Τις προάλλες έβλεπα μια συζήτηση στην κρατική τηλεόραση για τα μέτρα. Τέσσερις συνομιλητές, “μεσαιομεγάλα” ονόματα, ανάμεσά τους και ένας από τους αρχιτέκτονες του “βρώμικου ‘89”, συμφωνούσαν με την κυβέρνηση. Διερωτήθηκα μήπως έπρεπε να φωνάξουν και κάποιον που διαφωνεί, έτσι για τα μάτια του κόσμου βρε αδερφέ, μπορεί και να αυξανόταν η τηλεθέαση.
Δεν μου ‘καναν εντύπωση οι ασήμαντες εξυπνάδες που έλεγαν. Κάτι άλλο μου ‘κανε εντύπωση. Δεν νοιάζονταν. Μιλούσαν για τη χώρα τους (;), τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών της, που κινδυνεύει να καταστραφεί. Το μόνο που τους ενδιέφερε όμως ήταν να εκστομίσουν μια “έξυπνη” ατάκα. Δεν αγνοούσαν μόνο το θέμα τους, αγνοούσαν και σε ποια χώρα ζουν και τι θα της συμβεί. Αγνοούσαν επίσης ότι κινδυνεύουν να θαφτούν κάτω από τη λάσπη των ελληνικών ερειπίων.
Χαρακτηριστικό των μεγάλων δομικών κρίσεων είναι η αδυναμία των ιθυνόντων στρωμάτων να αντιληφθούν το βάθος τους και να προτείνουν λύσεις. ¨Όπως οι βουλευτές, που εξακολουθούν να πραγματοποιούν ρουσφετολογικές προσλήψεις και να μην περιορίζουν τις αμοιβές των υπαλλήλων τους. Προφανώς δεν καταλαβαίνουν ότι ίσως αύριο να μην μπορούν να περπατάνε στον δρόμο.
Λιγότερο ή περισσότερο βολεμένοι, μπορούμε να καταδικάζουμε όσο θέλουμε τον ξυλοδαρμό του φίλου Παναγόπουλου, οι καταδίκες μας όμως δεν θα τον εμποδίσουν να αποδειχθεί μόνο η αρχή. Η αγανάκτηση και οργή που συσσωρεύονται γρήγορα στα έγκατα της κοινωνίας θα τα προκαλέσουν νομοτελειακά αυτά. Πόσο μάλλον που, τα φυσιολογικά αυτά και πολύ υγιή συναισθήματα, δεν μπορούν να βρουν καμία διέξοδο σε ένα χρεοκοπημένο πολιτικό-κομματικό σύστημα που μεταβλήθηκε, περιμένοντας τον νεκροθάφτη του, στη μεγάλη πληγή της χώρας.
Κοιμήθηκα με τη ΝΕΤ, ξύπνησα με γνωστό σχολιαστή μεγάλου ιδιωτικού ραδιοφώνου, που βάζει όλο το αναμφισβήτητο ταλέντο του στην υπηρεσία του εργοδότη του και του νεοφιλελευθερισμού. Ε ρε και τι έσερνε στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και στη ΝΔ, επί των ημερών της οποίας, έλεγε, διογκώθηκε το δημόσιο. Υπήρχε βέβαια μια μικρή λεπτομέρεια που ο ίδιος δεν ανέφερε και οι ακροατές αγνοούσαν. Αυτός ο λάβρος ”κοινωνικός κριτής” διόρισε την άνευ καταλλήλων προσόντων σύζυγό του, με ικανοποιητικότατες αποδοχές, σε δημόσιο οργανισμό, το τελευταίο διάστημα της ΝΔ! Μετά το 1990, το θράσος έγινε η κυριαρχούσα αρετή σημαντικού τμήματος της ελληνικής δημοσιογραφίας. ¨Όπως και η ξετσιπωσιά, το ότι κανείς δεν ντρέπεται πια, κορυφαία εκδήλωση της εθνικής παρακμής
Ποτέ δεν πολυσυμπάθησα τους δημοσίους υπαλλήλους και, όπως όλοι, έχω άπειρες φορές βλαστημήσει στις επαφές μου με το κράτος. Αγανακτώ όμως με αυτούς που τους κάνουν τώρα εξιλαστήρια θύματα, διοχετεύουν τερατωδίες εις βάρος τους και επιχειρούν να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες και να εκτονώσουν την οργή των εργαζομένων του ιδιωτικού στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.
Τι θέλει π.χ. να μας πει ο κ. Πρόεδρος του ΣΕΒ που, κάθε λίγο και λιγάκι, υποστηρίζει ότι χρεοκόπησε το κράτος, αλλά υγιαίνουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Με όλο τον σεβασμό, δεν είμαστε τουρίστες. Ξέρει πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα που δεν χρηματοδοτήθηκαν άμεσα ή έμμεσα από το κράτος; Που δεν εκμεταλλεύθηκαν την αποδιοργάνωση και τη διαφθορά του; Προφανώς τη λειτουργία του κράτους δεν την καθόρισε ιστορικά η νοοτροπία των κλητήρων του. Τη νοοτροπία των κλητήρων καθόρισαν οι ανάγκες των πολιτικο-οικονομικών ιθυνόντων. Κι ας μη γελιέται ο κ. Πρόεδρος: όταν μια χώρα χρεοκοπεί, χρεοκοπούν όλοι, και χρεοκοπούν τόσο πιο γρήγορα, όσο λιγότερο το καταλαβαίνουν.
Στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ μια υπάλληλος τοποθετήθηκε σε κρίσιμη θέση. Ο προϊστάμενός της της εξήγησε ότι μπορεί να παίρνει εικονικά έξοδα μετακινήσεων. Εκείνη αρνήθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν να μην ησυχάσει επί δύο χρόνια, πόσο μάλλον που ο προϊστάμενος ήταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού. Με αφορμή και πολλές ανάλογες περιπτώσεις, είπα μια μέρα σε ένα φίλο ότι η “ταξική πάλη” στην Ελλάδα, εκείνα τα χρόνια, ήταν σύγκρουση μεταξύ δύο κατηγοριών “πρασινοφρουρών”, των παλιότερων και ιδεολογικότερων στελεχών του ΠΑΣΟΚ και των καιροσκόπων που το πλημμύρισαν μόλις οσμίστηκαν εξουσία.
Αντίθετα με ότι λένε οι Βούδες της αριστεράς, από φόβο ίσως σε ποια κατηγορία μπορεί να τους κατατάξουν και τους ίδιους, η “ταξική” σύγκρουση δεν γινόταν αναγκαστικά μεταξύ ανθρώπων με διαφορετική θέση στην ταξική πυραμίδα, ήταν κυρίως σύγκρουση ανθρώπων με διαφορετικά ηθικο-ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά. Δεν ήταν σύγκρουση διαφορετικών ιδεολογιών, αλλά ανθρώπων που είχαν και ανθρώπων που δεν είχαν ιδεολογία. Οι δεύτεροι κέρδισαν και χάσαμε όλοι!
Ένας γνωστός μου προτίμησε να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα από την πολεοδομία, μη θέλοντας να ενταχθεί στην παρανομία, ένας άλλος αναγκάστηκε να το βουλώσει όταν τον απείλησε πασίγνωστος επιχειρηματίας, γιατί διαπίστωσε τεράστιας έκτασης λαθρεμπορία καυσίμων. Μια συμφοιτήτριά μου, πεισματάρα ΚΝίτισσα, πήγαν να την κλείσουν στο τρελοκομείο γιατί επέμενε να κάνει τη δουλειά της. Μπορεί να γίνεται χάος στις προμήθειες των ενόπλων δυνάμεων, να μη βρίσκει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, σε κάθε διεύθυνση προμηθειών υπάρχει όμως ένας, αμετάθετος επί δεκαετίες υπάλληλος, που ξέρει απέξω κι ανακατωτά όλους τους κωδικούς, πως λειτουργεί όλο το σύστημα και εξασφαλίζει το interface κράτους-λαμογίων.
