Κάποτε άκουσα έναν άνθρωπο,
που του άρεσε να ταξιδεύει,
να λέει αυτή την ιστορία.
Όπως είπε το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο
ήταν η σύντομη επίσκεψη του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών.
Συνάντησε αυτό το μέρος στο δρόμο για την Αμπελοχώρα
και επειδή του αρέσουν οι εξερευνήσεις
αποφάσισε να κάνει μία στάση.
Το μονοπάτι που οδηγούσε στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών
ήταν απότομο και κατέληγε σ' ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι.
Όταν πλησίασε διαπίστωσε ότι η έπαυλη ήταν χωρισμένη
σε δύο πτέρυγες, την δυτική και την ανατολική.
Πάρκαρε το αυτοκίνητο του και πήγε στο σπίτι.
Στην πόρτα μία πινακίδα έλεγε:
ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ:
"ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.
ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ
ΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΑΙΘΟΥΣΑ
Η' ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ"
Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και,
στην τύχη, έστριψε δεξιά.
Ένας νέος διάδρομος εμφανίστηκε μπροστά του.
Καθώς περπατούσε προς την πόρτα άρχισε να ακούει βογκητά
και κλάματα που έρχονταν από το μαύρο δωμάτιο.
Για μία στιγμή οι κραυγές πόνου και στεναχώριας
τον έκαναν να διστάσει,
όμως, αποφάσισε να συνεχίσει.
Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.
Γύρω από ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα.
Στο κέντρο του τραπεζιού
έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και,
μολονότι όλοι βαστούσαν από ένα κουτάλι
που έφτανε ως το κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας.
Ο λόγος ήταν ότι τα κουτάλια τους
είχαν το διπλάσιο μήκος από τα χέρια τους
και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους.
Μ' αυτό τον τρόπο όλοι μπορούσαν
να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας
δεν μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.
Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική
που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή
και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο.
Γύρισε πάλι στον κεντρικό διάδρομο
και τράβηξε προς τ' αριστερά, προς την λευκή αίθουσα.
Ο διάδρομος που οδηγούσε στην πόρτα ήταν ίδιος,
μοναδική διαφορά ήταν ότι εκεί δεν άκουγε βογκητά,
ούτε παράπονα.
Όταν έφτασε στην πόρτα ο εξερευνητής
έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.
Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι,
παρόμοιο με εκείνο της μαύρης κάμαρας.
Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές
και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι.
Εκεί, όμως, κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε.
Κανένας δεν πέθαινε στην πείνα γιατί εκεί ο ένας τάιζε τον άλλο..!
(Απόσπασμα από το βιβλίο "Να σου πω μία ιστορία" , Χόρχε Μπουκάι)
...τα συμπεράσματα δικά σας...!
Παρασκευή, Μαΐου 07, 2010
Πέμπτη, Μαΐου 06, 2010
Δεν μπορώ να γράψω. Γράφουν άλλοι για μένα.
Πεθαμένη ή προδομένη;
του Σαράντου Ι. Καργάκου
από την εφημερίδα «Το Παρόν», 02/05/2010
Ναι, η Ελλάς δεν είναι ποτέ πεθαμένη, είναι αιωνίως προδομένη. Το είχα συνειδητοποιήσει από τα χρόνια της Κατοχής, όταν άκουγα κι έλεγα (χωρίς να το εννοώ) το άκρως διδακτικό: «Βαριά θαμμένη, προδομένη από δειλούς προδότες γιους σου». Είναι ν' απορεί κανείς πώς ο τόπος αυτός κι ο κόσμος που τον κατοικεί κατορθώνουν να επιβιώνουν με τόση παραγωγή προδοτών.
Μπορεί κατά την αρχαιότητα να νικήσαμε κατ' επανάληψη τους Πέρσες στα πεδία των μαχών και διά του Αλεξάνδρου να διαλύσαμε την αυτοκρατορία τους, ωστόσο είναι χρέος τιμής να ομολογήσουμε ότι στη διάρκεια αυτών των πολέμων, που κράτησαν δύο αιώνες, ουδείς Πέρσης επρόδωσε την πατρίδα του για να προσχωρήσει και να πολεμήσει στο πλευρό των Ελλήνων. Αντίθετα, στο πλευρό των Περσών, είτε ως προδότες, είτε ως μισθοφόροι, επολέμησαν αναρίθμητοι Έλληνες.
Σήμερα αυτό που καταλογίζεται ως γενική -αλλά μη ομολογημένη- διαπίστωση είναι πως ο Έλληνας προδίδει την ιστορία του, που σημαίνει ότι προδίδει τον εαυτό του. Διότι η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία του εαυτού μας στο χθες, η ιστορία αυτών που μας γέννησαν. Σήμερα το ελληνόπουλο μέσα στον χώρο της Ιστορίας νιώθει σαν έλληνας τουρίστας σε βουδιστικό ναό της Βιρμανίας. Γνωρίζει ο νέος βλαστός μας την Ιστορία του αμυδρά, «ρεπουσικά». Στο περίπου, στο «έτσι κι έτσι». Στο πνεύμα του έχει εμφυτευθεί επιτηδείως μια σύγχυση, ένα είδος ζάλης. Και λέγω το «επιτηδείως εμφυτευθεί» διότι η διδασκομένη στο σχολείο Ιστορία έχει γραφτεί για να δημιουργήσει στο μυαλό του παιδιού ένα καλειδοσκόπιο, έτσι που το παιδί να μην μπορεί να ξεχωρίσει τίποτα: Ούτε το 1821 από το 1940. Οι Γάλλοι έχουν πολλούς όρους για να εκφράσουν την έννοια της προδοσίας. Προκειμένου για τον προδότη της πατρίδας χρησιμοποιούν την έκφραση traitre a sa patrie. Είναι η κορυφαία στιγμή του ανθρώπινου ξεπεσμού.
Επανερχόμενος στους Γάλλους -και μη, παρακαλώ, μου επικολληθεί και η ταμπέλα του ξενομανούς- θα 'θελα να θυμίσω μια ωραία φράση που χρησιμοποιούν για να δηλώσουν τη λεηλασία, το διαγούμισμα οίκου περιφανούς: tout y est au pillage = όλα εκεί είναι προς διαρπαγή, όλοι εκεί κλέβουν. Με αυτό δεν θέλω να υπαινιχθώ ότι το εν λόγω «pillage» αφορά στον δημόσιο κορβανά, στις λεγόμενες ΔΕΚΟ, επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, κοινοτικά προγράμματα. Loin de nous. Άπαγε! Εννοώ το κλέψιμο που γίνεται εις βάρος της εθνικής ιστορίας μας. Δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου. Εθνική Τράπεζα θέλουμε να έχουμε. Εθνική ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, άρσεως βαρών έχουμε, μόνον εθνική Ιστορία δεν θέλουμε να έχουμε. Γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να είμαστε έθνος. Λες και το έθνος κάνει κακό στην υγεία, όπως τα τσιγάρα «Έθνος», που τον παλαιό καιρό τα κάπνιζα μανιωδώς. Ίσως γι' αυτό μου κόλλησαν τη ρετσινιά του... εθνικιστή!
Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας, που λίγοι επιμένουν να τη λένε πατρίδα, για να ορθοτομείς τον λόγο πρέπει να λιβελογραφείς. Λυπάμαι που άνθρωπος ευαίσθητος, όπως εγώ, αναγκάζομαι συχνά πυκνά να χρησιμοποιώ λόγο σκληρό. Δεν μπορώ, όμως, να κάνω αλλιώς. Νιώθω δύσπνοια μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα της γενικής καταπτώσεως. Η λέξη merde, χάρη στον Καμπρόν, δοξάστηκε στο Βατερλώ και ταπεινώνεται σήμερα στην Ελλάδα, διότι ανεπιτρέπτως παρομοιάζεται η πολιτική και πνευματική μας ζωή με το merde, που είναι, ίσως, κάτι ανώτερο.
Λυπάμαι που χρησιμοποιώ το λεξιλόγιο αυτό. Αλλ' ομολογώ ότι η αισχρολογία είναι πλέον προϋπόθεση για την ακριβολογία. Δυστυχώς, για να ακριβολογεί κανείς σήμερα πρέπει να αισχρολογεί. Το αισχρό δεν περιγράφεται με κομψές αλλά με αισχρές εκφράσεις. Πώς αλλιώς να εκφραστεί κανείς όταν βλέπει παντού γύρω του, πάνω του, να κυριαρχούν η αισχρότητα, η αγριότητα και η αχρειότητα; Αν στρέψουμε το βλέμμα μας προς την πολιτική, αυτομάτως έρχεται στη γλώσσα μας η λέξη του Καμπρόν. Συνήθως ο κοσμάκης λέει πως οι πολιτικοί μας «τα έκαναν σκ...». Λάθος! Δεν τα έκαναν σκ... Ήσαν σκ...!
Εμφανίζονται κάθε φορά σαν Ηρακλής, που θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία, αλλ' όταν εισέρχονται στον στάβλο δεν αφαιρούν, προσθέτουν. Λυπάμαι, αλλ' η εικόνα την οποία προσφέρει η μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι εικόνα ακάθαρτης Βεσπασιανής.
Όταν προ εικοσαετίας περίπου εμφανίστηκα για πρώτη φορά στην τηλοψία εν μέσω δύο πολιτικών ογκολίθων, εδήλωσα πως η λεγόμενη δημοκρατία μας κινδυνεύει να ηττηθεί σε θέματα ηθικής από τη δικτατορία. Όντως, ηττηθήκαμε. Ασχέτως αν οι ρωγμές στο πολιτικό σύστημα έγιναν πιο έντονες εξαιτίας της δικτατορίας, που με την απρόσμενη πτώση της μας έφερε απροσδοκήτως στα... ίδια.
Είχα τότε δηλώσει (και αυτό δημοσιεύθηκε σε πολλές εφημερίδες) ότι οι πολιτικοί διατρέχουν τον κίνδυνο να μεταβληθούν σε έμψυχα πτυελοδοχεία. Σήμερα δυστυχώς αυτό επιβεβαιώνεται από ειδικές μετρήσεις. Σε λίγο η τάση αυτή θα εκδηλωθεί και προς τη λεγόμενη μεγαλοδημοσιογραφία.
του Σαράντου Ι. Καργάκου
από την εφημερίδα «Το Παρόν», 02/05/2010
Ναι, η Ελλάς δεν είναι ποτέ πεθαμένη, είναι αιωνίως προδομένη. Το είχα συνειδητοποιήσει από τα χρόνια της Κατοχής, όταν άκουγα κι έλεγα (χωρίς να το εννοώ) το άκρως διδακτικό: «Βαριά θαμμένη, προδομένη από δειλούς προδότες γιους σου». Είναι ν' απορεί κανείς πώς ο τόπος αυτός κι ο κόσμος που τον κατοικεί κατορθώνουν να επιβιώνουν με τόση παραγωγή προδοτών.
