Μ’ αφορμή την επίθεση στη Συναγωγή των Εβραίων
στα Χανιά της Κρήτης.
Ο Μωάμεθ ζήτησε απ’ τους πιστούς του
να σέβονται δυο θρησκεύματα:
τον Ιουδαϊσμό και το Χριστιανισμό.
Ήταν…βάρβαρος ο Μωάμεθ!
Πολιτισμένοι αποδείχτηκαν οι Χριστιανοί.
Εξαφάνισαν όλα τα τζαμιά απ’ την Ελλάδα,
ενώ οι βυζαντινές εκκλησιές στέκουν ολόρθες
και στο Ισραήλ και στην Τουρκία.
Οι Χριστιανοί διδάσκουν στα παιδιά τους
την Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων.
Ταυτόχρονα εξορμούν πάνω στις συναγωγές
των Εβραίων και τις καταστρέφουν.
Προσπαθούν να μιμηθούν τους προγόνους τους,
που κατέσκαψαν τα ιερά της Ελληνικής θρησκείας.
Πού είναι η ανεξιθρησκία των Ελλήνων;
Έδωσε τη θέση της στο χριστιανικό ρατσισμό.
Πας μη Χριστιανός βάρβαρος…
ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΑΝΙΩΝ (ΙΑΝ. 2010)
Τον Ιανουάριο του 2010 δύο φορές (μία στις 5 Ιανουαρίου και μία στις 16) η Συναγωγή των Χανίων έγινε στόχος εμπρηστών. Καθώς τα αποτελέσματα της πρώτης φοράς δεν ήταν θεαματικά, επανήλθαν κατορθώνοντας να κάψουν συνολικά 2.500 παλιά και σπάνια βιβλία, μέρος του αρχείου και πολύτιμα αντικείμενα. Την πρώτη φορά είχαν ήδη καεί η ξύλινη οροφή, το πάτωμα, η εσωτερική σκάλα. Τώρα όσα αντικείμενα διεσώθησαν μεταφέρθηκαν αλλού και η κατεστραμμένη Συναγωγή έκλεισε. Η Συναγωγή των Χανίων είναι το μοναδικό ίχνος εβραϊκής παρουσίας στην Κρήτη μετά από 2.400 χρόνια εβραϊκής ζωής σ’ αυτό το νησί. Το 1999 ολοκληρώθηκε η αναστήλωσή της και άρχισε να λειτουργεί ως επισκέψιμο μνημείο πολιτισμού, κόσμημα αρχαιολογικό, αρχιτεκτονικό και συγχρόνως τόπος μνήμης για τους 265 Εβραίους των Χανίων που εκτοπίστηκαν από τους ναζί με πλοίο που βυθίστηκε. Η Συναγωγή αυτή, σε μια πόλη δίχως κοινότητα, μιλούσε για το παρελθόν και αποτελούσε έναν ανοιχτό χώρο συνεύρεσης επισκεπτών και ερευνητών με την πλούσια βιβλιοθήκη και το αρχείο της.
Εμείς, ιστορικοί, κοινωνικοί επιστήμονες και όσοι άλλοι συμμετέχουμε στην «Συνάντηση Κοινωνικής Ιστορίας για τη Δεκαετία του ’40», θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνες αυτές τις ενέργειες, δείγματα ανόδου μιας επιθετικής ακροδεξιάς, ρατσιστικής, αντισημιτικής και ξενόφοβης. Oι επιθέσεις αυτές, που τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται στην Ελλάδα, είναι πολύ ανησυχητικό σημάδι και απαιτούν εγρήγορση. Καταγγέλλουμε τις ναζιστικής έμπνευσης κινήσεις, που συμβαίνουν λίγες ημέρες πριν την Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Δηλώνουμε επίσης τη συμπαράστασή μας στην ολιγομελή ομάδα εθελοντών που κρατούσε ανοιχτή τη Συναγωγή με προσωπικό μόχθο.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 21, 2010
Για το «ολοκαύτωμα» του Αγίου Λαυρεντίου
Είκοσι μέρες μετά.
Ακούστηκαν πολλά τούτες τις μέρες.
Για όλα αυτά βέβαια ευθύνονται τα ΜΜΕ
και κυρίως εκείνος ο Μπουκώρος,
με το πρωτοσέλιδο κείμενό του στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.
Ακολούθησαν κι άλλα ΜΜΕ, πανελλαδικά
και η υπόθεση τράβηξε το γνωστό δρόμο.
Το δρόμο της διαστροφής των πάντων.
Ας ανακεφαλαιώσω.
Ήταν έγκλημα ο πυρπολισμός του οίκου των νέων.
Έγκλημα ανεγκέφαλων ήταν, σαν κι αυτά
που γίνονται καθημερινά σε πόλεις και χωριά.
Θα μπορούσε κάποιος να το επανορθώσει;
Φυσικά, αν και η «φωτιά» δε σβήνει εύκολα…
Ο Δήμος Αρτέμιδας πρότεινε στους δυο νέους
να τους προσφέρει στέγη σ’ όλη την επικράτειά του.
Οι νέοι το αρνήθηκαν, αν και το επιζήτησαν.
Δεν ξέρω πού οφείλεται η άρνησή τους…
Ίσως να βρεθούν σε άλλα μέρη,
ξένοι όπως και στον Άγιο Λαυρέντιο.
Θα έχουν παραμάσχαλα τα «παράσημα»
από το ρατσισμό του χωριού…
Δυο λόγια έχω να τους πω,
μιας και βαρέθηκα τις ανούσιες πορείες:
------------------------------
Το χωριό το υμνήσανε πολλοί.
Άλλοι απ’ αυτούς το ζήσανε επιδερμικά μέσα στις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Άλλοι υμνολογήσανε τις ρίζες τις δικές τους,
που κρατούσαν απ’ το χωριό.
Άλλοι πουλούσαν βουκολικό ρομαντισμό
σ’ αυτούς που πλαντάζανε μέσα στην πόλη.
Το χωριό οι υμνητές του δεν το ζήσανε,
ούτε και ήθελαν να το ζήσουν.
Γεύονταν τις ομορφιές του,
όπως γεύονταν και οι χωριάτες τα φώτα της πόλης.
Οι χωριάτες γύριζαν «φωτισμένοι» στο χωριό,
οι αστοί επέστρεφαν στην πόλη
για να διηγηθούν τις εμπειρίες τους με τους χωριάτες.
Το χωριό δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από την πόλη πια,
είχε αφομοιώσει όλη τη βρωμιά της πόλης.
Οι τελευταίοι σοφοί γέροντες έφευγαν,
οι νέοι του χωριού ακολουθούσαν τα πρότυπα της πόλης.
Έτσι γινόταν πάντα.
Τώρα όμως η τεχνολογία έκανε θαύματα.
Η πουτανιά της πόλης έφτανε αυθημερόν στο χωριό,
η πονηριά του χωριού είχε μπολιάσει αρχέγονα την πόλη.
Ο Άλλος θέλησε να τα ζήσει όλα.
Είχε ζήσει την πόλη, είχε ζήσει και την ερημιά.
Πήγε στο χωριό να ολοκληρώσει τα βιώματά του όλα.
Ένα χωριάτη δεινάνθρωπο βρήκε κι εκεί,
με την αγάπη και το μίσος του.
Βρήκε την αγάπη μόνο στον παπά του χωριού.
Δεν ήταν σαν τους άλλους ο Άλλος,
απλά έψαχνε να βρει κι Άλλους μέσα στους άλλους.
Οι Άλλοι ίσως ήταν πολλοί αλλά ήταν σκόρπιοι …
Ακούστηκαν πολλά τούτες τις μέρες.
Για όλα αυτά βέβαια ευθύνονται τα ΜΜΕ
και κυρίως εκείνος ο Μπουκώρος,
με το πρωτοσέλιδο κείμενό του στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.
Ακολούθησαν κι άλλα ΜΜΕ, πανελλαδικά
και η υπόθεση τράβηξε το γνωστό δρόμο.
Το δρόμο της διαστροφής των πάντων.
Ας ανακεφαλαιώσω.
Ήταν έγκλημα ο πυρπολισμός του οίκου των νέων.
Έγκλημα ανεγκέφαλων ήταν, σαν κι αυτά
που γίνονται καθημερινά σε πόλεις και χωριά.
Θα μπορούσε κάποιος να το επανορθώσει;
Φυσικά, αν και η «φωτιά» δε σβήνει εύκολα…
Ο Δήμος Αρτέμιδας πρότεινε στους δυο νέους
να τους προσφέρει στέγη σ’ όλη την επικράτειά του.
Οι νέοι το αρνήθηκαν, αν και το επιζήτησαν.
Δεν ξέρω πού οφείλεται η άρνησή τους…
Ίσως να βρεθούν σε άλλα μέρη,
ξένοι όπως και στον Άγιο Λαυρέντιο.
Θα έχουν παραμάσχαλα τα «παράσημα»
από το ρατσισμό του χωριού…
Δυο λόγια έχω να τους πω,
μιας και βαρέθηκα τις ανούσιες πορείες:
------------------------------
Το χωριό το υμνήσανε πολλοί.
Άλλοι απ’ αυτούς το ζήσανε επιδερμικά μέσα στις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Άλλοι υμνολογήσανε τις ρίζες τις δικές τους,
που κρατούσαν απ’ το χωριό.
Άλλοι πουλούσαν βουκολικό ρομαντισμό
σ’ αυτούς που πλαντάζανε μέσα στην πόλη.
Το χωριό οι υμνητές του δεν το ζήσανε,
ούτε και ήθελαν να το ζήσουν.
Γεύονταν τις ομορφιές του,
όπως γεύονταν και οι χωριάτες τα φώτα της πόλης.
Οι χωριάτες γύριζαν «φωτισμένοι» στο χωριό,
οι αστοί επέστρεφαν στην πόλη
για να διηγηθούν τις εμπειρίες τους με τους χωριάτες.
Το χωριό δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από την πόλη πια,
είχε αφομοιώσει όλη τη βρωμιά της πόλης.
Οι τελευταίοι σοφοί γέροντες έφευγαν,
οι νέοι του χωριού ακολουθούσαν τα πρότυπα της πόλης.
Έτσι γινόταν πάντα.
Τώρα όμως η τεχνολογία έκανε θαύματα.
Η πουτανιά της πόλης έφτανε αυθημερόν στο χωριό,
η πονηριά του χωριού είχε μπολιάσει αρχέγονα την πόλη.
Ο Άλλος θέλησε να τα ζήσει όλα.
Είχε ζήσει την πόλη, είχε ζήσει και την ερημιά.
Πήγε στο χωριό να ολοκληρώσει τα βιώματά του όλα.
Ένα χωριάτη δεινάνθρωπο βρήκε κι εκεί,
με την αγάπη και το μίσος του.
Βρήκε την αγάπη μόνο στον παπά του χωριού.
Δεν ήταν σαν τους άλλους ο Άλλος,
απλά έψαχνε να βρει κι Άλλους μέσα στους άλλους.
Οι Άλλοι ίσως ήταν πολλοί αλλά ήταν σκόρπιοι …
Δευτέρα, Ιανουαρίου 18, 2010
«Οικολογικές» απάτες
Μου έστειλε το άρθρο κάποιος «anemokamenos.
Μόνο ανεμοπαρμένος δεν είναι ο συντάκτης του άρθρου.
Τον ευχαριστώ από καρδιάς, γιατί νιώθω ότι δεν είμαι μόνος.
ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΑΙΟΛΙΚΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Η κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο «δημοσίου συμφέροντος» για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας που επιταχύνει τις διαδικασίες και εγκρίσεις για την ανέγερση ανεμογεννητριών στην Ελλάδα. Αν και σε πρώτη ματιά ίσως πιστέψουμε ότι με την ενέργεια αυτή βοηθάμε να σωθεί ο πλανήτης μας, μια βαθύτερη εξέταση του θέματος αποκαλύπτει το αντίθετο.
Το νομοσχέδιο της «Πράσινης Ανάπτυξης» θα επιτρέπει την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε απόσταση 500 μέτρων από σπίτια και οικισμούς, θα επιτρέπει να απαλλοτριωθούν ιδιωτικοί δρόμοι και να διασχίζονται ιδιοκτησίες για τη δημιουργία οδών πρόσβασης. Λόγω εθνικού συμφέροντος και χωρίς περιβαλλοντική προτεραιότητα, θα είναι πια διαθέσιμες για αιολικά πάρκα περιοχές χαρακτηρισμένες ως δασικές, εξαιρετικού φυσικού κάλλους, και Natura, βουνοκορφές και βιότοποι, οι οποίες μέχρι σήμερα ήταν αλώβητες από ανθρώπινες επεμβάσεις.