Η διάλυση του ελληνικού κράτους είναι η αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και για την ξένη εξάρτηση της χώρας, οι δύο αυτές λειτουργίες δεν είναι παρά οι δύο όψεις της λειτουργίας του ελληνικού Λαμογιστάν. Από τη μια διογκώνει το κράτος, διορίζοντας σε μεγάλο νοσοκομείο 45 ηλεκτρολόγους, που χτυπάνε κάρτα το πρωί και φεύγουν, από την άλλη αποφεύγει να διορίσει 50 χειρουργούς που λείπουν στο πιο κεντρικό νοσοκομείο της πρωτεύουσας, ώστε να πηγαίνει η πελατεία στην ιδιωτική, αλλά κρατικοδίαιτη και χειρότερης ποιότητας ιατρική. ¨Όταν ένας άξιος ¨Έλληνας διπλωμάτης στη Μόσχας έγραψε πέρυσι σε υπηρεσιακή έκθεση την αλήθεια για τους αγωγούς, τον παρέλαβε ολόκληρο το σύστημα ΥΠΕΞ και μόνο που δεν τον πέταξαν από την υπηρεσία προς παραδειγματισμό και των υπολοίπων. Ποιος συνάδελφός του θα τον μιμηθεί τώρα;
Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι αυτοί που είναι γιατί “διατάχθηκαν” να γίνουν τέτοιοι – κι αυτό που κυρίως πρέπει να τους προσάψουμε είναι ότι υπήρξαν, οι περισσότεροι, πειθήνια όργανα της εξουσίας. Διατάχτηκαν από τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους εν γένει ιθύνοντες, που τέτοιους τους θέλουν, έστω και αν κατά καιρούς αγανακτούν με το αποτέλεσμα της δικής τους δράσης ή αβελτηρίας. Άλλωστε, το δημόσιο δεν λειτουργεί με αυτοδιαχείριση, έχει κάθετη οργάνωση. Αρκεί να μπουν συγκεκριμένοι στόχοι και συγκεκριμένο, μετρήσιμο έργο σε κάθε επίπεδο. Αλλά οι προϊστάμενοι του ελληνικού δημοσίου χρειάζονται ένα διαλυμένο και πειθήνιο δημόσιο
Έχουν και οι ίδιοι οι υπάλληλοι σημαντικό μερίδιο ευθύνης, είτε γιατί ορισμένοι έβαλαν το χέρι στο μέλι, είτε γιατί δεν έθεσαν τα ζητήματα, προτίμησαν να δωροδοκούνται με εικονικές υπερωρίες, επιδόματα, εύνοιες προϊσταμένων και υπουργών, λαμπρές καριέρες συνδικαλιστών που δεν θυμούνται πότε δούλεψαν. Αλλά υπάρχει τεράστια δόση υποκρισίας, απάτης και υστεροβουλίας στην άποψη ότι φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι για την οικονομική κρίση, ή ότι φταίει εν γένει ο λαός, η κοινωνία, ο παληοχαρακτήρας μας. Δεν εξισώνονται οι ευθύνες του περιπτερά και του πρωθυπουργού, ούτε είμαστε όλοι ίδιοι. Μόνο οι ένοχοι και όσοι επιδιώκουν διαιώνιση του συστήματος έχουν συμφέρον από μια τέτοια ερμηνεία. Επιπλέον, υπάρχουν και υπάλληλοι που εκτελούν άψογα τα καθήκοντά τους.
Σε αυτούς θάπρεπε κανονικά να στηριχθεί μια προσπάθεια αναμόρφωσης, επανίδρυσης του κράτους. Συνδέοντας εξέλιξη-αποδοχές με απόδοση, θέτοντας μετρήσιμους, συγκεκριμένους στόχους σε κάθε υπάλληλο και κλιμάκιο, προστατεύοντας τους κρατικούς λειτουργούς από την αυθαιρεσία προϊσταμένων και υπουργών.
Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση πήρε συλλήβδην τους υπαλλήλους των 1200, 1500, 1800 ευρώ, συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων και τους μείωσε τον μισθό. Ταυτόχρονα τους ενοχοποίησε συλλήβδην ως ανίκανους και διεφθαρμένους. Εσείς τι λέτε; Θα ορθοποδήσει η διοίκηση; Θα κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους; Τώρα τους απειλεί με άρση μονιμότητας. Μα υπάρχουν νόμοι που επιτρέπουν την απόλυση υπαλλήλων, απλώς δεν εφαρμόζονται. Στη σημερινή κατάσταση η κατάργηση της νομιμότητας θα οδηγήσει στο να διορίζει κάθε κυβέρνηση τους δικούς της υπαλλήλους, όπως ακριβώς γινόταν προτού θεσπισθεί!
Καμιά μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς πολύ διαφορετικό δημόσιο. Ούτε ανάπτυξη θα υπάρξει, γιατί δεν διαθέτουμε αστική τάξη με αίσθηση ιστορικής αποστολής και δυνατότητα υποκατάστασης του κράτους. Πουθενά και ποτέ στον κόσμο, σε οικονομίες πολύ ισχυρότερες της δικής μας, δεν υπήρξε βιώσιμη ανάπτυξη χωρίς στρατηγική εμπλοκή, άμεση ή έμμεση, του κράτους και χωρίς εθνική ηγεσία με στρατηγική ανάπτυξης. Μια ηγεσία που νοιώθει ότι απολογείται στην ιστορία του έθνους της, όχι στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες και ακολουθεί τη συμβουλή του Κρούγκμαν: Μην κάνετε αυτά που σας λέμε, κάντε αυτά που κάνουμε! (Δίπλα μας άλλωστε έχουμε το παράδειγμα Ερντογάν. Ζημιώθηκε η Τουρκία γιατί δεν έχει πειθήνιους ηγέτες;)
Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Αλλά για να γίνει οτιδήποτε, χρειαζόμαστε κυρίως εθνικό όραμα. Τουλάχιστο επί ένα τέταρτο αιώνα, σε αυτή τη χώρα, αποκαθηλώνονται, αποδομούνται, γελοιοποιούνται, εξευτελίζονται στην πράξη όλες οι συλλογικές αξίες, αριστεράς ή δεξιάς, παράδοσης ή νεωτερικότητας, κάθε ατομική και κοινωνική έννοια ηθικής. Είτε πρόκειται για τις αξίες του έθνους, του καλώς νοούμενου πατριωτισμού, του χριστιανισμού, είτε πρόκειται για τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης και του σοσιαλισμού. Ακόμα και οι νέοι της Ελλάδας, όταν ξεσηκώθηκαν τόσο βίαια το 2008, γιατί ένοιωσαν πριν από μας το μεγάλο κενό και το καθολικό αδιέξοδο, δεν είχαν που να στραφούν για να δώσουν νόημα στην εξέγερσή τους.
Δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνική τάση, εδώ όμως παίρνει τώρα τόσο επικίνδυνες διαστάσεις. Δεν είναι η μόνη αιτία της κρίσης, είναι μόνο η εσωτερική συνιστώσα. Διαπλέκεται όμως με τις οικονομικές και γεωπολιτικές πιέσεις στη χώρα, γιατί καθορίζει τη δυνατότητα επιτυχούς ή όχι απόκρουσής τους.
Κανένα “σύστημα” δεν μπορεί να επιβιώσει με κύρια οργανωτική αρχή “προτίμα τον ανίκανο από τον ικανό, τον ανήθικο από τον ηθικό, τον δικό μας από τον άλλο”, κατευθυντήρια αρχή ενός συστήματος μηδενικού κοινωνικού κεφαλαίου. Στην ιατρική είναι πασίγνωστο το φαινόμενο που κάθε κύτταρο ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του, πολλαπλασιαζόμενο χωρίς περιορισμούς και αδιαφορώντας για το σύνολο, Λέγεται καρκίνος.
Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει όταν καταστρέψει όλες τις κοινωνικές αξίες, όλες τις κοινότητες απόψεων, συμφερόντων και στόχων, βάζοντας μόνο έναν ξετσίπωτο ατομικισμό, ένα εγωιστικό κενό στη θέση τους. Μια τέτοια κοινωνία αναπόφευκτα παρακμάζει και πεθαίνει.
konstantakopoulos.blogspot.com
Επίκαιρα, 18.3.2010
Τρίτη, Μαρτίου 23, 2010
ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Δευτέρα, Μαρτίου 22, 2010
Άρθρο του Π. Ι. ΚΑΡΑΦΩΤΙΑ*
Είναι γνωστό το λατινικό ρητό «Homo Homini Lupus Est»
(ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι όπως ο λύκος)
καθώς και το δικό μας σοφό λαϊκό
«οι λύκοι στην αναμπουμπούλα χαίρονται».
Οπωσδήποτε και τα δύο ισχύουν, ειδικότερα στις διεθνείς σχέσεις όπου
υπεισέρχονται ζωτικά συμφέροντα. Και ακριβώς εκείνο είναι που
μεταλλάσσει τα κράτη σε «λύκους» προκειμένου να εξασφαλίσουν τα
συμφέροντά τους, άσχετα, βέβαια, αν το λεγόμενο «εθνικό συμφέρον»
αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις πρόσχημα, άλλοθι για την εξασφάλιση
κλειστών οργανωμένων συμφερόντων τα οποία κατά καιρούς
αντιστρατεύονται το γνήσιο εθνικό συμφέρον.