Μπορεί κατά την αρχαιότητα να νικήσαμε κατ' επανάληψη τους Πέρσες στα πεδία των μαχών και διά του Αλεξάνδρου να διαλύσαμε την αυτοκρατορία τους, ωστόσο είναι χρέος τιμής να ομολογήσουμε ότι στη διάρκεια αυτών των πολέμων, που κράτησαν δύο αιώνες, ουδείς Πέρσης επρόδωσε την πατρίδα του για να προσχωρήσει και να πολεμήσει στο πλευρό των Ελλήνων. Αντίθετα, στο πλευρό των Περσών, είτε ως προδότες, είτε ως μισθοφόροι, επολέμησαν αναρίθμητοι Έλληνες.
Σήμερα αυτό που καταλογίζεται ως γενική -αλλά μη ομολογημένη- διαπίστωση είναι πως ο Έλληνας προδίδει την ιστορία του, που σημαίνει ότι προδίδει τον εαυτό του. Διότι η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία του εαυτού μας στο χθες, η ιστορία αυτών που μας γέννησαν. Σήμερα το ελληνόπουλο μέσα στον χώρο της Ιστορίας νιώθει σαν έλληνας τουρίστας σε βουδιστικό ναό της Βιρμανίας. Γνωρίζει ο νέος βλαστός μας την Ιστορία του αμυδρά, «ρεπουσικά». Στο περίπου, στο «έτσι κι έτσι». Στο πνεύμα του έχει εμφυτευθεί επιτηδείως μια σύγχυση, ένα είδος ζάλης. Και λέγω το «επιτηδείως εμφυτευθεί» διότι η διδασκομένη στο σχολείο Ιστορία έχει γραφτεί για να δημιουργήσει στο μυαλό του παιδιού ένα καλειδοσκόπιο, έτσι που το παιδί να μην μπορεί να ξεχωρίσει τίποτα: Ούτε το 1821 από το 1940. Οι Γάλλοι έχουν πολλούς όρους για να εκφράσουν την έννοια της προδοσίας. Προκειμένου για τον προδότη της πατρίδας χρησιμοποιούν την έκφραση traitre a sa patrie. Είναι η κορυφαία στιγμή του ανθρώπινου ξεπεσμού.
Επανερχόμενος στους Γάλλους -και μη, παρακαλώ, μου επικολληθεί και η ταμπέλα του ξενομανούς- θα 'θελα να θυμίσω μια ωραία φράση που χρησιμοποιούν για να δηλώσουν τη λεηλασία, το διαγούμισμα οίκου περιφανούς: tout y est au pillage = όλα εκεί είναι προς διαρπαγή, όλοι εκεί κλέβουν. Με αυτό δεν θέλω να υπαινιχθώ ότι το εν λόγω «pillage» αφορά στον δημόσιο κορβανά, στις λεγόμενες ΔΕΚΟ, επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, κοινοτικά προγράμματα. Loin de nous. Άπαγε! Εννοώ το κλέψιμο που γίνεται εις βάρος της εθνικής ιστορίας μας. Δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου. Εθνική Τράπεζα θέλουμε να έχουμε. Εθνική ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, άρσεως βαρών έχουμε, μόνον εθνική Ιστορία δεν θέλουμε να έχουμε. Γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να είμαστε έθνος. Λες και το έθνος κάνει κακό στην υγεία, όπως τα τσιγάρα «Έθνος», που τον παλαιό καιρό τα κάπνιζα μανιωδώς. Ίσως γι' αυτό μου κόλλησαν τη ρετσινιά του... εθνικιστή!
Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας, που λίγοι επιμένουν να τη λένε πατρίδα, για να ορθοτομείς τον λόγο πρέπει να λιβελογραφείς. Λυπάμαι που άνθρωπος ευαίσθητος, όπως εγώ, αναγκάζομαι συχνά πυκνά να χρησιμοποιώ λόγο σκληρό. Δεν μπορώ, όμως, να κάνω αλλιώς. Νιώθω δύσπνοια μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα της γενικής καταπτώσεως. Η λέξη merde, χάρη στον Καμπρόν, δοξάστηκε στο Βατερλώ και ταπεινώνεται σήμερα στην Ελλάδα, διότι ανεπιτρέπτως παρομοιάζεται η πολιτική και πνευματική μας ζωή με το merde, που είναι, ίσως, κάτι ανώτερο.
Λυπάμαι που χρησιμοποιώ το λεξιλόγιο αυτό. Αλλ' ομολογώ ότι η αισχρολογία είναι πλέον προϋπόθεση για την ακριβολογία. Δυστυχώς, για να ακριβολογεί κανείς σήμερα πρέπει να αισχρολογεί. Το αισχρό δεν περιγράφεται με κομψές αλλά με αισχρές εκφράσεις. Πώς αλλιώς να εκφραστεί κανείς όταν βλέπει παντού γύρω του, πάνω του, να κυριαρχούν η αισχρότητα, η αγριότητα και η αχρειότητα; Αν στρέψουμε το βλέμμα μας προς την πολιτική, αυτομάτως έρχεται στη γλώσσα μας η λέξη του Καμπρόν. Συνήθως ο κοσμάκης λέει πως οι πολιτικοί μας «τα έκαναν σκ...». Λάθος! Δεν τα έκαναν σκ... Ήσαν σκ...!
Εμφανίζονται κάθε φορά σαν Ηρακλής, που θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία, αλλ' όταν εισέρχονται στον στάβλο δεν αφαιρούν, προσθέτουν. Λυπάμαι, αλλ' η εικόνα την οποία προσφέρει η μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι εικόνα ακάθαρτης Βεσπασιανής.
Όταν προ εικοσαετίας περίπου εμφανίστηκα για πρώτη φορά στην τηλοψία εν μέσω δύο πολιτικών ογκολίθων, εδήλωσα πως η λεγόμενη δημοκρατία μας κινδυνεύει να ηττηθεί σε θέματα ηθικής από τη δικτατορία. Όντως, ηττηθήκαμε. Ασχέτως αν οι ρωγμές στο πολιτικό σύστημα έγιναν πιο έντονες εξαιτίας της δικτατορίας, που με την απρόσμενη πτώση της μας έφερε απροσδοκήτως στα... ίδια.
Είχα τότε δηλώσει (και αυτό δημοσιεύθηκε σε πολλές εφημερίδες) ότι οι πολιτικοί διατρέχουν τον κίνδυνο να μεταβληθούν σε έμψυχα πτυελοδοχεία. Σήμερα δυστυχώς αυτό επιβεβαιώνεται από ειδικές μετρήσεις. Σε λίγο η τάση αυτή θα εκδηλωθεί και προς τη λεγόμενη μεγαλοδημοσιογραφία.
Ποιο είναι το οργανωμένο έγκλημα;
Άκουγα τον ηλίθιο «πρωθυπουργό εξωτερικών»
να ξεσπαθώνει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Άκουσα και τον πιο ηλίθιο ως τώρα κυβερνητικό εκπρόσωπο
να λέει πως η τρομοκρατία σκοτώνει ανθρώπους.
Ήταν οι μέρες εκείνες που το ΔΝΤ εισέβαλλε
ακάθεκτο στη χώρα μας και τότε οι ηλίθιοι της «πολιτικής»
αποφάσισαν να γραπώσουν την τρομοκρατία.
Ακόμη κι ο πανύβλαξ πρωθυπουργός ξέρει
ποιοι είναι οι τρομοκράτες σ’ αυτή τη χώρα.
Είναι η συμμορία των πολιτικών και των σκύλων των ΜΜΕ,
είναι η συμμορίες των συνδικαλιστών.
Κρύβονται πίσω απ’ αυτούς υψηλότεροι τρομοκράτες.
Στην τρομοκρατία αυτών μια λύση υπάρχει:
Να γίνουμε όλοι τρομοκράτες.
Να μην επιτρέψουμε σ’ όλους αυτούς
να κυκλοφορούν ανάμεσά μας αγέρωχα.
Να τους αναγκάσουμε να κλειστούν σπίτι τους,
αμπαρωμένοι και μουγκοί.
Τα γιαούρτια και τα αυγά να είναι τα πρώτα όπλα μας.
Ν’ ακολουθήσουν σκατοσακούλες.
Ύστερα θα βρούμε κι άλλα.
Αν γίνουμε πολλοί δε θα μπορούν να μιλούν για τρομοκρατία.
Θα μιλάμε για επανάσταση.
ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΜΕ ΛΙΠΑΡΑ.
ΡΙΞΤΕ ΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ.
να ξεσπαθώνει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Άκουσα και τον πιο ηλίθιο ως τώρα κυβερνητικό εκπρόσωπο
να λέει πως η τρομοκρατία σκοτώνει ανθρώπους.
Ήταν οι μέρες εκείνες που το ΔΝΤ εισέβαλλε
ακάθεκτο στη χώρα μας και τότε οι ηλίθιοι της «πολιτικής»
αποφάσισαν να γραπώσουν την τρομοκρατία.
Ακόμη κι ο πανύβλαξ πρωθυπουργός ξέρει
ποιοι είναι οι τρομοκράτες σ’ αυτή τη χώρα.
Είναι η συμμορία των πολιτικών και των σκύλων των ΜΜΕ,
είναι η συμμορίες των συνδικαλιστών.
Κρύβονται πίσω απ’ αυτούς υψηλότεροι τρομοκράτες.
Στην τρομοκρατία αυτών μια λύση υπάρχει:
Να γίνουμε όλοι τρομοκράτες.
Να μην επιτρέψουμε σ’ όλους αυτούς
να κυκλοφορούν ανάμεσά μας αγέρωχα.
Να τους αναγκάσουμε να κλειστούν σπίτι τους,
αμπαρωμένοι και μουγκοί.
Τα γιαούρτια και τα αυγά να είναι τα πρώτα όπλα μας.
Ν’ ακολουθήσουν σκατοσακούλες.
Ύστερα θα βρούμε κι άλλα.
Αν γίνουμε πολλοί δε θα μπορούν να μιλούν για τρομοκρατία.
Θα μιλάμε για επανάσταση.
ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΜΕ ΛΙΠΑΡΑ.
ΡΙΞΤΕ ΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΣΤΗ ΜΑΡΦΙΝ
"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."
Τρίτη, Μαΐου 04, 2010
Απεργία στα εμπορικά μαγαζιά
Ανακοινώθηκε απεργία στα εμπορικά μαγαζιά.
Θίγονται και οι έμποροι απ’ την κρίση.
Μόνο τα μαγαζιά σίτισης θα είναι ανοιχτά.
Ο μέγας Αθανασός, πρόεδρος των μαγαζιών αυτών
αποφάσισε να μην απεργήσουν.
Ξέρει ο Αθανασός πως αύριο οι απεργοί
θα κατακλύσουν τα τσιπουράδικα της πόλης.
Αυτή είναι η εργασιακή μας συνείδηση.
Είναι η συνείδηση που κατάφερε δεκαετίες τώρα
να δημιουργήσει ο σοσιαλιστικός συνδικαλισμός.
Είναι η συνείδηση που εκτρέφει ο ηλίθιος
πρωθυπουργός των εξωτερικών και των ΗΠΑ
και που κυριαρχεί χάρη στη γενιά του Πολυτεχνείου.
Δεν ντρέπομαι που αγωνίστηκα τόσα χρόνια.
Απλά ματώνω.
Θίγονται και οι έμποροι απ’ την κρίση.
Μόνο τα μαγαζιά σίτισης θα είναι ανοιχτά.
