Επτά θανάσιμα αμαρτήματα

Του Στάθη N. Kαλύβα*

Η γοητεία της οικονομικής επιστήμης έγκειται στην απλή απεικόνιση μιας σύνθετης πραγματικότητας. Τρία νούμερα, το έλλειμμα, το χρέος και το επιτόκιο του δανεισμού, συμπυκνώνουν με τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο τη θλιβερή κατάληξη μιας ολόκληρης εποχής.

Η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης, δηλαδή η ουσιαστική παραδοχή της χρεοκοπίας, πιστοποιεί μια προφανή αντίφαση: αυτή που ορίζει το χάσμα ανάμεσα στα έσοδα του κράτους και τα έξοδά του. Πρόκειται για την κορυφή ενός παγόβουνου, στη βάση του οποίου εντοπίζονται επτά, τουλάχιστον, αντιφάσεις που στοιχειοθετούν τα αντίστοιχα θανάσιμα αμαρτήματα της μεταπολίτευσης.

1. Η αντίφαση ανάμεσα στην αληθινή και την εικονική πραγματικότητα. Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι μόνο κρίση οικονομικού ελλείμματος. Είναι κρίση αξιοπιστίας, δηλαδή κρίση ηθικού ελλείμματος. Τα στοιχεία που παρουσιάζαμε ήταν ψεύτικα και γι' αυτό δεν μας πιστεύει πλέον κανείς. Η αναξιοπιστία αποτελεί πιστή αντανάκλαση στο μακροοικονομικό επίπεδο εκατοντάδων καθημερινών πρακτικών ανομίας που διαπότισαν το σύνολο σχεδόν της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ακόμα και στο χείλος του γκρεμού κυριαρχεί μια εγκληματική κουτοπονηριά: κάποιοι αρνούνται την πραγματικότητα, άλλοι ψελλίζουν απίθανες δικαιολογίες, κάποιοι τρίτοι εύχονται τη διεθνοποίηση της κρίσης μήπως και γλιτώσουμε μέσα στο γενικό χάος. Oλοι αυτοί μαζί επιρρίπτουν τις ευθύνες στους άλλους: «κλέφτες», κερδοσκόπους, αγορές, ξένους. Η μυωπία και η ανευθυνότητα είναι τα δίδυμα θεμέλια της αναξιοπιστίας.

2. Η αντίφαση ανάμεσα στην άντληση κρατικών πόρων και την απαίτηση κρατικών παροχών. Σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική τάξη, η κοινωνία αντλούσε με απληστία κρατικούς πόρους, διαμέσου πρακτικών όπως η φοροδιαφυγή, η διαφθορά, η μεγέθυνση του Δημοσίου ή η προσοδοθηρία. Την ίδια ακριβώς στιγμή ασκούσε συνεχή και ασφυκτική πίεση στο κράτος για αύξηση της προστασίας, των υπηρεσιών και των παροχών. Κάθε φοβισμένη προσπάθεια συμμαζέματος του δημοσιονομικού χάους καυτηριαζόταν εν χορώ ως νεοφιλελεύθερη αναλγησία και έληγε προτού καν ξεκινήσει. Την ολοένα μεγαλύτερη τρύπα βούλωναν τα ευρωπαϊκά πακέτα και τα δανεικά, για τα οποία θεωρήσαμε πως δεν θα χρειαστεί να δώσουμε ποτέ λογαριασμό, ούτε καν στις επερχόμενες γενιές. Η σημερινή κρίση είναι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της τριακονταετούς ενσωμάτωσης του «πολιτικού κόστους» στη λήψη αποφάσεων.

3. Η αντίφαση ανάμεσα στην κατανάλωση και την παραγωγή. Η κοινωνία επιθυμούσε να καταναλώνει όλο και πιο πολύ, δουλεύοντας και παράγοντας όλο και πιο λίγο. Τον Απρίλιο του 2008, οι αναλυτές της Nielsen διαπίστωναν με έκπληξη πως οι Ελληνες ήταν παγκοσμίως πρώτοι στη ροπή κατανάλωσης πολυτελών αγαθών (και με σημαντική διαφορά, μάλιστα, από τους δεύτερους, το Χονγκ Κονγκ).
Αυτό το γενικευμένο «όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου», που έγινε το «μέτρο ολονών μας», πήρε τα τελευταία χρόνια τη μορφή γιουρουσιού και, όπως ήταν φυσικό, συνοδεύθηκε από την απαξίωση της επίπονης και ανασφαλούς διαδικασίας δημιουργίας πλούτου, δηλαδή της επιχειρηματικότητας. Το δημοσιοϋπαλληλικό όνειρο αντικατέστησε το «ελληνικό δαιμόνιο», καθώς πρόσφερε άνετο και εγγυημένο διαβατήριο ευζωίας.

4. Η αντίφαση ανάμεσα στη φτώχεια του κράτους και τον πλούτο των κατοίκων του. Πάντοτε ξάφνιαζε τους ξένους επισκέπτες η σκανδαλώδης συνύπαρξη ιδιωτικού πλούτου και δημόσιας ένδειας: οι πολυτελείς βίλες στα νησιά με ανύπαρκτες υποδομές, τα ακριβά αυτοκίνητα στους άθλιους δρόμους, τα πολυτελή νυχτερινά κέντρα, κατάμεστα από τους καλοντυμένους τροφίμους των άθλιων πανεπιστημίων. Το σκανδαλώδες για τους ξένους φάνταζε φυσιολογικό στα μάτια πολλών Ελλήνων.

5. Η αντίφαση ανάμεσα στο τεράστιο κράτος και το αδύναμο κράτος. Το εύρος της δικαιοδοσίας του κράτους, ο αριθμός των υπαλλήλων του και ο προϋπολογισμός του περιγράφουν ένα εν δυνάμει ισχυρό κράτος. Ομως, ο διάχυτος ερασιτεχνισμός, η προϊούσα διαφθορά, η αδυναμία προστασίας της ίδιας του της περιουσίας και η ανοχή της κάθε μειοψηφίας που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να κλείνει δρόμους και λιμάνια, σκιαγραφούν ένα ευνουχισμένο κράτος, όμηρο των κομμάτων και των οργανωμένων ομάδων.