Αν ανατρέξουμε στη σύγχρονη Ιστορία αρχίζοντας από τον Α' Παγκόσμιο
Πόλεμο, θα διαπιστώσουμε ότι οργανωμένα συμφέροντα όπλισαν το χέρι του
Σέρβου φανατικού εθνικιστή για να δολοφονήσει τον Αυστριακό αρχιδούκα
και τη γυναίκα του 1914 στο Σαράγεβο και να προκαλέσει άμεσα την
πολεμική σύγκρουση, στην οποίαν έσπευσαν όλοι οι άμεσα ή έμμεσα
εμπλεκόμενοι «λύκοι» της εποχής με τις συμμαχίες τους να μοιραστούν
την όποια λεία. Και ενώ μετά την τραγωδία αυτή οι λαοί απαιτούσαν
αλλαγή πορείας και κάποιοι ιδεαλιστές ηγέτες, όπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ
Γουίλσον, εμπνεύστηκαν την Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) για τη διασφάλιση
και εδραίωση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, το βιομηχανικό
πολεμικό κατεστημένο, που είχε στο μεταξύ γιγαντωθεί ασύδοτα, δεν
άφησε την ΚτΕ να ορθοποδήσει, προώθησε τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας
(αφού, βέβαια, την εξευτέλισαν και την εκβίασαν με τους δυσμενέστατους
όρους της Συνθήκης Ειρήνης των Βερσαλλιών το 1919 επειδή, στο μεταξύ,
η επανάσταση των Μπολσεβίκων απειλούσε τον καπιταλιστικό κόσμο και η
Γερμανία ήταν απαραίτητη για το νέο ανθρώπινο «σαφάρι»), ανέχθηκε την
εισβολή της Ιταλίας στην Αιθιοπία, αδιαφόρησε σε άλλες έκνομες
ενέργειες κρατών και τελικά οδήγησε την ΚτΕ σε αυτοκτονία.
Αξιοσημείωτο δε είναι ότι οι ΗΠΑ, που πρωτοστάτησαν για τη δημιουργία
της ΚτΕ, δεν έγιναν μέλος της! Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι την ίδια
εποχή, εξαιτίας καταγγελιών δημοσιογράφων, η Επιτροπή Nye της
Αμερικανικής Γερουσίας αποκάλυψε ότι στη διάρκεια του πολέμου, και ενώ
Αμερικανοί Στρατιώτες πολεμούσαν τον κοινό εχθρό, Αμερικανοί
βιομήχανοι όπλων τον προμήθευαν με τα πολύτιμα προϊόντα τους. Εξάλλου,
η πρόταση στο πλαίσιο της Συμφωνίας Kellogg-Briand το 1928 για την
απαγόρευση του πολέμου θάφτηκε διακριτικά. Και η ΚτΕ περιορίστηκε να
προωθήσει -ανεπιτυχώς- τη μείωση των εξοπλισμών.
Για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστός πάλι ο ρόλος των «λύκων» του
πολεμικού βιομηχανικού κατεστημένου, του οποίου πράκτορες
στρατολόγησαν τον διαβόητο Χίτλερ, τον μύησαν στη μυστική οργάνωση στη
Γερμανία «Ultima Thule» (από την αρχαία ελληνική λέξη Θούλη), στην
οποίαν συμμετείχαν και άλλοι, διαφόρων αποχρώσεων και συμφερόντων
«λύκοι», και προετοίμασαν τη «θριαμβευτική» με όλα τα ανήθικα,
παράνομα και απάνθρωπα μέσα (υπονομεύσεις, μαζικές κ.ά. δολοφονίες,
τρομοκρατία, εκβιασμούς κ.λπ.) άνοδό του στην εξουσία, που μαζί με
τους ιδεολογικούς τους ομογάλακτους «λύκους» στην Ιαπωνία και Ιταλία
υπήρξαν υπεύθυνοι της μεγαλύτερης ανθρωποθυσίας στην Ιστορία, με
περίπου 70 εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα, ξέχωρα τους ανάπηρους και τη
γενικότερη φρίκη και τραγωδία που σκόρπισαν στους λαούς.
Πέραν όμως των δύο παγκοσμίων πολέμων, οι πολεμόβιοι «λύκοι» έχουν
προκαλέσει δεκάδες εμφύλιες κ.ά. εσωτερικές και περιφερειακές
συρράξεις, με εκατομμύρια θύματα, χρησιμοποιώντας αδίστακτα κάθε μέσο
για να επιβάλλουν τις λίαν προσοδοφόρες επενδύσεις τους σε
ανθρωποκτονίες. Και ο πιο σημαντικός τους σύμμαχος και μοχλός
προαγωγής των στόχων τους είναι σήμερα η παγκοσμιοποίηση, που με την
ουσιαστικά κατάργηση των συνόρων διευκολύνει και προάγει το φρικτό
έργο τους. Και είναι αξιοσημείωτο ότι η Έκθεση του ΟΗΕ το 1998 για την
Ανθρώπινη Ανάπτυξη αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «στα συνδικάτα
εγκλήματος αρέσει η παγκοσμιοποίηση».
Όμως, όπως διαφαίνεται, οι σύγχρονοι «ανθρωπολύκοι» δεν περιορίζουν
τις επενδύσεις τους μόνο στην πολεμική βιομηχανία, αλλά τις συνδυάζουν
με άλλες, επίσης πολύ προσοδοφόρες επιχειρήσεις, όπως πρώτες ύλες,
ενεργειακούς πόρους, ναρκωτικά, τρομοκρατία, συστήματα ασφαλείας,
πολύτιμα μέταλλα κ.ά. και οι οποίες σε ένα συνεχή φαύλο κύκλο μεθοδικά
καλλιεργούνται, διευρύνονται και διαχέονται αδίστακτα λόγω της
παγκοσμιοποίησης. Κι όταν οι ανώδυνες επενδύσεις τους δεν αποδίδουν
όσα αυτοί προσδοκούν, απλά τις επεκτείνουν σε οδυνηρές πολεμικές
συγκρούσεις, σε ανθρωποθυσίες. Και εδώ θριαμβεύει το μακιαβελικό «ο
σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αλλά, και όταν δεν μπορούν να προκαλέσουν
άμεσα πολεμικές συγκρούσεις, προκαλούν άλλες κρίσεις π.χ. οικονομικές,
όπως την παρούσα. Και πού θα πάει; Κάπου, με τις λαϊκές διαμαρτυρίες
και εξεγέρσεις, μπορεί να τους «κάτσει» κάποια σύγκρουση, για να
εκβιάσουν αγορές όπλων έστω κι αν αυτά δεν χρησιμοποιηθούν. Αρκεί να
βλέπουν στην οθόνη του Η/Υ τα κέρδη τους να καταγράφονται ανοδικά.
Ενας δε σπουδαίος επιστήμονας στις ΗΠΑ, όταν ρωτήθηκε αν αυτοί που
εμπλέκονται σε πολεμικές επιχειρήσεις έχουν τύψεις όταν βλέπουν
αίματα, διαμελισμένα κορμιά, φρίκη κ.λπ., απάντησε αρνητικά, γιατί,
όπως επισήμανε, δεν τα βλέπουν και γιατί έχουν εθιστεί, πωρωθεί και τα
θεωρούν σαν τα πολεμικά παιχνίδια στον Η/Υ! Ο Όργουελ δικαιώνεται και
πάλι όταν είπε ότι την εποχή μας οι άνθρωποι θα θεωρούν τον πόλεμο
ειρήνη!
Η σημερινή συγκυρία θυμίζει δραματικά προπολεμική περίοδο. Ήρθε,
άραγε, πάλι η ώρα των «λύκων», των «αρχόντων των δαχτυλιδιών» της
αλαζονείας της εξουσίας; Και κάποιες χώρες μικρές, αδύναμες, που οι
λαοί τους πιστεύουν στη γνήσια δημοκρατία, την ειρήνη, το κράτος
δικαίου, πρέπει να θυματοποιηθούν γιατί, αφού ορισμένοι θρασύδειλοι
«λύκοι» δεν τολμούν ή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τους όμοιούς τους,
στρέφονται στα μικρά ευάλωτα θύματα ακόμη και σε «φίλους» ή/και
«συμμάχους», εκμεταλλευόμενοι εφιαλτικά ανεπαρκείς θεσμούς και
διεφθαρμένες ηγεσίες, για να παίξουν το τραγικό παιχνίδι των
εξιλαστήριων θυμάτων. Και πριν από την με όποιο τρόπο «κατασπάραξη»
προκαλούν κλίμα φόβου, ανασφάλειας και κοινωνικού αποκλεισμού για
ευνόητους λόγους. Δεν είναι κρίμα που κάποιοι ποιητές, φιλόσοφοι κ.ά.
καλλιεργούν ελπίδα (αλλά και οι προνομιούχοι όμως για
αποπροσανατολισμό και άλλοθι), που έχει εισαχθεί κι αυτή στο
χρηματιστήριο; Μήπως, ωστόσο, υπάρχει πραγματικά κάποια αχτίδα ελπίδας
σαν εκείνη που δημιούργησε ο με το Νόμπελ Ειρήνης βραβευθείς πρόεδρος
των ΗΠΑ, που εγκαινίασε ένα νέο, εντυπωσιακό τίτλο θεωρίας διεθνών
σχέσεων με γνήσιας ελληνικής καταγωγής λέξεις «Πραγματιστικός
Ιδεαλισμός» («Pragmatic Idealism»), που αποτελεί μια ενδιαφέρουσα
σύνθεση θεωριών των W. Wilson και FDR;
Να συνεχίσουμε, συνεπώς, να τρέφουμε αυταπάτες ή μήπως πρέπει να
αρχίσουμε να φοβόμαστε, αλλά και να γρηγορούμε, ότι τουλάχιστον για τα
Βαλκάνια, την «πυριτιδαποθήκη», υπάρχει νέα Γιάλτα ή επιχειρείται
άσκηση πανικού; Γιατί, είναι πολύ περίεργο και παραπέμπει στην περίοδο
του Β' ΠΠ το γεγονός ότι σε ορισμένα θέματα, όπως το Σκοπιανό, η
σημερινή δημοκρατική ρωσική ηγεσία (και είναι λυπηρό και
απογοητευτικό) υιοθετεί πολιτική που θυμίζει Στάλιν και Τίτο, ενώ (και
αυτό είναι ακόμη πιο λυπηρό και απογοητευτικό) η αμερικανική ηγεσία
απαξιώνει τη μεταπολεμική πολιτική τής τότε προκατόχου της, με υπουργό
Εξωτερικών τον Στετίνιους, που αντέκρουσε την ανθελληνική πολιτική των
Στάλιν και Τίτο.