Το να αποψιλωθούν βουνά από βλάστηση, δασική ή μεσογειακή, για να εγκατασταθούν βιομηχανικά αιολικά πάρκα μοιάζει ασύμβατο με μία πρωτοβουλία που έχει ονομασθεί «Πράσινη Ανάπτυξη».
Οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες δημιουργούν αρνητικές επιπτώσεις στους ανθρώπους και στη φύση, κατ’ επέκταση και στον τουρισμό, στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, στους εθνικούς προϋπολογισμούς και στην ανταγωνιστικότητα, χωρίς οικονομικό η περιβαλλοντικό όφελος για τη χώρα.
Τα αιολικά πάρκα είναι ανεπανόρθωτες βιομηχανικές επεμβάσεις στο τοπίο
• Οι σημερινές ανεμογεννήτριες είναι σιδηροκατασκευές ύψους 80, 100 και 120 μέτρων (όσο ένα κτίριο 40 ορόφων) και εγκαθίστανται ανά 10-20, μέχρι και 80 μαζί. Για ένα πάρκο 85 ανεμογεννητριών των 150μ (V90), απαιτούνται 25.000 στρέμματα γης -- απέραντη γη για μικρή απόδοση.
• Η τρύπα που σκάβεται για τα θεμέλια μιας ανεμογεννήτριας έχει όγκο ανάλογο με μια πισίνα 25 μέτρων, ενώ για κάθε θεμέλιο απαιτούνται 65 κυβικά μέτρα σκυρόδεμα.
• Σκάβεται εκτεταμένο οδικό δίκτυο γιά τη μεταφορά και έγερση των ανεμογεννητριών, καθώς και την πρόσβαση μεταξύ τους.
• Τα αιολικά πάρκα συνδέονται με το κεντρικό δίκτυο μέσω γραμμών μεταφορών ενέργειας υψηλής τάσης -- δηλαδή επιπλέον χωματουργικές εργασίες, πυλώνες υψηλής τάσης, υπέργειες γραμμές και υποβρύχιες καλωδιώσεις.
• Η πραγματική διάρκεια ζωής των ανεμογεννητριών είναι 15 χρόνια και μετά χρειάζονται αποσυναρμολόγηση.
Τα αιολικά πάρκα δημιουργούν αρνητικές επιπτώσεις στους ανθρώπους, στη φύση και στην πολιτιστική μας κληρονομιά
• Τα αιολικά πάρκα υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των γειτονικών κοινοτήτων, σε σημείο να προσβάλλεται ακόμη και η υγεία τους. Είναι τεκμηριωμένο ότι οι στροβιλισμοί, ο θόρυβος των ελίκων, και οι υπόηχοι διαταράζουν τον ύπνο και δημιουργούν ημικρανίες, αρρυθμίες και καταστάσεις άγχους.
• Οι αλλαγές που τα αιολικά πάρκα χαράζουν στο περιβάλλον υποβαθμίζουν βίαια την αξία της γης και των ακινήτων (στη Δανία κατά 40%).
• Τα αιολικά πάρκα απωθούν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό και εξαλείφουν σημαντικές θέσεις εργασίας χωρίς να προσφέρουν αντίστοιχες μόνιμες θέσεις – ένα αιολικό πάρκο θα προσλάβει ένα μόνο υπάλληλο συντήρησης.
• Τα αιολικά πάρκα αλλοιώνουν σημαντικά την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μέσω της επιβλαβούς επίδρασής τους στο τοπίο. Μία πολιτιστική ιστορία χιλιετιών καταστρέφεται σε ένα χρόνο.
• Τα αιολικά πάρκα θέτουν σε κίνδυνο την άγρια φύση, ειδικά τα αποδημητικά πουλιά και τις νυχτερίδες, καταστρέφουν την χλωρίδα & πανίδα και τους φυσικούς βιότοπους. Η ισορροπία των οικοσυστημάτων όπου δημιουργούνται αιολικά πάρκα διαταράσσεται ανεπανόρθωτα.
• Η διαρροή λιπαντικών και η εκτεταμένη χρήση του σκυροδέματος για τα θεμέλια και τα συνοδευτικά έργα προκαλούν ρύπανση και μόλυνση του εδάφους, των ρευμάτων, των ποταμών και των υπόγειων υδάτων.
• Η διαδικασία ανέγερσης ανεμογεννητριών προκαλεί ρωγμές στο υπέδαφος.
Τα αιολικά πάρκα είναι ασύμφορα
• H ενέργεια που παράγουν οι ανεμογεννήτριες δεν αποθηκεύεται.
• Ενέργεια παραγόμενη από ανεμογεννήτριες, λόγω της αστάθειας του ρυθμού παραγωγής (ο άνεμος είναι απρόβλεπτος και συνεχώς αλλάζει ισχύ), απαιτεί εφεδρική εγκατεστημένη ισχύς, που σημαίνει διπλό κόστος εγκατάστασης.
• Η απαραίτητη σύνδεση με το κεντρικό δίκτυο απαιτεί μεγάλες δαπάνες εγκατάστασης, ενώ οι απώλειες ενέργειας στη μεταφορά είναι επίσης μεγάλες.
• Οι ανεμογεννήτριες παράγουν ρεύμα μόνο όταν η ισχύς του ανέμου είναι μεταξύ 4 και 8 Mποφώρ. Η παραγωγή της ανεμογεννήτριας μεταβάλλεται ανάλογα με την τρίτη δύναμη της ταχύτητας του ανέμου, που σημαίνει ότι η παραγόμενη ισχύς πέφτει απότομα εξαιρετικά χαμηλά όταν μειωθεί η ταχύτητα του ανέμου. Αν η ισχύς του ανέμου δηλαδή από το ανώτερο σημείο στα 7/8 Μποφόρ πέσει στα 4 Μποφόρ, η παραγωγή μειώνεται από το 100% στο 12,5% (1/2 x 1/2 x 1/2 = 1/8).
• Η αναμενόμενη, και συνεπώς επιδοτούμενη, απόδοση απέχει πολύ από την πραγματική. Ενδεικτικά, στις ΗΠΑ, η μέση απόδοση των αιολικών πάρκων είναι το 12.7% της μέγιστης δυνατής.
• Συνολικά, η εκπομπή CO2 και η κατανάλωση ενέργειας για την κατασκευή, μεταφορά και εγκατάσταση των αιολικών πάρκων εξανεμίζει το όποιο περιβαλλοντικό όφελος από τη λειτουργία τους.
Τα αιολικά πάρκα υπάρχουν λόγω των γενναίων επιδοτήσεων
• Μετά από δεκαετίες τεχνολογικής εξέλιξης, τα αιολικά πάρκα παραμένουν οικονομικά μη-βιώσιμα και εξαρτώνται από κολοσσιαία ποσά δημοσίου χρήματος. Το νομοσχέδιο ενθαρρύνει προκλητικά τον επιχειρηματία να διεκδικήσει τις επιδοτήσεις για την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών και τη συμβατικά προσυμφωνημένη πώληση του ρεύματος σε εγγυημένα ακριβότερες τιμές. Το ρεύμα από τα αιολικά πάρκα είναι κατά 400% ακριβότερο από οποιαδήποτε συμβατική πηγή και το επιπλέον κόστος θα εμφανιστεί στους λογαριασμούς των καταναλωτών της ΔΕΗ από το 2011. Ο επιχειρηματίας θα κερδοφορεί από τις επιδοτήσεις σε βάρος των φορολογούμενων και των καταναλωτών, παράλληλα μηδενίζοντας τις αντικειμενικές αξίες των γειτονικών ακινήτων και προσβάλλοντας την υγεία των περιοίκων.
Προς τι λοιπόν η εθνική προτεραιότητα; Βιαζόμαστε να εγκαταστήσουμε αιολικά πάρκα που θα καταστρέψουν τα νησιά και τα βουνά μας, για να έχουμε ακριβότερο ρεύμα, χωρίς κανένα ενεργειακό ή περιβαλλοντικό όφελος.
Χρειάζεται τουλάχιστον απαιτητική χωροθέτηση που θα λαμβάνει υπόψη την άποψη των κατοίκων στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος που ζούνε και την ανεκτίμητη αξία του Ελληνικού τοπίου. Όπως διαμορφώνεται το νομοσχέδιο, τα αιολικά πάρκα θα βρίσκονται στην αυλή του καθενός:
http://www.rae.gr/lic/FI-anns.html
http://www.rae.gr/GIS/framesetup.asp
http://www.nytimes.com/2009/08/29/business/energy-environment/29iht-sustain.html
Το νομοσχέδιο ανοίγει το δρόμο για την ελεύθερη εγκατάσταση έργων ΑΠΕ, όπου θέλουν οι επιχειρηματίες/επιδοτούμενοι, σε βάρος των δασών και του περιβάλλοντος:
http://www.eksegersi.gr/keimena12/581/ananewsimes.htm
Δύο σημαντικές ελληνικές περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν λεπτομερώς τις απόψεις τους για το νομοσχέδιο και προτείνουν μια υπεύθυνη και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων: μέτρα για τη μείωση της κατανάλωσης του ηλεκτρικού, στήριξη μικρής κλίμακας και διαφορετικών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και, βέβαια, χωροθέτηση ανεμογεννητριών, που λαμβάνει υπόψη τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς, συν την άποψη των τοπικών κοινοτήτων.
http://www.diktioaigaiou.gr/contents/media/File/aiolika/Prop_APE_teliko_t.pdf
http://windwatch.gr/forum/t-209861/
Αναφορές στη διαφθορά και διαπλοκή πίσω από την Πράσινη Ανάπτυξη:
http://www.nytimes.com/2009/12/14/world/europe/14wind.html?_r=1
http://www.antinews.gr/?p=27290
http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/01/blog-post_7003.html
http://www.eksegersi.gr/keimena12/580/giati.htm
Η δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου θα ολοκληρωθεί στις 15 Ιανουαρίου 2010, και η άποψή σας μετράει: http://www.opengov.gr/minenv/
Μόνο ανεμοπαρμένος δεν είναι ο συντάκτης του άρθρου.
Τον ευχαριστώ από καρδιάς, γιατί νιώθω ότι δεν είμαι μόνος.
ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΑΙΟΛΙΚΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Η κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο «δημοσίου συμφέροντος» για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας που επιταχύνει τις διαδικασίες και εγκρίσεις για την ανέγερση ανεμογεννητριών στην Ελλάδα. Αν και σε πρώτη ματιά ίσως πιστέψουμε ότι με την ενέργεια αυτή βοηθάμε να σωθεί ο πλανήτης μας, μια βαθύτερη εξέταση του θέματος αποκαλύπτει το αντίθετο.
Το νομοσχέδιο της «Πράσινης Ανάπτυξης» θα επιτρέπει την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε απόσταση 500 μέτρων από σπίτια και οικισμούς, θα επιτρέπει να απαλλοτριωθούν ιδιωτικοί δρόμοι και να διασχίζονται ιδιοκτησίες για τη δημιουργία οδών πρόσβασης. Λόγω εθνικού συμφέροντος και χωρίς περιβαλλοντική προτεραιότητα, θα είναι πια διαθέσιμες για αιολικά πάρκα περιοχές χαρακτηρισμένες ως δασικές, εξαιρετικού φυσικού κάλλους, και Natura, βουνοκορφές και βιότοποι, οι οποίες μέχρι σήμερα ήταν αλώβητες από ανθρώπινες επεμβάσεις.
Το να αποψιλωθούν βουνά από βλάστηση, δασική ή μεσογειακή, για να εγκατασταθούν βιομηχανικά αιολικά πάρκα μοιάζει ασύμβατο με μία πρωτοβουλία που έχει ονομασθεί «Πράσινη Ανάπτυξη».
Οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες δημιουργούν αρνητικές επιπτώσεις στους ανθρώπους και στη φύση, κατ’ επέκταση και στον τουρισμό, στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, στους εθνικούς προϋπολογισμούς και στην ανταγωνιστικότητα, χωρίς οικονομικό η περιβαλλοντικό όφελος για τη χώρα.