6. Η αντίφαση ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την ιδιωτική πρακτική. Η πολιτική και πνευματική ηγεσία, αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης (αυτό που συχνά αποκαλούμε «γενιά της μεταπολίτευσης») είχε κατασκευάσει και επιβάλει έναν μεγαλόσχημο αλλά κενό λόγο με έμφαση στο δημόσιο συμφέρον, την ίδια στιγμή που ή ίδια τον απαξίωνε στην πράξη με τον τρόπο ζωής της αλλά και με την απροσχημάτιστη συμμετοχή της στο τεράστιο πελατειακό σύστημα. Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική εμπέδωση ενός γενικευμένου κυνισμού που καλλιέργησαν με ιδιαίτερη επιτυχία τα ΜΜΕ. Η διγλωσσία δεν οδήγησε μόνο στη διάβρωση της κοινωνίας, αλλά ενίσχυσε αποφασιστικά τη βαθιά έλλειψη αυτογνωσίας που οδήγησε στην κρίση καθιστώντας αιρετικά τα απολύτως αυτονόητα.

7. Η αντίφαση ανάμεσα στον αριστερισμό στα λόγια και τον συντηρητισμό στην πράξη. Η ρίζα της σημερινής κρίσης είναι ιδεολογική. Αν η μεταπολίτευση είχε θυρεό, αυτός θα έπρεπε οπωσδήποτε να περιλαμβάνει τη θρυλική ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου: «Κανένας θεσμός, μόνο ο λαός». Λίγες έννοιες έχουν εξευτελιστεί όσο η «προοδευτικότητα», που κατάντησε συνώνυμο της χειρότερης υποκρισίας. Ο αδιάλλακτος αγώνας για τη μεγέθυνση των πιο απίθανων κεκτημένων και την αναπαραγωγή της μετριότητας και της αναξιοκρατίας είχε σημαία του την πρόοδο. Δεν εξηγείται αλλιώς η διαιώνιση ακραίων και παράλογων πρακτικών, όπως π. χ. το πανεπιστημιακό άσυλο.

Η σημερινή κρίση είναι η εκκωφαντική επιστροφή μιας πραγματικότητας που επιβάλλει την επιτακτική άρση όλων αυτών των αντιφάσεων.

Η μεταπολίτευση υπήρξε μια περίοδος της ελληνικής ιστορίας που συνοδεύτηκε από πολλά θετικά στοιχεία. Καλλιέργησε, όμως, και μεγέθυνε ορισμένες από τις πιο αποκρουστικές πλευρές της κοινωνίας μας. Μπαίνουμε σε μια αβέβαιη περίοδο. Είναι βέβαιο πως η έξοδός μας απ' αυτήν προϋποθέτει την άρση των αντιφάσεων και αυτή με τη σειρά της την εμπέδωση της αυτογνωσίας.

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale.


Αρθρο του Στάθη Καλύβα στην Καθημερινή 2/5/2010

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
να ’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Να ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******
Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******
Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που’ χει
στο ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

*******

Εχω πάει και ελέγξει σχεδόν 30 χώρες. Αυτά που βλέπω εδώ δεν τα είδα πουθενά!"

Πολ Τόμσον, Δανός Επικεφαλής Επιθεωρητής ΔΝΤ


Αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του δανού Πωλ Τόμσεν ο οποίος είναι και επικεφαλής του κλιμακίου των ελεγκτών ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην χώρα μας.

Σύμφωνα με το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, οι απαντήσεις των ελλήνων αξιωματούχων στις ερωτήσεις των ελεγκτών άφηναν τους τελευταίους άφωνους!

Για παράδειγμα:

Πριμ παραγωγικότητας

"Εδώ βλέπουμε ένα κονδύλι για πριμ παραγωγικότητας σε δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί το πληρώσατε αφού οι στόχοι της αύξησης της παραγωγικότητας, δεν επετεύχθησαν;", ρώτησαν.

Η απάντηση:

"Ξέρετε, δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι η προσπάθεια που κατεβλήθη για την επιτυχία του στόχου ήταν πραγματικά αξιοσημείωτη..."

Πόσοι απασχολούνται στο δημόσιο;

Η απάντηση:

"Τι ακριβώς εννοείτε; Γιατί έχουμε διάφορες κατηγορίες, και διαφορετικές συμβάσεις εργασίας".

Ελεγκτές: "Εμείς απλώς θέλουμε τον αριθμό."

Έλληνες αξιωματούχοι: "Για τον συνολικό αριθμό δεν είμαστε έτοιμοι. Θα μαζέψουμε τα στοιχεία και σε επόμενη συνάντηση θα σας ενημερώσουμε!"

Πόσους διεφθαρμένους υπαλλήλους έχετε πιάσει;

"Ξέρετε αυτά τα πράγματα άπτονται της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, οι δε διαδικασίες είναι χρονοβόρες και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε επακριβώς την εξέλιξη της κάθε υπόθεσης..."

Σ.Σ : Ο Πωλ Τόμσον έχει ελέγξει χώρες όπως η Κολομβία, η Ουκρανία καθώς και αφρικανικές

Την πρώτη μέρα τους έβγαλαν για μεσημεριανό (lunch) ο κ. Υπουργός και ο κ. Υφυπουργός, σε παρακείμενο εστιατόριο και παρήγγειλαν και πλήρωσαν φαγητά αξίας 750ευρώ (!) δηλαδή 150ευρώ το άτομο.
Ζήτησαν (ο Υπουργός) να προστεθούν και 50ευρώ πουρμπουάρ για τον σερβιτόρο και να σταλεί ο λογαριασμός στο Υπουργείο.

Από την επόμενη μέρα οι 3 ελεγκτές του ΔΝΤ αρνήθηκαν να πάνε για φαΐ με τον υπουργό και πήγαν μόνοι τους.

40ευρώ και οι τρεις!

