας, που έχει ήδη συντελεστεί. Και στην οποία συμμετέχει και ο πρωθυπουργός εδώ και 35 χρόνια.
Αυτή η ηθική χρεοκοπία είναι που θα εμποδίσει και τώρα τη χώρα να πάρει ανάσα, όσα δισ. και αν της δανείσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Μέχρι να χρεοκοπήσει πλήρως κλαίγοντας.
Θα αρκούσε οι φοροφυγάδες να πληρώσουν τους φόρους τους. Τα 30 δισ. βεβαιωμένα και τα εκατοντάδες άγνωστα από τους κάθε λογής επαγγελματίες, αεριτζήδες και κεφαλαιούχους της παραοικονομίας. Αυτό θα αρκούσε. Στην πιο φτωχή χώρα των πιο πλούσιων κατοίκων!
Ποιος θα μαζέψει αυτό το διαφεύγον χρήμα; Ποιος θα βάλει κανόνες ανταγωνισμού παροχής ποιότητας υπηρεσιών στο λησταρχείο του τουρισμού; Ποιος θα μαζέψει, επιτέλους, τη χρυσοφόρο ναυτιλία στα εργαστήρια και τις υπηρεσίες της πατρίδας της; Ποιος θα κυνηγήσει τις διαρκείς κερδοσκοπικές αυξήσεις στα είδη διατροφής και τα πωλήματα του πανάκριβου ελληνικού εμπορίου; Ποιος θα βάλει τάξη στους ανεκμετάλλευτους γεωργικούς θησαυρούς της ελληνικής γης;
Τελικά, ποιος θα πει στους πολίτες «εντάξει, σας διαφθείραμε. Δεν συμφέρει. Κομμένο».
Η κυβέρνηση που, ανίκανη να συλλάβει τους κλέφτες, μειώνει τις συντάξεις των πιο ανυπεράσπιστων πολιτών της;
Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ
Για πολλούς απ' όσους βλέπουν απολύτως ψυχρά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, που μετέτρεψε το δημόσιο χρέος των 25 δισ. ευρώ, που είχε η χώρα, σε 350 δισ. με τις απανωτές δανειοδοτήσεις με υψηλούς τόκους και με τη μορφή βούρκου που σε καταπίνει, η πιο λογική απάντηση της Ελλάδας σ' αυτό που ωραιοποιημένα λέγεται αγορές -αλλά είναι εγκληματίες- θα έπρεπε να ήταν η στάση πληρωμών με παράλληλη εθνικοποίηση των τραπεζών.
Εκεί να δεις σοκ και δέος. Μπορεί οι ελληνικές τράπεζες να ζημιώνονταν με 60 δισ. ευρώ περίπου και οι πολίτες να καλούνταν να τα βγάλουν πέρα με αιματηρές περικοπές, αλλά θα το έκαναν για την Ελλάδα ρε γαμώτο και όχι για να τοκογλυφήσει ακόμα περισσότερο η κυρία Μέρκελ και η παρέα της με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Τώρα, η χώρα θα φεσωθεί άλλα 120 δισ., επιπλέον των 350 δισ., και θα μείνει υποθηκευμένη για την επόμενη 15ετία. Ούτε 3ετία, ούτε 5ετία.
Τι παράγει η χώρα για να γεννήσει χρήμα και να αποπληρώσει το χρέος; Τίποτε. Ολίγον τουρισμό και τ' αγόρι της. Τι θα παράγει αύριο; Ούτε τουρισμό, και τ' αγόρια όλο και λιγοστεύουν ως είδος.
Τι θα κέρδιζε με τη στάση πληρωμών; Αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Τα 350 δισ. θα γίνονταν 240 δισ. και θα έτρεχε η Γερμανία και η Γαλλία να μας σώσουν παρακαλετά για να μη μείνουν οι τράπεζές τους με 120 δισ. ελληνικών ομολόγων, που θα άξιζαν πια 80 και αν. Δεν είναι τόσο απλό όπως το γράφω. Αλλά αυτό είναι το ρεζουμέ.
Ας κέρδιζε ο κύριος Πόλσον και οι συμμορίτες του είδους, που ποντάρουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Θα γέμιζε σκουπίδια ομόλογα η παγκόσμια αγορά, που θα έτρεχε να σώσει την τοκογλυφία της μαζί με το μέλλον της Ελλάδας. Ενώ τώρα, τρέχει η Ελλάδα παρακαλετά και αυτομαστιγωνόμενη, ζητώντας συγγνώμη, που ήταν μια πρόστυχη, μια ψεύτρα, μια αλανιάρα. Ζητώντας συγγνώμη από τις πουτάνες πολυτελείας, που την προστυχιά τους, την ψευτιά τους, την αλανιά τους, την πουλάνε στους επαρχιώτες -σαν την Ελλάδα- για τίτλους ευγενείας.
Η Ελλάδα έχει την ατυχία να μην έχει ούτε ηγέτη, ούτε στελέχη, ούτε οικονομικούς παράγοντες, που να μπορούν να κάνουν και να διαχειριστούν μια τέτοια κίνηση, που απαιτεί θράσος, γενναιότητα, οικονομική ευελιξία καθόλου δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και, κυρίως, διεθνή στηρίγματα.
Τίποτε απ' όλα αυτά δεν έχει η Ελλάδα. Αντιθέτως, έχει στρατιές ρουσφετολογικά αργόμισθων, που όχι μόνο τρώνε τα σπλάχνα της οικονομίας, αλλά και κάθε προόδου.
Έχει στρατιές από κλέφτες και φοροφυγάδες στον ιδιωτικό τομέα, που συσσωρεύουν πλούτο, ενώ στερούν πλούτο από το δημόσιο ταμείο, χάριν του οποίου σιτίζονται.
Έχει στρατιές από αργοκίνητους μηχανισμούς, εργάτες και υπαλλήλους, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα και εμποδίζουν κάθε εξέλιξη.
Έχει στρατιές από εξουσιαστές στους δήμους, τις κοινότητες, τις νομαρχίες, τις περιφέρειες και στη Βουλή, που όχι μόνο σπαταλάνε χρόνο, χρήμα, ιδέες, ανθρώπους για τα μικροσυμφέροντά τους, αλλά χειρίζονται το δημόσιο χρήμα λες και το βρήκαν στο δρόμο.
Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι το κατώτερο στάδιο, όπως θέλει να λέει ο πρωθυπουργός. Το κατώτερο στάδιο είναι η ηθική χρεοκοπία της χώρας, που έχει ήδη συντελεστεί. Και στην οποία συμμετέχει και ο πρωθυπουργός εδώ και 35 χρόνια.
Αυτή η ηθική χρεοκοπία είναι που θα εμποδίσει και τώρα τη χώρα να πάρει ανάσα, όσα δισ. και αν της δανείσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Μέχρι να χρεοκοπήσει πλήρως κλαίγοντας.