Τα αιολικά πάρκα είναι ανεπανόρθωτες βιομηχανικές επεμβάσεις στο τοπίο
• Οι σημερινές ανεμογεννήτριες είναι σιδηροκατασκευές ύψους 80, 100 και 120 μέτρων (όσο ένα κτίριο 40 ορόφων) και εγκαθίστανται ανά 10-20, μέχρι και 80 μαζί. Για ένα πάρκο 85 ανεμογεννητριών των 150μ (V90), απαιτούνται 25.000 στρέμματα γης -- απέραντη γη για μικρή απόδοση.
• Η τρύπα που σκάβεται για τα θεμέλια μιας ανεμογεννήτριας έχει όγκο ανάλογο με μια πισίνα 25 μέτρων, ενώ για κάθε θεμέλιο απαιτούνται 65 κυβικά μέτρα σκυρόδεμα.
• Σκάβεται εκτεταμένο οδικό δίκτυο γιά τη μεταφορά και έγερση των ανεμογεννητριών, καθώς και την πρόσβαση μεταξύ τους.
• Τα αιολικά πάρκα συνδέονται με το κεντρικό δίκτυο μέσω γραμμών μεταφορών ενέργειας υψηλής τάσης -- δηλαδή επιπλέον χωματουργικές εργασίες, πυλώνες υψηλής τάσης, υπέργειες γραμμές και υποβρύχιες καλωδιώσεις.
• Η πραγματική διάρκεια ζωής των ανεμογεννητριών είναι 15 χρόνια και μετά χρειάζονται αποσυναρμολόγηση.
Τα αιολικά πάρκα δημιουργούν αρνητικές επιπτώσεις στους ανθρώπους, στη φύση και στην πολιτιστική μας κληρονομιά
• Τα αιολικά πάρκα υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των γειτονικών κοινοτήτων, σε σημείο να προσβάλλεται ακόμη και η υγεία τους. Είναι τεκμηριωμένο ότι οι στροβιλισμοί, ο θόρυβος των ελίκων, και οι υπόηχοι διαταράζουν τον ύπνο και δημιουργούν ημικρανίες, αρρυθμίες και καταστάσεις άγχους.
• Οι αλλαγές που τα αιολικά πάρκα χαράζουν στο περιβάλλον υποβαθμίζουν βίαια την αξία της γης και των ακινήτων (στη Δανία κατά 40%).
• Τα αιολικά πάρκα απωθούν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό και εξαλείφουν σημαντικές θέσεις εργασίας χωρίς να προσφέρουν αντίστοιχες μόνιμες θέσεις – ένα αιολικό πάρκο θα προσλάβει ένα μόνο υπάλληλο συντήρησης.
• Τα αιολικά πάρκα αλλοιώνουν σημαντικά την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μέσω της επιβλαβούς επίδρασής τους στο τοπίο. Μία πολιτιστική ιστορία χιλιετιών καταστρέφεται σε ένα χρόνο.
• Τα αιολικά πάρκα θέτουν σε κίνδυνο την άγρια φύση, ειδικά τα αποδημητικά πουλιά και τις νυχτερίδες, καταστρέφουν την χλωρίδα & πανίδα και τους φυσικούς βιότοπους. Η ισορροπία των οικοσυστημάτων όπου δημιουργούνται αιολικά πάρκα διαταράσσεται ανεπανόρθωτα.
• Η διαρροή λιπαντικών και η εκτεταμένη χρήση του σκυροδέματος για τα θεμέλια και τα συνοδευτικά έργα προκαλούν ρύπανση και μόλυνση του εδάφους, των ρευμάτων, των ποταμών και των υπόγειων υδάτων.
• Η διαδικασία ανέγερσης ανεμογεννητριών προκαλεί ρωγμές στο υπέδαφος.
Τα αιολικά πάρκα είναι ασύμφορα
• H ενέργεια που παράγουν οι ανεμογεννήτριες δεν αποθηκεύεται.
• Ενέργεια παραγόμενη από ανεμογεννήτριες, λόγω της αστάθειας του ρυθμού παραγωγής (ο άνεμος είναι απρόβλεπτος και συνεχώς αλλάζει ισχύ), απαιτεί εφεδρική εγκατεστημένη ισχύς, που σημαίνει διπλό κόστος εγκατάστασης.
• Η απαραίτητη σύνδεση με το κεντρικό δίκτυο απαιτεί μεγάλες δαπάνες εγκατάστασης, ενώ οι απώλειες ενέργειας στη μεταφορά είναι επίσης μεγάλες.
• Οι ανεμογεννήτριες παράγουν ρεύμα μόνο όταν η ισχύς του ανέμου είναι μεταξύ 4 και 8 Mποφώρ. Η παραγωγή της ανεμογεννήτριας μεταβάλλεται ανάλογα με την τρίτη δύναμη της ταχύτητας του ανέμου, που σημαίνει ότι η παραγόμενη ισχύς πέφτει απότομα εξαιρετικά χαμηλά όταν μειωθεί η ταχύτητα του ανέμου. Αν η ισχύς του ανέμου δηλαδή από το ανώτερο σημείο στα 7/8 Μποφόρ πέσει στα 4 Μποφόρ, η παραγωγή μειώνεται από το 100% στο 12,5% (1/2 x 1/2 x 1/2 = 1/8).
• Η αναμενόμενη, και συνεπώς επιδοτούμενη, απόδοση απέχει πολύ από την πραγματική. Ενδεικτικά, στις ΗΠΑ, η μέση απόδοση των αιολικών πάρκων είναι το 12.7% της μέγιστης δυνατής.
• Συνολικά, η εκπομπή CO2 και η κατανάλωση ενέργειας για την κατασκευή, μεταφορά και εγκατάσταση των αιολικών πάρκων εξανεμίζει το όποιο περιβαλλοντικό όφελος από τη λειτουργία τους.
Τα αιολικά πάρκα υπάρχουν λόγω των γενναίων επιδοτήσεων
• Μετά από δεκαετίες τεχνολογικής εξέλιξης, τα αιολικά πάρκα παραμένουν οικονομικά μη-βιώσιμα και εξαρτώνται από κολοσσιαία ποσά δημοσίου χρήματος. Το νομοσχέδιο ενθαρρύνει προκλητικά τον επιχειρηματία να διεκδικήσει τις επιδοτήσεις για την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών και τη συμβατικά προσυμφωνημένη πώληση του ρεύματος σε εγγυημένα ακριβότερες τιμές. Το ρεύμα από τα αιολικά πάρκα είναι κατά 400% ακριβότερο από οποιαδήποτε συμβατική πηγή και το επιπλέον κόστος θα εμφανιστεί στους λογαριασμούς των καταναλωτών της ΔΕΗ από το 2011. Ο επιχειρηματίας θα κερδοφορεί από τις επιδοτήσεις σε βάρος των φορολογούμενων και των καταναλωτών, παράλληλα μηδενίζοντας τις αντικειμενικές αξίες των γειτονικών ακινήτων και προσβάλλοντας την υγεία των περιοίκων.
Προς τι λοιπόν η εθνική προτεραιότητα; Βιαζόμαστε να εγκαταστήσουμε αιολικά πάρκα που θα καταστρέψουν τα νησιά και τα βουνά μας, για να έχουμε ακριβότερο ρεύμα, χωρίς κανένα ενεργειακό ή περιβαλλοντικό όφελος.
Χρειάζεται τουλάχιστον απαιτητική χωροθέτηση που θα λαμβάνει υπόψη την άποψη των κατοίκων στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος που ζούνε και την ανεκτίμητη αξία του Ελληνικού τοπίου. Όπως διαμορφώνεται το νομοσχέδιο, τα αιολικά πάρκα θα βρίσκονται στην αυλή του καθενός:
http://www.rae.gr/lic/FI-anns.html
http://www.rae.gr/GIS/framesetup.asp
http://www.nytimes.com/2009/08/29/business/energy-environment/29iht-sustain.html
Το νομοσχέδιο ανοίγει το δρόμο για την ελεύθερη εγκατάσταση έργων ΑΠΕ, όπου θέλουν οι επιχειρηματίες/επιδοτούμενοι, σε βάρος των δασών και του περιβάλλοντος:
http://www.eksegersi.gr/keimena12/581/ananewsimes.htm
Δύο σημαντικές ελληνικές περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν λεπτομερώς τις απόψεις τους για το νομοσχέδιο και προτείνουν μια υπεύθυνη και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων: μέτρα για τη μείωση της κατανάλωσης του ηλεκτρικού, στήριξη μικρής κλίμακας και διαφορετικών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και, βέβαια, χωροθέτηση ανεμογεννητριών, που λαμβάνει υπόψη τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς, συν την άποψη των τοπικών κοινοτήτων.
http://www.diktioaigaiou.gr/contents/media/File/aiolika/Prop_APE_teliko_t.pdf
http://windwatch.gr/forum/t-209861/
Αναφορές στη διαφθορά και διαπλοκή πίσω από την Πράσινη Ανάπτυξη:
http://www.nytimes.com/2009/12/14/world/europe/14wind.html?_r=1
http://www.antinews.gr/?p=27290
http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/01/blog-post_7003.html
http://www.eksegersi.gr/keimena12/580/giati.htm
Η δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου θα ολοκληρωθεί στις 15 Ιανουαρίου 2010, και η άποψή σας μετράει: http://www.opengov.gr/minenv/
Κυριακή, Ιανουαρίου 17, 2010
Πολιτικός και καλλιτεχνικός Νταλαρισμός
Κάποτε η Άννα βρήκε το Γιώργο.
Η Άννα ήταν έξυπνη κι «αριστερή».
Είχε πολλές γνωριμίες μες τα κουλτουριάρικα κυκλώματα
και προωθούσε αργά και σταθερά το Γιώργο της.
Ο Γιώργος έγινε φίρμα σε λίγα χρόνια.
Ανέβηκε ψηλά και τραγουδούσε τα πάντα.
Έδινε συναυλίες παντού και κυκλοφορούσε τραγούδια άπειρα.
Μόνο κάποιος Πανούσης τον έκραζε…
Η κοινωνική προσφορά του Γιώργου εκτιμήθηκε
δεόντως από τους ντόπιους παλιανθρωπιστές
και γι’ αυτό τον έχρισαν «πρέσβη καλής θέλησης».
Περνούσαν τα χρόνια με θριάμβους, δόξα και χρήμα.
Ο Γιώργος έσωνε τη μουσική παράδοση του τόπου,
αλλά η Άννα ζούσε στη σκιά της χλιδής του.
Έπρεπε να αναρριχηθεί κι αυτή.
Χρησιμοποίησε το όνομα του Γιώργου της
και βολεύτηκε με μια θέση στο Κενοβούλιο.
Βολευτίνα και η Άννα πλέον.
Τώρα ο Γιώργος θα μπορεί να συναυλιάζεται άπειρα
και η Άννα θα λύνει τα προβλήματά μας.
Μαυρίλα μαύρη και στην πολιτική σκηνή
και στην κουλτούρα του τόπου μας.
Υ.Γ.
Προσέξτε τις συναυλίες που διοργανώνονται
για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Το χρήμα ρέει στις τσέπες απατεώνων…
Καλλιτεχνών και ανθρωπιστών.
Η Άννα ήταν έξυπνη κι «αριστερή».
Είχε πολλές γνωριμίες μες τα κουλτουριάρικα κυκλώματα
και προωθούσε αργά και σταθερά το Γιώργο της.
Ο Γιώργος έγινε φίρμα σε λίγα χρόνια.
Ανέβηκε ψηλά και τραγουδούσε τα πάντα.
Έδινε συναυλίες παντού και κυκλοφορούσε τραγούδια άπειρα.
Μόνο κάποιος Πανούσης τον έκραζε…
Η κοινωνική προσφορά του Γιώργου εκτιμήθηκε
δεόντως από τους ντόπιους παλιανθρωπιστές
και γι’ αυτό τον έχρισαν «πρέσβη καλής θέλησης».
Περνούσαν τα χρόνια με θριάμβους, δόξα και χρήμα.
Ο Γιώργος έσωνε τη μουσική παράδοση του τόπου,
αλλά η Άννα ζούσε στη σκιά της χλιδής του.
Έπρεπε να αναρριχηθεί κι αυτή.