Γεννήθηκα το 1948

Νίκου Εγγονόπουλου

Ποίηση 1948

τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι
να
γραφεί είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου

γι’ αυτό και
τα ποιήματά μου
είν’ τόσο πικραμένα
(και πότε-άλλωστε-δεν είσαν;)
κι είναι
-προ πάντων-
και
τόσο
λίγα.

Υ.Γ.
Θα το παραφράσω το ποίημα.
Όταν ξεπεράσω το ψυχολογικό σοκ…

Γραμμένο εννιά χρόνια πριν

ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ

Το κείμενο αυτό κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι στη «μεγαλειώδη» συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Βόλου, τον Απρίλη του 2001. Μαζεύτηκαν όλα τα κομματόσκυλα για να δείξουν πως δεν έχουν χάσει την παλιά τους μαχητικότητα.
Ήταν παρών κι ο αιρετός Νομάρχης Μαγνησίας.
Αφού έβγαλε λογύδριο, έτρεξε στη Νομαρχία να παραλάβει το ψήφισμα που θα του φέρνανε οι δοτοί συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου.
Θεία κωμωδία!
.........................................
Πριν δυο χρόνια έστειλαν τα ΜΑΤ εναντίον των «τιμημένων γηρατειών», που είχαν βγει στη σύνταξη αλλά κραύγαζαν πως δεν τους φτάνουν τα λεφτά για να ζήσουν.
Σήμερα αποφάσισαν να χτυπήσουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Κατάλαβαν πως οι μόνοι που αντιστέκονται είναι αυτοί που βγαίνουν στη σύνταξη κι έτσι προσπαθούν να βάλουν τέρμα στον απαράδεκτο αυτό θεσμό της συνταξιοδότησης.

Είναι σοφοί αυτοί οι εκσυγχρονιστές της κοινωνίας. Μόλις είδαν ότι οι αργόσχολοι συνταξιούχοι περνάνε άσκοπα την ώρα τους στους δρόμους, διασαλεύοντας την κοινωνική ύπνωση, έβαλαν σε εφαρμογή το «σχέδιο Γιαννίτσης».
Το Γιαννίτση δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του μέχρι προχτές, τώρα βρίζουν τη μάνα του όλοι, χωρίς να την ξέρουν την καημένη.

Οι εκσυγχρονιστές του ανέθεσαν να φτιάξει ένα σχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό.
Ο Γιαννίτσης πήρε στο τηλέφωνο τον Τσουκάτο. Αυτός τον παρέπεμψε στον πρώην συνδικαλιστή και πρώην υπουργό, τον Κανελλόπουλο. Δεν ήθελε ο Τσουκάτος να χαραμίσει το «αριστερό» του πρόσωπο.
Ο Κανελλόπουλος είχε πάθει φαρυγγίτιδα απ’ τους αγώνες τόσων χρόνων και τον παρέπεμψε στον άλλο συνδικαλιστή και υπουργό τον κ. Πρωτόπαπα.
Αυτός είχε πάθει σύγχυση φρενών τα τελευταία χρόνια, με το ανέβασμά του στο θώκο του υπουργού. Δεν ήθελε κιόλας να προδώσει περισσότερο την εργατική τάξη, που υπεράσπισε με «αυτοθυσία» πολλά χρόνια. Του είπε να πάρει στο τηλέφωνο τον πρωθυπουργό.

Ο πρωθυπουργός ήταν στον κήπο με τους φίλους του. Είχαν μαζευτεί όλοι εκεί για να γιορτάσουν την επερχόμενη λύση των προβλημάτων τους.

Η Δάφνη δεν είχε φτιάξει ντολμαδάκια με τα χέρια της, όπως παλιότερα η άλλη κυρία του κακόφημου οίκου, η Μαρίκα. Αυτή παράγγελνε τα φαγητά της στα «ΣΕΙΡΙΟΣ» του Κόκκαλη. Αυτός τους έδινε την εξουσία κι αυτοί του δίνανε δουλειά, για να μην πεινάσει ο καημένος.
Όλοι γεύονταν τους μεζέδες του Κόκκαλη την ώρα που ο κυρ. Γιαννίτσης πήρε τηλέφωνο.
Ο Καραμανλής είχε πέσει με τα μούτρα στο φαΐ και λυπόταν που δεν ήταν αυτός ο οικοδεσπότης. Η Νατάσσα, δίπλα του, του έλεγε με τρόπο να μην τρώει πολύ μέχρι να έρθουν αυτοί στην εξουσία.
- Μην τρως πολύ, Κώστα μου, του έλεγε. Θα μας περάσουν για πειναλέους πασόκους!

Ο Κωνσταντόπουλος, παραδίπλα, είχε φέρει ταπεράκια μαζί του για να πάρει και να φάει κρυφά στο σπίτι του τους μεζέδες του Κόκκαλη. Έπρεπε να καλύψει τους οπαδούς του, που είχαν πέσει με τα μούτρα μέσα στη μαρμίτα του εκσυγχρονισμού. Ήταν ο μόνος μέσα στο χώρο του συνασπισμού της αριστεράς που ήξερε από σαβουάρ βιβρ. Οι οπαδοί του – παλιοί νηστικοί, που παράσταιναν τους κομμουνιστές – είχαν βουλιάξει μέσα στη μαρμίτα που είχε βγάλει στο παζάρι το ΠΑΣΟΚ για να φέρει κι άλλους ξελιγωμένους κοντά του.

Ο Αβραμόπουλος τσιμπολογούσε με αβρές και προσεκτικές κινήσεις απ’ όλους τους μεζέδες. Πίστευε ότι μπορεί να φάει απ’ όλες τις μεριές.

Η Παπαρήγα νήστευε και δεν έτρωγε. Ήταν μεγάλη σαρακοστή για τους κομμουνιστές εδώ και πάρα πολλά χρόνια κι αυτή ήταν πάντα πιστή στις παραδόσεις του κόμματος. Χάρη σ’ αυτή την πίστη της είχε κατακτήσει την εξουσία από τον άγιο Χαρίλαο και είχε χάσει και κάποια κιλά από πάνω της.

Ο Τσοβόλας κοίταζε αλλού. Θυμόταν ακόμα το σύνθημα «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και δεν μπορούσε ακόμα να φωνάξει πως θέλει να τα φάει όλα.