Μήπως η παραπάνω εξέλιξη αποκαλύπτει ακριβώς το προαναφερθέν, ότι,
δηλαδή, όταν οι εξουσιαστές θύτες - «λύκοι» δεν μπορούν ή δεν θέλουν
να συγκρουστούν μεταξύ τους, πασχίζουν -στο πλαίσιο του περιβόητου
«διαιρεί και βασίλευε»- να πλήξουν αδύναμα και ευάλωτα θύματα, αλλά
ακόμη και εν δυνάμει δυνατά όπως η Ε.Ε., ή τουλάχιστον να τα εκβιάσουν
με όποια οικονομικά κ.ά. μέσα για επενδύσεις π.χ. σε ενέργεια και
εξοπλισμούς ως «φόρο υποτέλειας» ή ενδεχομένως, αν νομίζουν ότι τους
συμφέρει ή λόγω παράκρουσης εξαιτίας της παθολογικής τους αλαζονείας,
να προκαλέσουν ακόμη και πολεμική σύρραξη εξαγοράζοντας και
χρησιμοποιώντας τους κατάλληλους, τραγικούς προβοκάτορες-δολώματα για
το νέο σενάριο πολεμικής φρίκης;
Και η μεν Ε.Ε. υπονομεύεται και αυτο-υπονομεύεται εξαιτίας της
έλλειψης αποτελεσματικής πολιτικής βούλησης και συνοχής, ο δε ΟΗΕ, ενώ
θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης με
ορισμένες οργανώσεις του, οι οποίες, βέβαια, πρέπει να απαλλαγούν από
πολιτικών σκοπιμοτήτων αγκυλώσεις, παίζει τον άχαρο ρόλο ενός
σύγχρονου Πιλάτου. Όμως, στο γενικότερο αυτό σενάριο καθοριστικό ρόλο
παίζουν η αδιαφορία και παθητικότητα των λαών, τους οποίους οι
«άρχοντες των δαχτυλιδιών» της αλαζονείας μεθοδικά προσπαθούν να
μεταλλάξουν σε «ΟΡΚ» ή απάνθρωπα ρομπότ για να συνεχίσουν τον
παραλογισμό των ανθρωποθυσιών. Και εδώ αναδεικνύεται αδήριτη η ανάγκη
εγρήγορσης και κινητοποίησης των δημοκρατικά υπεύθυνων πολιτών για να
αποτρέψουν νέες τραγωδίες.
* Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης, τ.
διευθύνων σύμβουλος του Γραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Κυριακή, Μαρτίου 21, 2010
· Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό, αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε απ’ αυτή
Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα η Γερμανία, στην πρώτη πράξη «στρατηγικής ενηλικίωσής» της, «αποτέλειωσε» την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερον, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής – αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτον, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη Νοτιανατολική Ευρώπη.
Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωιστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του «σκληρού πυρήνα» της Ευρωζώνης, στον «Καιάδα» μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Τώρα, με την «ελληνική», αύριο με την «ισπανική», «πορτογαλική» ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη, και διεθνώς. Αν το 1990-1991, η γερμανική πολιτική εδραίωσε το… ρόλο των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στη σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα.
Ιστορικά σφάλματα
Τέτοια κολοσσιαία ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.
Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να «βάλει το χέρι στην τσέπη», για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως «αγορές». Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.
Οι κανόνες του Μάαστριχτ
Η Γερμανία έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι ενεργώντας έτσι υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστον κύκλοι του Βερολίνου, και, κυρίως ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.
Υποστηρίζοντας όμως ορθώς ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται σαν Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει για να καταλάβει ότι καμία ένωση, κανενός είδους, ανθρώπων λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην… απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να… καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.
Στέλνοντας τους εταίρους της να.. κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια σε μεγάλο βαθμό και την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της Ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης-και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους. Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε «λατινοαμερικανοποίηση» μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; Όπως και στον 20ό αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωισμού της, πολιτικά υπονομεύοντας το ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της, αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει.
Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα καθόλου ασήμαντα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για την χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν όμως τη μορφή, το χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού. Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά τη μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της Ένωσης να αντεπεξέλθουν στο περιβάλλον, αφενός, μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου, στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της Ευρωζώνης.
Το κοινό νόμισμα
Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στο βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας Ευρωζώνης, που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από το βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους. Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρεια Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το δικό μας, εσωτερικό ζήτημα ασφαλώς παρόξυνε, δεν είναι αυτό όμως που δημιούργησε το ζήτημα.
Ευρωσύνταγμα και Ευρωζώνη
Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από το γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005.
Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι έκτοτε έχουν επισημάνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η Ευρωζώνη. Ο δημοσιογράφος Εμανουέλ Τοντ, από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής στρατηγικής των γκωλικών τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά και ο πρώην διευθυντής της Le Monde Diplomatique Μπερνουάρ Κασέν, για παράδειγμα, υπογραμμίζουν ότι είναι αδύνατο στην παραγωγική και κοινωνική Ευρώπη να επιβιώσει χωρίς κάποιας μορφής προστατευτισμό. Η εμμονή στους σημερινούς κανόνες της Ευρωζώνης οδηγεί και προϋποθέτει ολοκληρωτισμό, υποστηρίζει ο Τοντ, που προτείνει στο Παρίσι να απαιτήσει από το Βερολίνο τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, απειλώντας το με αποχώρηση σε αντίθετη περίπτωση. Ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ υποστηρίζει μια «ημιεπιστροφή» στα εθνικά νομίσματα, με την επιστροφή σε μερικώς μετατρέψιμα, μέσω του ευρώ και, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εθνικά νομίσματα. Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλέ, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.
Μέχρι τώρα, οι ιδέες αυτές δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό, αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε απ’ αυτή.
http://kostasxan.blogspot.com/2010/03/blog-post_7752.html
Ας διασκεδάσουμε (;) λίγο…
| Άρθρο του Νίκου Δήμου Οι άντρες είναι το ισχυρό φύλο και ζει επτά χρόνια λιγότερο από το ασθενές.
Από πιτσιρικάδες (Βάλε το φανελάκι σου μη κρυώσεις!!! Θες να με πεθάνεις;). Μέχρι τη στιγμή που πεθαίνεις (Γιατί με άφησες μόνη άντρα μου;).
Όταν δεν σας αγκαλιάζουμε (αδιαφορούμε). Όταν αφήνουμε τη μαμά μας (εγώ που έδωσα τη ζωή μου για σένα!). Όταν δεν την αφήνουμε (μα επιτέλους, άντρας είσαι εσύ;). Όταν σας παντρευόμαστε (σου έδωσα τα καλύτερά μου χρόνια!) Όταν δεν σας παντρευόμαστε (το ίδιο με πριν, πιο δραματικά).
Όταν δεν σας πηδάμε (κατάλαβα - δεν μπορείς!). Όταν είμαστε ευγενικοί (αδελφή είναι αυτός;) Όταν δεν είμαστε (τι αγροίκος!). Και όταν στο σεξ δεν έχουν οργασμό, ποιος φταίει;
Ένοχοι εμείς και για αυτό. Αποκλειστικά. (Δεν τα καταφέρνεις, χρυσέ μου!). Λένε ότι πίσω από κάθε μεγάλο άντρα υπάρχει μια γυναίκα. Ίσως.
Έρευνα έχει αποδείξει πως το 85% των αποφάσεων της οικογένειας παίρνονται άμεσα ή έμμεσα από τις γυναίκες (κυρίως έμμεσα). Πολύ καταπίεση όμως... Και δε φτάνει που ζείτε επτά χρόνια περισσότερο από μας, είστε και προνομιούχες στον έρωτα. Οι γυναίκες είναι ικανές για απεριόριστο αριθμό οργασμών την ημέρα. Εμείς; Και το γέλιο είναι ότι όλη την ευθύνη για την ικανοποίησή τους την έχουμε εμείς!!! Έτσι αν η κυρία είναι ανοργασμικιά, είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις δύο ώρες σαν χαμάλης βάζοντας όλη σου την τέχνη και όταν στο τέλος δεν τελειώσει, βγαίνεις και ο μαλάκας της υπόθεσης που δεν μπορεί να ικανοποιήσει μια γυναίκα.