Χρησιμοποίησε το όνομα του Γιώργου της
και βολεύτηκε με μια θέση στο Κενοβούλιο.
Βολευτίνα και η Άννα πλέον.
Τώρα ο Γιώργος θα μπορεί να συναυλιάζεται άπειρα
και η Άννα θα λύνει τα προβλήματά μας.
Μαυρίλα μαύρη και στην πολιτική σκηνή
και στην κουλτούρα του τόπου μας.
Υ.Γ.
Προσέξτε τις συναυλίες που διοργανώνονται
για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Το χρήμα ρέει στις τσέπες απατεώνων…
Καλλιτεχνών και ανθρωπιστών.
Σάββατο, Ιανουαρίου 16, 2010
Οι Δραπετσώνες του κόσμου
του Περικλή Κοροβέση
Φανταστείτε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας μαύρης φυλής. Τον αρχηγό της αντιπολίτευσης κινέζο και τον αρχηγό του ΛΑΟΣ Αφγανό. Μοιάζει λιγάκι σαν αριστερίστικη προβοκάτσια, αλλά αυτή μπορεί να είναι η πραγματικότητά μας ύστερα από μερικές δεκαετίες. Και ο λόγος είναι απλός: «Καθαροί» λαοί ουδέποτε υπήρξαν και ουδέποτε θα υπάρξουν. Φυλές υπήρξαν και υπάρχουν. Αλλά αυτές ουδέποτε δημιούργησαν κράτη-έθνη, που είναι δημιούργημα του διαφωτισμού. Στην ουσία όλα τα κράτη του κόσμου είναι αυθαίρετα. Κατά κανόνα είναι διαμελισμένες αυτοκρατορίες που επιβάλλονται από τους νικητές μετά από πολέμους(π.χ. Οθωμανική αυτοκρατορία, Αυστροουγγαρία κλπ).
Η καθαρότητα του έθνους είναι μια ναζιστική αντίληψη (αν και προϋπήρχε στην Ευρώπη και τις Αμερικές) που σημαίνει την εξόντωση του διαφορετικού. Είτε στο όνομα της φυλής, είτε στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα των πολιτικών ή των φιλοσοφικών πεποιθήσεων. Η καθαρότητα είναι το άλλο όνομα του ολοκληρωτισμού. Αυτό που αποκαλούμε έθνος είναι η κυριαρχία ενός πολιτισμού και μιας γλώσσας και δεν έχει καμιά σχέση με τους δεσμούς αίματος. Και από αυτή την άποψη η κυριαρχούσα κουλτούρα δεν απειλείται από καμία μειονότητα, όσο και να είναι διαφορετική. Αργά ή γρήγορα θα ενταχθεί στο υπάρχον σύστημα. Και αυτό το βλέπουμε καθαρά στους έλληνες μετανάστες. Άλλη η νοοτροπία του ελληνοαμερικάνου και άλλη η νοοτροπία του ελληνογάλλου.
Η μετανάστευση είναι μια φυσιολογική ροπή της ανθρωπότητας. Αν το σημερινό ανθρώπινο είδος, που δημιουργήθηκε στην Αφρική, δεν μετανάστευε, σήμερα ο πλανήτης θα ήταν ακατοίκητος. Κι αν γνωρίζαμε τις μετακινήσεις των πληθυσμών στο βάθος της ιστορίας, η σημερινή μετανάστευση θα μας φαινόταν αστεία. Γιατί μετακινούνται οι άνθρωποι και αφήνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειες τους, τη γη τους; Το είπε ο Τάσος Λειβαδίτης στο στίχο του «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή». Και είναι πολλές οι «Δραπετσώνες» πια στον κόσμο μας. Και ξέρουμε πια και ποιος είναι ο λόγος. Ο παγκοσμιοποιημένος, ο μαφιόζικος καπιταλισμός του καζίνου που καταστρέφει οικονομίες και περιβάλλον και απειλεί τη ζωή του πλανήτη.
Στην ουσία οι μετανάστες έρχονται στον καταστροφέα τους για να εισπράξουν την αποζημίωση με ένα λαθραίο μεροκάματο.
Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας - δημοσιογράφος.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε προχτές στο protagon.gr
Φανταστείτε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας μαύρης φυλής. Τον αρχηγό της αντιπολίτευσης κινέζο και τον αρχηγό του ΛΑΟΣ Αφγανό. Μοιάζει λιγάκι σαν αριστερίστικη προβοκάτσια, αλλά αυτή μπορεί να είναι η πραγματικότητά μας ύστερα από μερικές δεκαετίες. Και ο λόγος είναι απλός: «Καθαροί» λαοί ουδέποτε υπήρξαν και ουδέποτε θα υπάρξουν. Φυλές υπήρξαν και υπάρχουν. Αλλά αυτές ουδέποτε δημιούργησαν κράτη-έθνη, που είναι δημιούργημα του διαφωτισμού. Στην ουσία όλα τα κράτη του κόσμου είναι αυθαίρετα. Κατά κανόνα είναι διαμελισμένες αυτοκρατορίες που επιβάλλονται από τους νικητές μετά από πολέμους(π.χ. Οθωμανική αυτοκρατορία, Αυστροουγγαρία κλπ).
Η καθαρότητα του έθνους είναι μια ναζιστική αντίληψη (αν και προϋπήρχε στην Ευρώπη και τις Αμερικές) που σημαίνει την εξόντωση του διαφορετικού. Είτε στο όνομα της φυλής, είτε στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα των πολιτικών ή των φιλοσοφικών πεποιθήσεων. Η καθαρότητα είναι το άλλο όνομα του ολοκληρωτισμού. Αυτό που αποκαλούμε έθνος είναι η κυριαρχία ενός πολιτισμού και μιας γλώσσας και δεν έχει καμιά σχέση με τους δεσμούς αίματος. Και από αυτή την άποψη η κυριαρχούσα κουλτούρα δεν απειλείται από καμία μειονότητα, όσο και να είναι διαφορετική. Αργά ή γρήγορα θα ενταχθεί στο υπάρχον σύστημα. Και αυτό το βλέπουμε καθαρά στους έλληνες μετανάστες. Άλλη η νοοτροπία του ελληνοαμερικάνου και άλλη η νοοτροπία του ελληνογάλλου.
Η μετανάστευση είναι μια φυσιολογική ροπή της ανθρωπότητας. Αν το σημερινό ανθρώπινο είδος, που δημιουργήθηκε στην Αφρική, δεν μετανάστευε, σήμερα ο πλανήτης θα ήταν ακατοίκητος. Κι αν γνωρίζαμε τις μετακινήσεις των πληθυσμών στο βάθος της ιστορίας, η σημερινή μετανάστευση θα μας φαινόταν αστεία. Γιατί μετακινούνται οι άνθρωποι και αφήνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειες τους, τη γη τους; Το είπε ο Τάσος Λειβαδίτης στο στίχο του «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή». Και είναι πολλές οι «Δραπετσώνες» πια στον κόσμο μας. Και ξέρουμε πια και ποιος είναι ο λόγος. Ο παγκοσμιοποιημένος, ο μαφιόζικος καπιταλισμός του καζίνου που καταστρέφει οικονομίες και περιβάλλον και απειλεί τη ζωή του πλανήτη.
Στην ουσία οι μετανάστες έρχονται στον καταστροφέα τους για να εισπράξουν την αποζημίωση με ένα λαθραίο μεροκάματο.
Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας - δημοσιογράφος.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε προχτές στο protagon.gr
Παρασκευή, Ιανουαρίου 15, 2010
Σχόλιο ΠΕΜΠΤΗΣ
Μικρός σαν ήμουν, πέντε χρονών, ο πατέρας με μαστίγωσε γιατί τόλμησα να χτυπήσω γιο γειτόνισσας. Έμαθα από τότε να μην ασκώ βία σε κανένα.
Σε δυο χρόνια ο πατέρας μ’ έστειλε να δουλέψω σ’ εργοδότη για να μάθω πώς βγαίνει το ψωμί. Έμαθα το «ο μη εργαζόμενος μηδέ εστιέτω» και δούλευα συνεχώς.
Η μητέρα οραματιζόταν αγίους και Παναγιές και μ’ έσπρωξε στην Εκκλησία να διδαχτώ τα «άγια» διδάγματά της. Αφομοίωσα τον Ιησού, τον απόγονο του παππού μου Σωκράτη.
Ο πατέρας μου δίδαξε το «ου κλέψεις» όταν πήρα κρυφά κάποιες δεκάρες απ’ το συρτάρι των οικονομιών. Μου το δίδαξε με την πανάρχαιη μέθοδο της ράβδου.
Ο Καζαντζάκης με σημάδεψε στην εφηβεία κι άρχισα να πλησιάζω την ανθρώπινη φύση του Ιησού.
Ο πατέρας ήθελε να μπω στη δουλειά από μικρός, αλλά εγώ θέλησα να μάθω γράμματα.
Ο Σιδερένιος, πριν τη χούντα, έγινε ο οδηγός μου και πίστεψα πως θα μπορούσε να φέρει το σοσιαλισμό στη χώρα.
Αργότερα διάβασα φιλοσοφία κι έμαθα το Μαρξ και τον Επίκουρο και τον Μπακούνιν κι όλους τους άλλους σοφούς. Έμαθα και τους σοφιστές …
Οι «δάσκαλοι» μου μιλάγανε συνεχώς για Αγώνες κι αποφάσισα ν’ αγωνιστώ στη ζωή.
Αγωνίστηκα τριάντα χρόνια μέχρι να μάθω ποιοι καπηλεύονται τους αγώνες.
Γέρος πια, με καρδιά εφήβου, ανακαλύπτω τι μου μάθαιναν όσοι μ’ αγάπησαν.
Βλέπω τη βία να εισβάλλει πολιτισμένα και με την ίδια φαντασία του πρωτόγονου. Αυτός ο βάρβαρος «πολιτισμός» του δεινάνθρωπου μου έμαθε πως τα ένστικτα δεν μπορεί να τα υποτάξει ο Λόγος.
Βλέπω αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους να μιλάνε για το λαϊκό ιδρώτα και να ρουφάνε τον ιδρώτα αυτό.
Βλέπω αυτούς που σερβίρουν Παναγιές και παχιά λόγια να παχαίνουν ξεπουλώντας ψευδή οράματα στα πλήθη.
Βλέπω σήμερα αυτούς, που οι πατεράδες τους καμάρωναν κρυφά την κλεψιά τους, να κλέβουν φανερά κι ασύστολα τη δημόσια οικονομία.
Βλέπω το «δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι λεύτερος» να έχει αντικατασταθεί με το «πιστεύω στο χρήμα, ελπίζω στην αύξησή του, είμαι ελεύθερος».
Βλέπω αυτούς που σπούδασαν τα γράμματα να χλευάζονται από αγράμματους λεφτάδες.
Βλέπω τους σοσιαλιστές να έχουν γίνει οι νέοι ληστές της κοινωνίας.
Βλέπω πως οι σοφιστές επικράτησαν πάνω στο Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Ήταν «σοφοί» οι σοφιστές, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ήταν φιλόσοφοι μόνο.
Κράτησα τον αγώνα μέσα μου. Αριστοτελικά ευδαίμων παραμένω. Με βοήθησε αρκετά κι ο Επίκουρος. Οι Εβραίοι δεν με βοήθησαν με την ηλίθια «φιλοσοφία» τους.
Σε δυο χρόνια ο πατέρας μ’ έστειλε να δουλέψω σ’ εργοδότη για να μάθω πώς βγαίνει το ψωμί. Έμαθα το «ο μη εργαζόμενος μηδέ εστιέτω» και δούλευα συνεχώς.
Η μητέρα οραματιζόταν αγίους και Παναγιές και μ’ έσπρωξε στην Εκκλησία να διδαχτώ τα «άγια» διδάγματά της. Αφομοίωσα τον Ιησού, τον απόγονο του παππού μου Σωκράτη.
Ο πατέρας μου δίδαξε το «ου κλέψεις» όταν πήρα κρυφά κάποιες δεκάρες απ’ το συρτάρι των οικονομιών. Μου το δίδαξε με την πανάρχαιη μέθοδο της ράβδου.
Ο Καζαντζάκης με σημάδεψε στην εφηβεία κι άρχισα να πλησιάζω την ανθρώπινη φύση του Ιησού.