Ο μέγας Αθανασός, πρόεδρος των μαγαζιών αυτών
αποφάσισε να μην απεργήσουν.
Ξέρει ο Αθανασός πως αύριο οι απεργοί
θα κατακλύσουν τα τσιπουράδικα της πόλης.
Αυτή είναι η εργασιακή μας συνείδηση.
Είναι η συνείδηση που κατάφερε δεκαετίες τώρα
να δημιουργήσει ο σοσιαλιστικός συνδικαλισμός.
Είναι η συνείδηση που εκτρέφει ο ηλίθιος
πρωθυπουργός των εξωτερικών και των ΗΠΑ
και που κυριαρχεί χάρη στη γενιά του Πολυτεχνείου.
Δεν ντρέπομαι που αγωνίστηκα τόσα χρόνια.
Απλά ματώνω.
Δευτέρα, Μαΐου 03, 2010
Επτά θανάσιμα αμαρτήματα
Του Στάθη N. Kαλύβα*
Η γοητεία της οικονομικής επιστήμης έγκειται στην απλή απεικόνιση μιας σύνθετης πραγματικότητας. Τρία νούμερα, το έλλειμμα, το χρέος και το επιτόκιο του δανεισμού, συμπυκνώνουν με τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο τη θλιβερή κατάληξη μιας ολόκληρης εποχής.
Η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης, δηλαδή η ουσιαστική παραδοχή της χρεοκοπίας, πιστοποιεί μια προφανή αντίφαση: αυτή που ορίζει το χάσμα ανάμεσα στα έσοδα του κράτους και τα έξοδά του. Πρόκειται για την κορυφή ενός παγόβουνου, στη βάση του οποίου εντοπίζονται επτά, τουλάχιστον, αντιφάσεις που στοιχειοθετούν τα αντίστοιχα θανάσιμα αμαρτήματα της μεταπολίτευσης.
1. Η αντίφαση ανάμεσα στην αληθινή και την εικονική πραγματικότητα. Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι μόνο κρίση οικονομικού ελλείμματος. Είναι κρίση αξιοπιστίας, δηλαδή κρίση ηθικού ελλείμματος. Τα στοιχεία που παρουσιάζαμε ήταν ψεύτικα και γι' αυτό δεν μας πιστεύει πλέον κανείς. Η αναξιοπιστία αποτελεί πιστή αντανάκλαση στο μακροοικονομικό επίπεδο εκατοντάδων καθημερινών πρακτικών ανομίας που διαπότισαν το σύνολο σχεδόν της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ακόμα και στο χείλος του γκρεμού κυριαρχεί μια εγκληματική κουτοπονηριά: κάποιοι αρνούνται την πραγματικότητα, άλλοι ψελλίζουν απίθανες δικαιολογίες, κάποιοι τρίτοι εύχονται τη διεθνοποίηση της κρίσης μήπως και γλιτώσουμε μέσα στο γενικό χάος. Oλοι αυτοί μαζί επιρρίπτουν τις ευθύνες στους άλλους: «κλέφτες», κερδοσκόπους, αγορές, ξένους. Η μυωπία και η ανευθυνότητα είναι τα δίδυμα θεμέλια της αναξιοπιστίας.
2. Η αντίφαση ανάμεσα στην άντληση κρατικών πόρων και την απαίτηση κρατικών παροχών. Σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική τάξη, η κοινωνία αντλούσε με απληστία κρατικούς πόρους, διαμέσου πρακτικών όπως η φοροδιαφυγή, η διαφθορά, η μεγέθυνση του Δημοσίου ή η προσοδοθηρία. Την ίδια ακριβώς στιγμή ασκούσε συνεχή και ασφυκτική πίεση στο κράτος για αύξηση της προστασίας, των υπηρεσιών και των παροχών. Κάθε φοβισμένη προσπάθεια συμμαζέματος του δημοσιονομικού χάους καυτηριαζόταν εν χορώ ως νεοφιλελεύθερη αναλγησία και έληγε προτού καν ξεκινήσει. Την ολοένα μεγαλύτερη τρύπα βούλωναν τα ευρωπαϊκά πακέτα και τα δανεικά, για τα οποία θεωρήσαμε πως δεν θα χρειαστεί να δώσουμε ποτέ λογαριασμό, ούτε καν στις επερχόμενες γενιές. Η σημερινή κρίση είναι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της τριακονταετούς ενσωμάτωσης του «πολιτικού κόστους» στη λήψη αποφάσεων.
3. Η αντίφαση ανάμεσα στην κατανάλωση και την παραγωγή. Η κοινωνία επιθυμούσε να καταναλώνει όλο και πιο πολύ, δουλεύοντας και παράγοντας όλο και πιο λίγο. Τον Απρίλιο του 2008, οι αναλυτές της Nielsen διαπίστωναν με έκπληξη πως οι Ελληνες ήταν παγκοσμίως πρώτοι στη ροπή κατανάλωσης πολυτελών αγαθών (και με σημαντική διαφορά, μάλιστα, από τους δεύτερους, το Χονγκ Κονγκ).
Αυτό το γενικευμένο «όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου», που έγινε το «μέτρο ολονών μας», πήρε τα τελευταία χρόνια τη μορφή γιουρουσιού και, όπως ήταν φυσικό, συνοδεύθηκε από την απαξίωση της επίπονης και ανασφαλούς διαδικασίας δημιουργίας πλούτου, δηλαδή της επιχειρηματικότητας. Το δημοσιοϋπαλληλικό όνειρο αντικατέστησε το «ελληνικό δαιμόνιο», καθώς πρόσφερε άνετο και εγγυημένο διαβατήριο ευζωίας.
4. Η αντίφαση ανάμεσα στη φτώχεια του κράτους και τον πλούτο των κατοίκων του. Πάντοτε ξάφνιαζε τους ξένους επισκέπτες η σκανδαλώδης συνύπαρξη ιδιωτικού πλούτου και δημόσιας ένδειας: οι πολυτελείς βίλες στα νησιά με ανύπαρκτες υποδομές, τα ακριβά αυτοκίνητα στους άθλιους δρόμους, τα πολυτελή νυχτερινά κέντρα, κατάμεστα από τους καλοντυμένους τροφίμους των άθλιων πανεπιστημίων. Το σκανδαλώδες για τους ξένους φάνταζε φυσιολογικό στα μάτια πολλών Ελλήνων.
5. Η αντίφαση ανάμεσα στο τεράστιο κράτος και το αδύναμο κράτος. Το εύρος της δικαιοδοσίας του κράτους, ο αριθμός των υπαλλήλων του και ο προϋπολογισμός του περιγράφουν ένα εν δυνάμει ισχυρό κράτος. Ομως, ο διάχυτος ερασιτεχνισμός, η προϊούσα διαφθορά, η αδυναμία προστασίας της ίδιας του της περιουσίας και η ανοχή της κάθε μειοψηφίας που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να κλείνει δρόμους και λιμάνια, σκιαγραφούν ένα ευνουχισμένο κράτος, όμηρο των κομμάτων και των οργανωμένων ομάδων.
6. Η αντίφαση ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την ιδιωτική πρακτική. Η πολιτική και πνευματική ηγεσία, αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης (αυτό που συχνά αποκαλούμε «γενιά της μεταπολίτευσης») είχε κατασκευάσει και επιβάλει έναν μεγαλόσχημο αλλά κενό λόγο με έμφαση στο δημόσιο συμφέρον, την ίδια στιγμή που ή ίδια τον απαξίωνε στην πράξη με τον τρόπο ζωής της αλλά και με την απροσχημάτιστη συμμετοχή της στο τεράστιο πελατειακό σύστημα. Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική εμπέδωση ενός γενικευμένου κυνισμού που καλλιέργησαν με ιδιαίτερη επιτυχία τα ΜΜΕ. Η διγλωσσία δεν οδήγησε μόνο στη διάβρωση της κοινωνίας, αλλά ενίσχυσε αποφασιστικά τη βαθιά έλλειψη αυτογνωσίας που οδήγησε στην κρίση καθιστώντας αιρετικά τα απολύτως αυτονόητα.
7. Η αντίφαση ανάμεσα στον αριστερισμό στα λόγια και τον συντηρητισμό στην πράξη. Η ρίζα της σημερινής κρίσης είναι ιδεολογική. Αν η μεταπολίτευση είχε θυρεό, αυτός θα έπρεπε οπωσδήποτε να περιλαμβάνει τη θρυλική ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου: «Κανένας θεσμός, μόνο ο λαός». Λίγες έννοιες έχουν εξευτελιστεί όσο η «προοδευτικότητα», που κατάντησε συνώνυμο της χειρότερης υποκρισίας. Ο αδιάλλακτος αγώνας για τη μεγέθυνση των πιο απίθανων κεκτημένων και την αναπαραγωγή της μετριότητας και της αναξιοκρατίας είχε σημαία του την πρόοδο. Δεν εξηγείται αλλιώς η διαιώνιση ακραίων και παράλογων πρακτικών, όπως π. χ. το πανεπιστημιακό άσυλο.
Η σημερινή κρίση είναι η εκκωφαντική επιστροφή μιας πραγματικότητας που επιβάλλει την επιτακτική άρση όλων αυτών των αντιφάσεων.
Η μεταπολίτευση υπήρξε μια περίοδος της ελληνικής ιστορίας που συνοδεύτηκε από πολλά θετικά στοιχεία. Καλλιέργησε, όμως, και μεγέθυνε ορισμένες από τις πιο αποκρουστικές πλευρές της κοινωνίας μας. Μπαίνουμε σε μια αβέβαιη περίοδο. Είναι βέβαιο πως η έξοδός μας απ' αυτήν προϋποθέτει την άρση των αντιφάσεων και αυτή με τη σειρά της την εμπέδωση της αυτογνωσίας.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale.
Αρθρο του Στάθη Καλύβα στην Καθημερινή 2/5/2010
Η γοητεία της οικονομικής επιστήμης έγκειται στην απλή απεικόνιση μιας σύνθετης πραγματικότητας. Τρία νούμερα, το έλλειμμα, το χρέος και το επιτόκιο του δανεισμού, συμπυκνώνουν με τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο τη θλιβερή κατάληξη μιας ολόκληρης εποχής.
Η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης, δηλαδή η ουσιαστική παραδοχή της χρεοκοπίας, πιστοποιεί μια προφανή αντίφαση: αυτή που ορίζει το χάσμα ανάμεσα στα έσοδα του κράτους και τα έξοδά του. Πρόκειται για την κορυφή ενός παγόβουνου, στη βάση του οποίου εντοπίζονται επτά, τουλάχιστον, αντιφάσεις που στοιχειοθετούν τα αντίστοιχα θανάσιμα αμαρτήματα της μεταπολίτευσης.