Άψογος ήταν και ο σοφός πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αφού δεν τα κατάφερε να βάλει το κόμμα του μέσα στη Βουλή, τα κατάφερε να πείσει τους πάντες πως υπάρχει δημοκρατία ( όταν αυτός μιλάει ) κυρίως όμως όταν σιωπά, ενώ θα έπρεπε να μιλάει.

Οι συνδαιτυμόνες έστησαν το αυτί τους προσεκτικά στα λόγια της Δάφνης:
- Κώστα μου, σε θέλει ο Γιαννίτσης.
- Τι με θέλει τέτοια ώρα, είπε νευρικά ο Σημίτης και οι ελιές της φάτσας του διογκώθηκαν. Τους έχω πει ότι δεν θέλω να μ’ ενοχλούν τέτοιες ώρες. Κάτι τέτοια με αναγκάζουν να κάνω σαρδάμ στις δημόσιες εμφανίσεις μου.
Σηκώθηκε νευριασμένος, πήρε το τηλέφωνο στο χέρι και φώναξε άγρια στον Πρωτόπαπα:
- Είστε όλοι βλάκες. Σας το έχω πει χιλιάδες φορές, πρέπει να εκτελέσουμε όλες τις εντολές που μας έδωσαν οι σύμμαχοι. Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα χάσουμε όσα έχουμε κερδίσει με τον ιδρώτα μας μέχρι σήμερα.
Δεν είχε άδικο ο πρωθυπουργός. Η εμφάνισή του και μόνο έδειχνε πόσο είχε ταλαιπωρηθεί στη διάρκεια του βίου του ώσπου να κατακτήσει το θώκο του πρωθυπουργού. Μισός άντρας είχε καταντήσει. Θυμόταν και κείνη τη μπόμπα που ετοίμαζε στη διάρκεια της χούντας και που δεν κατάφερε ποτέ να τη ρίξει. Τώρα όμως ήταν έτοιμος να τη ρίξει. Η χούντα είχε τανκς τότε, ο λαός ήταν άοπλος σήμερα. Μπορούσε άνετα να δείξει την παλικαριά του.

Ο Γιαννίτσης μίλησε μ’ όλους τους άλλους. Τους μετέφερε το μήνυμα του πρωθυπουργού. Ο Γιαννίτσης κατάλαβε επιτέλους ότι έπρεπε να εκτελέσει τις εντολές της μαύρης βίβλου. Έκατσε κάτω και έφτιαξε το σχέδιο νόμου.
Έγραφε κι έσβηνε για μήνες. Οξυδερκής δεν ήταν, είχε όμως στο πλευρό του όλους εκείνους που ήξεραν να εμπαίζουν το λαό με συνθήματα και υποσχέσεις. Στο τέλος πήγε με χαρά στην κυβερνητική επιτροπή και τους έδειξε το κατασκεύασμά του.
Δεν μπήκαν στον κόπο να κοιτάξουν τις προτάσεις του όλοι οι συνάδελφοί του. Είχαν εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και δεν έμπαινε κανένας στα χωράφια του αλλουνού.

Ήταν ένα φοβερό σχέδιο νόμου. Αν η χούντα το πρότεινε, είναι σίγουρο πως ακόμα και τα τανκς θα στρέφονταν εναντίον της. Όμως τώρα υπήρχε δημοκρατία και ο λαός είχε μάθει πια, με τη βοήθεια των συνδικαλιστών του, ότι πρέπει να αφήνει τους δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους του να διαχειρίζονται αυτοί τις υποθέσεις του. Οι κομματικοί συνδικαλιστές άμεσα απομόνωναν κάθε εργαζόμενο που λειτουργούσε έξω απ’ τα όρια του κομματικού συνδικαλισμού. Τον θεωρούσαν «διασπαστή» του συνδικαλιστικού κινήματος.
Αυτοί οι «συνδικαλιστές» είχαν ανακαλύψει πάμπολλες μεθόδους εκτόνωσης του θυμού των εργαζομένων. Η προσφιλέστερη όμως ήταν η κήρυξη μιας εικοσιτετράωρης απεργίας.
Κανένας δεν πίστευε πια στην απεργία, δεν ήθελε να αυξήσει τα έσοδα του υπουργείου οικονομικών με τις παρακρατήσεις από το μισθό του. Έτσι τις μέρες εκείνες απεργούσαν μόνο οι «συνδικαλιστές» για να κρατήσουν την επαναστατική τους ταμπέλα. Ο εργαζόμενος λαός έβλεπε καθαρά τα ξεπουλημένα συνδικάτα και δεν είχε καμιά διάθεση να στηρίξει την πολιτική τους. Δεν είχε όμως και το κουράγιο να πετάξει αυτές τις βδέλλες από πάνω του.

Μια νέου τύπου χούντα είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα. Αυτή δεν έβγαλε τανκς στους δρόμους. Έβγαλε κομματικές κλαδικές, κάτι σαν τα ΤΕΑ άλλων εποχών, κι αυτές, χωρίς τουφέκια στα χέρια και κουμπούρες, κατάφεραν να υποτάξουν τη λαϊκή αντίδραση. Μόνο ψιθυριστές υπήρχαν πάλι στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο πολιτικός λόγος να ήταν κυρίαρχος, αλλά είχαν χαθεί οι πολίτες.
Ο Γιαννίτσης είχε όλα τα χαρίσματα για να περάσει το νέο νομοσχέδιο. Δεν ήταν έξυπνος, δεν τον ήξερε κανένας. Κάτι σαν τον Κουλούρη έμοιαζε, στα πρώτα χρόνια του «σοσιαλισμού».
Πήρε στα χέρια του όλα τα κιτάπια με τις εξαγγελίες του κόμματος τα τελευταία είκοσι χρόνια κι αποφάσισε να προτείνει τα αντίθετα.
Πρώτα αποφάσισε να πετύχει την πολυπόθητη ισότητα των δυο φύλων. «Γυναίκες και άνδρες θα δουλεύουν το ίδιο. Δεν είναι δυνατό να δουλεύουν λιγότερο οι γυναίκες, πρέπει να εξισωθούν με τον άντρα», είπε.
Έδωσε και μπόνους στη γυναίκα. Αν είχε ανήλικα παιδιά, όταν θα έφτανε ο καιρός της συνταξιοδότησης, θα μπορούσε να βγει νωρίτερα στη σύνταξη.
Με χαρά άκουσαν το νέο οι γυναίκες της Ελλάδας. Τώρα πια θα μπορούσαν να κάνουν τα παιδιά τους μετά τα σαρανταπέντε τους, για να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη. Μπορούσαν μάλιστα να λύσουν και το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Αν έκανε η καθεμιά δέκα παιδιά, στα σαράντα της θα ήταν συνταξιούχος.