Θα αρκούσε οι φοροφυγάδες να πληρώσουν τους φόρους τους. Τα 30 δισ. βεβαιωμένα και τα εκατοντάδες άγνωστα από τους κάθε λογής επαγγελματίες, αεριτζήδες και κεφαλαιούχους της παραοικονομίας. Αυτό θα αρκούσε. Στην πιο φτωχή χώρα των πιο πλούσιων κατοίκων!
Ποιος θα μαζέψει αυτό το διαφεύγον χρήμα; Ποιος θα βάλει κανόνες ανταγωνισμού παροχής ποιότητας υπηρεσιών στο λησταρχείο του τουρισμού; Ποιος θα μαζέψει, επιτέλους, τη χρυσοφόρο ναυτιλία στα εργαστήρια και τις υπηρεσίες της πατρίδας της; Ποιος θα κυνηγήσει τις διαρκείς κερδοσκοπικές αυξήσεις στα είδη διατροφής και τα πωλήματα του πανάκριβου ελληνικού εμπορίου; Ποιος θα βάλει τάξη στους ανεκμετάλλευτους γεωργικούς θησαυρούς της ελληνικής γης;
Τελικά, ποιος θα πει στους πολίτες «εντάξει, σας διαφθείραμε. Δεν συμφέρει. Κομμένο».
Η κυβέρνηση που, ανίκανη να συλλάβει τους κλέφτες, μειώνει τις συντάξεις των πιο ανυπεράσπιστων πολιτών της;
Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ
Σάββατο, Μαΐου 08, 2010
Ελλάδα-ανοχύρωτη πόλη
Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Ναυτίλος
• Αυτοί που έκλεψαν (με το Χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τις μίζες, τη φοροδιαφυγή) δεν τιμωρούνται.
• Αυτοί που δεν έκλεψαν καλούνται τώρα να πληρώσουν (δια βίου) τα σπασμένα (από τα ξεπουλημένα τιμαλφή) με το αίμα τους.
• Τους καλούν προς τούτο οι ίδιοι οι κλέφτες.
• Και τα τσιράκια τους: στην κυβέρνηση, στον δικομματισμό και στα ΜΜΕ.
• Ήδη οι δημόσιοι υπάλληλοι οδηγήθηκαν σε Στρατόπεδα Συγκέντρωσης.
• Ήδη οι ιδιωτικοί υπάλληλοι οδηγούνται στην Ιερά Εξέταση - ποιος ζει - πώς; - και ποιος πεθαίνει. Οδηγούνται στον πιο φρικτό εργασιακό μεσαίωνα, από το 1917.
• Για τους νέους Έλληνες ουκ έστιν πλέον οδός και απέσβετο λάλον ύδωρ.
• Οι κλέφτες -φοροφυγάδες και νταβατζήδες- θα συνεχίσουν να κλέβουν, μάλιστα όσον ποτέ άλλοτε. Τόσα πολλά, από τόσον πολλούς, για τόσο πολύ...
Η διεθνής κρίση που άρχισε το 2008 θεραπεύεται με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές των δυνάμεων που την προκάλεσαν. Αυτό σημαίνει ότι η ανακύκλωση αυτής της κρίσης, η επανεμφάνισή της, ή η εμφάνιση μιας νέας και σφοδρότερης είναι άκρως πιθανή.
Αν μάλιστα ένας τέτοιος κύκλος οικονομικών κρίσεων καθιερωθεί ως πολιτικά αποδεκτός από τις (υπόδουλες στις εταιρείες) κυβερνήσεις, τότε θα έχει δημιουργηθεί ένα νέο ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού που θα αναστρέφει την κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου προς τα πίσω: σε έναν εργασιακό μεσαίωνα, συνοδευόμενο απ' την καθαίρεση της δημοκρατίας• σε ένα τιμοκρατικό ολιγαρχικό πολίτευμα και την πλήρη απελευθέρωση της μιντιακής τυραννίδας• σε οργουελικά επίπεδα χειραγώγησης (αλλά και τιμωρίας, με ιδεολογικές προγραφές, των αντιρρησιών).
Στα απόνερα αυτής της κρίσης που σοβεί, αλλά και στο τσουνάμι μιας κρίσης που πιθανόν έρχεται, η Ελλάδα του φιλελευθερισμού (των τάχα σοσιαλιστικών δηλαδή «εκσυγχρονισμών» του ΠΑΣΟΚ και των κάργα αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» της Ν.Δ.) ήταν και είναι από χέρι χαμένη και καμένη.
Το status της χώρας στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία μπορούσε ήδη να αναγνωσθεί απ' το γεγονός, φέρ' ειπείν, ότι το 65% των συντάξεων στον ιδιωτικό τομέα είναι κάτω απ' τα 600 ευρώ. Ότι, επίσης στον ιδιωτικό τομέα, τα ημερομίσθια και οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι των αντιστοίχων τους στην ευρωζώνη και ισάξιοι -κάποιοι λίγοι- μόνον με της Πορτογαλίας.
Η Ελλάδα, με τον μόχθο του λαού της κι ανεξαρτήτως δημιουργικής λογιστικής, έφθασε να είναι ανάμεσα στις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου -στην πραγματικότητα όμως φτωχή. Λόγω ληστείας.
Διότι όλος αυτός ο πλούτος που τόσα χρόνια παρήχθη απ' τους φιλόπονους Έλληνες, επιχειρηματίες, επιστήμονες και εργάτες λεηλατήθηκε! Από τον δικομματισμό. Έως δεκάρας! Χάριν των οικογενειών που απομυζούν το κράτος, χάριν της συντήρησης του κομματισμού παντού, εκμαυλίζοντας, δωροδοκώντας, εξαγοράζοντας. Η διαφθορά, υψηλή των κυβερνητών και χαμηλή των πελατών τους παντού -στις δημόσιες επιχειρήσεις, στις μίζες με τις διεθνείς εταιρείες, στις τέχνες, στα ΜΜΕ, επτώχευσαν τη χώρα.
Διότι η Ελλάδα έχει πτωχεύσει. Όχι μόνον οικονομικά. Αλλά κυρίως πολιτικά και ηθικά.
Τώρα καλούνται αυτοί που δεν έκλεψαν να πληρώσουν τα έργα αυτών που έκλεψαν. Για να συνεχίζουν να κλέβουν. Μάλιστα με τον πιο ιταμό και δόλιο τρόπο.
«Πηγαίνετε στο ΔΝΤ να τα πείτε αυτά», δήλωσε ο Πρωθυπουργός-ανδρείκελο, σε εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ, όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν να γλιτώσουν έστω μια τρίχα απ' το κομμένο κεφάλι.
Καλούνται σήμερα οι εργαζόμενοι -με τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά και με άλλα χειρότερα που θα ανακοινωθούν στο εγγύς μέλλον- καλούνται λοιπόν οι εργαζόμενοι να πληρώσουν τη λέζα για τους φοροφυγάδες, τους νταβατζήδες και τα λαμόγια.