1. Η αντίφαση ανάμεσα στην αληθινή και την εικονική πραγματικότητα. Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι μόνο κρίση οικονομικού ελλείμματος. Είναι κρίση αξιοπιστίας, δηλαδή κρίση ηθικού ελλείμματος. Τα στοιχεία που παρουσιάζαμε ήταν ψεύτικα και γι' αυτό δεν μας πιστεύει πλέον κανείς. Η αναξιοπιστία αποτελεί πιστή αντανάκλαση στο μακροοικονομικό επίπεδο εκατοντάδων καθημερινών πρακτικών ανομίας που διαπότισαν το σύνολο σχεδόν της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ακόμα και στο χείλος του γκρεμού κυριαρχεί μια εγκληματική κουτοπονηριά: κάποιοι αρνούνται την πραγματικότητα, άλλοι ψελλίζουν απίθανες δικαιολογίες, κάποιοι τρίτοι εύχονται τη διεθνοποίηση της κρίσης μήπως και γλιτώσουμε μέσα στο γενικό χάος. Oλοι αυτοί μαζί επιρρίπτουν τις ευθύνες στους άλλους: «κλέφτες», κερδοσκόπους, αγορές, ξένους. Η μυωπία και η ανευθυνότητα είναι τα δίδυμα θεμέλια της αναξιοπιστίας.
2. Η αντίφαση ανάμεσα στην άντληση κρατικών πόρων και την απαίτηση κρατικών παροχών. Σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική τάξη, η κοινωνία αντλούσε με απληστία κρατικούς πόρους, διαμέσου πρακτικών όπως η φοροδιαφυγή, η διαφθορά, η μεγέθυνση του Δημοσίου ή η προσοδοθηρία. Την ίδια ακριβώς στιγμή ασκούσε συνεχή και ασφυκτική πίεση στο κράτος για αύξηση της προστασίας, των υπηρεσιών και των παροχών. Κάθε φοβισμένη προσπάθεια συμμαζέματος του δημοσιονομικού χάους καυτηριαζόταν εν χορώ ως νεοφιλελεύθερη αναλγησία και έληγε προτού καν ξεκινήσει. Την ολοένα μεγαλύτερη τρύπα βούλωναν τα ευρωπαϊκά πακέτα και τα δανεικά, για τα οποία θεωρήσαμε πως δεν θα χρειαστεί να δώσουμε ποτέ λογαριασμό, ούτε καν στις επερχόμενες γενιές. Η σημερινή κρίση είναι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της τριακονταετούς ενσωμάτωσης του «πολιτικού κόστους» στη λήψη αποφάσεων.
3. Η αντίφαση ανάμεσα στην κατανάλωση και την παραγωγή. Η κοινωνία επιθυμούσε να καταναλώνει όλο και πιο πολύ, δουλεύοντας και παράγοντας όλο και πιο λίγο. Τον Απρίλιο του 2008, οι αναλυτές της Nielsen διαπίστωναν με έκπληξη πως οι Ελληνες ήταν παγκοσμίως πρώτοι στη ροπή κατανάλωσης πολυτελών αγαθών (και με σημαντική διαφορά, μάλιστα, από τους δεύτερους, το Χονγκ Κονγκ).
Αυτό το γενικευμένο «όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου», που έγινε το «μέτρο ολονών μας», πήρε τα τελευταία χρόνια τη μορφή γιουρουσιού και, όπως ήταν φυσικό, συνοδεύθηκε από την απαξίωση της επίπονης και ανασφαλούς διαδικασίας δημιουργίας πλούτου, δηλαδή της επιχειρηματικότητας. Το δημοσιοϋπαλληλικό όνειρο αντικατέστησε το «ελληνικό δαιμόνιο», καθώς πρόσφερε άνετο και εγγυημένο διαβατήριο ευζωίας.
4. Η αντίφαση ανάμεσα στη φτώχεια του κράτους και τον πλούτο των κατοίκων του. Πάντοτε ξάφνιαζε τους ξένους επισκέπτες η σκανδαλώδης συνύπαρξη ιδιωτικού πλούτου και δημόσιας ένδειας: οι πολυτελείς βίλες στα νησιά με ανύπαρκτες υποδομές, τα ακριβά αυτοκίνητα στους άθλιους δρόμους, τα πολυτελή νυχτερινά κέντρα, κατάμεστα από τους καλοντυμένους τροφίμους των άθλιων πανεπιστημίων. Το σκανδαλώδες για τους ξένους φάνταζε φυσιολογικό στα μάτια πολλών Ελλήνων.
5. Η αντίφαση ανάμεσα στο τεράστιο κράτος και το αδύναμο κράτος. Το εύρος της δικαιοδοσίας του κράτους, ο αριθμός των υπαλλήλων του και ο προϋπολογισμός του περιγράφουν ένα εν δυνάμει ισχυρό κράτος. Ομως, ο διάχυτος ερασιτεχνισμός, η προϊούσα διαφθορά, η αδυναμία προστασίας της ίδιας του της περιουσίας και η ανοχή της κάθε μειοψηφίας που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να κλείνει δρόμους και λιμάνια, σκιαγραφούν ένα ευνουχισμένο κράτος, όμηρο των κομμάτων και των οργανωμένων ομάδων.
6. Η αντίφαση ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την ιδιωτική πρακτική. Η πολιτική και πνευματική ηγεσία, αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης (αυτό που συχνά αποκαλούμε «γενιά της μεταπολίτευσης») είχε κατασκευάσει και επιβάλει έναν μεγαλόσχημο αλλά κενό λόγο με έμφαση στο δημόσιο συμφέρον, την ίδια στιγμή που ή ίδια τον απαξίωνε στην πράξη με τον τρόπο ζωής της αλλά και με την απροσχημάτιστη συμμετοχή της στο τεράστιο πελατειακό σύστημα. Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική εμπέδωση ενός γενικευμένου κυνισμού που καλλιέργησαν με ιδιαίτερη επιτυχία τα ΜΜΕ. Η διγλωσσία δεν οδήγησε μόνο στη διάβρωση της κοινωνίας, αλλά ενίσχυσε αποφασιστικά τη βαθιά έλλειψη αυτογνωσίας που οδήγησε στην κρίση καθιστώντας αιρετικά τα απολύτως αυτονόητα.
7. Η αντίφαση ανάμεσα στον αριστερισμό στα λόγια και τον συντηρητισμό στην πράξη. Η ρίζα της σημερινής κρίσης είναι ιδεολογική. Αν η μεταπολίτευση είχε θυρεό, αυτός θα έπρεπε οπωσδήποτε να περιλαμβάνει τη θρυλική ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου: «Κανένας θεσμός, μόνο ο λαός». Λίγες έννοιες έχουν εξευτελιστεί όσο η «προοδευτικότητα», που κατάντησε συνώνυμο της χειρότερης υποκρισίας. Ο αδιάλλακτος αγώνας για τη μεγέθυνση των πιο απίθανων κεκτημένων και την αναπαραγωγή της μετριότητας και της αναξιοκρατίας είχε σημαία του την πρόοδο. Δεν εξηγείται αλλιώς η διαιώνιση ακραίων και παράλογων πρακτικών, όπως π. χ. το πανεπιστημιακό άσυλο.
Η σημερινή κρίση είναι η εκκωφαντική επιστροφή μιας πραγματικότητας που επιβάλλει την επιτακτική άρση όλων αυτών των αντιφάσεων.
Η μεταπολίτευση υπήρξε μια περίοδος της ελληνικής ιστορίας που συνοδεύτηκε από πολλά θετικά στοιχεία. Καλλιέργησε, όμως, και μεγέθυνε ορισμένες από τις πιο αποκρουστικές πλευρές της κοινωνίας μας. Μπαίνουμε σε μια αβέβαιη περίοδο. Είναι βέβαιο πως η έξοδός μας απ' αυτήν προϋποθέτει την άρση των αντιφάσεων και αυτή με τη σειρά της την εμπέδωση της αυτογνωσίας.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale.
Αρθρο του Στάθη Καλύβα στην Καθημερινή 2/5/2010
Γεώργιος Σουρής (1853-1919)
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
να ’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Να ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
*******
Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.
*******
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
*******
Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.
*******
Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
*******
Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!
*******
Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.
*******
Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που’ χει
στο ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
*******
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
να ’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Να ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
*******
Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.
*******
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
*******
Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.
*******
Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
*******
Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!
*******
Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.
*******
Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που’ χει
στο ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
*******
Εχω πάει και ελέγξει σχεδόν 30 χώρες. Αυτά που βλέπω εδώ δεν τα είδα πουθενά!"
Πολ Τόμσον, Δανός Επικεφαλής Επιθεωρητής ΔΝΤ
Αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του δανού Πωλ Τόμσεν ο οποίος είναι και επικεφαλής του κλιμακίου των ελεγκτών ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην χώρα μας.
Σύμφωνα με το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, οι απαντήσεις των ελλήνων αξιωματούχων στις ερωτήσεις των ελεγκτών άφηναν τους τελευταίους άφωνους!
Για παράδειγμα:
Πριμ παραγωγικότητας
"Εδώ βλέπουμε ένα κονδύλι για πριμ παραγωγικότητας σε δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί το πληρώσατε αφού οι στόχοι της αύξησης της παραγωγικότητας, δεν επετεύχθησαν;", ρώτησαν.
Η απάντηση:
"Ξέρετε, δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι η προσπάθεια που κατεβλήθη για την επιτυχία του στόχου ήταν πραγματικά αξιοσημείωτη..."
Πόσοι απασχολούνται στο δημόσιο;
Η απάντηση:
"Τι ακριβώς εννοείτε; Γιατί έχουμε διάφορες κατηγορίες, και διαφορετικές συμβάσεις εργασίας".
Ελεγκτές: "Εμείς απλώς θέλουμε τον αριθμό."
Έλληνες αξιωματούχοι: "Για τον συνολικό αριθμό δεν είμαστε έτοιμοι. Θα μαζέψουμε τα στοιχεία και σε επόμενη συνάντηση θα σας ενημερώσουμε!"
Πόσους διεφθαρμένους υπαλλήλους έχετε πιάσει;
"Ξέρετε αυτά τα πράγματα άπτονται της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, οι δε διαδικασίες είναι χρονοβόρες και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε επακριβώς την εξέλιξη της κάθε υπόθεσης..."
Σ.Σ : Ο Πωλ Τόμσον έχει ελέγξει χώρες όπως η Κολομβία, η Ουκρανία καθώς και αφρικανικές
Την πρώτη μέρα τους έβγαλαν για μεσημεριανό (lunch) ο κ. Υπουργός και ο κ. Υφυπουργός, σε παρακείμενο εστιατόριο και παρήγγειλαν και πλήρωσαν φαγητά αξίας 750ευρώ (!) δηλαδή 150ευρώ το άτομο.
Ζήτησαν (ο Υπουργός) να προστεθούν και 50ευρώ πουρμπουάρ για τον σερβιτόρο και να σταλεί ο λογαριασμός στο Υπουργείο.
Από την επόμενη μέρα οι 3 ελεγκτές του ΔΝΤ αρνήθηκαν να πάνε για φαΐ με τον υπουργό και πήγαν μόνοι τους.
40ευρώ και οι τρεις!
Αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του δανού Πωλ Τόμσεν ο οποίος είναι και επικεφαλής του κλιμακίου των ελεγκτών ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην χώρα μας.
Σύμφωνα με το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, οι απαντήσεις των ελλήνων αξιωματούχων στις ερωτήσεις των ελεγκτών άφηναν τους τελευταίους άφωνους!
Για παράδειγμα:
Πριμ παραγωγικότητας
"Εδώ βλέπουμε ένα κονδύλι για πριμ παραγωγικότητας σε δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί το πληρώσατε αφού οι στόχοι της αύξησης της παραγωγικότητας, δεν επετεύχθησαν;", ρώτησαν.