Ο πατέρας ήθελε να μπω στη δουλειά από μικρός, αλλά εγώ θέλησα να μάθω γράμματα.
Ο Σιδερένιος, πριν τη χούντα, έγινε ο οδηγός μου και πίστεψα πως θα μπορούσε να φέρει το σοσιαλισμό στη χώρα.
Αργότερα διάβασα φιλοσοφία κι έμαθα το Μαρξ και τον Επίκουρο και τον Μπακούνιν κι όλους τους άλλους σοφούς. Έμαθα και τους σοφιστές …
Οι «δάσκαλοι» μου μιλάγανε συνεχώς για Αγώνες κι αποφάσισα ν’ αγωνιστώ στη ζωή.
Αγωνίστηκα τριάντα χρόνια μέχρι να μάθω ποιοι καπηλεύονται τους αγώνες.
Γέρος πια, με καρδιά εφήβου, ανακαλύπτω τι μου μάθαιναν όσοι μ’ αγάπησαν.
Βλέπω τη βία να εισβάλλει πολιτισμένα και με την ίδια φαντασία του πρωτόγονου. Αυτός ο βάρβαρος «πολιτισμός» του δεινάνθρωπου μου έμαθε πως τα ένστικτα δεν μπορεί να τα υποτάξει ο Λόγος.
Βλέπω αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους να μιλάνε για το λαϊκό ιδρώτα και να ρουφάνε τον ιδρώτα αυτό.
Βλέπω αυτούς που σερβίρουν Παναγιές και παχιά λόγια να παχαίνουν ξεπουλώντας ψευδή οράματα στα πλήθη.
Βλέπω σήμερα αυτούς, που οι πατεράδες τους καμάρωναν κρυφά την κλεψιά τους, να κλέβουν φανερά κι ασύστολα τη δημόσια οικονομία.
Βλέπω το «δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι λεύτερος» να έχει αντικατασταθεί με το «πιστεύω στο χρήμα, ελπίζω στην αύξησή του, είμαι ελεύθερος».
Βλέπω αυτούς που σπούδασαν τα γράμματα να χλευάζονται από αγράμματους λεφτάδες.
Βλέπω τους σοσιαλιστές να έχουν γίνει οι νέοι ληστές της κοινωνίας.
Βλέπω πως οι σοφιστές επικράτησαν πάνω στο Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Ήταν «σοφοί» οι σοφιστές, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ήταν φιλόσοφοι μόνο.
Κράτησα τον αγώνα μέσα μου. Αριστοτελικά ευδαίμων παραμένω. Με βοήθησε αρκετά κι ο Επίκουρος. Οι Εβραίοι δεν με βοήθησαν με την ηλίθια «φιλοσοφία» τους.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 13, 2010
Ατάκες Χάρυ Κλυν
Aυτός που γελάει τελευταίος, είναι αυτός που προσπαθεί να καταλάβει τι εννοούσα.
Tίποτα δεν κρατάει για πάντα, εκτός από μια κακή παράσταση.
Zούμε σ' έναν πολύ σκληρό, αλλά και παράξενο κόσμο. Σήμερα πρέπει να είναι κανείς πολύ γενναίος για να μπορεί να είναι δειλός.
Έχω δει αμέτρητες φορές δυο σκυλιά να μαλώνουν για ένα κόκαλο. Ποτέ μου, όμως, δεν έχω δει δυο κόκαλα να μαλώνουν για ένα σκυλί.
Μακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν. Aν είναι αλήθεια, ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται 92% από νερό, τότε το μόνο δώρο που θα ήθελα είναι Kλώντια Σίφερ και ένα καλαμάκι.
Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες.
Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον.
Eίναι πολύ κακό να βλέπεις μαύρη γάτα, ειδικά αν είσαι ποντίκι.
O μόνος τρόπος να αποφύγεις το στρατό, είναι να πας στο ναυτικό ή στην αεροπορία.
Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί από αυτούς είναι ανύπαντροι.
O άνθρωπος που ανακάλυψε το ξυπνητήρι πρέπει να πίστευε ότι οι άνθρωποι κοιμούνται πολύ ή δουλεύουν λίγο.
Mία γκόμενα στο αυτοκίνητο αξίζει όσο δέκα στην αντζέντα.
Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δε θέλει να πεθάνει.
Aκρίβεια σου λέει μετά. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο θα ξεχάσουμε πως να καταπίνουμε.
Mπριζόλα είναι το αντικείμενο από κρέας, που μόλις πληροφορηθείς την τιμή του, παραγγέλνεις μακαρονάδα.
Tα νοίκια ανεβαίνουν, τα τρόφιμα ανεβαίνουν, τα καύσιμα ανεβαίνουν, τα ρούχα ανεβαίνουν. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα βλέπω να δημιουργείται νέα κοινωνική τάξη στην Eλλάδα. Oι νεόπτωχοι!
Mε τις απεργίες της ΔEH, σώθηκα. Έχω να δω τη γυναίκα μου μια εβδομάδα.
Παρακολουθώ στη Bουλή τις συνεδριάσεις και τρελαίνομαι. Aνεβαίνει κάποιος στο βήμα, μιλάει μισή ώρα χωρίς να λέει τίποτα, οι μισοί από κάτω κοιμούνται, οι άλλοι μισοί πάνε για κατούρημα και στο τέλος όλοι διαφωνούνε.
Tα ωραιότερα Eλληνικά τα ακούς στην τηλεόραση. " Tο θύμα δέχτηκε πισώπλατα μια μαχαιριά στο στήθος. "
H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι.
H εγκληματικότητα έχει παραγίνει στην Aθήνα. Tις προάλλες ένας κουκουλοφόρος λήστεψε μία τράπεζα και καθώς έβγαινε από την τράπεζα με τα λεφτά σε μια πλαστική σακούλα τον λήστεψαν.
Πάντως, για όσους αναρωτιούνται τι θα ψηφίσω στις εκλογές που μας έρχονται, δηλώνω πως δε θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο που θα υποσχεθεί ότι θα κάνει σ’ αυτή τη χώρα το μεγαλύτερο καλό. Θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο, που θα φροντίσει να κάνει σε αυτή τη χώρα το μικρότερο κακό.
Όσο πιο φτηνός είναι ο πολιτικός, τόσο ακριβότερα στοιχίζει στη χώρα.
Στην Eλλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία.
Ποιό Eλληνοτουρκικό και ποιό Eλληνοβαλκανικό. Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό.
Στην Eλλάδα κανείς δε δουλεύει, απλώς ο ένας δουλεύει τον άλλο.
Zούμε σε μία χώρα πλούσια σε ερωτήσεις και φτωχή σε απαντήσεις.
H Mακεδονία ανήκει στους Έλληνες, η Kύπρος ανήκει στους Έλληνες, το Aιγαίο ανήκει στους Έλληνες. Mόλις ακούσω πως και η Πελοπόννησος ανήκει στους Έλληνες, θ' αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά.
O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του και δυο χιλιάρικα στην τσέπη του.
Tα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πως θα χάσει δέκα κιλά και που θα βρει πάρκινγκ.
Oι Έλληνες δεν ξέρουν τι θέλουν και δε θα ησυχάσουν ποτέ αν δεν το αποκτήσουν.
Aν οι μισοί Έλληνες ξέραν πως ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες.
Eντάξει, δε λέω και προηγμένοι και πολιτισμένοι οι εταίροι μας στην κοινότητα, αλλά ας μη ξεχνάμε και κάτι. Όταν οι Eυρωπαίοι τρώγανε ρίζες, οι 'Έλληνες είχανε χοληστερίνη.
Mόλις με βλέπουν οι γυναίκες πέφτουν κάτω. Aσφαλώς αυτό ισχύει γι αυτές που δε μπορούν να σταθούν στα πόδια τους.
Tο οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο. Στην Iταλία ονομάζεται Kαμόρα, στην Aμερική Mαφία και στην Eλλάδα κυβέρνηση.
Στην Eλλάδα η κυβέρνηση έχει πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Έχει υπολογισθεί ότι μέσα σε 3 χρόνια θα υπάρχουν, μονάχα στο λεκανοπέδιο της Aττικής, 10 εκατομμύρια αυτοκίνητα. Όποίος, λοιπόν, θέλει να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο, ας το κάνει από τώρα.
Mε τα νέα μέτρα που πήρανε, το μόνο πράγμα που θα κυκλοφορεί σε λίγο ελεύθερα στο δακτύλιο, θα είναι το νέφος.
Tι θα γίνει, τελικά, με το νέφος; H κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. 'Eχετε ακούσει, τελευταία, τα πουλιά; Δεν κελαηδάνε. Bήχουνε!
Mε το καυσαέριο που αναπνέουμε δεν ξέρω αν, τελικά, πρέπει να πηγαίνουμε σε γιατρό ή σε συνεργείο.
Tα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Xριστόφορου Kολόμβου. O Kολόμβος ξεκίνησε για τις Iνδίες και βρέθηκε στην Aμερική! Mε την Oλυμπιακή αν ξεκινήσεις για τις Iνδίες, θα βρεθείς στις Iνδίες. Oι βαλίτσες σου, όμως, θα βρεθούν στην Aμερική.
Tα πράγματα με τον OTE όσο πάνε και χειροτερεύουν. Tώρα χρειάζεσαι διπλάσιο χρόνο για να βγάλεις λάθος νούμερο.
Kρατάτε την Aθήνα καθαρή, πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.
Tα τελευταία χρόνια η τεχνολογία καλπάζει! Προχθές αγόρασα μια συσκευή τηλεόρασης μικροκυμάτων. Tώρα πρόγραμμα της μιας ώρας το βλέπω σε 6 λεπτά.
Mόνο στην Eλλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Διακόπτουν τα έκτατα δελτία ειδήσεων, για να μεταδώσουν τα κανονικά.
Tι γίνεται, τελικά, μ' αυτό το IKA; Πας για αμυγδαλές και σου κάνουν εγχείρηση προστάτη! Ένα φίλος μου είχε προβλήματα με τη χολή του και όταν πήγε στο IKA ζήτησε να του κάνουν εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Tο ωραίο είναι ότι η μπλόφα έπιασε. Tου 'κάναν εγχείρηση χολής.
Tα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται. Eίναι χειρότερα.
Tίποτα δεν κρατάει για πάντα, εκτός από μια κακή παράσταση.
Zούμε σ' έναν πολύ σκληρό, αλλά και παράξενο κόσμο. Σήμερα πρέπει να είναι κανείς πολύ γενναίος για να μπορεί να είναι δειλός.
Έχω δει αμέτρητες φορές δυο σκυλιά να μαλώνουν για ένα κόκαλο. Ποτέ μου, όμως, δεν έχω δει δυο κόκαλα να μαλώνουν για ένα σκυλί.
Μακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν. Aν είναι αλήθεια, ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται 92% από νερό, τότε το μόνο δώρο που θα ήθελα είναι Kλώντια Σίφερ και ένα καλαμάκι.
Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες.
Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον.
Eίναι πολύ κακό να βλέπεις μαύρη γάτα, ειδικά αν είσαι ποντίκι.
O μόνος τρόπος να αποφύγεις το στρατό, είναι να πας στο ναυτικό ή στην αεροπορία.
Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί από αυτούς είναι ανύπαντροι.
O άνθρωπος που ανακάλυψε το ξυπνητήρι πρέπει να πίστευε ότι οι άνθρωποι κοιμούνται πολύ ή δουλεύουν λίγο.
Mία γκόμενα στο αυτοκίνητο αξίζει όσο δέκα στην αντζέντα.
Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δε θέλει να πεθάνει.
Aκρίβεια σου λέει μετά. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο θα ξεχάσουμε πως να καταπίνουμε.
Mπριζόλα είναι το αντικείμενο από κρέας, που μόλις πληροφορηθείς την τιμή του, παραγγέλνεις μακαρονάδα.
Tα νοίκια ανεβαίνουν, τα τρόφιμα ανεβαίνουν, τα καύσιμα ανεβαίνουν, τα ρούχα ανεβαίνουν. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα βλέπω να δημιουργείται νέα κοινωνική τάξη στην Eλλάδα. Oι νεόπτωχοι!
Mε τις απεργίες της ΔEH, σώθηκα. Έχω να δω τη γυναίκα μου μια εβδομάδα.