Ποιων η κυβέρνηση θα ζητούσε κάτι τέτοιο; του λαού ή των λαμόγιων.
Κι όχι μόνον. Δανειζόμαστε κι άλλο -μάλιστα με τοκογλυφικό επιτόκιο, κυρίως για να διασφαλίσουν την είσπραξη των δανείων τους (και των εξοντωτικών τόκων τους) οι δανειστές μας.
Αυτό είναι το κυρίως μέλημα των ΔυΝασΤών μας. Όπως και το κυρίως μέλημα των Δυνατών είναι η καθιέρωση του εργασιακού μεσαίωνα.
Για αυτό και το πιο επαχθές μέρος αυτών των μέτρων είναι εκείνο που αποδομεί το Ασφαλιστικό και εξαγριώνει την ευελιξία της εργασίας -έως εξαχρείωσης των εργαζομένων. Αυτή είναι η κόλαση: οι νέοι όροι απασχόλησης. Από την εξαθλίωση θα παραχθεί ο φόβος που χρειάζεται για την υποταγή (στη διαιώνιση αυτής της εξαθλίωσης)...
Ο Ελληνικός λαός ληστεύθηκε -του έφαγαν τα λεφτά και εξαπατήθηκε -«υπάρχουν τα λεφτά». Ζουν οι Έλληνες εδώ και πολλά χρόνια με άθλια εκπαίδευση, άθλια δημόσια διοίκηση, άθλια περίθαλψη.
Τώρα του ζητούν να πληρώσει για ακόμα μεγαλύτερη αθλιότητα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.V.2010 stathis@enet.gr
Ναυτίλος
• Αυτοί που έκλεψαν (με το Χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τις μίζες, τη φοροδιαφυγή) δεν τιμωρούνται.
• Αυτοί που δεν έκλεψαν καλούνται τώρα να πληρώσουν (δια βίου) τα σπασμένα (από τα ξεπουλημένα τιμαλφή) με το αίμα τους.
• Τους καλούν προς τούτο οι ίδιοι οι κλέφτες.
• Και τα τσιράκια τους: στην κυβέρνηση, στον δικομματισμό και στα ΜΜΕ.
• Ήδη οι δημόσιοι υπάλληλοι οδηγήθηκαν σε Στρατόπεδα Συγκέντρωσης.
• Ήδη οι ιδιωτικοί υπάλληλοι οδηγούνται στην Ιερά Εξέταση - ποιος ζει - πώς; - και ποιος πεθαίνει. Οδηγούνται στον πιο φρικτό εργασιακό μεσαίωνα, από το 1917.
• Για τους νέους Έλληνες ουκ έστιν πλέον οδός και απέσβετο λάλον ύδωρ.
• Οι κλέφτες -φοροφυγάδες και νταβατζήδες- θα συνεχίσουν να κλέβουν, μάλιστα όσον ποτέ άλλοτε. Τόσα πολλά, από τόσον πολλούς, για τόσο πολύ...
Η διεθνής κρίση που άρχισε το 2008 θεραπεύεται με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές των δυνάμεων που την προκάλεσαν. Αυτό σημαίνει ότι η ανακύκλωση αυτής της κρίσης, η επανεμφάνισή της, ή η εμφάνιση μιας νέας και σφοδρότερης είναι άκρως πιθανή.
Αν μάλιστα ένας τέτοιος κύκλος οικονομικών κρίσεων καθιερωθεί ως πολιτικά αποδεκτός από τις (υπόδουλες στις εταιρείες) κυβερνήσεις, τότε θα έχει δημιουργηθεί ένα νέο ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού που θα αναστρέφει την κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου προς τα πίσω: σε έναν εργασιακό μεσαίωνα, συνοδευόμενο απ' την καθαίρεση της δημοκρατίας• σε ένα τιμοκρατικό ολιγαρχικό πολίτευμα και την πλήρη απελευθέρωση της μιντιακής τυραννίδας• σε οργουελικά επίπεδα χειραγώγησης (αλλά και τιμωρίας, με ιδεολογικές προγραφές, των αντιρρησιών).
Στα απόνερα αυτής της κρίσης που σοβεί, αλλά και στο τσουνάμι μιας κρίσης που πιθανόν έρχεται, η Ελλάδα του φιλελευθερισμού (των τάχα σοσιαλιστικών δηλαδή «εκσυγχρονισμών» του ΠΑΣΟΚ και των κάργα αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» της Ν.Δ.) ήταν και είναι από χέρι χαμένη και καμένη.
Το status της χώρας στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία μπορούσε ήδη να αναγνωσθεί απ' το γεγονός, φέρ' ειπείν, ότι το 65% των συντάξεων στον ιδιωτικό τομέα είναι κάτω απ' τα 600 ευρώ. Ότι, επίσης στον ιδιωτικό τομέα, τα ημερομίσθια και οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι των αντιστοίχων τους στην ευρωζώνη και ισάξιοι -κάποιοι λίγοι- μόνον με της Πορτογαλίας.
Η Ελλάδα, με τον μόχθο του λαού της κι ανεξαρτήτως δημιουργικής λογιστικής, έφθασε να είναι ανάμεσα στις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου -στην πραγματικότητα όμως φτωχή. Λόγω ληστείας.
Διότι όλος αυτός ο πλούτος που τόσα χρόνια παρήχθη απ' τους φιλόπονους Έλληνες, επιχειρηματίες, επιστήμονες και εργάτες λεηλατήθηκε! Από τον δικομματισμό. Έως δεκάρας! Χάριν των οικογενειών που απομυζούν το κράτος, χάριν της συντήρησης του κομματισμού παντού, εκμαυλίζοντας, δωροδοκώντας, εξαγοράζοντας. Η διαφθορά, υψηλή των κυβερνητών και χαμηλή των πελατών τους παντού -στις δημόσιες επιχειρήσεις, στις μίζες με τις διεθνείς εταιρείες, στις τέχνες, στα ΜΜΕ, επτώχευσαν τη χώρα.
Διότι η Ελλάδα έχει πτωχεύσει. Όχι μόνον οικονομικά. Αλλά κυρίως πολιτικά και ηθικά.
Τώρα καλούνται αυτοί που δεν έκλεψαν να πληρώσουν τα έργα αυτών που έκλεψαν. Για να συνεχίζουν να κλέβουν. Μάλιστα με τον πιο ιταμό και δόλιο τρόπο.
«Πηγαίνετε στο ΔΝΤ να τα πείτε αυτά», δήλωσε ο Πρωθυπουργός-ανδρείκελο, σε εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ, όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν να γλιτώσουν έστω μια τρίχα απ' το κομμένο κεφάλι.
Καλούνται σήμερα οι εργαζόμενοι -με τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά και με άλλα χειρότερα που θα ανακοινωθούν στο εγγύς μέλλον- καλούνται λοιπόν οι εργαζόμενοι να πληρώσουν τη λέζα για τους φοροφυγάδες, τους νταβατζήδες και τα λαμόγια.