Η απάντηση:
"Ξέρετε, δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι η προσπάθεια που κατεβλήθη για την επιτυχία του στόχου ήταν πραγματικά αξιοσημείωτη..."
Πόσοι απασχολούνται στο δημόσιο;
Η απάντηση:
"Τι ακριβώς εννοείτε; Γιατί έχουμε διάφορες κατηγορίες, και διαφορετικές συμβάσεις εργασίας".
Ελεγκτές: "Εμείς απλώς θέλουμε τον αριθμό."
Έλληνες αξιωματούχοι: "Για τον συνολικό αριθμό δεν είμαστε έτοιμοι. Θα μαζέψουμε τα στοιχεία και σε επόμενη συνάντηση θα σας ενημερώσουμε!"
Πόσους διεφθαρμένους υπαλλήλους έχετε πιάσει;
"Ξέρετε αυτά τα πράγματα άπτονται της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, οι δε διαδικασίες είναι χρονοβόρες και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε επακριβώς την εξέλιξη της κάθε υπόθεσης..."
Σ.Σ : Ο Πωλ Τόμσον έχει ελέγξει χώρες όπως η Κολομβία, η Ουκρανία καθώς και αφρικανικές
Την πρώτη μέρα τους έβγαλαν για μεσημεριανό (lunch) ο κ. Υπουργός και ο κ. Υφυπουργός, σε παρακείμενο εστιατόριο και παρήγγειλαν και πλήρωσαν φαγητά αξίας 750ευρώ (!) δηλαδή 150ευρώ το άτομο.
Ζήτησαν (ο Υπουργός) να προστεθούν και 50ευρώ πουρμπουάρ για τον σερβιτόρο και να σταλεί ο λογαριασμός στο Υπουργείο.
Από την επόμενη μέρα οι 3 ελεγκτές του ΔΝΤ αρνήθηκαν να πάνε για φαΐ με τον υπουργό και πήγαν μόνοι τους.
40ευρώ και οι τρεις!
Κυριακή, Μαΐου 02, 2010
Γεννήθηκα το 1948
Νίκου Εγγονόπουλου
Ποίηση 1948
τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι
να
γραφεί είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου
γι’ αυτό και
τα ποιήματά μου
είν’ τόσο πικραμένα
(και πότε-άλλωστε-δεν είσαν;)
κι είναι
-προ πάντων-
και
τόσο
λίγα.
Υ.Γ.
Θα το παραφράσω το ποίημα.
Όταν ξεπεράσω το ψυχολογικό σοκ…
Ποίηση 1948
τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι
να
γραφεί είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου
γι’ αυτό και
τα ποιήματά μου
είν’ τόσο πικραμένα
(και πότε-άλλωστε-δεν είσαν;)
κι είναι
-προ πάντων-
και
τόσο
λίγα.
Υ.Γ.
Θα το παραφράσω το ποίημα.
Όταν ξεπεράσω το ψυχολογικό σοκ…
Σάββατο, Μαΐου 01, 2010
Γραμμένο εννιά χρόνια πριν
ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ
Το κείμενο αυτό κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι στη «μεγαλειώδη» συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Βόλου, τον Απρίλη του 2001. Μαζεύτηκαν όλα τα κομματόσκυλα για να δείξουν πως δεν έχουν χάσει την παλιά τους μαχητικότητα.
Ήταν παρών κι ο αιρετός Νομάρχης Μαγνησίας.
Αφού έβγαλε λογύδριο, έτρεξε στη Νομαρχία να παραλάβει το ψήφισμα που θα του φέρνανε οι δοτοί συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου.
Θεία κωμωδία!
.........................................
Πριν δυο χρόνια έστειλαν τα ΜΑΤ εναντίον των «τιμημένων γηρατειών», που είχαν βγει στη σύνταξη αλλά κραύγαζαν πως δεν τους φτάνουν τα λεφτά για να ζήσουν.
Σήμερα αποφάσισαν να χτυπήσουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Κατάλαβαν πως οι μόνοι που αντιστέκονται είναι αυτοί που βγαίνουν στη σύνταξη κι έτσι προσπαθούν να βάλουν τέρμα στον απαράδεκτο αυτό θεσμό της συνταξιοδότησης.
Είναι σοφοί αυτοί οι εκσυγχρονιστές της κοινωνίας. Μόλις είδαν ότι οι αργόσχολοι συνταξιούχοι περνάνε άσκοπα την ώρα τους στους δρόμους, διασαλεύοντας την κοινωνική ύπνωση, έβαλαν σε εφαρμογή το «σχέδιο Γιαννίτσης».
Το Γιαννίτση δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του μέχρι προχτές, τώρα βρίζουν τη μάνα του όλοι, χωρίς να την ξέρουν την καημένη.
Οι εκσυγχρονιστές του ανέθεσαν να φτιάξει ένα σχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό.
Ο Γιαννίτσης πήρε στο τηλέφωνο τον Τσουκάτο. Αυτός τον παρέπεμψε στον πρώην συνδικαλιστή και πρώην υπουργό, τον Κανελλόπουλο. Δεν ήθελε ο Τσουκάτος να χαραμίσει το «αριστερό» του πρόσωπο.
Ο Κανελλόπουλος είχε πάθει φαρυγγίτιδα απ’ τους αγώνες τόσων χρόνων και τον παρέπεμψε στον άλλο συνδικαλιστή και υπουργό τον κ. Πρωτόπαπα.
Αυτός είχε πάθει σύγχυση φρενών τα τελευταία χρόνια, με το ανέβασμά του στο θώκο του υπουργού. Δεν ήθελε κιόλας να προδώσει περισσότερο την εργατική τάξη, που υπεράσπισε με «αυτοθυσία» πολλά χρόνια. Του είπε να πάρει στο τηλέφωνο τον πρωθυπουργό.
Ο πρωθυπουργός ήταν στον κήπο με τους φίλους του. Είχαν μαζευτεί όλοι εκεί για να γιορτάσουν την επερχόμενη λύση των προβλημάτων τους.
Η Δάφνη δεν είχε φτιάξει ντολμαδάκια με τα χέρια της, όπως παλιότερα η άλλη κυρία του κακόφημου οίκου, η Μαρίκα. Αυτή παράγγελνε τα φαγητά της στα «ΣΕΙΡΙΟΣ» του Κόκκαλη. Αυτός τους έδινε την εξουσία κι αυτοί του δίνανε δουλειά, για να μην πεινάσει ο καημένος.
Όλοι γεύονταν τους μεζέδες του Κόκκαλη την ώρα που ο κυρ. Γιαννίτσης πήρε τηλέφωνο.
Ο Καραμανλής είχε πέσει με τα μούτρα στο φαΐ και λυπόταν που δεν ήταν αυτός ο οικοδεσπότης. Η Νατάσσα, δίπλα του, του έλεγε με τρόπο να μην τρώει πολύ μέχρι να έρθουν αυτοί στην εξουσία.
- Μην τρως πολύ, Κώστα μου, του έλεγε. Θα μας περάσουν για πειναλέους πασόκους!
Ο Κωνσταντόπουλος, παραδίπλα, είχε φέρει ταπεράκια μαζί του για να πάρει και να φάει κρυφά στο σπίτι του τους μεζέδες του Κόκκαλη. Έπρεπε να καλύψει τους οπαδούς του, που είχαν πέσει με τα μούτρα μέσα στη μαρμίτα του εκσυγχρονισμού. Ήταν ο μόνος μέσα στο χώρο του συνασπισμού της αριστεράς που ήξερε από σαβουάρ βιβρ. Οι οπαδοί του – παλιοί νηστικοί, που παράσταιναν τους κομμουνιστές – είχαν βουλιάξει μέσα στη μαρμίτα που είχε βγάλει στο παζάρι το ΠΑΣΟΚ για να φέρει κι άλλους ξελιγωμένους κοντά του.
Ο Αβραμόπουλος τσιμπολογούσε με αβρές και προσεκτικές κινήσεις απ’ όλους τους μεζέδες. Πίστευε ότι μπορεί να φάει απ’ όλες τις μεριές.
Η Παπαρήγα νήστευε και δεν έτρωγε. Ήταν μεγάλη σαρακοστή για τους κομμουνιστές εδώ και πάρα πολλά χρόνια κι αυτή ήταν πάντα πιστή στις παραδόσεις του κόμματος. Χάρη σ’ αυτή την πίστη της είχε κατακτήσει την εξουσία από τον άγιο Χαρίλαο και είχε χάσει και κάποια κιλά από πάνω της.
Ο Τσοβόλας κοίταζε αλλού. Θυμόταν ακόμα το σύνθημα «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και δεν μπορούσε ακόμα να φωνάξει πως θέλει να τα φάει όλα.
Άψογος ήταν και ο σοφός πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αφού δεν τα κατάφερε να βάλει το κόμμα του μέσα στη Βουλή, τα κατάφερε να πείσει τους πάντες πως υπάρχει δημοκρατία ( όταν αυτός μιλάει ) κυρίως όμως όταν σιωπά, ενώ θα έπρεπε να μιλάει.
Οι συνδαιτυμόνες έστησαν το αυτί τους προσεκτικά στα λόγια της Δάφνης:
- Κώστα μου, σε θέλει ο Γιαννίτσης.
- Τι με θέλει τέτοια ώρα, είπε νευρικά ο Σημίτης και οι ελιές της φάτσας του διογκώθηκαν. Τους έχω πει ότι δεν θέλω να μ’ ενοχλούν τέτοιες ώρες. Κάτι τέτοια με αναγκάζουν να κάνω σαρδάμ στις δημόσιες εμφανίσεις μου.
Σηκώθηκε νευριασμένος, πήρε το τηλέφωνο στο χέρι και φώναξε άγρια στον Πρωτόπαπα:
- Είστε όλοι βλάκες. Σας το έχω πει χιλιάδες φορές, πρέπει να εκτελέσουμε όλες τις εντολές που μας έδωσαν οι σύμμαχοι. Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα χάσουμε όσα έχουμε κερδίσει με τον ιδρώτα μας μέχρι σήμερα.
Δεν είχε άδικο ο πρωθυπουργός. Η εμφάνισή του και μόνο έδειχνε πόσο είχε ταλαιπωρηθεί στη διάρκεια του βίου του ώσπου να κατακτήσει το θώκο του πρωθυπουργού. Μισός άντρας είχε καταντήσει. Θυμόταν και κείνη τη μπόμπα που ετοίμαζε στη διάρκεια της χούντας και που δεν κατάφερε ποτέ να τη ρίξει. Τώρα όμως ήταν έτοιμος να τη ρίξει. Η χούντα είχε τανκς τότε, ο λαός ήταν άοπλος σήμερα. Μπορούσε άνετα να δείξει την παλικαριά του.
Ο Γιαννίτσης μίλησε μ’ όλους τους άλλους. Τους μετέφερε το μήνυμα του πρωθυπουργού. Ο Γιαννίτσης κατάλαβε επιτέλους ότι έπρεπε να εκτελέσει τις εντολές της μαύρης βίβλου. Έκατσε κάτω και έφτιαξε το σχέδιο νόμου.