Λένε πως το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις το κέφι σου και να σε πληρώνουν για αυτό.. Υπάρχει πιο μεγάλο κέφι από τον έρωτα; Αλλά ποιον πληρώνουν για αυτό; Όχι βέβαια τους άντρες...(ελάχιστες εξαιρέσεις) Δύο πράγματα μισούσα στη ζωή μου. Το στρατιωτικό και την εργασία. Και μ' έπιανε ζάλη όταν σκεφτόμουν πως το "ασθενές" και ωραίο φύλο δεν έχει την υποχρέωση να κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
|
Σάββατο, Μαρτίου 20, 2010
Η ‘ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ’ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΙΑ, ΟΙ ΟΠΛΟΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ …ΑΛΛΟΙ
|
Άρθρο της Νίνας Γεωργιάδου, Μάρτιος αυτού του εθνοσωτήριου έτους, που δεν έχει τελειωμό
«Τα μαθητικά μου χρόνια τα πέρασα, στο μεγαλύτερό τους μέρος, μέσα στη δικτατορία, στην άκρη της ελληνικής εσχατιάς (πάντα μου άρεσε αυτή λέξη). Ήταν η εποχή που, όπου δεν έφτανε ο στρατιωτικός νόμος, τον υποκαθιστούσε επάξια ο σχολικός. Κάποιοι λίγοι δάσκαλοι, οι ‘φωτισμένοι της εποχής, οι πρωτοπόροι’ ανέβαιναν στα μπαλκόνια και με παλμό προπαγάνδιζαν την ‘εθνοσωτήρια επανάσταση’. Τις νύχτες, εθελοντικά πάλι, στεκόντουσαν στις γωνιές των δρόμων του χωριού, έκοβαν κίνηση και ό,τι έπιανε η άκρη του τσακίρικου ματιού τους, δεν το κρατούσαν εγωιστικά για τον εαυτό τους. Το μοιραζόντουσαν μ’ αυτούς που ήξεραν να αξιοποιούν πληροφορίες.
Τα πρωινά της Κυριακής, οπωσδήποτε μετά τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, αυτοί οι λίγοι πρωτοπόροι δάσκαλοι ξεκουράζονταν στο καφενείο, παρέα με τον παπά και τον ενωμοτάρχη.
Περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια μέσα στο στάσιμο αέρα του χωριού και την ακινησία του φόβου. Κάποια μέρα έγινε μια μεγάλη γιορτή στο Δημαρχείο. Ο διορισμένος από τη χούντα δήμαρχος και ο επιθεωρητής εκπαίδευσης ήταν πολύ συγκινημένοι.
Την προηγούμενη μέρα στο σχολείο ο επιθεωρητής είχε ελέγξει σε όλες τις τάξεις με τους σαράντα μαθητές αν είχαμε κομμένα τα νύχια και αν φορούσαμε παπούτσια. Έστειλε θυμωμένος στο σπίτι του το Γαβρήλο γιατί ήταν ξυπόλητος, μας άκουσε να απαγγέλλουμε όλοι μαζί την προπαίδεια του 7 και μετά μας χειροκρότησε που τραγουδήσαμε τόσο ωραία και δυνατά «της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό». Μετά έπεσε ο πίνακας γιατί στηριζόταν σε τρία μόνο πόδια που το ένα το είχε φάει λίγο ο σκώρος. Η δασκάλα ντράπηκε, ο κύριος επιθεωρητής όμως ήταν πολύ καλός και της είπε, «μη στενοχωριέστε, συμβαίνουν αυτά».
Στη γιορτή του Δημαρχείου νόμιζα ότι ο Δήμαρχος και ο Επιθεωρητής ήταν συγκινημένοι που είχαμε όλοι κομμένα νύχια και δεν είχε καταλάβει ότι τα είχαμε φάει γρήγορα στο διάλειμμα γιατί μας προειδοποίησε η δασκάλα. Όμως έκανα λάθος. Η γιορτή ήταν για άλλο λόγο. Φορούσαμε τη στολή της παρέλασης γιατί οι ποδιές μας ήταν παλιές και ξεβαμμένες. Η κυρία Σταματία, που μας είχε μάθει ότι η πιο μεγάλη λέξη όταν παίζαμε κρεμάλα, ήταν ο «κομμουνιστοσυμμορίτης» φορούσε το καλό της ταγιέρ και μας έκανε το μαέστρο για να τραγουδήσουμε πάλι νέα και δυνατά, «της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό». Μετά μίλησε ο κύριος Δήμαρχος και μετά ο κύριος Επιθεωρητής και είπαν ότι η γιορτή γίνεται για «να βραβεύσουμε έναν σπουδαίον διδάσκαλον, έναν υψηλού φρονήματος πατριώτην, έναν πιονιέρο της Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως, που δίδει καθημερινώς την μάχην δια την προκοπήν της εκπαιδεύσεως και της Πατρίδος και αποτελεί πρότυπον δια την νεολαίαν μας», που έχει τόσο ωραία κομμένα τα νύχια της, σκέφτηκα εγώ αλλά αυτοί δεν το είπαν. Αργότερα έμαθα ότι πιονιέρος δεν είναι το πιόνι αλλά ο πρωτοπόρος. Στη γιορτή ήταν και ο κύριος Ενωμοτάρχης με τη στολή του και το όπλο του και τη γυναίκα του.
Έτσι βράβευσαν το κύριο Επαμεινώνδα που είχε βγάλει τους πιο πολλούς λόγους στα μπαλκόνια, που στεκόταν ακούραστα στις γωνιές των δρόμων κάθε βράδυ και έπαιζε κάθε Κυριακή τάβλι στο καφενείο με τον κ. Ενωμοτάρχη».
Βλέποντας στην τηλεόραση αποσπάσματα από τη φιέστα του υπουργείου παιδείας και δια βίου μάθησης, θρησκειών, κατάρτισης, κλπ κλπ για τις κενοτόμες, συγνώμη, καινοτόμες δράσεις στα σχολεία, μου ήρθε στο νου αυτή η ιστορία.
Τι παράξενο πράγμα κι αυτός ο συνειρμός.
Να ήταν άραγε η δήλωση του πρωθυπουργού; " Η εκδήλωση αυτή αποδεικνύει πως στα σχολεία μας έχουμε σπουδαίους ανθρώπους, που τη μάχη τη δίνουν μέσα από τη δουλειά τους έμπρακτα και καθημερινά".
Να ήταν οι δηλώσεις της κυρίας υπουργού; «Η νεολαία μας έχει ανάγκη από πρότυπα. Τα πρότυπα είναι από δω και όχι από κει», είπε δείχνοντας τους πιονιέρους εκπαιδευτικούς που ετοιμάζονταν να βραβευθούν.
Ή να ήταν ο κουμπορόφορος σωματοφύλακας.
Μπορεί πάλι και να ήταν το πνεύμα ομοψυχίας και πατριωτισμού που διαρρέει τις μέρες μας. Σίγουρα πάντως δεν ήταν η ηλεκτρονική σκακιέρα ή η ηλεκτρονική κλεψύδρα. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και οι συνειρμοί της!
Από κει ήταν οι άλλοι. Αυτοί που φώναζαν πως οι ωρομίσθιοι έχουν έξι μήνες να πληρωθούν. Αυτοί που δεν θα μπορέσουν ποτέ τους να γίνουν πρότυπα. Γιατί η νεολαία μας σήμερα, αυτή που χειμάζεται από το εξοντωτικό, καταθλιπτικό, αλλοπρόσαλλο σχολείο για να βγει στην αγορά της flexicurity εργασίας, με όρους καλτσοδέτας δηλαδή, πρέπει να μάθει έγκαιρα τι πρότυπα επιτρέπεται να έχει.
Οι άλλοι δε χωράνε.
Όσο για τους «σπουδαίους εκπαιδευτικούς με τις καινοτόμες δράσεις», δεν αφορούν σίγουρα αυτούς που καταθέτουν τη ψυχή τους σε σχολεία που τρέχουν, μπάζουν, βουλιάζουν, και βάφουν μόνο τους τις ξηλωμένες αίθουσες, και εξορμούν για τον άπορο Γαβρήλο που σήμερα μπορεί να έχει παπούτσια αλλά με τρύπιες σόλες και ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις και κάνουν εκθέσεις φωτογραφίας ενάντια στη φτώχεια και τον πόλεμο και μαθαίνουν ελληνικά στους μετανάστες και δεν κάνουν παραπαιδεία και στο χρόνο που δεν περισσεύει αφηγούνται στους μαθητές τους όνειρα και ελπίδες.
Να θυμηθώ μόνο να κόψω τα νύχια μου, γιατί οι καιροί είναι περίεργοι.
.
|
Υ.Γ. δικό μου.
Ωμό κι αληθινό το άρθρο της Ν. Γεωργιάδου.
Μακάρι να το διαβάσουν πολλοί.