Ποιων η κυβέρνηση θα ζητούσε κάτι τέτοιο; του λαού ή των λαμόγιων.
Κι όχι μόνον. Δανειζόμαστε κι άλλο -μάλιστα με τοκογλυφικό επιτόκιο, κυρίως για να διασφαλίσουν την είσπραξη των δανείων τους (και των εξοντωτικών τόκων τους) οι δανειστές μας.
Αυτό είναι το κυρίως μέλημα των ΔυΝασΤών μας. Όπως και το κυρίως μέλημα των Δυνατών είναι η καθιέρωση του εργασιακού μεσαίωνα.
Για αυτό και το πιο επαχθές μέρος αυτών των μέτρων είναι εκείνο που αποδομεί το Ασφαλιστικό και εξαγριώνει την ευελιξία της εργασίας -έως εξαχρείωσης των εργαζομένων. Αυτή είναι η κόλαση: οι νέοι όροι απασχόλησης. Από την εξαθλίωση θα παραχθεί ο φόβος που χρειάζεται για την υποταγή (στη διαιώνιση αυτής της εξαθλίωσης)...
Ο Ελληνικός λαός ληστεύθηκε -του έφαγαν τα λεφτά και εξαπατήθηκε -«υπάρχουν τα λεφτά». Ζουν οι Έλληνες εδώ και πολλά χρόνια με άθλια εκπαίδευση, άθλια δημόσια διοίκηση, άθλια περίθαλψη.
Τώρα του ζητούν να πληρώσει για ακόμα μεγαλύτερη αθλιότητα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.V.2010 stathis@enet.gr
Τα σχόλια δικά σας
Αθάνατη Ελληνική Δημοκρατία
Ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Σαν λαός δεν πρέπει να έχουμε παράπονα. Για να είμαστε πιο ακριβείς, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να έχει ΚΑΘΟΛΟΥ παράπονα. – Ναι! Έχουμε ανεργία, έχουμε εγκληματικότητα, έχουμε φτώχεια, έχουμε μείωση μισθών, έχουμε απολύσεις προσωπικού, έχουμε πλήρη αποσύνθεση του στρατού, έχουμε ναρκωτικά στους δρόμους, έχουμε βία στα γήπεδα, έχουμε σκάνδαλα, έχουμε μίζες, έχουμε τροχαία και άθλιο οδικό δίκτυο για το οποίο πληρώνουμε διόδια παντού, έχουμε πληθωρισμό, έχουμε παραδικαστικό κύκλωμα, έχουμε τρομοκρατία, έχουμε λαθρομετανάστες, έχουμε δάνεια, έχουμε πιστωτικές κάρτες, έχουμε λογαριασμούς, έχουμε χρέη, έχουμε ανύπαρκτη παιδεία, έχουμε στείρα πανεπιστήμια, έχουμε μολυσμένο αέρα, έχουμε αποψιλωμένα δάση, έχουμε ραδιενέργεια που σκορπάει καρκίνο, έχουμε όλα αυτά τα στοιχεία που έχει και μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα. Και ποιος είπε ότι ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο; Ας είναι έτσι γιατί ακόμη έχουμε…ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!
Πουλήστε τα σπίτια σας, τα αυτοκίνητα σας, την ψυχή της μάνας σας ακόμα, δουλέψτε σκληρά, δουλέψτε ασταμάτητα γιατί οι δείκτες πρέπει να ανέβουν. Το Χρηματιστήριο δεν είχε ανοδική πορεία σήμερα και γι’ αυτό φταίμε όλοι μας! ΔΟΥΛΕΨΤΕ λοιπόν και μην σας απασχολούν τα υπόλοιπα γιατί σε αντάλλαγμα σας δίνουμε δημοκρατία. Τι κι αν ο ρυθμός ανάπτυξης αυτών των χωρών είναι διπλάσιος ή τριπλάσιος από τον δικό μας, τι κι αν το βιοτικό επίπεδο είναι ανώτερο, τι κι αν υπάρχει στοιχειώδες κράτος…μη ζηλεύετε γιατί έχουν “δικτατορία”! Δε θα νιώσουν ποτέ τη χαρά του να σου κλέβουν οι τράπεζες τους μόχθους μιας ζωής, του να παίρνεις σύνταξη 200 ευρώ το μήνα, του να σου εξασφαλίζουν στημένες δίκες στα δικαστήρια, του να σε μεταχειρίζονται σαν σκλάβο.
Προς Θεού, είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στους νόμους. Αυτά είναι προνόμια δικά μας, είναι το μεγαλείο του Δυτικού Κόσμου. Γι’ αυτό θυσιάστε ό.τι έχετε για να διατηρήσετε αυτόν τον κόσμο εκεί ψηλά που είναι, για να τρώνε με χρυσά κουτάλια κάποιοι λίγοι κι εσείς να ζείτε με δανεικά. Εμπρός, δουλέψτε τώρα γιατί ο δείκτης είναι ακόμη χαμηλά κι αυτό δεν αρέσει στο μεγάλο αφεντικό. Άλλωστε η δημοκρατία απαιτεί θυσίες…
Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στις Μαΐου 4, 2010
Ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Σαν λαός δεν πρέπει να έχουμε παράπονα. Για να είμαστε πιο ακριβείς, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να έχει ΚΑΘΟΛΟΥ παράπονα. – Ναι! Έχουμε ανεργία, έχουμε εγκληματικότητα, έχουμε φτώχεια, έχουμε μείωση μισθών, έχουμε απολύσεις προσωπικού, έχουμε πλήρη αποσύνθεση του στρατού, έχουμε ναρκωτικά στους δρόμους, έχουμε βία στα γήπεδα, έχουμε σκάνδαλα, έχουμε μίζες, έχουμε τροχαία και άθλιο οδικό δίκτυο για το οποίο πληρώνουμε διόδια παντού, έχουμε πληθωρισμό, έχουμε παραδικαστικό κύκλωμα, έχουμε τρομοκρατία, έχουμε λαθρομετανάστες, έχουμε δάνεια, έχουμε πιστωτικές κάρτες, έχουμε λογαριασμούς, έχουμε χρέη, έχουμε ανύπαρκτη παιδεία, έχουμε στείρα πανεπιστήμια, έχουμε μολυσμένο αέρα, έχουμε αποψιλωμένα δάση, έχουμε ραδιενέργεια που σκορπάει καρκίνο, έχουμε όλα αυτά τα στοιχεία που έχει και μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα. Και ποιος είπε ότι ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο; Ας είναι έτσι γιατί ακόμη έχουμε…ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!