Έγραφε κι έσβηνε για μήνες. Οξυδερκής δεν ήταν, είχε όμως στο πλευρό του όλους εκείνους που ήξεραν να εμπαίζουν το λαό με συνθήματα και υποσχέσεις. Στο τέλος πήγε με χαρά στην κυβερνητική επιτροπή και τους έδειξε το κατασκεύασμά του.
Δεν μπήκαν στον κόπο να κοιτάξουν τις προτάσεις του όλοι οι συνάδελφοί του. Είχαν εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και δεν έμπαινε κανένας στα χωράφια του αλλουνού.
Ήταν ένα φοβερό σχέδιο νόμου. Αν η χούντα το πρότεινε, είναι σίγουρο πως ακόμα και τα τανκς θα στρέφονταν εναντίον της. Όμως τώρα υπήρχε δημοκρατία και ο λαός είχε μάθει πια, με τη βοήθεια των συνδικαλιστών του, ότι πρέπει να αφήνει τους δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους του να διαχειρίζονται αυτοί τις υποθέσεις του. Οι κομματικοί συνδικαλιστές άμεσα απομόνωναν κάθε εργαζόμενο που λειτουργούσε έξω απ’ τα όρια του κομματικού συνδικαλισμού. Τον θεωρούσαν «διασπαστή» του συνδικαλιστικού κινήματος.
Αυτοί οι «συνδικαλιστές» είχαν ανακαλύψει πάμπολλες μεθόδους εκτόνωσης του θυμού των εργαζομένων. Η προσφιλέστερη όμως ήταν η κήρυξη μιας εικοσιτετράωρης απεργίας.
Κανένας δεν πίστευε πια στην απεργία, δεν ήθελε να αυξήσει τα έσοδα του υπουργείου οικονομικών με τις παρακρατήσεις από το μισθό του. Έτσι τις μέρες εκείνες απεργούσαν μόνο οι «συνδικαλιστές» για να κρατήσουν την επαναστατική τους ταμπέλα. Ο εργαζόμενος λαός έβλεπε καθαρά τα ξεπουλημένα συνδικάτα και δεν είχε καμιά διάθεση να στηρίξει την πολιτική τους. Δεν είχε όμως και το κουράγιο να πετάξει αυτές τις βδέλλες από πάνω του.
Μια νέου τύπου χούντα είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα. Αυτή δεν έβγαλε τανκς στους δρόμους. Έβγαλε κομματικές κλαδικές, κάτι σαν τα ΤΕΑ άλλων εποχών, κι αυτές, χωρίς τουφέκια στα χέρια και κουμπούρες, κατάφεραν να υποτάξουν τη λαϊκή αντίδραση. Μόνο ψιθυριστές υπήρχαν πάλι στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο πολιτικός λόγος να ήταν κυρίαρχος, αλλά είχαν χαθεί οι πολίτες.
Ο Γιαννίτσης είχε όλα τα χαρίσματα για να περάσει το νέο νομοσχέδιο. Δεν ήταν έξυπνος, δεν τον ήξερε κανένας. Κάτι σαν τον Κουλούρη έμοιαζε, στα πρώτα χρόνια του «σοσιαλισμού».
Πήρε στα χέρια του όλα τα κιτάπια με τις εξαγγελίες του κόμματος τα τελευταία είκοσι χρόνια κι αποφάσισε να προτείνει τα αντίθετα.
Πρώτα αποφάσισε να πετύχει την πολυπόθητη ισότητα των δυο φύλων. «Γυναίκες και άνδρες θα δουλεύουν το ίδιο. Δεν είναι δυνατό να δουλεύουν λιγότερο οι γυναίκες, πρέπει να εξισωθούν με τον άντρα», είπε.
Έδωσε και μπόνους στη γυναίκα. Αν είχε ανήλικα παιδιά, όταν θα έφτανε ο καιρός της συνταξιοδότησης, θα μπορούσε να βγει νωρίτερα στη σύνταξη.
Με χαρά άκουσαν το νέο οι γυναίκες της Ελλάδας. Τώρα πια θα μπορούσαν να κάνουν τα παιδιά τους μετά τα σαρανταπέντε τους, για να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη. Μπορούσαν μάλιστα να λύσουν και το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Αν έκανε η καθεμιά δέκα παιδιά, στα σαράντα της θα ήταν συνταξιούχος.
Ο μύθος της Σάρας θα αναβίωνε με νομοθετικό πλαίσιο στις
μέρες μας. Θεός ήταν πια ο «μισός ανήρ».
Μετά ο Γιαννίτσης θέλησε να λύσει το πρόβλημα του ορίου της φτώχιας, που έδιναν κάποιες υπηρεσίες των υπουργείων. Αυτές ισχυρίζονταν ότι το όριο της φτώχιας ήταν οι 170 χιλιάδες δρχ. εισόδημα το μήνα.
Υπήρχαν συνταξιούχοι που έπαιρναν 120 χιλιάδες το μήνα. Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να σέρνονται στις πλατείες και στα παγκάκια για να περάσουν την ώρα τους και προσβάλλανε τη χώρα με τη μιζέρια τους.
Ο Γιαννίτσης αποφάσισε να τους περικόψει αυτή την πενιχρή σύνταξη. Αν παίρνανε μόνο 90 χιλιάδες, δε θα τολμούσαν να βγουν στο δρόμο. Θα μένανε μέσα στο σπίτι τους μέχρι να φτάσει ο χάρος.
Θέλησε να λύσει το πρόβλημα του έκλυτου βίου στη συνέχεια. Είδε πως οι απόμαχοι της εργασίας γέμιζαν τα καφενεία και τα κουτούκια. Αν ανέβαζε το όριο συνταξιοδότησης, οι εργάτες θα πέθαιναν αξιοπρεπώς μέσα στο χώρο της εργασίας τους και θα είχαν την τιμή που τους άξιζε: θα άκουγαν τον επικήδειο απ’ το αφεντικό τους. Τα καφενεία θα κλείνανε σιγά-σιγά κι όλοι θα τρέχανε μέχρι να πεθάνουν για να εξασφαλίσουν τον άνετο βίο των βουλευτών. Άλλωστε κι αυτοί οι καημένοι για τη χώρα μοχθούσαν.
Πριμοδότησε και μ’ άλλο τρόπο την αλλαγή στο συνταξιοδοτικό του νομοσχέδιο. Επέτρεψε στους νέους εργαζόμενους να φύγουν πριν τα εξηνταπέντε τους με σύνταξη, αν έβρισκαν δουλειά από τα δεκαπέντε τους. Ήξερε ο άθλιος υπουργός ότι κανένας από τους νέους δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά στα επόμενα χρόνια, όμως αυτός τους έδινε δώρα κάλπικα.
Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έτριβαν τα χέρια τους. Είδαν ότι ήταν λάθος τους που χτυπούσαν το «σοσιαλισμό» όλα τα προηγούμενα χρόνια. Άλλαξαν αμέσως τις φωτεινές επιγραφές έξω από τα γραφεία τους και έβαλαν καινούριες:
«ΙΔΙΩΤΙΚΉ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ»
«Ο ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ»
Ο λαός μουρμούριζε, δεν ξεσηκωνόταν. Ήξερε ότι δεν είχε κανένα κόμμα με το μέρος του. Ένα μικρό κόμμα που είχε συμπαραταχθεί στο πλάι του δεν του ενέπνεε ακόμα την απαραίτητη εμπιστοσύνη. Είχε δει να ξεπηδάνε μέσα από το κόμμα αυτό Δαμανάκια και Σκοτεινιώτηδες, άτομα που απλά κοίταζαν να βολέψουν το σαρκίο τους, πουλώντας την παλιά ιδεολογία τους.
Ήθελε ηγέτες ακόμα ο «εχθρός λαός». Δεν μπορούσε να πάρει στα χέρια του το βούρδουλα και να τσακίσει τα παΐδια σ’ όλους αυτούς τους θεομπαίχτες.
Όμως μουρμούριζε και η μουρμούρα του έφτασε ψηλά, στα κέντρα της εξουσίας.
Η εξουσία έντεχνα άφηνε το Γιαννίτση να ρίχνει τα σκληρά του πυρά. Η αντίδραση των υποτελών θα σταματούσε μόλις οι «συνδικαλιστές» θα έλεγαν στο λαό ότι, μέσα από το διάλογο και μέσα απ’ τους αγώνες των εργαζομένων, η κυβέρνηση πήρε πίσω πολλά από τα σκληρά μέτρα της.
Άτολμος λαός είχε καταντήσει, υπεύθυνος για την κατάντια του.
Σε δυο μέρες κάποιος δημοσιογράφος έκανε μια δύσκολη ερώτηση στον υπουργό Τύπου της κυβέρνησης:
- Θα μειώσει η κυβέρνηση τις συντάξεις των βουλευτών και θα αυξήσει το όριο συνταξιοδότησής τους;
Ξερόβηξε ο υπουργός, όρθωσε το ανάστημά του ατενίζοντας με θράσος τους δημοσιογράφους και είπε:
- Το ξέρετε ότι οι βουλευτές παίρνουν σύνταξη από άλλο ταμείο. Αυτό το ταμείο δεν εμπίπτει σ’ αυτά που θέλουμε να εξυγιάνουμε.
Είχε δίκιο ο υπουργός. Το ταμείο ασφάλισης βουλευτών δεν είχε μαύρες τρύπες. Ο λαός πλήρωνε με συνέπεια τις εισφορές του γι’ αυτό το ταμείο και έτσι οι βουλευτές μπορούσαν να βγουν στη σύνταξη μετά από δυο εκλογικές επιτυχίες.
Το πολύ σε οχτώ χρόνια οι τεμπέληδες της εξουσίας έβγαιναν στη σύνταξη. Για το λαό τους ψήφιζαν νομοσχέδια για ισόβια δουλεία.
Η δουλεία θα συνεχιζόταν πάνω στον πλανήτη με διάφορα πρόσωπα.
Το νέο της πρόσωπο ταυτιζόταν με την παροχή ψευδελευθερίας στους εργαζόμενους δούλους. Οι εργαζόμενοι δεν καταλάβαιναν ότι ήταν δούλοι.
Οι δούλοι της αρχαιότητας το καταλάβαιναν.
Υ.Γ.
Δε νομίζω πως θα ιδρώσει κανένα απ’ όλα αυτά τα πολιτικά και συνδικαλιστικά παχύδερμα, αν δεν υπάρξει συνέχεια των κινητοποιήσεων. Αυτές τις εικοσιτετράωρες απεργίες πάντα τις φοβόμουν. Αφήνουν το χρόνο στις κυβερνήσεις να μηχανευτούν τρόπους αντιμετώπισης των αντιδράσεων.
Μην εμπιστεύεσαι κανένα απ’ αυτούς που ρίχνει μόνο άσφαιρα μηνύματα στην εξουσία.
Κυρίως μην εμπιστεύεσαι αυτούς που είναι ενταγμένοι στο κόμμα συνδικαλιστικά. Είναι σίγουρο ότι θα σε πουλήσουν μια μέρα, γιατί το κόμμα υπηρετούν και όχι εσένα.