Θα καταλάβουν ποιον πόνο έβγαζα
φωτογραφίζοντας «δασκάλους» στα βιβλία μου.
Νιώθω πως δεν είμαι μόνος
όταν αφουγκράζομαι τέτοια γραπτά.
Σ’ ευχαριστώ, Νίνα.
Παρασκευή, Μαρτίου 19, 2010
(Γ. Σουρής 1853-1919)
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
να ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Να ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010
Μην εμπιστεύεστε ούτε το internet
Ο γάμος της δημοσιογραφικής απάτης με τη σιωνιστική προπαγάνδα
Οργή, αλλά όχι έκπληξη, ένιωσαν τα μέλη του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ιντιφάντα, όταν αντίκρισαν δημοσίευμα της εφημερίδας Αδέσμευτος Τύπος σχετικά με το μαζικό γάμο ανδρών της Χαμάς με μικρά κορίτσια προεφηβικής ηλικίας. Όπως αναφέρουν: "Αν και σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε καν να χάσει κανείς το χρόνο του ασχολούμενος με αυτήν την ολοφάνερα ψευδή αθλιότητα, θα πρέπει να τοποθετηθούμε μιας και μια καθημερινή εφημερίδα επικύρωσε την κατασκευή που κυκλοφορούσε για καιρό στο διαδίκτυο".
Σε ανακοίνωσή τους, τα μέλη του Συλλόγου διευκρινίζουν ότι:
1. Τέτοιος γάμος μικρών κοριτσιών δεν υπήρξε ποτέ και είναι πάρα πολλές οι διαψεύσεις της παλαιστινιακής πλευράς που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο -δυστυχώς όταν πρόκειται να συκοφαντήσουν τους "βάρβαρους παλαιστίνιους", ορισμένοι δεν μπαίνουν στον κόπο να διασταυρώσουν τις "πληροφορίες" τους. Την είδηση διέψευσε ακόμα και αυτόπτης μάρτυρας δημοσιογράφος, κάθε άλλο παρά φιλικά διακείμενος προς τη Χαμάς. Οι διαψεύσεις αυτές έγιναν αποδεκτές εδώ και 6 μήνες ακόμα και από συντηρητικό φιλοϊσραηλινό ενημερωτικό site. Η ηλεκτρονική απάτη έχει καταχωρηθεί εδώ και μήνες σε σχετικό ιστοτόπο που ξεσκεπάζει τέτοιες απάτες.
2. Στις φωτογραφίες που κυκλοφορούν, εμφανίζονται οι γαμπροί με τα παρανυφάκια.
3. Το τοπικό έθιμο είναι να μην εμφανίζεται η νύφη καθόλου, στον χώρο των ανδρών προσκεκλημένων κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής -επομένως δεν μπορούν να υπάρξουν οποιεσδήποτε φωτογραφίες νυφών ή "νυφών".
Ο Σύλλογος επισημαίνει ότι "η συγκεκριμένη 'είδηση', που κυκλοφόρησε λίγο μετά το σφαγιασμό των κατοίκων της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό, δεν έχει παρά ένα σκοπό: να συκοφαντήσει τους Παλαιστίνιους ως βαρβάρους και κατ' αυτόν τον τρόπο να δικαιολογήσει εμμέσως τα διαπραττόμενα σε βάρος τους εγκλήματος. Δεν πρόκειται για τη μοναδική τέτοια 'είδηση', μιας και το διαδίκτυο έχει αποδειχτεί πρόσφορο πεδίο για τη δράση της σιωνιστικής προπαγάνδας. Δυστυχώς η κυκλοφορία, με 6 μήνες καθυστέρηση, της 'είδησης' στην Ελλάδα σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έχει κατακλύσει τους λογαριασμούς μας στο internet, που έχει δημοσιευθεί σε δεκάδες blogs μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα και τελικά η αναδημοσίευση (και μάλιστα 'κατ' αποκλειστικότητα' όπως περηφανεύεται ο... 'Αδέσμευτος' Τύπος ) αποδεικνύουν ότι στη χώρα μας δεν ευδοκιμεί μόνο ο αντισημιτισμός αλλά και η ισλαμοφοβία".
Τέλος, τα μέλη του Συλλόγου καλούν την εφημερίδα Αδέσμευτος Τύπος να επανορθώσει, αλλά και τους πολίτες να μη δέχονται χωρίς κριτικό έλεγχο τέτοιου είδους "ειδήσεις" που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.
Τετάρτη, Μαρτίου 17, 2010
Το αμάξι του Παναγόπουλου
Του το χάρισαν μετά την επίθεση
…εναντίον του Μανόλη Γλέζου.
Ερώτηση: Σε ποιόν πόλεμο έμεινε ανάπηρος και
τι βαθμό αναπηρίας έχει ώστε το Ελληνικό Κράτος να του δικαιολογεί
αδασμολόγητο αυτοκίνητο με τελική ταχύτητα 300+ χλμ./ώρα ???
Τρίτη, Μαρτίου 16, 2010
Δες τη θετική πλευρά της ζωής..."
|
|
Υ.Γ.
Αυτός πρέπει να συλληφθεί.
Μέχρι πέρυσι δήλωνε εισόδημα 8.000 Ευρώ.
Έρχεται το μάνα-Ευρώ εξ ουρανού
Διάβασα με έκπληξη την είδηση;
Ναι, γιατί πίστευα ότι ο Ιερώνυμος
δεν θα έπεφτε τόσο χαμηλά.
Κατέφυγε κι αυτός σε προσευχές
για την ανάκαμψη της οικονομίας μας.
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ’ αυτή
τη βέβηλη ανακοίνωση.
Θα μπορούσαν τα κλεφτρόνια του θεού
να βγάλουν το σκασμό,
όπως τον έβγαζαν με αυτοκράτορες και σουλτάνους.
---------------------------------------------------------
Σε προσευχές προς τον Θεό και τις πρεσβείες της Παναγίας
καταφεύγει η Εκκλησία προκειμένου
να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση.
Σε εγκύκλιό της που θα αναγνωστεί την Κυριακή
στους ναούς όλης της Εκκλησίας της Ελλάδος
η Ιερά Σύνοδος δηλώνει ότι προσεύχεται στον Θεό
«να δίνει στους πολιτικούς,
οι οποίοι χειρίζονται τα δημόσια πράγματα,
ιδίως αυτή την κρίσιμη περίοδο,
δύναμη, έμπνευση, σύνεση, εφευρετικότητα, αγωνιστικότητα,
όχι μόνον για να βρουν λύση
και να αντιμετωπίσει η πατρίδα μας την κρίση,
αλλά και για να βελτιώσουν και να εκσυγχρονίσουν
τους κοινωνικούς θεσμούς,
όπως και να αντιμετωπίσουν με περισσότερη ευαισθησία
και δικαιοσύνη εκείνους που είναι αναγκασμένοι
να σηκώσουν δυσβάσταχτα φορτία».
Σύμφωνα με την Ιερά Σύνοδο,
«υπάρχει ελπίδα» για την έξοδο από την κρίση.
Στιγματίζοντας επίσης όλους όσοι ευθύνονται
για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα
δηλώνει ότι «η Εκκλησία ελέγχει την αμαρτία,
αλλά αγαπά τον αμαρτωλό».
Η Σύνοδος αποδίδει την ευθύνη για την οικονομική κρίση
«σε όσους κατά καιρούς διαχειρίζονται τα κοινά πράγματα,
όταν δεν δίνουν σωστές κατευθύνσεις,
αλλά προκαλούν ακόμη περισσότερο,
όταν δεν διαχειρίζονται καλά τους εισπραττόμενους φόρους
οι οποίοι πρέπει να είναι ανταποδοτικοί,
όταν δεν μιλούν την αλήθεια,
δεν σέβονται τους ανθρώπους που τους εμπιστεύθηκαν
και δεν λαμβάνουν αποφάσεις με υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης».
Προσθέτουν εξάλλου ότι η ευθύνη τους είναι μεγάλη,
«διότι, κατά τον Μέγα Βασίλειο,
“τα των αρχόντων κακά, συμφορά τοις αρχομένοις γίνεται”».
Η απόφαση για την αποστολή εγκυκλίου στους πιστούς
ελήφθη την περασμένη Παρασκευή
από τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο
και τους 12 μητροπολίτες-μέλη της Ιεράς Συνόδου.
Σύμφωνα με πληροφορίες,
τη σύνταξη της εγκυκλίου ανέλαβε
ο εκπρόσωπος Τύπου της Συνόδου,
Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος.
Ποιμενάρχης μιας μικρής επαρχίας,
ο κ. Ιερόθεος αποτελεί έναν από τους
στενότερους συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου.
Θεολόγος από τους καλύτερους που διαθέτει
η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος,
ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου στην τρισέλιδη εγκύκλιο που συνέταξε
αναφέρεται στα όσα ορίζουν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας
Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιερός Χρυσόστομος.
Υ.Γ.
Μην ανησυχείτε, Χριστιανοί.
Ο θεός είναι μεγάλος.
Θ’ αρχίσει να βρέχει Ευρώ σε λίγο.