Παρακολουθώ στη Bουλή τις συνεδριάσεις και τρελαίνομαι. Aνεβαίνει κάποιος στο βήμα, μιλάει μισή ώρα χωρίς να λέει τίποτα, οι μισοί από κάτω κοιμούνται, οι άλλοι μισοί πάνε για κατούρημα και στο τέλος όλοι διαφωνούνε.
Tα ωραιότερα Eλληνικά τα ακούς στην τηλεόραση. " Tο θύμα δέχτηκε πισώπλατα μια μαχαιριά στο στήθος. "
H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι.
H εγκληματικότητα έχει παραγίνει στην Aθήνα. Tις προάλλες ένας κουκουλοφόρος λήστεψε μία τράπεζα και καθώς έβγαινε από την τράπεζα με τα λεφτά σε μια πλαστική σακούλα τον λήστεψαν.
Πάντως, για όσους αναρωτιούνται τι θα ψηφίσω στις εκλογές που μας έρχονται, δηλώνω πως δε θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο που θα υποσχεθεί ότι θα κάνει σ’ αυτή τη χώρα το μεγαλύτερο καλό. Θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο, που θα φροντίσει να κάνει σε αυτή τη χώρα το μικρότερο κακό.
Όσο πιο φτηνός είναι ο πολιτικός, τόσο ακριβότερα στοιχίζει στη χώρα.
Στην Eλλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία.
Ποιό Eλληνοτουρκικό και ποιό Eλληνοβαλκανικό. Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό.
Στην Eλλάδα κανείς δε δουλεύει, απλώς ο ένας δουλεύει τον άλλο.
Zούμε σε μία χώρα πλούσια σε ερωτήσεις και φτωχή σε απαντήσεις.
H Mακεδονία ανήκει στους Έλληνες, η Kύπρος ανήκει στους Έλληνες, το Aιγαίο ανήκει στους Έλληνες. Mόλις ακούσω πως και η Πελοπόννησος ανήκει στους Έλληνες, θ' αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά.
O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του και δυο χιλιάρικα στην τσέπη του.
Tα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πως θα χάσει δέκα κιλά και που θα βρει πάρκινγκ.
Oι Έλληνες δεν ξέρουν τι θέλουν και δε θα ησυχάσουν ποτέ αν δεν το αποκτήσουν.
Aν οι μισοί Έλληνες ξέραν πως ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες.
Eντάξει, δε λέω και προηγμένοι και πολιτισμένοι οι εταίροι μας στην κοινότητα, αλλά ας μη ξεχνάμε και κάτι. Όταν οι Eυρωπαίοι τρώγανε ρίζες, οι 'Έλληνες είχανε χοληστερίνη.
Mόλις με βλέπουν οι γυναίκες πέφτουν κάτω. Aσφαλώς αυτό ισχύει γι αυτές που δε μπορούν να σταθούν στα πόδια τους.
Tο οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο. Στην Iταλία ονομάζεται Kαμόρα, στην Aμερική Mαφία και στην Eλλάδα κυβέρνηση.
Στην Eλλάδα η κυβέρνηση έχει πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Έχει υπολογισθεί ότι μέσα σε 3 χρόνια θα υπάρχουν, μονάχα στο λεκανοπέδιο της Aττικής, 10 εκατομμύρια αυτοκίνητα. Όποίος, λοιπόν, θέλει να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο, ας το κάνει από τώρα.
Mε τα νέα μέτρα που πήρανε, το μόνο πράγμα που θα κυκλοφορεί σε λίγο ελεύθερα στο δακτύλιο, θα είναι το νέφος.
Tι θα γίνει, τελικά, με το νέφος; H κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. 'Eχετε ακούσει, τελευταία, τα πουλιά; Δεν κελαηδάνε. Bήχουνε!
Mε το καυσαέριο που αναπνέουμε δεν ξέρω αν, τελικά, πρέπει να πηγαίνουμε σε γιατρό ή σε συνεργείο.
Tα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Xριστόφορου Kολόμβου. O Kολόμβος ξεκίνησε για τις Iνδίες και βρέθηκε στην Aμερική! Mε την Oλυμπιακή αν ξεκινήσεις για τις Iνδίες, θα βρεθείς στις Iνδίες. Oι βαλίτσες σου, όμως, θα βρεθούν στην Aμερική.
Tα πράγματα με τον OTE όσο πάνε και χειροτερεύουν. Tώρα χρειάζεσαι διπλάσιο χρόνο για να βγάλεις λάθος νούμερο.
Kρατάτε την Aθήνα καθαρή, πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.
Tα τελευταία χρόνια η τεχνολογία καλπάζει! Προχθές αγόρασα μια συσκευή τηλεόρασης μικροκυμάτων. Tώρα πρόγραμμα της μιας ώρας το βλέπω σε 6 λεπτά.
Mόνο στην Eλλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Διακόπτουν τα έκτατα δελτία ειδήσεων, για να μεταδώσουν τα κανονικά.
Tι γίνεται, τελικά, μ' αυτό το IKA; Πας για αμυγδαλές και σου κάνουν εγχείρηση προστάτη! Ένα φίλος μου είχε προβλήματα με τη χολή του και όταν πήγε στο IKA ζήτησε να του κάνουν εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Tο ωραίο είναι ότι η μπλόφα έπιασε. Tου 'κάναν εγχείρηση χολής.
Tα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται. Eίναι χειρότερα.
Η δημοκρατία των Αθηνών και η δημοκρατία του καπιταλισμού (το πιο πετυχημένο πολιτικό σύστημα, χωρίς Πολίτες)
Υπάρχουν δυο συστήματα καθυποταγής του λαού. Το πρώτο, το θεοκρατικό, το ανακάλυψαν ίσως οι Εβραίοι στη Μεσοποταμία. Το δεύτερο, τη Δημοκρατία, το ανακάλυψε ο περιούσιος λαός μας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια με τους σοφιστές.
Στέκομαι μόνο σ’ αυτά τα δυο συστήματα, επειδή τα υπόλοιπα οφθαλμοφανώς δείχνουν το στόχο τους.
Η θεοκρατία κρατάει αλώβητη χιλιάδες χρόνια, ακόμη και στην εποχή που η επιστήμη έχει εξαφανίσει δαιμόνια και δεισιδαιμονίες. Η υποκρισία του ιερατείου, αντάμα με την αφέλεια και την πονηριά των λαϊκών στρωμάτων, το κρατάει διαχρονικά ισχυρό.
Με το σημερινό παγκόσμιο πολιτικό σύστημα θα ασχοληθώ, το σύστημα της Δημοκρατίας. Οι ρίζες του βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, κάπου εκεί στην Αθήνα ολοκληρώθηκε και εφαρμόστηκε μέσα στον 5ο αιώνα π.Χ.
Το κράτος του δήμου, του λαού. Έτσι πέρασε στην ιστορία, έτσι μας το μάθαιναν στο σχολειό οι δάσκαλοι. Ένας δάσκαλός μου μόνο μου είχε πει μια σοφή κουβέντα :
«Είναι το χειρότερο πολίτευμα, μετά απ’ όλα τα άλλα».
Αργότερα πολύ, ερεύνησα αυτό το πολύτιμο πολίτευμα των προγόνων μου. Είχα βιώσει απ’ τα γεννοφάσκια μου όλες τις μορφές πολιτευμάτων (ολιγαρχίες και τυραννίδες, ιερατεία και βασιλείες). Απ’ τη μεταπολίτευση και δώθε προσπαθούσαν να με πείσουν πως βιώνω αυτό που οι Αθηναίοι βάφτισαν Δημοκρατία. Ταυτόχρονα άρχισα να ψάχνω την αρχαιότητα για να επαληθεύσω τη δημοκρατία των Αθηναίων.
Το κράτος των Αθηνών είχε πληθυσμό τριακόσιες τριάντα χιλιάδες. Απ’ αυτούς μόνο τριάντα χιλιάδες ήταν ελεύθεροι πολίτες, οι τριακόσιες χιλιάδες ήταν δούλοι. Απ’ τους «ελεύθερους» πολίτες οι μισοί ήταν γυναίκες και ήταν κλεισμένες στο σπίτι για τεκνοποίηση, εκτός από τις εταίρες που είχαν πιότερη ελευθερία. Απομένουν αριθμητικά δεκαπέντε χιλιάδες πολίτες. Απ’ αυτούς οι μισοί είναι κάτω από δεκαοχτώ χρονών και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Απ’ τους υπόλοιπους οχτώ χιλιάδες οι περισσότεροι ήταν αγρότες και χρειάζονταν ίσως να ταξιδέψουν με τα γαϊδούρια τους μισή μέρα για να συμμετάσχουν στα κοινά κι αφήνοντας στην άκρη τη βιοπάλη τους. Απομένανε, φαντάζομαι, τρεις χιλιάδες Αθηναίοι πολίτες, όμως κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι τρέχανε με τα καράβια τους να εμπορευτούν τους «ηλίθιους» της Μαύρης θάλασσας και της Μεσογείου. Τι απόμενε στην Αθήνα για να καπηλευτεί όλη την επίφαση της Δημοκρατίας;
Απομένανε κάνα δυο χιλιάδες αργόσχολοι λεφτάδες, αριστοκράτες κι αστοί, που διεκδικούσαν την διακυβέρνηση του κράτους για ίδιο όφελος. Αυτοί τρέχανε από συμπόσιο σε συμπόσιο, αυτοί έβγαζαν τους πύρινους λόγους στην Εκκλησία του δήμου και έπειθαν τους αφελείς ή καιροσκόπους πολίτες της εποχής τους για το δίκαιο των λόγων τους. Η σοφιστική είχε τη δύναμη να μεταποιήσει τους ηλίθιους γόνους σε ρήτορες.
Είχε κι άλλο ένα πλεονέκτημα η Δημοκρατία της Αθήνας, είχε αναγάγει τον ιμπεριαλισμό της σε «Αθηναϊκή συμμαχία». Το σημερινό ΝΑΤΟ είχε κατασκευάσει, με δήθεν δημοκρατία και ισοπολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα εισέβαλλε στην κάθε «συμμαχική» πόλη που είχε την τόλμη να αποστατήσει απ’ τη συμμαχία. Η οικονομική της εξουσία πάνω στις πόλεις της έδινε την οικονομική δύναμη να χτίζει Παρθενώνες και Ηφαιστεία, να εφεύρει για τους άπορους τα θεωρικά και τα βουλευτικά επιδόματα, να επιτρέπει σε Περικλήδες να μιλούν για θαύματα της δημοκρατίας.
Τον Κλεισθένη τον είχαν εξοβελίσει από καιρό, η νομοθεσία του ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Ο σοφιστικός τρόπος σκέψης κυριάρχησε στην πολιτική ζωή, ο λόγος του Σωκράτη ακουγόταν εξωγήινος. Ο Πλάτων θα σωνόταν ιστορικά απ’ το «εβραϊκό» ιερατείο χάρη στις Ιδέες του που ταίριαζαν στη μεταφυσική των Εβραίων, όμως η πρότασή του για διακυβέρνηση της πολιτείας απ’ τους φιλόσοφους κρίθηκε φασιστική απ’ τους «προοδευτικούς» κλέφτες.
Πέρασαν πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια μέχρι να αναβιώσει το πολιτικό αυτό σύστημα. Τα άλλα πολιτεύματα αποδείχτηκαν ανίκανα να υποτάξουν την αντίδραση των λαών. Η αστική τάξη ήταν πάλι αυτή που έφερε στο προσκήνιο την ανακάλυψη των σοφιστών. Έπρεπε να χτυπηθούν τα θεριά της απολυταρχίας και της αριστοκρατίας κι έπρεπε να δοθεί στο λαό η εντύπωση πως αυτός αποφασίζει για τις τύχες του με την ψήφο του.
Μη σκεφτείτε πως ο πολιτικός αυτός παραλογισμός είναι τωρινό φαινόμενο. Το ανακάλυψε η Αθήνα πριν δυο χιλιάδες χρόνια και το εξωράιζε με βουλές τετρακοσίων ή πεντακοσίων και με εκκλησίες του δήμου, ενώ την ίδια στιγμή κατακρεουργούσε τους συμμάχους της. Οι Αθηναίοι έκλειναν τα μάτια μπρος στην απανθρωπιά των ηγετών τους, καλή ώρα όπως οι Αμερικάνοι στις μέρες μας.