Ο μύθος της Σάρας θα αναβίωνε με νομοθετικό πλαίσιο στις
μέρες μας. Θεός ήταν πια ο «μισός ανήρ».

Μετά ο Γιαννίτσης θέλησε να λύσει το πρόβλημα του ορίου της φτώχιας, που έδιναν κάποιες υπηρεσίες των υπουργείων. Αυτές ισχυρίζονταν ότι το όριο της φτώχιας ήταν οι 170 χιλιάδες δρχ. εισόδημα το μήνα.
Υπήρχαν συνταξιούχοι που έπαιρναν 120 χιλιάδες το μήνα. Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να σέρνονται στις πλατείες και στα παγκάκια για να περάσουν την ώρα τους και προσβάλλανε τη χώρα με τη μιζέρια τους.
Ο Γιαννίτσης αποφάσισε να τους περικόψει αυτή την πενιχρή σύνταξη. Αν παίρνανε μόνο 90 χιλιάδες, δε θα τολμούσαν να βγουν στο δρόμο. Θα μένανε μέσα στο σπίτι τους μέχρι να φτάσει ο χάρος.

Θέλησε να λύσει το πρόβλημα του έκλυτου βίου στη συνέχεια. Είδε πως οι απόμαχοι της εργασίας γέμιζαν τα καφενεία και τα κουτούκια. Αν ανέβαζε το όριο συνταξιοδότησης, οι εργάτες θα πέθαιναν αξιοπρεπώς μέσα στο χώρο της εργασίας τους και θα είχαν την τιμή που τους άξιζε: θα άκουγαν τον επικήδειο απ’ το αφεντικό τους. Τα καφενεία θα κλείνανε σιγά-σιγά κι όλοι θα τρέχανε μέχρι να πεθάνουν για να εξασφαλίσουν τον άνετο βίο των βουλευτών. Άλλωστε κι αυτοί οι καημένοι για τη χώρα μοχθούσαν.
Πριμοδότησε και μ’ άλλο τρόπο την αλλαγή στο συνταξιοδοτικό του νομοσχέδιο. Επέτρεψε στους νέους εργαζόμενους να φύγουν πριν τα εξηνταπέντε τους με σύνταξη, αν έβρισκαν δουλειά από τα δεκαπέντε τους. Ήξερε ο άθλιος υπουργός ότι κανένας από τους νέους δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά στα επόμενα χρόνια, όμως αυτός τους έδινε δώρα κάλπικα.
Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έτριβαν τα χέρια τους. Είδαν ότι ήταν λάθος τους που χτυπούσαν το «σοσιαλισμό» όλα τα προηγούμενα χρόνια. Άλλαξαν αμέσως τις φωτεινές επιγραφές έξω από τα γραφεία τους και έβαλαν καινούριες:
«ΙΔΙΩΤΙΚΉ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ»
«Ο ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ»

Ο λαός μουρμούριζε, δεν ξεσηκωνόταν. Ήξερε ότι δεν είχε κανένα κόμμα με το μέρος του. Ένα μικρό κόμμα που είχε συμπαραταχθεί στο πλάι του δεν του ενέπνεε ακόμα την απαραίτητη εμπιστοσύνη. Είχε δει να ξεπηδάνε μέσα από το κόμμα αυτό Δαμανάκια και Σκοτεινιώτηδες, άτομα που απλά κοίταζαν να βολέψουν το σαρκίο τους, πουλώντας την παλιά ιδεολογία τους.
Ήθελε ηγέτες ακόμα ο «εχθρός λαός». Δεν μπορούσε να πάρει στα χέρια του το βούρδουλα και να τσακίσει τα παΐδια σ’ όλους αυτούς τους θεομπαίχτες.
Όμως μουρμούριζε και η μουρμούρα του έφτασε ψηλά, στα κέντρα της εξουσίας.
Η εξουσία έντεχνα άφηνε το Γιαννίτση να ρίχνει τα σκληρά του πυρά. Η αντίδραση των υποτελών θα σταματούσε μόλις οι «συνδικαλιστές» θα έλεγαν στο λαό ότι, μέσα από το διάλογο και μέσα απ’ τους αγώνες των εργαζομένων, η κυβέρνηση πήρε πίσω πολλά από τα σκληρά μέτρα της.
Άτολμος λαός είχε καταντήσει, υπεύθυνος για την κατάντια του.

Σε δυο μέρες κάποιος δημοσιογράφος έκανε μια δύσκολη ερώτηση στον υπουργό Τύπου της κυβέρνησης:
- Θα μειώσει η κυβέρνηση τις συντάξεις των βουλευτών και θα αυξήσει το όριο συνταξιοδότησής τους;
Ξερόβηξε ο υπουργός, όρθωσε το ανάστημά του ατενίζοντας με θράσος τους δημοσιογράφους και είπε:
- Το ξέρετε ότι οι βουλευτές παίρνουν σύνταξη από άλλο ταμείο. Αυτό το ταμείο δεν εμπίπτει σ’ αυτά που θέλουμε να εξυγιάνουμε.
Είχε δίκιο ο υπουργός. Το ταμείο ασφάλισης βουλευτών δεν είχε μαύρες τρύπες. Ο λαός πλήρωνε με συνέπεια τις εισφορές του γι’ αυτό το ταμείο και έτσι οι βουλευτές μπορούσαν να βγουν στη σύνταξη μετά από δυο εκλογικές επιτυχίες.
Το πολύ σε οχτώ χρόνια οι τεμπέληδες της εξουσίας έβγαιναν στη σύνταξη. Για το λαό τους ψήφιζαν νομοσχέδια για ισόβια δουλεία.