Πουλήστε τα σπίτια σας, τα αυτοκίνητα σας, την ψυχή της μάνας σας ακόμα, δουλέψτε σκληρά, δουλέψτε ασταμάτητα γιατί οι δείκτες πρέπει να ανέβουν. Το Χρηματιστήριο δεν είχε ανοδική πορεία σήμερα και γι’ αυτό φταίμε όλοι μας! ΔΟΥΛΕΨΤΕ λοιπόν και μην σας απασχολούν τα υπόλοιπα γιατί σε αντάλλαγμα σας δίνουμε δημοκρατία. Τι κι αν ο ρυθμός ανάπτυξης αυτών των χωρών είναι διπλάσιος ή τριπλάσιος από τον δικό μας, τι κι αν το βιοτικό επίπεδο είναι ανώτερο, τι κι αν υπάρχει στοιχειώδες κράτος…μη ζηλεύετε γιατί έχουν “δικτατορία”! Δε θα νιώσουν ποτέ τη χαρά του να σου κλέβουν οι τράπεζες τους μόχθους μιας ζωής, του να παίρνεις σύνταξη 200 ευρώ το μήνα, του να σου εξασφαλίζουν στημένες δίκες στα δικαστήρια, του να σε μεταχειρίζονται σαν σκλάβο.
Προς Θεού, είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στους νόμους. Αυτά είναι προνόμια δικά μας, είναι το μεγαλείο του Δυτικού Κόσμου. Γι’ αυτό θυσιάστε ό.τι έχετε για να διατηρήσετε αυτόν τον κόσμο εκεί ψηλά που είναι, για να τρώνε με χρυσά κουτάλια κάποιοι λίγοι κι εσείς να ζείτε με δανεικά. Εμπρός, δουλέψτε τώρα γιατί ο δείκτης είναι ακόμη χαμηλά κι αυτό δεν αρέσει στο μεγάλο αφεντικό. Άλλωστε η δημοκρατία απαιτεί θυσίες…
Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στις Μαΐου 4, 2010
Παρασκευή, Μαΐου 07, 2010
Διαβάστε το, αξίζει τον κόπο:
Κάποτε άκουσα έναν άνθρωπο,
που του άρεσε να ταξιδεύει,
να λέει αυτή την ιστορία.
Όπως είπε το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο
ήταν η σύντομη επίσκεψη του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών.
Συνάντησε αυτό το μέρος στο δρόμο για την Αμπελοχώρα
και επειδή του αρέσουν οι εξερευνήσεις
αποφάσισε να κάνει μία στάση.
Το μονοπάτι που οδηγούσε στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών
ήταν απότομο και κατέληγε σ' ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι.
Όταν πλησίασε διαπίστωσε ότι η έπαυλη ήταν χωρισμένη
σε δύο πτέρυγες, την δυτική και την ανατολική.
Πάρκαρε το αυτοκίνητο του και πήγε στο σπίτι.
Στην πόρτα μία πινακίδα έλεγε:
ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ:
"ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.
ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ
ΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΑΙΘΟΥΣΑ
Η' ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ"
Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και,
στην τύχη, έστριψε δεξιά.
Ένας νέος διάδρομος εμφανίστηκε μπροστά του.
Καθώς περπατούσε προς την πόρτα άρχισε να ακούει βογκητά
και κλάματα που έρχονταν από το μαύρο δωμάτιο.
Για μία στιγμή οι κραυγές πόνου και στεναχώριας
τον έκαναν να διστάσει,
όμως, αποφάσισε να συνεχίσει.
Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.
Γύρω από ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα.
Στο κέντρο του τραπεζιού
έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και,
μολονότι όλοι βαστούσαν από ένα κουτάλι
που έφτανε ως το κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας.
Ο λόγος ήταν ότι τα κουτάλια τους
είχαν το διπλάσιο μήκος από τα χέρια τους
και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους.
Μ' αυτό τον τρόπο όλοι μπορούσαν
να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας
δεν μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.
Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική
που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή
και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο.
Γύρισε πάλι στον κεντρικό διάδρομο
και τράβηξε προς τ' αριστερά, προς την λευκή αίθουσα.
Ο διάδρομος που οδηγούσε στην πόρτα ήταν ίδιος,
μοναδική διαφορά ήταν ότι εκεί δεν άκουγε βογκητά,
ούτε παράπονα.
Όταν έφτασε στην πόρτα ο εξερευνητής
έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.
Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι,
παρόμοιο με εκείνο της μαύρης κάμαρας.
Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές
και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι.
Εκεί, όμως, κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε.
Κανένας δεν πέθαινε στην πείνα γιατί εκεί ο ένας τάιζε τον άλλο..!
(Απόσπασμα από το βιβλίο "Να σου πω μία ιστορία" , Χόρχε Μπουκάι)
...τα συμπεράσματα δικά σας...!
που του άρεσε να ταξιδεύει,
να λέει αυτή την ιστορία.
Όπως είπε το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο
ήταν η σύντομη επίσκεψη του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών.
Συνάντησε αυτό το μέρος στο δρόμο για την Αμπελοχώρα
και επειδή του αρέσουν οι εξερευνήσεις
αποφάσισε να κάνει μία στάση.
Το μονοπάτι που οδηγούσε στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών
ήταν απότομο και κατέληγε σ' ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι.
Όταν πλησίασε διαπίστωσε ότι η έπαυλη ήταν χωρισμένη
σε δύο πτέρυγες, την δυτική και την ανατολική.
Πάρκαρε το αυτοκίνητο του και πήγε στο σπίτι.
Στην πόρτα μία πινακίδα έλεγε:
ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ:
"ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.
ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ
ΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΑΙΘΟΥΣΑ
Η' ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ"
Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και,
στην τύχη, έστριψε δεξιά.
Ένας νέος διάδρομος εμφανίστηκε μπροστά του.
Καθώς περπατούσε προς την πόρτα άρχισε να ακούει βογκητά
και κλάματα που έρχονταν από το μαύρο δωμάτιο.
Για μία στιγμή οι κραυγές πόνου και στεναχώριας
τον έκαναν να διστάσει,
όμως, αποφάσισε να συνεχίσει.
Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.
Γύρω από ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα.
Στο κέντρο του τραπεζιού
έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και,
μολονότι όλοι βαστούσαν από ένα κουτάλι
που έφτανε ως το κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας.
Ο λόγος ήταν ότι τα κουτάλια τους
είχαν το διπλάσιο μήκος από τα χέρια τους
και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους.
Μ' αυτό τον τρόπο όλοι μπορούσαν
να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας
δεν μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.
Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική
που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή
και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο.
Γύρισε πάλι στον κεντρικό διάδρομο
και τράβηξε προς τ' αριστερά, προς την λευκή αίθουσα.
Ο διάδρομος που οδηγούσε στην πόρτα ήταν ίδιος,
μοναδική διαφορά ήταν ότι εκεί δεν άκουγε βογκητά,
ούτε παράπονα.
Όταν έφτασε στην πόρτα ο εξερευνητής
έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.
Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι,
παρόμοιο με εκείνο της μαύρης κάμαρας.
Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές
και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι.
Εκεί, όμως, κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε.
Κανένας δεν πέθαινε στην πείνα γιατί εκεί ο ένας τάιζε τον άλλο..!