Εργαζόμενε, πάρε την υπόθεση στα χέρια σου χωρίς ν’ ακούς τα μεγάλα και ψεύτικα λόγια των κομματικών εργατοπατέρων. Αυτοί μόνο το δικό τους μέλλον χτίζουν.
Το μέλλον της κοινωνίας μόνο Εμείς μπορούμε να το χτίσουμε.
Μη θαρρείς πως η εξουσία είναι κουτή. Έχει πολλά μέσα για να καταστείλει την αντίδρασή σου.
Έχει τα μαγαζάκια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, έχει την ΟΛΜΕ και την ΟΤΟΕ και τα άλλα μαγαζάκια, που θα προσπαθήσουν να καταλαγιάσουν το θυμό σου. Παίζουν τους επαναστάτες τα μαγαζάκια αυτά τούτη τη στιγμή, μια και κατάλαβαν ότι είσαι θυμωμένος.
Μόλις καταλάβουν ότι ο θυμός σου πέφτει, θα σε οδηγήσουν εκεί που τα διατάζουν τ’ αφεντικά τους.
Τα αφεντικά τους είναι επικίνδυνα, τα μαγαζάκια είναι ύπουλα και πανούργα. Προσπαθούν αυτή τη στιγμή να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, για να σε πουλήσουν μόλις ακουμπήσεις πάλι επάνω τους.
Μάκης Μίχος
Ένας αθεράπευτα ρομαντικός πολίτης
Υ.Γ.
Καταχωνιασμένο το βρήκα το κείμενο.
Όσοι το πήραν στα χέρια τους σίγουρα δεν το διάβασαν.
Οι βολευτές όμως μπορεί να αργούν, αλλά δε λησμονούν…
Το κείμενο αυτό κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι στη «μεγαλειώδη» συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Βόλου, τον Απρίλη του 2001. Μαζεύτηκαν όλα τα κομματόσκυλα για να δείξουν πως δεν έχουν χάσει την παλιά τους μαχητικότητα.
Ήταν παρών κι ο αιρετός Νομάρχης Μαγνησίας.
Αφού έβγαλε λογύδριο, έτρεξε στη Νομαρχία να παραλάβει το ψήφισμα που θα του φέρνανε οι δοτοί συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου.
Θεία κωμωδία!
.........................................
Πριν δυο χρόνια έστειλαν τα ΜΑΤ εναντίον των «τιμημένων γηρατειών», που είχαν βγει στη σύνταξη αλλά κραύγαζαν πως δεν τους φτάνουν τα λεφτά για να ζήσουν.
Σήμερα αποφάσισαν να χτυπήσουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Κατάλαβαν πως οι μόνοι που αντιστέκονται είναι αυτοί που βγαίνουν στη σύνταξη κι έτσι προσπαθούν να βάλουν τέρμα στον απαράδεκτο αυτό θεσμό της συνταξιοδότησης.
Είναι σοφοί αυτοί οι εκσυγχρονιστές της κοινωνίας. Μόλις είδαν ότι οι αργόσχολοι συνταξιούχοι περνάνε άσκοπα την ώρα τους στους δρόμους, διασαλεύοντας την κοινωνική ύπνωση, έβαλαν σε εφαρμογή το «σχέδιο Γιαννίτσης».
Το Γιαννίτση δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του μέχρι προχτές, τώρα βρίζουν τη μάνα του όλοι, χωρίς να την ξέρουν την καημένη.
Οι εκσυγχρονιστές του ανέθεσαν να φτιάξει ένα σχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό.
Ο Γιαννίτσης πήρε στο τηλέφωνο τον Τσουκάτο. Αυτός τον παρέπεμψε στον πρώην συνδικαλιστή και πρώην υπουργό, τον Κανελλόπουλο. Δεν ήθελε ο Τσουκάτος να χαραμίσει το «αριστερό» του πρόσωπο.
Ο Κανελλόπουλος είχε πάθει φαρυγγίτιδα απ’ τους αγώνες τόσων χρόνων και τον παρέπεμψε στον άλλο συνδικαλιστή και υπουργό τον κ. Πρωτόπαπα.
Αυτός είχε πάθει σύγχυση φρενών τα τελευταία χρόνια, με το ανέβασμά του στο θώκο του υπουργού. Δεν ήθελε κιόλας να προδώσει περισσότερο την εργατική τάξη, που υπεράσπισε με «αυτοθυσία» πολλά χρόνια. Του είπε να πάρει στο τηλέφωνο τον πρωθυπουργό.
Ο πρωθυπουργός ήταν στον κήπο με τους φίλους του. Είχαν μαζευτεί όλοι εκεί για να γιορτάσουν την επερχόμενη λύση των προβλημάτων τους.
Η Δάφνη δεν είχε φτιάξει ντολμαδάκια με τα χέρια της, όπως παλιότερα η άλλη κυρία του κακόφημου οίκου, η Μαρίκα. Αυτή παράγγελνε τα φαγητά της στα «ΣΕΙΡΙΟΣ» του Κόκκαλη. Αυτός τους έδινε την εξουσία κι αυτοί του δίνανε δουλειά, για να μην πεινάσει ο καημένος.
Όλοι γεύονταν τους μεζέδες του Κόκκαλη την ώρα που ο κυρ. Γιαννίτσης πήρε τηλέφωνο.
Ο Καραμανλής είχε πέσει με τα μούτρα στο φαΐ και λυπόταν που δεν ήταν αυτός ο οικοδεσπότης. Η Νατάσσα, δίπλα του, του έλεγε με τρόπο να μην τρώει πολύ μέχρι να έρθουν αυτοί στην εξουσία.
- Μην τρως πολύ, Κώστα μου, του έλεγε. Θα μας περάσουν για πειναλέους πασόκους!
Ο Κωνσταντόπουλος, παραδίπλα, είχε φέρει ταπεράκια μαζί του για να πάρει και να φάει κρυφά στο σπίτι του τους μεζέδες του Κόκκαλη. Έπρεπε να καλύψει τους οπαδούς του, που είχαν πέσει με τα μούτρα μέσα στη μαρμίτα του εκσυγχρονισμού. Ήταν ο μόνος μέσα στο χώρο του συνασπισμού της αριστεράς που ήξερε από σαβουάρ βιβρ. Οι οπαδοί του – παλιοί νηστικοί, που παράσταιναν τους κομμουνιστές – είχαν βουλιάξει μέσα στη μαρμίτα που είχε βγάλει στο παζάρι το ΠΑΣΟΚ για να φέρει κι άλλους ξελιγωμένους κοντά του.
Ο Αβραμόπουλος τσιμπολογούσε με αβρές και προσεκτικές κινήσεις απ’ όλους τους μεζέδες. Πίστευε ότι μπορεί να φάει απ’ όλες τις μεριές.
Η Παπαρήγα νήστευε και δεν έτρωγε. Ήταν μεγάλη σαρακοστή για τους κομμουνιστές εδώ και πάρα πολλά χρόνια κι αυτή ήταν πάντα πιστή στις παραδόσεις του κόμματος. Χάρη σ’ αυτή την πίστη της είχε κατακτήσει την εξουσία από τον άγιο Χαρίλαο και είχε χάσει και κάποια κιλά από πάνω της.
Ο Τσοβόλας κοίταζε αλλού. Θυμόταν ακόμα το σύνθημα «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και δεν μπορούσε ακόμα να φωνάξει πως θέλει να τα φάει όλα.
Άψογος ήταν και ο σοφός πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αφού δεν τα κατάφερε να βάλει το κόμμα του μέσα στη Βουλή, τα κατάφερε να πείσει τους πάντες πως υπάρχει δημοκρατία ( όταν αυτός μιλάει ) κυρίως όμως όταν σιωπά, ενώ θα έπρεπε να μιλάει.
Οι συνδαιτυμόνες έστησαν το αυτί τους προσεκτικά στα λόγια της Δάφνης:
- Κώστα μου, σε θέλει ο Γιαννίτσης.
- Τι με θέλει τέτοια ώρα, είπε νευρικά ο Σημίτης και οι ελιές της φάτσας του διογκώθηκαν. Τους έχω πει ότι δεν θέλω να μ’ ενοχλούν τέτοιες ώρες. Κάτι τέτοια με αναγκάζουν να κάνω σαρδάμ στις δημόσιες εμφανίσεις μου.
Σηκώθηκε νευριασμένος, πήρε το τηλέφωνο στο χέρι και φώναξε άγρια στον Πρωτόπαπα:
- Είστε όλοι βλάκες. Σας το έχω πει χιλιάδες φορές, πρέπει να εκτελέσουμε όλες τις εντολές που μας έδωσαν οι σύμμαχοι. Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα χάσουμε όσα έχουμε κερδίσει με τον ιδρώτα μας μέχρι σήμερα.
Δεν είχε άδικο ο πρωθυπουργός. Η εμφάνισή του και μόνο έδειχνε πόσο είχε ταλαιπωρηθεί στη διάρκεια του βίου του ώσπου να κατακτήσει το θώκο του πρωθυπουργού. Μισός άντρας είχε καταντήσει. Θυμόταν και κείνη τη μπόμπα που ετοίμαζε στη διάρκεια της χούντας και που δεν κατάφερε ποτέ να τη ρίξει. Τώρα όμως ήταν έτοιμος να τη ρίξει. Η χούντα είχε τανκς τότε, ο λαός ήταν άοπλος σήμερα. Μπορούσε άνετα να δείξει την παλικαριά του.
Ο Γιαννίτσης μίλησε μ’ όλους τους άλλους. Τους μετέφερε το μήνυμα του πρωθυπουργού. Ο Γιαννίτσης κατάλαβε επιτέλους ότι έπρεπε να εκτελέσει τις εντολές της μαύρης βίβλου. Έκατσε κάτω και έφτιαξε το σχέδιο νόμου.
Έγραφε κι έσβηνε για μήνες. Οξυδερκής δεν ήταν, είχε όμως στο πλευρό του όλους εκείνους που ήξεραν να εμπαίζουν το λαό με συνθήματα και υποσχέσεις. Στο τέλος πήγε με χαρά στην κυβερνητική επιτροπή και τους έδειξε το κατασκεύασμά του.
Δεν μπήκαν στον κόπο να κοιτάξουν τις προτάσεις του όλοι οι συνάδελφοί του. Είχαν εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και δεν έμπαινε κανένας στα χωράφια του αλλουνού.
Ήταν ένα φοβερό σχέδιο νόμου. Αν η χούντα το πρότεινε, είναι σίγουρο πως ακόμα και τα τανκς θα στρέφονταν εναντίον της. Όμως τώρα υπήρχε δημοκρατία και ο λαός είχε μάθει πια, με τη βοήθεια των συνδικαλιστών του, ότι πρέπει να αφήνει τους δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους του να διαχειρίζονται αυτοί τις υποθέσεις του. Οι κομματικοί συνδικαλιστές άμεσα απομόνωναν κάθε εργαζόμενο που λειτουργούσε έξω απ’ τα όρια του κομματικού συνδικαλισμού. Τον θεωρούσαν «διασπαστή» του συνδικαλιστικού κινήματος.
Αυτοί οι «συνδικαλιστές» είχαν ανακαλύψει πάμπολλες μεθόδους εκτόνωσης του θυμού των εργαζομένων. Η προσφιλέστερη όμως ήταν η κήρυξη μιας εικοσιτετράωρης απεργίας.