Το μάνα του τέλειωσε.
Δευτέρα, Μαρτίου 15, 2010
Τέλος εποχής
Άρθρο του Χρύσανθου Λαζαρίδη
Το 1981, όταν πρωτο-ήλθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία
δεν περιορίστηκε στην απλή διαχείριση.
Προσπάθησε να θέσει τις βάσεις μιας μακροχρόνιας καθεστωτικής επιβολής.
Ώστε όταν κυβερνά να είναι ανεμπόδιστο,
κι όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση
να μην αφήνει το αντίπαλο κόμμα να κυβερνήσει…
Έτσι ώστε η Νέα Δημοκρατία – το αντίπαλο κόμμα –
να περιορίζεται απλώς στο ρόλο μιας «βραχυχρόνιας κυβερνητικής παρένθεσης».
Ίσα – ίσα για να μπορεί το ΠΑΣΟΚ να αυτο-εκκαθαριστεί
και να επιστρέψει σύντομα δριμύτερο στην εξουσία...
Η στρατηγική αυτή στηρίχθηκε σε πέντε πυλώνες:
* Πρώτον στους αγρότες, οι οποίοι τότε
πλησίαζαν το 30% του ενεργού πληθυσμού.
Το ΠΑΣΟΚ μετέτρεψε τους υποτυπώδεις παραγωγικούς συνεταιρισμούς
που προϋπήρχαν σε πρότυπα καταναλωτικών συνεταιρισμών που διένειμαν επιδοτήσεις.
Βαθμιαία οι αγρότες «εθίστηκαν» στις επιδοτήσεις
που έπαιρναν από τη Ευρωπαϊκά ταμεία.
Σε συνδυασμό και με τα ΜΟΠ (Μεσογειακά Ενοποιημένα Προγράμματα) που τότε «απέσπασε» ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην ελληνική περιφέρεια έρευσε χρήμα ως τότε πρωτόγνωρο…Οι τοπικές κοινωνίες έμαθαν κι αυτές στο εύκολο χρήμα, αναβαθμίστηκε ο τρόπος ζωής τους, αλλά όχι η παραγωγική βάση τους. Το καταναλωτικό τους επίπεδο εκτινάχθηκε, ενώ η ανταγωνιστικότητά τους κινήθηκε ακριβώς αντίθετα: σταθερά αποδυναμώθηκε.
Αρχιτέκτονας αυτού του «εκσυγχρονισμού», ο τότε υπουργός Γεωργίας και μετέπειτα Πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης.
* Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ στηρίχθηκε στους λεγόμενους «μικρομεσαίους», δηλαδή τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ο αριθμός των οποίων πολλαπλασιάστηκε. Αλλά δεν βελτιώθηκαν οι συνθήκες ανταγωνισμού. Έτσι δημιουργήθηκε το φαινόμενο του «πολύ-εμπορισμού»: άνοιγαν πολλά «μαγαζάκια», αλλά ακόμα και τα πιο επιτυχή εξ αυτών ήταν κατά κανόνα βραχύβια…
Επίσης, δε δημιουργήθηκαν συνθήκες ανάδειξης νέας επιχειρηματικής τάξης μέσα από την αγορά. Αναδείχθηκαν πολλές νέες επιχειρήσεις δια της συμμετοχής σε κρατικές προμήθειες.
Οι μικρομεσαίοι έγιναν έμμεσα κρατικοδίαιτοι και οι πιο επιτυχείς εξ αυτών έπαψαν να είναι «μικρομεσαίοι», γιγαντώθηκαν κι έγιναν άμεσα κρατικοδίαιτοι.
Τελικώς η ίδια η «επιχειρηματικότητα» στην Ελλάδα έγινε κρατικοδίαιτη.
* Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ στηρίχθηκε στην δημοσιοϋπαλληλία, την οποία διόγκωσε: Με αθρόες προσλήψεις, με γιγαντισμό των ΔΕΚΟ, με μετατροπή πολλών ιδιωτικών επιχειρήσεων σε «προβληματικές» που κρατικοποιήθηκαν, και αργότερα με τη διάχυση των «δημοτικών επιχειρήσεων». Αυτές μετέφεραν τη δημοσιοϋπαλληλία στην περιφέρεια, κι άρχισαν να «απορροφούν» πρώην αγροτικούς πληθυσμούς που εγκατέλειπαν την γη ή έβρισκαν «παράλληλη απασχόληση» έξω από το χωράφι.
Έτσι οι δημόσιοι υπάλληλοι σχεδόν τριπλασιάστηκαν από το 1981. Από το 4-5% περίπου του συνολικού ενεργού πληθυσμού το 1981, έφτασαν το 13% του συνολικού ενεργού πληθυσμού σήμερα! Όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν ξεπερνούν κατά μέσον όρο το 2-2,5%. Ήταν ήδη πριν το ΠΑΣΟΚ διογκωμένος ο δημόσιος τομέας – 30% μεγαλύτερος – κι έγινε πενταπλάσιος!
* Τέταρτον, το ΠΑΣΟΚ εξ αρχής έλεγξε την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πολλαπλασίασε τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, πολλαπλασίασε τους φοιτητές και τις οργανικές θέσεις των καθηγητών, χωρίς να αναβαθμίσει την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης. Η Ελληνική έρευνα έμεινε πίσω, το «αντίκρισμα» των ελληνικών πτυχίων υποχώρησε, αλλά δημιουργήθηκε μια ολόκληρη στρατιά «καθηγητών», που επιλέχθηκαν και προάγονται κατά κανόνα με πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια.
Η ψευτο-«προοδευτικότητα» ηγεμονεύει παντού. Ασφαλώς υπάρχουν και πολλοί μη αριστεροί πανεπιστημιακοί, οι οποίοι, όμως, είναι ίσως οι πιο «φοβισμένοι» Έλληνες πολίτες. Συνήθως κρύβουν τις απόψεις τους. Συνηθέστερα παριστάνουν τους «προοδευτικούς» για να επιβιώσουν. Ενίοτε προπηλακίζονται από «ομάδες κρούσης» έξω-πανεπιστημιακών αριστεριστών και αναρχικών. Πολύ συχνά υποχρεώνονται σε συναλλαγή μαζί τους.
Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια ζουν μέσα σε συνθήκες ιδεολογικής τρομοκρατίας και συναλλαγής κυκλωμάτων. Που εκτός της συντεχνιακής τους στήριξης φροντίζουν και για την υπεράσπιση της δικής τους «πολιτικής ορθότητας».
Με την απόλυτη κυριαρχία των άκαπνων νέο-αριστερών στα Πανεπιστήμια δημιουργήθηκε μια στρατιά διανοούμενων «γνωμηγετών» (opinion leaders), πρόθυμων να αποδομήσουν κάθε πολιτική πρόταση που αμφισβητεί τα στερεότυπα της Αριστεράς και να στηρίξουν κάθε αντίστοιχη πρόταση που τα υπερασπίζεται και τα αναπαράγει.
Ο δημόσιος λόγος της Ελλάδας είναι ο πιο «κολλημένος» σε ψευτο-προοδευτικές εμμονές απ’ όλη την Ευρώπη!
Η Αριστερά στα Πανεπιστήμια έχει εξελιχθεί πλέον από εξω-θεσμική «ατμομηχανή Προόδου», όπως φιλοδοξούσε να είναι στη δεκαετία του ’70, σε τροχοπέδη συντήρησης, σε παράγοντα διανοητικής κι ερευνητικής αποτελμάτωσης, σε συμμαχία «διάσωσης» προσωπικών φέουδων και προνομίων.
* Τέλος, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να ελέγξει τα ΜΜΕ. Όταν ήλθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, ο Κεντροαριστερός τύπος είχε υπεροχή κυκλοφορίας της τάξης του 60-40%. Σήμερα η υπεροχή αυτή είναι της τάξης του 85-15%! Παράλληλα, όμως, δημιουργήθηκαν κανάλια και ραδιοφωνικοί σταθμοί, όπου η κεντροαριστερά ηγεμονεύει σχεδόν απόλυτα. Ακόμα και στα κρατικά κανάλια. Ακόμα και επί Νέας Δημοκρατίας!
Είναι χαρακτηριστικό ότι αν τολμούσε να πει κανείς στην Ελλάδα αυτά που δήλωσαν κατά καιρούς η Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ ή ο Κεντροδεξιός Νικολά Σαρκοζύ στη Γαλλία, ο Σοσιαλιστής Θαπατέρο στην Ισπανία ή ο Εργατικός Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, ή ο Σοσιαλδημοκράτης Γκέρχαρτ Σρέντερ στη Γερμανία, θα τον κατήγγελλαν εδώ ως «ακροδεξιό», ή «νεοφιλελεύθερο» (ενίοτε ως και τα δύο).
Οι απόψεις μεγάλου φάσματος της Ελληνικής κοινωνίας και της Ευρωπαϊκής Πολιτικής, υπό-εκπροσωπούνται στο δημόσιο λόγο και στα ΜΜΕ. Αντίθετα, οι απόψεις της Αριστεράς (και της άκρας Αριστεράς) υπέρ-εκπροσωπούνται.