(Απόσπασμα από το βιβλίο "Να σου πω μία ιστορία" , Χόρχε Μπουκάι)
...τα συμπεράσματα δικά σας...!
Πέμπτη, Μαΐου 06, 2010
Δεν μπορώ να γράψω. Γράφουν άλλοι για μένα.
Πεθαμένη ή προδομένη;
του Σαράντου Ι. Καργάκου
από την εφημερίδα «Το Παρόν», 02/05/2010
Ναι, η Ελλάς δεν είναι ποτέ πεθαμένη, είναι αιωνίως προδομένη. Το είχα συνειδητοποιήσει από τα χρόνια της Κατοχής, όταν άκουγα κι έλεγα (χωρίς να το εννοώ) το άκρως διδακτικό: «Βαριά θαμμένη, προδομένη από δειλούς προδότες γιους σου». Είναι ν' απορεί κανείς πώς ο τόπος αυτός κι ο κόσμος που τον κατοικεί κατορθώνουν να επιβιώνουν με τόση παραγωγή προδοτών.
Μπορεί κατά την αρχαιότητα να νικήσαμε κατ' επανάληψη τους Πέρσες στα πεδία των μαχών και διά του Αλεξάνδρου να διαλύσαμε την αυτοκρατορία τους, ωστόσο είναι χρέος τιμής να ομολογήσουμε ότι στη διάρκεια αυτών των πολέμων, που κράτησαν δύο αιώνες, ουδείς Πέρσης επρόδωσε την πατρίδα του για να προσχωρήσει και να πολεμήσει στο πλευρό των Ελλήνων. Αντίθετα, στο πλευρό των Περσών, είτε ως προδότες, είτε ως μισθοφόροι, επολέμησαν αναρίθμητοι Έλληνες.
Σήμερα αυτό που καταλογίζεται ως γενική -αλλά μη ομολογημένη- διαπίστωση είναι πως ο Έλληνας προδίδει την ιστορία του, που σημαίνει ότι προδίδει τον εαυτό του. Διότι η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία του εαυτού μας στο χθες, η ιστορία αυτών που μας γέννησαν. Σήμερα το ελληνόπουλο μέσα στον χώρο της Ιστορίας νιώθει σαν έλληνας τουρίστας σε βουδιστικό ναό της Βιρμανίας. Γνωρίζει ο νέος βλαστός μας την Ιστορία του αμυδρά, «ρεπουσικά». Στο περίπου, στο «έτσι κι έτσι». Στο πνεύμα του έχει εμφυτευθεί επιτηδείως μια σύγχυση, ένα είδος ζάλης. Και λέγω το «επιτηδείως εμφυτευθεί» διότι η διδασκομένη στο σχολείο Ιστορία έχει γραφτεί για να δημιουργήσει στο μυαλό του παιδιού ένα καλειδοσκόπιο, έτσι που το παιδί να μην μπορεί να ξεχωρίσει τίποτα: Ούτε το 1821 από το 1940. Οι Γάλλοι έχουν πολλούς όρους για να εκφράσουν την έννοια της προδοσίας. Προκειμένου για τον προδότη της πατρίδας χρησιμοποιούν την έκφραση traitre a sa patrie. Είναι η κορυφαία στιγμή του ανθρώπινου ξεπεσμού.
Επανερχόμενος στους Γάλλους -και μη, παρακαλώ, μου επικολληθεί και η ταμπέλα του ξενομανούς- θα 'θελα να θυμίσω μια ωραία φράση που χρησιμοποιούν για να δηλώσουν τη λεηλασία, το διαγούμισμα οίκου περιφανούς: tout y est au pillage = όλα εκεί είναι προς διαρπαγή, όλοι εκεί κλέβουν. Με αυτό δεν θέλω να υπαινιχθώ ότι το εν λόγω «pillage» αφορά στον δημόσιο κορβανά, στις λεγόμενες ΔΕΚΟ, επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, κοινοτικά προγράμματα. Loin de nous. Άπαγε! Εννοώ το κλέψιμο που γίνεται εις βάρος της εθνικής ιστορίας μας. Δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου. Εθνική Τράπεζα θέλουμε να έχουμε. Εθνική ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, άρσεως βαρών έχουμε, μόνον εθνική Ιστορία δεν θέλουμε να έχουμε. Γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να είμαστε έθνος. Λες και το έθνος κάνει κακό στην υγεία, όπως τα τσιγάρα «Έθνος», που τον παλαιό καιρό τα κάπνιζα μανιωδώς. Ίσως γι' αυτό μου κόλλησαν τη ρετσινιά του... εθνικιστή!
Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας, που λίγοι επιμένουν να τη λένε πατρίδα, για να ορθοτομείς τον λόγο πρέπει να λιβελογραφείς. Λυπάμαι που άνθρωπος ευαίσθητος, όπως εγώ, αναγκάζομαι συχνά πυκνά να χρησιμοποιώ λόγο σκληρό. Δεν μπορώ, όμως, να κάνω αλλιώς. Νιώθω δύσπνοια μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα της γενικής καταπτώσεως. Η λέξη merde, χάρη στον Καμπρόν, δοξάστηκε στο Βατερλώ και ταπεινώνεται σήμερα στην Ελλάδα, διότι ανεπιτρέπτως παρομοιάζεται η πολιτική και πνευματική μας ζωή με το merde, που είναι, ίσως, κάτι ανώτερο.
Λυπάμαι που χρησιμοποιώ το λεξιλόγιο αυτό. Αλλ' ομολογώ ότι η αισχρολογία είναι πλέον προϋπόθεση για την ακριβολογία. Δυστυχώς, για να ακριβολογεί κανείς σήμερα πρέπει να αισχρολογεί. Το αισχρό δεν περιγράφεται με κομψές αλλά με αισχρές εκφράσεις. Πώς αλλιώς να εκφραστεί κανείς όταν βλέπει παντού γύρω του, πάνω του, να κυριαρχούν η αισχρότητα, η αγριότητα και η αχρειότητα; Αν στρέψουμε το βλέμμα μας προς την πολιτική, αυτομάτως έρχεται στη γλώσσα μας η λέξη του Καμπρόν. Συνήθως ο κοσμάκης λέει πως οι πολιτικοί μας «τα έκαναν σκ...». Λάθος! Δεν τα έκαναν σκ... Ήσαν σκ...!
Εμφανίζονται κάθε φορά σαν Ηρακλής, που θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία, αλλ' όταν εισέρχονται στον στάβλο δεν αφαιρούν, προσθέτουν. Λυπάμαι, αλλ' η εικόνα την οποία προσφέρει η μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι εικόνα ακάθαρτης Βεσπασιανής.
Όταν προ εικοσαετίας περίπου εμφανίστηκα για πρώτη φορά στην τηλοψία εν μέσω δύο πολιτικών ογκολίθων, εδήλωσα πως η λεγόμενη δημοκρατία μας κινδυνεύει να ηττηθεί σε θέματα ηθικής από τη δικτατορία. Όντως, ηττηθήκαμε. Ασχέτως αν οι ρωγμές στο πολιτικό σύστημα έγιναν πιο έντονες εξαιτίας της δικτατορίας, που με την απρόσμενη πτώση της μας έφερε απροσδοκήτως στα... ίδια.