Κανένας δεν πίστευε πια στην απεργία, δεν ήθελε να αυξήσει τα έσοδα του υπουργείου οικονομικών με τις παρακρατήσεις από το μισθό του. Έτσι τις μέρες εκείνες απεργούσαν μόνο οι «συνδικαλιστές» για να κρατήσουν την επαναστατική τους ταμπέλα. Ο εργαζόμενος λαός έβλεπε καθαρά τα ξεπουλημένα συνδικάτα και δεν είχε καμιά διάθεση να στηρίξει την πολιτική τους. Δεν είχε όμως και το κουράγιο να πετάξει αυτές τις βδέλλες από πάνω του.
Μια νέου τύπου χούντα είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα. Αυτή δεν έβγαλε τανκς στους δρόμους. Έβγαλε κομματικές κλαδικές, κάτι σαν τα ΤΕΑ άλλων εποχών, κι αυτές, χωρίς τουφέκια στα χέρια και κουμπούρες, κατάφεραν να υποτάξουν τη λαϊκή αντίδραση. Μόνο ψιθυριστές υπήρχαν πάλι στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο πολιτικός λόγος να ήταν κυρίαρχος, αλλά είχαν χαθεί οι πολίτες.
Ο Γιαννίτσης είχε όλα τα χαρίσματα για να περάσει το νέο νομοσχέδιο. Δεν ήταν έξυπνος, δεν τον ήξερε κανένας. Κάτι σαν τον Κουλούρη έμοιαζε, στα πρώτα χρόνια του «σοσιαλισμού».
Πήρε στα χέρια του όλα τα κιτάπια με τις εξαγγελίες του κόμματος τα τελευταία είκοσι χρόνια κι αποφάσισε να προτείνει τα αντίθετα.
Πρώτα αποφάσισε να πετύχει την πολυπόθητη ισότητα των δυο φύλων. «Γυναίκες και άνδρες θα δουλεύουν το ίδιο. Δεν είναι δυνατό να δουλεύουν λιγότερο οι γυναίκες, πρέπει να εξισωθούν με τον άντρα», είπε.
Έδωσε και μπόνους στη γυναίκα. Αν είχε ανήλικα παιδιά, όταν θα έφτανε ο καιρός της συνταξιοδότησης, θα μπορούσε να βγει νωρίτερα στη σύνταξη.
Με χαρά άκουσαν το νέο οι γυναίκες της Ελλάδας. Τώρα πια θα μπορούσαν να κάνουν τα παιδιά τους μετά τα σαρανταπέντε τους, για να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη. Μπορούσαν μάλιστα να λύσουν και το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Αν έκανε η καθεμιά δέκα παιδιά, στα σαράντα της θα ήταν συνταξιούχος.
Ο μύθος της Σάρας θα αναβίωνε με νομοθετικό πλαίσιο στις
μέρες μας. Θεός ήταν πια ο «μισός ανήρ».
Μετά ο Γιαννίτσης θέλησε να λύσει το πρόβλημα του ορίου της φτώχιας, που έδιναν κάποιες υπηρεσίες των υπουργείων. Αυτές ισχυρίζονταν ότι το όριο της φτώχιας ήταν οι 170 χιλιάδες δρχ. εισόδημα το μήνα.
Υπήρχαν συνταξιούχοι που έπαιρναν 120 χιλιάδες το μήνα. Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να σέρνονται στις πλατείες και στα παγκάκια για να περάσουν την ώρα τους και προσβάλλανε τη χώρα με τη μιζέρια τους.
Ο Γιαννίτσης αποφάσισε να τους περικόψει αυτή την πενιχρή σύνταξη. Αν παίρνανε μόνο 90 χιλιάδες, δε θα τολμούσαν να βγουν στο δρόμο. Θα μένανε μέσα στο σπίτι τους μέχρι να φτάσει ο χάρος.
Θέλησε να λύσει το πρόβλημα του έκλυτου βίου στη συνέχεια. Είδε πως οι απόμαχοι της εργασίας γέμιζαν τα καφενεία και τα κουτούκια. Αν ανέβαζε το όριο συνταξιοδότησης, οι εργάτες θα πέθαιναν αξιοπρεπώς μέσα στο χώρο της εργασίας τους και θα είχαν την τιμή που τους άξιζε: θα άκουγαν τον επικήδειο απ’ το αφεντικό τους. Τα καφενεία θα κλείνανε σιγά-σιγά κι όλοι θα τρέχανε μέχρι να πεθάνουν για να εξασφαλίσουν τον άνετο βίο των βουλευτών. Άλλωστε κι αυτοί οι καημένοι για τη χώρα μοχθούσαν.
Πριμοδότησε και μ’ άλλο τρόπο την αλλαγή στο συνταξιοδοτικό του νομοσχέδιο. Επέτρεψε στους νέους εργαζόμενους να φύγουν πριν τα εξηνταπέντε τους με σύνταξη, αν έβρισκαν δουλειά από τα δεκαπέντε τους. Ήξερε ο άθλιος υπουργός ότι κανένας από τους νέους δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά στα επόμενα χρόνια, όμως αυτός τους έδινε δώρα κάλπικα.
Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έτριβαν τα χέρια τους. Είδαν ότι ήταν λάθος τους που χτυπούσαν το «σοσιαλισμό» όλα τα προηγούμενα χρόνια. Άλλαξαν αμέσως τις φωτεινές επιγραφές έξω από τα γραφεία τους και έβαλαν καινούριες:
«ΙΔΙΩΤΙΚΉ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ»
«Ο ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ»
Ο λαός μουρμούριζε, δεν ξεσηκωνόταν. Ήξερε ότι δεν είχε κανένα κόμμα με το μέρος του. Ένα μικρό κόμμα που είχε συμπαραταχθεί στο πλάι του δεν του ενέπνεε ακόμα την απαραίτητη εμπιστοσύνη. Είχε δει να ξεπηδάνε μέσα από το κόμμα αυτό Δαμανάκια και Σκοτεινιώτηδες, άτομα που απλά κοίταζαν να βολέψουν το σαρκίο τους, πουλώντας την παλιά ιδεολογία τους.
Ήθελε ηγέτες ακόμα ο «εχθρός λαός». Δεν μπορούσε να πάρει στα χέρια του το βούρδουλα και να τσακίσει τα παΐδια σ’ όλους αυτούς τους θεομπαίχτες.
Όμως μουρμούριζε και η μουρμούρα του έφτασε ψηλά, στα κέντρα της εξουσίας.
Η εξουσία έντεχνα άφηνε το Γιαννίτση να ρίχνει τα σκληρά του πυρά. Η αντίδραση των υποτελών θα σταματούσε μόλις οι «συνδικαλιστές» θα έλεγαν στο λαό ότι, μέσα από το διάλογο και μέσα απ’ τους αγώνες των εργαζομένων, η κυβέρνηση πήρε πίσω πολλά από τα σκληρά μέτρα της.
Άτολμος λαός είχε καταντήσει, υπεύθυνος για την κατάντια του.
Σε δυο μέρες κάποιος δημοσιογράφος έκανε μια δύσκολη ερώτηση στον υπουργό Τύπου της κυβέρνησης:
- Θα μειώσει η κυβέρνηση τις συντάξεις των βουλευτών και θα αυξήσει το όριο συνταξιοδότησής τους;
Ξερόβηξε ο υπουργός, όρθωσε το ανάστημά του ατενίζοντας με θράσος τους δημοσιογράφους και είπε:
- Το ξέρετε ότι οι βουλευτές παίρνουν σύνταξη από άλλο ταμείο. Αυτό το ταμείο δεν εμπίπτει σ’ αυτά που θέλουμε να εξυγιάνουμε.
Είχε δίκιο ο υπουργός. Το ταμείο ασφάλισης βουλευτών δεν είχε μαύρες τρύπες. Ο λαός πλήρωνε με συνέπεια τις εισφορές του γι’ αυτό το ταμείο και έτσι οι βουλευτές μπορούσαν να βγουν στη σύνταξη μετά από δυο εκλογικές επιτυχίες.
Το πολύ σε οχτώ χρόνια οι τεμπέληδες της εξουσίας έβγαιναν στη σύνταξη. Για το λαό τους ψήφιζαν νομοσχέδια για ισόβια δουλεία.
Η δουλεία θα συνεχιζόταν πάνω στον πλανήτη με διάφορα πρόσωπα.
Το νέο της πρόσωπο ταυτιζόταν με την παροχή ψευδελευθερίας στους εργαζόμενους δούλους. Οι εργαζόμενοι δεν καταλάβαιναν ότι ήταν δούλοι.
Οι δούλοι της αρχαιότητας το καταλάβαιναν.
Υ.Γ.
Δε νομίζω πως θα ιδρώσει κανένα απ’ όλα αυτά τα πολιτικά και συνδικαλιστικά παχύδερμα, αν δεν υπάρξει συνέχεια των κινητοποιήσεων. Αυτές τις εικοσιτετράωρες απεργίες πάντα τις φοβόμουν. Αφήνουν το χρόνο στις κυβερνήσεις να μηχανευτούν τρόπους αντιμετώπισης των αντιδράσεων.
Μην εμπιστεύεσαι κανένα απ’ αυτούς που ρίχνει μόνο άσφαιρα μηνύματα στην εξουσία.
Κυρίως μην εμπιστεύεσαι αυτούς που είναι ενταγμένοι στο κόμμα συνδικαλιστικά. Είναι σίγουρο ότι θα σε πουλήσουν μια μέρα, γιατί το κόμμα υπηρετούν και όχι εσένα.
Εργαζόμενε, πάρε την υπόθεση στα χέρια σου χωρίς ν’ ακούς τα μεγάλα και ψεύτικα λόγια των κομματικών εργατοπατέρων. Αυτοί μόνο το δικό τους μέλλον χτίζουν.
Το μέλλον της κοινωνίας μόνο Εμείς μπορούμε να το χτίσουμε.
Μη θαρρείς πως η εξουσία είναι κουτή. Έχει πολλά μέσα για να καταστείλει την αντίδρασή σου.
Έχει τα μαγαζάκια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, έχει την ΟΛΜΕ και την ΟΤΟΕ και τα άλλα μαγαζάκια, που θα προσπαθήσουν να καταλαγιάσουν το θυμό σου. Παίζουν τους επαναστάτες τα μαγαζάκια αυτά τούτη τη στιγμή, μια και κατάλαβαν ότι είσαι θυμωμένος.
Μόλις καταλάβουν ότι ο θυμός σου πέφτει, θα σε οδηγήσουν εκεί που τα διατάζουν τ’ αφεντικά τους.
Τα αφεντικά τους είναι επικίνδυνα, τα μαγαζάκια είναι ύπουλα και πανούργα. Προσπαθούν αυτή τη στιγμή να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, για να σε πουλήσουν μόλις ακουμπήσεις πάλι επάνω τους.
Μάκης Μίχος
Ένας αθεράπευτα ρομαντικός πολίτης
Υ.Γ.
Καταχωνιασμένο το βρήκα το κείμενο.
Όσοι το πήραν στα χέρια τους σίγουρα δεν το διάβασαν.
Οι βολευτές όμως μπορεί να αργούν, αλλά δε λησμονούν…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)