Αυτό είναι αποτέλεσμα επιβολής της Αριστεράς στα ΜΜΕ, που όμως δεν λειτουργεί υπέρ των κομμάτων της Αριστεράς. Λειτουργεί υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Ως δύναμη στήριξής του όταν είναι στην Κυβέρνηση, κι ως «δύναμη κρούσης» κατά της κυβέρνησης (της ΝΔ) όταν το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην Αντιπολίτευση.
Καταρρέουν και οι πέντε πυλώνες!
Αυτοί οι πέντε «πυλώνες» καθεστωτικής ισχύος του ΠΑΣΟΚ φαίνονται σήμερα να υποχωρούν:
* Η αγροτική τάξη έχει ήδη συρρικνωθεί περίπου στο μισό του 1981. Το 2013 λήγουν οι αγροτικές επιδοτήσεις των Βρυξελλών. Κι είναι δύσκολο να σταθεί μη επιδοτούμενη αγροτική παραγωγή, σε μια αγορά, όπου υπάρχουν τόσες στρεβλώσεις, ώστε η τεράστια ψαλίδα τιμών ανάμεσα στο ράφι και στο χωράφι αποθαρρύνει πια τους πάντες.
Κυριολεκτικά οι αγρότες μας είναι στον αέρα μετά το 2013.
Πέρσι η ψυχορραγούσα κυβέρνηση της ΝΔ τους έδωσε κάποια «ψίχουλα». Φέτος δεν πήραν τίποτε. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ έχασε τα τελευταία υπολείμματα της στήριξής του ανάμεσα στους αγρότες. Από τους οποίους πολλοί το ψήφισαν τον Οκτώβριο. Αλλά τώρα νιώθουν «κοψοχέρηδες»…
* Οι μικρομεσαίοι υπέστησαν ένα πλήγμα από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ το 1999-2000 με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου. Αλλά τότε έχασαν σημαντικό μέρος των αποταμιευμάτων τους, δεν έχασαν τα μέσα να βγάζουν χρήματα. Διατήρησαν τα μαγαζιά τους.
Τώρα, με τα μέτρα που εξήγγειλε το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά πολλοί απ’ αυτούς θα βάλουν λουκέτο.
Κι είναι ο τρόμος και ο «τρόπος» που τους απομακρύνει από το ΠΑΣΟΚ, περισσότερο ίσως απ’ αυτά καθαυτά τα μέτρα:
Ο τρόμος αυτού που βλέπουν να έρχεται, και ο τρόπος με τον οποίο τους ξεγέλασαν. Τους έταξαν παροχές που θα τόνωναν την αγορά και τώρα τους πνίγουν κάθε ανάσα. Κυριολεκτικά τους καταδικάζουν σε ασφυξία.
Πριν από πέντε μήνες καταψήφισαν τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος τους είχε υποσχεθεί δύο δύσκολα χρόνια. Και ψήφισαν το Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος τους υποσχέθηκε ένα νέο «πάρτι παροχών» και («πράσινης») ανάπτυξης. Για να τους φέρει τελικά ένα εφιάλτη πρωτοφανούς συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης χωρίς τέλος. Μπροστά στην οποία τα μέτρα που είχε εξαγγείλει ο Κώστας Καραμανλής τον περασμένο Σεπτέμβριο μοιάζουν σήμερα με απλό «χάδι»…
* Η δημοσιουπαλληλία, ο πιο σκληρός πυρήνας του ΠΑΣΟΚικού καθεστώτος, δέχεται σήμερα το πιο καίριο πλήγμα από τα μέτρα της Κυβέρνησης. Εδώ η συνολική μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος είναι της τάξης του 10% άμεσα. Και μάλιστα από ένα κόμμα που τους έταζε «λαγούς με πετραχήλια» και τους βεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν» μόλις πριν έξη μήνες!
Οι δημόσιοι υπάλληλοι πλήττονται άμεσα και σκληρά από τα πρωτογενή αποτελέσματα της προσαρμογής που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες.
Οι μικρομεσαίοι πλήττονται από τα δευτερογενή αποτελέσματα, δηλαδή από την ύφεση που θα προκληθεί. Που θα είναι βαθιά και αυτοτροφοδοτούμενη.
Η δημοσιονομική προσαρμογή των ετών 1985-87 ήταν ίσως σκληρότερη σε πραγματικούς όρους (μηδενικές ονομαστικές αυξήσεις επί δύο χρόνια σε συνθήκες μέσου πληθωρισμού 17%), όμως τότε τα βασικά «κεκτημένα» είχαν διατηρηθεί, η υποτίμηση του νομίσματος αύξησε την εγχώρια ζήτηση και υπήρχε ρευστότητα σε ένα περιβάλλον όπου ο ιδιωτικός τομέας είχε πολύ χαμηλή δανειακή επιβάρυνση.
Τώρα ο συνδυασμός πρωτογενών και δευτερογενών αποτελεσμάτων σε συνθήκες χαμηλής ανταγωνιστικότητας, έλλειψης ρευστότητας και σε περιβάλλον υψηλής δανειακής εξάρτησης του ιδιωτικού τομέα, δημιουργεί αληθινό εφιάλτη.
Η διετία 1985-87 εξανάγκασε τους πάντες σε περιστολή της δαπάνης.
Η τωρινή «προσαρμογή» οδηγεί σε χρεοκοπία.
* Τα Πανεπιστήμια έχουν ήδη φτάσει στα όριά τους από τη δράση των εξω-πανεπιστημιακών. Η κοινωνική ένταση που θα προκύψει δεν προμηνύει τίποτε καλό για τα ίδια τα Πανεπιστήμια, που θα βρεθούν στο επίκεντρο των συγκρούσεων. Πολύ περισσότερο που τα κονδύλιά τους κόβονται και οι συμμαχίες που διατηρούσαν τον έλεγχο της «προοδευτικότητας» θρυμματίζονται.
* Τέλος, η ύφεση θίγει και τη διαφημιστική αγορά, περιορίζοντας τα έσοδα και των ΜΜΕ. Πολλά των οποίων αντιμετωπίζουν, επί πλέον, πρόβλημα αξιοπιστίας. Και δεν είναι τυχαία η σταθερή και ιλιγγιώδης μείωση των πωλήσεών και της κυκλοφορίας τους. Που έχει πέσει κατά 80% σε σχέση με το 1990 και κατά 60% σε σχέση με το 2000!
Τέτοια πτώση κυκλοφορίας είναι ουσιαστικά συρρίκνωση επιρροής. Τα ΜΜΕ ελέγχονται πάντα από την Κεντροαριστερά, αλλά η επιρροή τους στην κοινωνία είναι όλο και μικρότερη.
Έκρηξη ή ενδόρρηξη
Σήμερα συντελείται αληθινό «τέλος εποχής». Συνθλίβονται όλοι οι πυλώνες του καθεστώτος που εγκαταστάθηκε μετά το 1981 και αναπαραγόταν έκτοτε. Με όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες. Με όλο και σοβαρότερες αντιφάσεις. Αλλά αναπαραγόταν, πάντως…
Το ερώτημα είναι αν θα διαλυθεί με κοινωνική «έκρηξη», δηλαδή εκτόνωση προς τα έξω, ή πολιτική «ενδόρρηξη», δηλαδή απορρόφηση εντάσεων και εκτόνωση προς τα μέσα.
Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί απεγνωσμένα να συμβεί το δεύτερο. Να στραφεί η μήνις της κοινωνίας κατά της Νέας Δημοκρατίας, που κυβερνούσε ως πρόσφατα, έχει κι αυτή τις ευθύνες της αναμφίβολα, αλλά οι ευθύνες της αφορούν ότι δεν άλλαξε το σύστημα που το ΠΑΣΟΚ θεμελίωσε και που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ υπερασπίστηκε φανατικά. Μέχρι που διαλύθηκε στα χέρια του…
Η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της, προσπαθεί κι εκείνη να συμβεί το δεύτερο: Να αλλάξει το πολιτικό σύστημα με μια νέα Μεταπολίτευση. Που προϋποθέτει, βέβαια, μια διαφορετική – πολύ διαφορετική – Νέα Δημοκρατία.
Το τι ακριβώς θα προκύψει, εξαρτάται από το αν θα προλάβει η Νέα Δημοκρατία να αλλάξει δραστικά – και να πείσει για την αλλαγή της αυτή – πριν τα πάντα διαλυθούν στα χέρια ενός ΠΑΣΟΚ, που δεν μπορεί ούτε να διασώσει το σύστημα που το ίδιο θεμελίωσε, ούτε να διαχειριστεί την ομαλή μετάβαση σε κάποιο άλλο.
Τραγική ειρωνεία: Το ΠΑΣΟΚ σήμερα ενταφιάζει αυτό που το ίδιο εξέθρεψε, επέβαλε, υπερασπίστηκε και διαχρονικά στηρίχθηκε πάνω του…
Αληθινό «τέλος εποχής»!