Το μόνο που δεν είχε ανακαλύψει η αρχαία Αθήνα ήταν η Τέταρτη εξουσία. Αρκετές ήταν οι τρεις για την ολοκλήρωση των σχεδίων της. Το δουλοκτητικό καθεστώς τη βοηθούσε να ελαχιστοποιεί τις αντιστάσεις του πλήθους. Αν αυτές ξεπερνούσαν τα όρια, υπήρχαν και οι αποικίες. Εκεί έστελναν τους «ανεπιθύμητους» ή αλλιώς τους «στάσει εκπίπτοντας».
Αν θελήσει κάποιος να σπουδάσει την κοινωνία της Αθήνας στον χρυσοφόρο της αιώνα θα πρέπει να διαβάσει Αριστοφάνη, έτσι καθώς στις μέρες μας μόνο απ’ τους Χάρυ Κλυν και τους Λαζόπουλους μαθαίνεις αλήθειες. Όσες θέλουν να σου πουν…
Ας μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι αφού υπάρχουν Λαζόπουλοι και Αριστοφάνηδες τότε υπάρχει και Δημοκρατία. Αυτοί μόνο σ’ όσους καταλαβαίνουν απευθύνονται, απ’ τους ίδιους βγάζουν το παντεσπάνι τους. Ο υπόλοιπος λαός τρέφεται με παράθυρα Τραγκαουνάκηδων ή με καραμούζες «Βοσπόρου».
Αν τυχόν ο λαός ξυπνήσει, τότε το πολίτευμα μετατρέπεται σε τυραννίδα - χωρίς να πληγεί η προηγούμενη «δημοκρατική» ηγεσία. Απλά μπορεί να «εξοριστεί» σε Σουηδία ή Καναδά, εκεί μπορεί να σπείρει το «σπέρμα» της δημοκρατίας της.
Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει ποτέ.
Υ.Γ.
Απορούσαν οι μαθητές μου όταν τους έκανα κριτική της «υπαρκτής» δημοκρατίας. Άκουγαν τον ελεύθερο Λόγο μου και με ρωτούσαν :
- Δάσκαλε, αν δεν είχαμε δημοκρατία δε θα μπορούσες να λες αυτές σου τις ιδέες.
- Είμαστε λίγοι αυτοί που προσπαθούν να σας μυήσουν στα ιδανικά της ελευθερίας. Μόλις αυξηθούν οι «επικίνδυνοι» η ψευδελευθερία θα ανασταλεί, τους απαντούσα.
Δεν ξέρω αν τους έπειθα με την απάντηση αυτή, όμως τους έλεγα την αλήθεια – χωρίς να έχω στο νου μου το κέρδος. Το κέρδος το επιδίωκαν οι «σοφιστές» του σχολείου, αυτοί που κέρδιζαν πουλώντας τη γνώση τους το απόγευμα ενώ το πρωί διαφήμιζαν την κρατική παιδεία, αυτή που θα τους εξασφάλιζε τη σύνταξή τους και το εφάπαξ τους …
Στέκομαι μόνο σ’ αυτά τα δυο συστήματα, επειδή τα υπόλοιπα οφθαλμοφανώς δείχνουν το στόχο τους.
Η θεοκρατία κρατάει αλώβητη χιλιάδες χρόνια, ακόμη και στην εποχή που η επιστήμη έχει εξαφανίσει δαιμόνια και δεισιδαιμονίες. Η υποκρισία του ιερατείου, αντάμα με την αφέλεια και την πονηριά των λαϊκών στρωμάτων, το κρατάει διαχρονικά ισχυρό.
Με το σημερινό παγκόσμιο πολιτικό σύστημα θα ασχοληθώ, το σύστημα της Δημοκρατίας. Οι ρίζες του βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, κάπου εκεί στην Αθήνα ολοκληρώθηκε και εφαρμόστηκε μέσα στον 5ο αιώνα π.Χ.
Το κράτος του δήμου, του λαού. Έτσι πέρασε στην ιστορία, έτσι μας το μάθαιναν στο σχολειό οι δάσκαλοι. Ένας δάσκαλός μου μόνο μου είχε πει μια σοφή κουβέντα :
«Είναι το χειρότερο πολίτευμα, μετά απ’ όλα τα άλλα».
Αργότερα πολύ, ερεύνησα αυτό το πολύτιμο πολίτευμα των προγόνων μου. Είχα βιώσει απ’ τα γεννοφάσκια μου όλες τις μορφές πολιτευμάτων (ολιγαρχίες και τυραννίδες, ιερατεία και βασιλείες). Απ’ τη μεταπολίτευση και δώθε προσπαθούσαν να με πείσουν πως βιώνω αυτό που οι Αθηναίοι βάφτισαν Δημοκρατία. Ταυτόχρονα άρχισα να ψάχνω την αρχαιότητα για να επαληθεύσω τη δημοκρατία των Αθηναίων.
Το κράτος των Αθηνών είχε πληθυσμό τριακόσιες τριάντα χιλιάδες. Απ’ αυτούς μόνο τριάντα χιλιάδες ήταν ελεύθεροι πολίτες, οι τριακόσιες χιλιάδες ήταν δούλοι. Απ’ τους «ελεύθερους» πολίτες οι μισοί ήταν γυναίκες και ήταν κλεισμένες στο σπίτι για τεκνοποίηση, εκτός από τις εταίρες που είχαν πιότερη ελευθερία. Απομένουν αριθμητικά δεκαπέντε χιλιάδες πολίτες. Απ’ αυτούς οι μισοί είναι κάτω από δεκαοχτώ χρονών και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Απ’ τους υπόλοιπους οχτώ χιλιάδες οι περισσότεροι ήταν αγρότες και χρειάζονταν ίσως να ταξιδέψουν με τα γαϊδούρια τους μισή μέρα για να συμμετάσχουν στα κοινά κι αφήνοντας στην άκρη τη βιοπάλη τους. Απομένανε, φαντάζομαι, τρεις χιλιάδες Αθηναίοι πολίτες, όμως κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι τρέχανε με τα καράβια τους να εμπορευτούν τους «ηλίθιους» της Μαύρης θάλασσας και της Μεσογείου. Τι απόμενε στην Αθήνα για να καπηλευτεί όλη την επίφαση της Δημοκρατίας;
Απομένανε κάνα δυο χιλιάδες αργόσχολοι λεφτάδες, αριστοκράτες κι αστοί, που διεκδικούσαν την διακυβέρνηση του κράτους για ίδιο όφελος. Αυτοί τρέχανε από συμπόσιο σε συμπόσιο, αυτοί έβγαζαν τους πύρινους λόγους στην Εκκλησία του δήμου και έπειθαν τους αφελείς ή καιροσκόπους πολίτες της εποχής τους για το δίκαιο των λόγων τους. Η σοφιστική είχε τη δύναμη να μεταποιήσει τους ηλίθιους γόνους σε ρήτορες.
Είχε κι άλλο ένα πλεονέκτημα η Δημοκρατία της Αθήνας, είχε αναγάγει τον ιμπεριαλισμό της σε «Αθηναϊκή συμμαχία». Το σημερινό ΝΑΤΟ είχε κατασκευάσει, με δήθεν δημοκρατία και ισοπολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα εισέβαλλε στην κάθε «συμμαχική» πόλη που είχε την τόλμη να αποστατήσει απ’ τη συμμαχία. Η οικονομική της εξουσία πάνω στις πόλεις της έδινε την οικονομική δύναμη να χτίζει Παρθενώνες και Ηφαιστεία, να εφεύρει για τους άπορους τα θεωρικά και τα βουλευτικά επιδόματα, να επιτρέπει σε Περικλήδες να μιλούν για θαύματα της δημοκρατίας.
Τον Κλεισθένη τον είχαν εξοβελίσει από καιρό, η νομοθεσία του ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Ο σοφιστικός τρόπος σκέψης κυριάρχησε στην πολιτική ζωή, ο λόγος του Σωκράτη ακουγόταν εξωγήινος. Ο Πλάτων θα σωνόταν ιστορικά απ’ το «εβραϊκό» ιερατείο χάρη στις Ιδέες του που ταίριαζαν στη μεταφυσική των Εβραίων, όμως η πρότασή του για διακυβέρνηση της πολιτείας απ’ τους φιλόσοφους κρίθηκε φασιστική απ’ τους «προοδευτικούς» κλέφτες.
Πέρασαν πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια μέχρι να αναβιώσει το πολιτικό αυτό σύστημα. Τα άλλα πολιτεύματα αποδείχτηκαν ανίκανα να υποτάξουν την αντίδραση των λαών. Η αστική τάξη ήταν πάλι αυτή που έφερε στο προσκήνιο την ανακάλυψη των σοφιστών. Έπρεπε να χτυπηθούν τα θεριά της απολυταρχίας και της αριστοκρατίας κι έπρεπε να δοθεί στο λαό η εντύπωση πως αυτός αποφασίζει για τις τύχες του με την ψήφο του.
Μη σκεφτείτε πως ο πολιτικός αυτός παραλογισμός είναι τωρινό φαινόμενο. Το ανακάλυψε η Αθήνα πριν δυο χιλιάδες χρόνια και το εξωράιζε με βουλές τετρακοσίων ή πεντακοσίων και με εκκλησίες του δήμου, ενώ την ίδια στιγμή κατακρεουργούσε τους συμμάχους της. Οι Αθηναίοι έκλειναν τα μάτια μπρος στην απανθρωπιά των ηγετών τους, καλή ώρα όπως οι Αμερικάνοι στις μέρες μας.
Το μόνο που δεν είχε ανακαλύψει η αρχαία Αθήνα ήταν η Τέταρτη εξουσία. Αρκετές ήταν οι τρεις για την ολοκλήρωση των σχεδίων της. Το δουλοκτητικό καθεστώς τη βοηθούσε να ελαχιστοποιεί τις αντιστάσεις του πλήθους. Αν αυτές ξεπερνούσαν τα όρια, υπήρχαν και οι αποικίες. Εκεί έστελναν τους «ανεπιθύμητους» ή αλλιώς τους «στάσει εκπίπτοντας».
Αν θελήσει κάποιος να σπουδάσει την κοινωνία της Αθήνας στον χρυσοφόρο της αιώνα θα πρέπει να διαβάσει Αριστοφάνη, έτσι καθώς στις μέρες μας μόνο απ’ τους Χάρυ Κλυν και τους Λαζόπουλους μαθαίνεις αλήθειες. Όσες θέλουν να σου πουν…
Ας μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι αφού υπάρχουν Λαζόπουλοι και Αριστοφάνηδες τότε υπάρχει και Δημοκρατία. Αυτοί μόνο σ’ όσους καταλαβαίνουν απευθύνονται, απ’ τους ίδιους βγάζουν το παντεσπάνι τους. Ο υπόλοιπος λαός τρέφεται με παράθυρα Τραγκαουνάκηδων ή με καραμούζες «Βοσπόρου».
Αν τυχόν ο λαός ξυπνήσει, τότε το πολίτευμα μετατρέπεται σε τυραννίδα - χωρίς να πληγεί η προηγούμενη «δημοκρατική» ηγεσία. Απλά μπορεί να «εξοριστεί» σε Σουηδία ή Καναδά, εκεί μπορεί να σπείρει το «σπέρμα» της δημοκρατίας της.
Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει ποτέ.
Υ.Γ.
Απορούσαν οι μαθητές μου όταν τους έκανα κριτική της «υπαρκτής» δημοκρατίας. Άκουγαν τον ελεύθερο Λόγο μου και με ρωτούσαν :
- Δάσκαλε, αν δεν είχαμε δημοκρατία δε θα μπορούσες να λες αυτές σου τις ιδέες.
- Είμαστε λίγοι αυτοί που προσπαθούν να σας μυήσουν στα ιδανικά της ελευθερίας. Μόλις αυξηθούν οι «επικίνδυνοι» η ψευδελευθερία θα ανασταλεί, τους απαντούσα.