Είχα τότε δηλώσει (και αυτό δημοσιεύθηκε σε πολλές εφημερίδες) ότι οι πολιτικοί διατρέχουν τον κίνδυνο να μεταβληθούν σε έμψυχα πτυελοδοχεία. Σήμερα δυστυχώς αυτό επιβεβαιώνεται από ειδικές μετρήσεις. Σε λίγο η τάση αυτή θα εκδηλωθεί και προς τη λεγόμενη μεγαλοδημοσιογραφία.
του Σαράντου Ι. Καργάκου
από την εφημερίδα «Το Παρόν», 02/05/2010
Ναι, η Ελλάς δεν είναι ποτέ πεθαμένη, είναι αιωνίως προδομένη. Το είχα συνειδητοποιήσει από τα χρόνια της Κατοχής, όταν άκουγα κι έλεγα (χωρίς να το εννοώ) το άκρως διδακτικό: «Βαριά θαμμένη, προδομένη από δειλούς προδότες γιους σου». Είναι ν' απορεί κανείς πώς ο τόπος αυτός κι ο κόσμος που τον κατοικεί κατορθώνουν να επιβιώνουν με τόση παραγωγή προδοτών.
Μπορεί κατά την αρχαιότητα να νικήσαμε κατ' επανάληψη τους Πέρσες στα πεδία των μαχών και διά του Αλεξάνδρου να διαλύσαμε την αυτοκρατορία τους, ωστόσο είναι χρέος τιμής να ομολογήσουμε ότι στη διάρκεια αυτών των πολέμων, που κράτησαν δύο αιώνες, ουδείς Πέρσης επρόδωσε την πατρίδα του για να προσχωρήσει και να πολεμήσει στο πλευρό των Ελλήνων. Αντίθετα, στο πλευρό των Περσών, είτε ως προδότες, είτε ως μισθοφόροι, επολέμησαν αναρίθμητοι Έλληνες.
Σήμερα αυτό που καταλογίζεται ως γενική -αλλά μη ομολογημένη- διαπίστωση είναι πως ο Έλληνας προδίδει την ιστορία του, που σημαίνει ότι προδίδει τον εαυτό του. Διότι η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία του εαυτού μας στο χθες, η ιστορία αυτών που μας γέννησαν. Σήμερα το ελληνόπουλο μέσα στον χώρο της Ιστορίας νιώθει σαν έλληνας τουρίστας σε βουδιστικό ναό της Βιρμανίας. Γνωρίζει ο νέος βλαστός μας την Ιστορία του αμυδρά, «ρεπουσικά». Στο περίπου, στο «έτσι κι έτσι». Στο πνεύμα του έχει εμφυτευθεί επιτηδείως μια σύγχυση, ένα είδος ζάλης. Και λέγω το «επιτηδείως εμφυτευθεί» διότι η διδασκομένη στο σχολείο Ιστορία έχει γραφτεί για να δημιουργήσει στο μυαλό του παιδιού ένα καλειδοσκόπιο, έτσι που το παιδί να μην μπορεί να ξεχωρίσει τίποτα: Ούτε το 1821 από το 1940. Οι Γάλλοι έχουν πολλούς όρους για να εκφράσουν την έννοια της προδοσίας. Προκειμένου για τον προδότη της πατρίδας χρησιμοποιούν την έκφραση traitre a sa patrie. Είναι η κορυφαία στιγμή του ανθρώπινου ξεπεσμού.
Επανερχόμενος στους Γάλλους -και μη, παρακαλώ, μου επικολληθεί και η ταμπέλα του ξενομανούς- θα 'θελα να θυμίσω μια ωραία φράση που χρησιμοποιούν για να δηλώσουν τη λεηλασία, το διαγούμισμα οίκου περιφανούς: tout y est au pillage = όλα εκεί είναι προς διαρπαγή, όλοι εκεί κλέβουν. Με αυτό δεν θέλω να υπαινιχθώ ότι το εν λόγω «pillage» αφορά στον δημόσιο κορβανά, στις λεγόμενες ΔΕΚΟ, επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, κοινοτικά προγράμματα. Loin de nous. Άπαγε! Εννοώ το κλέψιμο που γίνεται εις βάρος της εθνικής ιστορίας μας. Δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου. Εθνική Τράπεζα θέλουμε να έχουμε. Εθνική ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, άρσεως βαρών έχουμε, μόνον εθνική Ιστορία δεν θέλουμε να έχουμε. Γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να είμαστε έθνος. Λες και το έθνος κάνει κακό στην υγεία, όπως τα τσιγάρα «Έθνος», που τον παλαιό καιρό τα κάπνιζα μανιωδώς. Ίσως γι' αυτό μου κόλλησαν τη ρετσινιά του... εθνικιστή!
Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας, που λίγοι επιμένουν να τη λένε πατρίδα, για να ορθοτομείς τον λόγο πρέπει να λιβελογραφείς. Λυπάμαι που άνθρωπος ευαίσθητος, όπως εγώ, αναγκάζομαι συχνά πυκνά να χρησιμοποιώ λόγο σκληρό. Δεν μπορώ, όμως, να κάνω αλλιώς. Νιώθω δύσπνοια μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα της γενικής καταπτώσεως. Η λέξη merde, χάρη στον Καμπρόν, δοξάστηκε στο Βατερλώ και ταπεινώνεται σήμερα στην Ελλάδα, διότι ανεπιτρέπτως παρομοιάζεται η πολιτική και πνευματική μας ζωή με το merde, που είναι, ίσως, κάτι ανώτερο.
Λυπάμαι που χρησιμοποιώ το λεξιλόγιο αυτό. Αλλ' ομολογώ ότι η αισχρολογία είναι πλέον προϋπόθεση για την ακριβολογία. Δυστυχώς, για να ακριβολογεί κανείς σήμερα πρέπει να αισχρολογεί. Το αισχρό δεν περιγράφεται με κομψές αλλά με αισχρές εκφράσεις. Πώς αλλιώς να εκφραστεί κανείς όταν βλέπει παντού γύρω του, πάνω του, να κυριαρχούν η αισχρότητα, η αγριότητα και η αχρειότητα; Αν στρέψουμε το βλέμμα μας προς την πολιτική, αυτομάτως έρχεται στη γλώσσα μας η λέξη του Καμπρόν. Συνήθως ο κοσμάκης λέει πως οι πολιτικοί μας «τα έκαναν σκ...». Λάθος! Δεν τα έκαναν σκ... Ήσαν σκ...!
Εμφανίζονται κάθε φορά σαν Ηρακλής, που θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία, αλλ' όταν εισέρχονται στον στάβλο δεν αφαιρούν, προσθέτουν. Λυπάμαι, αλλ' η εικόνα την οποία προσφέρει η μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι εικόνα ακάθαρτης Βεσπασιανής.