Η δουλεία θα συνεχιζόταν πάνω στον πλανήτη με διάφορα πρόσωπα.
Το νέο της πρόσωπο ταυτιζόταν με την παροχή ψευδελευθερίας στους εργαζόμενους δούλους. Οι εργαζόμενοι δεν καταλάβαιναν ότι ήταν δούλοι.
Οι δούλοι της αρχαιότητας το καταλάβαιναν.
Υ.Γ.
Δε νομίζω πως θα ιδρώσει κανένα απ’ όλα αυτά τα πολιτικά και συνδικαλιστικά παχύδερμα, αν δεν υπάρξει συνέχεια των κινητοποιήσεων. Αυτές τις εικοσιτετράωρες απεργίες πάντα τις φοβόμουν. Αφήνουν το χρόνο στις κυβερνήσεις να μηχανευτούν τρόπους αντιμετώπισης των αντιδράσεων.
Μην εμπιστεύεσαι κανένα απ’ αυτούς που ρίχνει μόνο άσφαιρα μηνύματα στην εξουσία.
Κυρίως μην εμπιστεύεσαι αυτούς που είναι ενταγμένοι στο κόμμα συνδικαλιστικά. Είναι σίγουρο ότι θα σε πουλήσουν μια μέρα, γιατί το κόμμα υπηρετούν και όχι εσένα.
Εργαζόμενε, πάρε την υπόθεση στα χέρια σου χωρίς ν’ ακούς τα μεγάλα και ψεύτικα λόγια των κομματικών εργατοπατέρων. Αυτοί μόνο το δικό τους μέλλον χτίζουν.
Το μέλλον της κοινωνίας μόνο Εμείς μπορούμε να το χτίσουμε.


Μη θαρρείς πως η εξουσία είναι κουτή. Έχει πολλά μέσα για να καταστείλει την αντίδρασή σου.
Έχει τα μαγαζάκια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, έχει την ΟΛΜΕ και την ΟΤΟΕ και τα άλλα μαγαζάκια, που θα προσπαθήσουν να καταλαγιάσουν το θυμό σου. Παίζουν τους επαναστάτες τα μαγαζάκια αυτά τούτη τη στιγμή, μια και κατάλαβαν ότι είσαι θυμωμένος.
Μόλις καταλάβουν ότι ο θυμός σου πέφτει, θα σε οδηγήσουν εκεί που τα διατάζουν τ’ αφεντικά τους.
Τα αφεντικά τους είναι επικίνδυνα, τα μαγαζάκια είναι ύπουλα και πανούργα. Προσπαθούν αυτή τη στιγμή να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, για να σε πουλήσουν μόλις ακουμπήσεις πάλι επάνω τους.

Μάκης Μίχος
Ένας αθεράπευτα ρομαντικός πολίτης



Υ.Γ.
Καταχωνιασμένο το βρήκα το κείμενο.
Όσοι το πήραν στα χέρια τους σίγουρα δεν το διάβασαν.

Οι βολευτές όμως μπορεί να αργούν, αλλά δε λησμονούν…

Καληνύχτα, Κεμάλ

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010
»Μια σταγόνα ιστορία: Πού πήγαν οι χρυσές λίρες;

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Να σας εκνευρίσω λιγάκι σήμερα, ανήμερα της εθνικής μας εορτής; Εκτός αν προτιμάτε απλώς να γελάσετε πικρά. Διότι ο κατάλογος που ακολουθεί, κάτι θα σας θυμίσει από το σήμερα που κυριαρχείται από ξένους κερδοσκόπους και Έλληνες απατεωνίσκους. Πολλά επίσης θα σάς εξηγήσει, καθότι ένα κράτος που γεννιέται χρεωμένο, πού λέτε ότι θα καταλήξει;


Λοιπόν:
Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή, «συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος». Ρίξτε μια ματιά στην.. κατανομή αυτού του δανείου:


- Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών, δηλαδή αυτομάτως τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 λίρες(!!!). Εμείς βέβαια πληρώναμε τόκους για 2.000.000.


Από τα 1.100.000 κρατούνται προκαταβολικά:
- Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες
- Μεσιτικά 68.000 λίρες
- Εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες
- Συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες
- Έξοδα Ελλήνων (!) μεσαζόντων 15.487 λίρες.



Από τα εναπομείναντα, στέλνονται στις ΗΠΑ 156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών. Τελικά κατασκευάστηκε μόνο μία, που ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της επανάστασης και την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι τού Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και τα στρατεύματα τού Κυβερνήτη έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο. (Δεν το ξέρατε ούτε αυτό, έτσι;)


Επίσης, 123.000 λίρες μένουν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Πήραμε μόνο το «Καρτερία» μετά την επανάσταση. Συνεχίζουμε:

- Για μισθοδοσία φιλέλληνα(;) Κόχραν 37.000 λίρες
- Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων 77.200 λίρες
- Διάφοροι λογαριασμοί (;;!!) 47.000 λίρες



Έτσι, από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφθασαν τελικά στην Ελλάδα μόλις 190.000 λίρες. Αντί αυτά τα ελάχιστα που απόμειναν να πάνε στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκαν στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Μοραΐτες και τους Ρουμελιώτες. Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς εχθρούς και πληρωνόντουσαν από τα λεφτά του δανείου. Άλλο πλιάτσικο κι εκεί, πέραν του γεγονότος ότι Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα εκατόν πενήντα ενόπλων, αλλά έκανε ψεύτικους καταλόγους για πεντακόσιους και τσέπωνε την μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Το ίδιο και οι αντίπαλοι του.



Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της επιτροπής οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή (να και η πρώτη απογραφή στην ιστορία μας.) της περιουσίας του κράτους. Το κείμενο της επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικά σύντομο. Περιείχε μία μόλις πρόταση:

«Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείον του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον».