Όταν προ εικοσαετίας περίπου εμφανίστηκα για πρώτη φορά στην τηλοψία εν μέσω δύο πολιτικών ογκολίθων, εδήλωσα πως η λεγόμενη δημοκρατία μας κινδυνεύει να ηττηθεί σε θέματα ηθικής από τη δικτατορία. Όντως, ηττηθήκαμε. Ασχέτως αν οι ρωγμές στο πολιτικό σύστημα έγιναν πιο έντονες εξαιτίας της δικτατορίας, που με την απρόσμενη πτώση της μας έφερε απροσδοκήτως στα... ίδια.
Είχα τότε δηλώσει (και αυτό δημοσιεύθηκε σε πολλές εφημερίδες) ότι οι πολιτικοί διατρέχουν τον κίνδυνο να μεταβληθούν σε έμψυχα πτυελοδοχεία. Σήμερα δυστυχώς αυτό επιβεβαιώνεται από ειδικές μετρήσεις. Σε λίγο η τάση αυτή θα εκδηλωθεί και προς τη λεγόμενη μεγαλοδημοσιογραφία.
Ποιο είναι το οργανωμένο έγκλημα;
Άκουγα τον ηλίθιο «πρωθυπουργό εξωτερικών»
να ξεσπαθώνει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Άκουσα και τον πιο ηλίθιο ως τώρα κυβερνητικό εκπρόσωπο
να λέει πως η τρομοκρατία σκοτώνει ανθρώπους.
Ήταν οι μέρες εκείνες που το ΔΝΤ εισέβαλλε
ακάθεκτο στη χώρα μας και τότε οι ηλίθιοι της «πολιτικής»
αποφάσισαν να γραπώσουν την τρομοκρατία.
Ακόμη κι ο πανύβλαξ πρωθυπουργός ξέρει
ποιοι είναι οι τρομοκράτες σ’ αυτή τη χώρα.
Είναι η συμμορία των πολιτικών και των σκύλων των ΜΜΕ,
είναι η συμμορίες των συνδικαλιστών.
Κρύβονται πίσω απ’ αυτούς υψηλότεροι τρομοκράτες.
Στην τρομοκρατία αυτών μια λύση υπάρχει:
Να γίνουμε όλοι τρομοκράτες.
Να μην επιτρέψουμε σ’ όλους αυτούς
να κυκλοφορούν ανάμεσά μας αγέρωχα.
Να τους αναγκάσουμε να κλειστούν σπίτι τους,
αμπαρωμένοι και μουγκοί.
Τα γιαούρτια και τα αυγά να είναι τα πρώτα όπλα μας.
Ν’ ακολουθήσουν σκατοσακούλες.
Ύστερα θα βρούμε κι άλλα.
Αν γίνουμε πολλοί δε θα μπορούν να μιλούν για τρομοκρατία.
Θα μιλάμε για επανάσταση.
ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΜΕ ΛΙΠΑΡΑ.
ΡΙΞΤΕ ΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ.
να ξεσπαθώνει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Άκουσα και τον πιο ηλίθιο ως τώρα κυβερνητικό εκπρόσωπο
να λέει πως η τρομοκρατία σκοτώνει ανθρώπους.
Ήταν οι μέρες εκείνες που το ΔΝΤ εισέβαλλε
ακάθεκτο στη χώρα μας και τότε οι ηλίθιοι της «πολιτικής»
αποφάσισαν να γραπώσουν την τρομοκρατία.
Ακόμη κι ο πανύβλαξ πρωθυπουργός ξέρει
ποιοι είναι οι τρομοκράτες σ’ αυτή τη χώρα.
Είναι η συμμορία των πολιτικών και των σκύλων των ΜΜΕ,
είναι η συμμορίες των συνδικαλιστών.
Κρύβονται πίσω απ’ αυτούς υψηλότεροι τρομοκράτες.
Στην τρομοκρατία αυτών μια λύση υπάρχει:
Να γίνουμε όλοι τρομοκράτες.
Να μην επιτρέψουμε σ’ όλους αυτούς
να κυκλοφορούν ανάμεσά μας αγέρωχα.
Να τους αναγκάσουμε να κλειστούν σπίτι τους,
αμπαρωμένοι και μουγκοί.
Τα γιαούρτια και τα αυγά να είναι τα πρώτα όπλα μας.
Ν’ ακολουθήσουν σκατοσακούλες.
Ύστερα θα βρούμε κι άλλα.
Αν γίνουμε πολλοί δε θα μπορούν να μιλούν για τρομοκρατία.
Θα μιλάμε για επανάσταση.
ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΜΕ ΛΙΠΑΡΑ.
ΡΙΞΤΕ ΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΣΤΗ ΜΑΡΦΙΝ
"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."
Τρίτη, Μαΐου 04, 2010
Απεργία στα εμπορικά μαγαζιά
Ανακοινώθηκε απεργία στα εμπορικά μαγαζιά.
Θίγονται και οι έμποροι απ’ την κρίση.
Μόνο τα μαγαζιά σίτισης θα είναι ανοιχτά.
Ο μέγας Αθανασός, πρόεδρος των μαγαζιών αυτών
αποφάσισε να μην απεργήσουν.
Ξέρει ο Αθανασός πως αύριο οι απεργοί
θα κατακλύσουν τα τσιπουράδικα της πόλης.
Αυτή είναι η εργασιακή μας συνείδηση.
Είναι η συνείδηση που κατάφερε δεκαετίες τώρα
να δημιουργήσει ο σοσιαλιστικός συνδικαλισμός.
Είναι η συνείδηση που εκτρέφει ο ηλίθιος
πρωθυπουργός των εξωτερικών και των ΗΠΑ
και που κυριαρχεί χάρη στη γενιά του Πολυτεχνείου.
Δεν ντρέπομαι που αγωνίστηκα τόσα χρόνια.
Απλά ματώνω.
Θίγονται και οι έμποροι απ’ την κρίση.
Μόνο τα μαγαζιά σίτισης θα είναι ανοιχτά.
Ο μέγας Αθανασός, πρόεδρος των μαγαζιών αυτών
αποφάσισε να μην απεργήσουν.
Ξέρει ο Αθανασός πως αύριο οι απεργοί
θα κατακλύσουν τα τσιπουράδικα της πόλης.
Αυτή είναι η εργασιακή μας συνείδηση.
Είναι η συνείδηση που κατάφερε δεκαετίες τώρα
να δημιουργήσει ο σοσιαλιστικός συνδικαλισμός.
Είναι η συνείδηση που εκτρέφει ο ηλίθιος
πρωθυπουργός των εξωτερικών και των ΗΠΑ
και που κυριαρχεί χάρη στη γενιά του Πολυτεχνείου.
Δεν ντρέπομαι που αγωνίστηκα τόσα χρόνια.
Απλά ματώνω.
Δευτέρα, Μαΐου 03, 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)