Ομιλία Δασκάλου για την 25 Μαρτίου

Αυτά τα λόγια απηύθυνε ένας φωτισμένος δάσκαλος στους μαθητές του, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου - δυστυχώς δεν μου έστειλαν το όνομά του και δεν γνωρίζω σε ποιόν να στείλω τα συγχαρήκια για την ντομπροσύνη και την ομορφιά των λόγων του.

Απολαύστε και σεις αυτά που είπε σε 17χρονα παιδιά ...



Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη,
Αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21,
Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει
Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα
Τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που ßιάζεσαι να φύγεις,
Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο
Και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω για αλλού
Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία
Ή και περισσότερα χρόνια,
Θα σου µιλήσω σταράτα
Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου.
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις,
Οι µαθητές που δίδαξα φέτος
Στην συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν,
Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές
Δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ' επανάληψη.
Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις,
Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος
Που µε σόκαρε, που µε έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει
Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο,
Πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος
Το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά
Και στο ηθικοπλαστικό του έργο,
Στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία
Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας,
Των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε
Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση,
Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,
Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,
Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,
Θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,
Θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο,
Σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη,
Που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν,
Για να καταλάßει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια
Ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη..
Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο
Και έµαθε πέντε κολλυßογράµµατα,
Για να µας πει την ιστορία του ßίου του,
Το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο,
Και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη
Να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε,
το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας,
Τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
Τον µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς,
Αλλά είχε αυτό που από τα αλßανικά µάθαµε σαν µπέσα,
Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα.
Να αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον,
Να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του
Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου,
του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,
Συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του
Κι έπειτα φυλακίστηκε,
Για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά,
Σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους,
Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα
Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει
Από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη,
Απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά,
Λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά.
Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα,
Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας,
Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα
Για εσάς και για το µέλλον της οικογένειας που
Αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι
Πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική,
Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος
των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών,
της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,
Περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά
Και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα
και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους
σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν ßλέπω την εποχή µας
Να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση,
Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,
Να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,
Μόνο σε εσάς ελπίζω,
Στην ειλικρινή σας διάθεση
να αγωνιστείτε,
να αντισταθείτε,
να πολεµήσετε,
να νικήσετε.
Μη µας απογοητεύσετε.

Είναι κι αυτή μια άποψη

Ο Bill Gates σε μια ομιλία του σε ένα γυμνάσιο, μίλησε για 11 κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο σχολείο. Μιλάει για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πως αυτή αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.

Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη - συνήθισέ το!

Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.

Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.

Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.

Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.

Κανόνας 6: Εάν τα μου σκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι' αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.

Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαριασμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.

Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.

Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.

Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.

Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.

Θα πούμε το ψωμί αντίδωρο

Ψάχνω τόσους μήνες να βρω κάποιον Πασόκο

που θα έκανε κριτική στα οικονομικά μέτρα

και στην οικονομική καταστροφή της χώρας.

Άκουγα μόνο τα γνωστά για τις ευθύνες της Ν.Δ.

και άχνα για τις ευθύνες του κάλπικου σοσιαλισμού.

Χτες βράδυ βρέθηκα με δυο σπλήνες πράσινες

κι αρχίσαμε να συζητάμε.

Πολλοί ήταν στην παρέα και οι δυο σπλήνες

ήταν καλωδιωμένες η μια δίπλα στην άλλη.

Δεν ανησυχούσαν για την οικονομική καταστροφή,

το πρόβλημά τους ήταν ο νέος παπάς του χωριού.

Αυτός ο παπάς έκανε παρατήρηση σε μια γιαγιά

επειδή αυτή άρπαξε διπλό αντίδωρο απ’ το πανέρι.

Ενοχλήθηκαν οι Πασόκοι με το αδίκημα της γιαγιάς,

ή με την αναίδεια του παπά;

Το δεύτερο τους ενόχλησε απ’ ότι κατάλαβα.

Οι Πασόκοι μ’ αυτά θ’ ασχολούνται στο μέλλον.

Θα φροντίζουν να παίρνουμε διπλό αντίδωρο.

Θα διορίζουν δικούς τους επιτρόπους στους ναούς.

Οι επίτροποι αυτοί θα φροντίζουν να πούμε

ΤΟ ΨΩΜΙ ΑΝΤΙΔΩΡΟ…

Δημοσίευση εν βρασμώ ψυχής

ΔΙΚΗ ΑΜΑΡΥΝΘΟΥ:

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Oργή και θλίψη μας προκάλεσε η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Αμαρύνθου. Ήταν τον Οκτώβριο του 2006, που η ανήλικη αλλοδαπή μαθήτρια είχε καταγγείλει τον ομαδικό βιασμό της από 4 συμμαθητές της, ενώ 3 συμμαθήτριες βιντεοσκοπούσαν το «κατόρθωμά» τους.

Τρεισήμισι χρόνια αργότερα, η υπόθεση αναβίωσε στο δικαστήριο, αλλά για εμάς είναι φανερό ότι δεν έγινε δυνατόν να βγει στο φως η αλήθεια. Κατά τη διαδικασία κατέθεσαν περίπου 40 μάρτυρες υπέρ των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και εκπαιδευτικοί, ενώ από την πλευρά της καταγγέλλουσας δεν υπήρξε κανείς και καμία μάρτυρας, εκτός βέβαια της μητέρας της. Και μάλιστα, το δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να υποβληθεί το πόρισμα της εξέτασης της καταγγέλλουσας από εγκεκριμένη κλινική ψυχολογίας διαπιστευμένη με διεθνή στάνταρ. Οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και κατηγορούμενες, ανέφεραν σημεία και τέρατα εναντίον της, σε βαθμό πραγματικού βασανιστηρίου (που το δικαστήριο δεν απέτρεψε) ενώ μέσα στην αίθουσα κυριαρχούσαν συνθήκες κατατρομοκράτησης, ώστε να μην τολμήσει κανένας και καμία να προσέλθει ως μάρτυρας για να καταθέσει αντικρούοντας τις αδιανόητες κατηγορίες.

Τις προηγούμενες από τη δίκη ημέρες, κάποιες και κάποιοι από τους κατηγορούμενους είχαν δώσει και συνεντεύξεις για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος, ενώ είχαν φροντίσει, από την πρώτη ημέρα της καταγγελίας κιόλας, να εξαφανιστεί το βίντεο.

Στη σύγχρονη ξενοφοβική και ρατσιστική Ελλάδα είναι προφανές ότι κυριάρχησε το κλίμα να «προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά έναντι της ξένης».

Στη σύγχρονη σεξιστική Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη ότι το θύμα του βιασμού «τα ήθελε», ότι ο βιασμός δεν είναι ξένος προς τη «γυναικεία φύση», και υπάρχουν δυστυχώς πολλές σχετικές αποδείξεις και από άλλες καταγγελίες βιασμών που εκδικάζονται δικαστήρια. Η μικρή μαθήτρια από τη Βουλγαρία τιμωρείται για το πολλαπλό έγκλημά της: 1) είναι φτωχή (είναι γνωστό ότι ήταν εργαζόμενη και παράλληλα αριστούχα μαθήτρια) 2) είναι ξένη και 3) είναι γυναίκα. Την καθορίζει, δηλαδή, «διαφορετικότητα» τάξης φυλής και φύλου, και παρ’ όλα αυτά τολμά να καταγγείλει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Το ότι το θύμα κατέληξε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να αξιολογείται από τους κρίνοντες και να αίρει κάθε έννοια «συναίνεσής» της στην «ασέλγεια» που διαπράχθηκε σε βάρος της.

Υπενθυμίζουμε ότι, 11 γυναικείες συλλογικότητες είχαν οργανώσει διαδήλωση στην Αμάρυνθο στις 4-11-2006, στην οποία είχαν συμμετάσχει εκατοντάδες γυναίκες και είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο, όπως αναφερόταν και στην τότε ανακοίνωση: «Επειδή δεν ξεχνούμε ότι ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα, νέα ή μεσήλικα ή ακόμα υπερήλικα, το πρωί ή το βράδυ, σε πολυσύχναστες ή ερημικές περιοχές, συχνότερα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η εποχή που, όταν η γυναίκα που έπεφτε θύμα βιασμού έπρεπε να δικαστεί και να καταδικαστεί από την κοινωνία και καμιά φορά και από τα δικαστήρια σαν να ήταν η ίδια ένοχη, πρέπει να πάψει να αναβιώνει, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε ευρύτατη συμπαράσταση από πολύ περισσότερους φορείς, καθώς και από θεσμικά πρόσωπα. Η επιτροπή αλληλεγγύης που είχε σχηματισθεί τότε, φρόντισε για κάλυψη των πολύπλευρων αναγκών που δημιούργησε η δίωξη και ο εξοβελισμός της νεαρής μαθήτριας και της μητέρας της, για κατοικία, δουλειά και σχολείο.

Σήμερα, μετά τρεισήμισι χρόνια, οι καθηγητές και ο διευθυντής γνωστού ιδιωτικού σχολείου το οποίο της έδωσε υποτροφία και απ’ όπου αποφοίτησε, διαβεβαιώνουν τόσο για τις επιδόσεις της όσο και για το άμεμπτο ήθος της σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής της.

Πιστεύουμε ότι η αντιμετώπιση της υπόθεσης Αμαρύνθου εντάσσεται στο κλίμα συγκάλυψης της βίας κατά των γυναικών και της κατίσχυσης της οικογενειακής ή κοινωνικής (στην προκειμένη περίπτωση) «συνοχής» έναντι του δικαιώματος των γυναικών για αυτονομία του σώματος και σεβασμό της αξιοπρέπειας, και αναβιώνει επικυρώνοντας το πατριαρχικό δικαίωμα για τον έλεγχο του σώματος των γυναικών.

Επαναβεβαιώνουμε σήμερα την αλληλεγγύη μας προς την νεαρή, ενήλικη πλέον, παθούσα και καταγγέλλουσα, και ζητούμε την αποδοχή του αιτήματός της για έφεση της εκδοθείσας απόφασης.

Αθήνα, 12 Απριλίου 2010

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ · Παγκόσμια Πορεία Γυναικών · Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας · Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη · Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών · Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας · Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης · Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών · Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος · Ομάδα φύλου Νεολαίας ΣΥΝ · Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ · Τομέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ · Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πρασίνων

Δική μου «απολογία»:

Την προώθησα με μέιλ στους φίλους την επιστολή.

Οι φίλοι είναι περισσότεροι απ’ τους αναγνώστες του blog

κι αυτό δεν είναι παράπονο.

Το «γνώθι σαυτόν» δεν το έχω χάσει ακόμη.

Κάποιος απ’ αυτούς θεώρησε φυσικό

να χρησιμοποιήσει τις διευθύνσεις των φίλων

και να καταθέσει το μισογυνισμό του

και το ρατσισμό του με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Αναγκάζομαι να δημοσιεύσω την επιστολή στο blog

για να καταθέσει τις απόψεις του εδώ

και να πάρει τις δέουσες απαντήσεις.

Ανέκδοτο ή πραγματικότητα;

ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ Ο Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΤΟΥ.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΑΥΤΗ Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ

Η ΚΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΚΛΠ ΚΛΠ..

ΗΛΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΒΕΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ

ΑΠΟ ΔΩ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΥΤΟΣ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ...

ΤΟΤΕ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΡΥΦΟΓΕΛΑΕΙ.

- ΓΙΑΤΙ ΓΕΛΑΣ;; ΤΟΝ ΡΩΤΑΕΙ Ο ΕΛΒΕΤΟΣ

- ΜΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ, ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΥΡΓΟ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΘΑΛΑΣΣΑ....

- ΜΗΝ ΓΕΛΑΣ, ΤΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΕΛΒΕΤΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΕΣΥ ΜΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΣΟΥ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ , ΕΓΩ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΑ............

Υ.Γ. δικό μου.

Θα γελάσατε φυσικά με την απάντηση του Ελβετού.

Εγώ γέλασα όμως με τις γεωγραφικές γνώσεις

του Γιωργάκη του Μαργαριταρένιου…