Δεν ξέρω αν τους έπειθα με την απάντηση αυτή, όμως τους έλεγα την αλήθεια – χωρίς να έχω στο νου μου το κέρδος. Το κέρδος το επιδίωκαν οι «σοφιστές» του σχολείου, αυτοί που κέρδιζαν πουλώντας τη γνώση τους το απόγευμα ενώ το πρωί διαφήμιζαν την κρατική παιδεία, αυτή που θα τους εξασφάλιζε τη σύνταξή τους και το εφάπαξ τους …
Τρίτη, Ιανουαρίου 12, 2010
Προς τους εμπρηστές και εμπρησθέντες του Αγίου Λαυρεντίου
…Πέρασαν χρόνια και το χωριό συνέχισε να ζει με το αρχέγονο γονίδιό του. Ήταν ο πιο προσφιλής τρόπος των φουκαράδων για επιβίωση. Αυτόν ακολουθούσαν από πάππου προς πάππο και τους είχε φανεί ότι ήταν ο ορθότερος. Ήταν ο νόμος της άγριας ζούγκλας, αυτόν που προσπαθούσαν να εξορκίσουν οι φιλόσοφοι ανά τους αιώνες.
Το χωριό αποδεχόταν κάθε κατακτητή με τη γενετήσια πονηριά του. Τον αγκάλιαζε σφιχτά μέχρι να έρθει ο επόμενος.
Μόνο τις φιλικές εισβολές απέκρουε, τις φοβόταν περισσότερο κι απ’ τον κατακτητή. Ήξερε το χωριό πως ο κατακτητής είναι εφήμερος, ο εισβολέας μπορεί να γίνει ισόβιος. Η πανάρχαιη τάξη του χωριού θα διασαλεύονταν από τις συνήθειες και τα πολιτισμικά πρότυπα που κουβαλούσε αυτός μαζί του. Τα ξένα πρότυπα, του κατακτητή, δεν τα φοβόταν.
Τους απομόνωνε τους εισβολείς το χωριό, τους βάφτιζε «ξένους» και μόνο αν είχε συμφέρον απ’ αυτούς τους πλησίαζε. Πολλοί ήταν οι ξένοι που ήρθαν να μείνουν στα χώματά του, όχι για να χτίσουν τα εξοχικά τους και να γεύονται τις καλοκαιρινές του δροσιές. Ήρθαν για διάφορους λόγους ο καθένας και το χωριό γέμιζε τα κενά του.
Έπρεπε να στήσεις κώλο για να γίνεις αποδεκτός στο χωριό, αλλά και τότε δε γλίτωνες. Πούστη θα σε κράζανε, παρόλο που αυτοί ήταν που σε οδήγησαν στην ομοφυλοφιλία. Αρσενικοί ήταν όλοι στο χωριό, το ξένο κρέας θέλανε να το καταβροχθίσουν με κάθε τρόπο.
Το καταβρόχθιζαν. Μόνο στην αρχή δείχνανε καλοκάγαθοι, μέχρι να σου πουλήσουν ένα κομμάτι γης τους. Δεν ένιωθαν καλά που πουλούσαν τη γη τους, όμως η παλιά πηλιορείτικη περηφάνια θα υποτασσόταν στη Χρεία. Αυτή η αναγκαστική εκπόρνευση της γης τους δεν τους καθόταν καλά. Εκπόρνευαν τη γη τους, αλλά ήθελαν να είναι και οι νταβατζήδες και της γης τους και των νέων ιδιοκτητών. Όσοι συμβιβάζονταν με το νταβατζιλίκι των ντόπιων κυκλοφορούσαν στο χωριό αγέρωχα, χωρίς να έχουν πολλές παρτίδες μ’ αυτούς. Δεν ήρθαν άλλωστε να γίνουν ένα με το χωριό, την αγρανάπαυσή τους γύρευαν εκεί. Τους χωριάτες τους έβλεπαν χωριάτες.
Δεν είχαν καταλάβει όμως οι χωριάτες πως τους Άλλους έπρεπε ν’ αγκαλιάσουν.
Ήταν σοφοί οι κάτοικοι του χωριού, ήξεραν πως δεν κινδύνευαν από τους καλοκαιρινούς ξένους. Από τους Άλλους ξένους είχαν μέσα τους το φόβο πως κινδύνευαν.
Δεν είχαν καταλάβει πως αυτοί οι Άλλοι ξένοι θα μπορούσαν να αντισταθούν στην αλλοτρίωσή τους απ’ τους τωρινούς και τους μελλοντικούς επιβήτορες.
Τον ήθελε τον επιβήτορα το χωριό, αλλά τον ήθελε με τον ίδιο τρόπο που τον αποζητούσαν και οι Εβραίοι πριν δυο χιλιάδες χρόνια.
Βαραββά αποζητούσε κι όχι Ιησού.
Τον Ιησού θα τον σταύρωναν, όπως και οι Εβραίοι.
Υ.Γ.
Είναι ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο βιβλίο μου.
Δεν εκδόθηκε το βιβλίο εξαιτίας του «εμπρηστικού φόβου».
Ο νοών νοείτω…
Το χωριό αποδεχόταν κάθε κατακτητή με τη γενετήσια πονηριά του. Τον αγκάλιαζε σφιχτά μέχρι να έρθει ο επόμενος.
Μόνο τις φιλικές εισβολές απέκρουε, τις φοβόταν περισσότερο κι απ’ τον κατακτητή. Ήξερε το χωριό πως ο κατακτητής είναι εφήμερος, ο εισβολέας μπορεί να γίνει ισόβιος. Η πανάρχαιη τάξη του χωριού θα διασαλεύονταν από τις συνήθειες και τα πολιτισμικά πρότυπα που κουβαλούσε αυτός μαζί του. Τα ξένα πρότυπα, του κατακτητή, δεν τα φοβόταν.
Τους απομόνωνε τους εισβολείς το χωριό, τους βάφτιζε «ξένους» και μόνο αν είχε συμφέρον απ’ αυτούς τους πλησίαζε. Πολλοί ήταν οι ξένοι που ήρθαν να μείνουν στα χώματά του, όχι για να χτίσουν τα εξοχικά τους και να γεύονται τις καλοκαιρινές του δροσιές. Ήρθαν για διάφορους λόγους ο καθένας και το χωριό γέμιζε τα κενά του.
Έπρεπε να στήσεις κώλο για να γίνεις αποδεκτός στο χωριό, αλλά και τότε δε γλίτωνες. Πούστη θα σε κράζανε, παρόλο που αυτοί ήταν που σε οδήγησαν στην ομοφυλοφιλία. Αρσενικοί ήταν όλοι στο χωριό, το ξένο κρέας θέλανε να το καταβροχθίσουν με κάθε τρόπο.
Το καταβρόχθιζαν. Μόνο στην αρχή δείχνανε καλοκάγαθοι, μέχρι να σου πουλήσουν ένα κομμάτι γης τους. Δεν ένιωθαν καλά που πουλούσαν τη γη τους, όμως η παλιά πηλιορείτικη περηφάνια θα υποτασσόταν στη Χρεία. Αυτή η αναγκαστική εκπόρνευση της γης τους δεν τους καθόταν καλά. Εκπόρνευαν τη γη τους, αλλά ήθελαν να είναι και οι νταβατζήδες και της γης τους και των νέων ιδιοκτητών. Όσοι συμβιβάζονταν με το νταβατζιλίκι των ντόπιων κυκλοφορούσαν στο χωριό αγέρωχα, χωρίς να έχουν πολλές παρτίδες μ’ αυτούς. Δεν ήρθαν άλλωστε να γίνουν ένα με το χωριό, την αγρανάπαυσή τους γύρευαν εκεί. Τους χωριάτες τους έβλεπαν χωριάτες.
Δεν είχαν καταλάβει όμως οι χωριάτες πως τους Άλλους έπρεπε ν’ αγκαλιάσουν.
Ήταν σοφοί οι κάτοικοι του χωριού, ήξεραν πως δεν κινδύνευαν από τους καλοκαιρινούς ξένους. Από τους Άλλους ξένους είχαν μέσα τους το φόβο πως κινδύνευαν.
Δεν είχαν καταλάβει πως αυτοί οι Άλλοι ξένοι θα μπορούσαν να αντισταθούν στην αλλοτρίωσή τους απ’ τους τωρινούς και τους μελλοντικούς επιβήτορες.
Τον ήθελε τον επιβήτορα το χωριό, αλλά τον ήθελε με τον ίδιο τρόπο που τον αποζητούσαν και οι Εβραίοι πριν δυο χιλιάδες χρόνια.
Βαραββά αποζητούσε κι όχι Ιησού.
Τον Ιησού θα τον σταύρωναν, όπως και οι Εβραίοι.
Υ.Γ.
Είναι ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο βιβλίο μου.
Δεν εκδόθηκε το βιβλίο εξαιτίας του «εμπρηστικού φόβου».
Ο νοών νοείτω…
Κυριακή, Ιανουαρίου 10, 2010
Πρόχειρη καταχώρηση…
Ο ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΜΑΖΕΥΕΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΥΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!!
Την ώρα που ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης συνυπέγραψε μαζί με άλλους 99 Ευρωπαίους δημάρχους την κοινή διακήρυξη των πόλεων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στο πλαίσιο της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, έδινε παράλληλα εντολή στους υπαλλήλους καθαριότητας του δήμου του να ρίχνουν ανακυκλώσιμα και «συμβατικά» σκουπίδια στο ίδιο απορριμματοφόρο.
Το «ΘΕΜΑ» παρουσιάζει τις φωτογραφίες-ντοκουμέντο που αποδεικνύουν πως οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων ξεφορτώνουν μπλε και πράσινους κάδους στο ίδιο όχημα, στέλνοντας το πολυδάπανο πρόγραμμα ανακύκλωσης στον… κάλαθο των αχρήστων ή καλύτερα στη χωματερή! Όμως, δεν πρόκειται για δικό τους σφάλμα, καθώς, όπως παραδέχεται ο αντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Δημόπουλος, υπεύθυνος του τομέα καθαρισμού της πόλης, «προφανώς και το πρόγραμμα ανακύκλωσης ανεστάλη. Λόγω της απεργίας που είχε προηγηθεί, είχαν μαζευτεί σωροί σκουπιδιών και για πέντε ημέρες το σταματήσαμε».
Από την άλλη, οι συνδικαλιστές έχουν αντίθετη άποψη και αποκαλύπτουν πως το πρόγραμμα ανακύκλωσης ποτέ δεν εφαρμόστηκε, μια και έγινε «για καθαρά επικοινωνιακούς σκοπούς».
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΙΚΟΛΟΓΟ ΝΙΚΗΤΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ!!!
Υ.Γ. δικό μου.
Οι συνδικαλιστές ψεύδονται.
Η ανακύκλωση έγινε μόνο για την κονόμα.
Ψάξτε στην πόλη μας να βρείτε την απάντηση.
Ψάξτε να βρείτε πού πηγαίνουν τα ανακυκλoύμενα…
Την ώρα που ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης συνυπέγραψε μαζί με άλλους 99 Ευρωπαίους δημάρχους την κοινή διακήρυξη των πόλεων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στο πλαίσιο της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, έδινε παράλληλα εντολή στους υπαλλήλους καθαριότητας του δήμου του να ρίχνουν ανακυκλώσιμα και «συμβατικά» σκουπίδια στο ίδιο απορριμματοφόρο.
Το «ΘΕΜΑ» παρουσιάζει τις φωτογραφίες-ντοκουμέντο που αποδεικνύουν πως οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων ξεφορτώνουν μπλε και πράσινους κάδους στο ίδιο όχημα, στέλνοντας το πολυδάπανο πρόγραμμα ανακύκλωσης στον… κάλαθο των αχρήστων ή καλύτερα στη χωματερή! Όμως, δεν πρόκειται για δικό τους σφάλμα, καθώς, όπως παραδέχεται ο αντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Δημόπουλος, υπεύθυνος του τομέα καθαρισμού της πόλης, «προφανώς και το πρόγραμμα ανακύκλωσης ανεστάλη. Λόγω της απεργίας που είχε προηγηθεί, είχαν μαζευτεί σωροί σκουπιδιών και για πέντε ημέρες το σταματήσαμε».
Από την άλλη, οι συνδικαλιστές έχουν αντίθετη άποψη και αποκαλύπτουν πως το πρόγραμμα ανακύκλωσης ποτέ δεν εφαρμόστηκε, μια και έγινε «για καθαρά επικοινωνιακούς σκοπούς».
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΙΚΟΛΟΓΟ ΝΙΚΗΤΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ!!!
Υ.Γ. δικό μου.
Οι συνδικαλιστές ψεύδονται.
Η ανακύκλωση έγινε μόνο για την κονόμα.
Ψάξτε στην πόλη μας να βρείτε την απάντηση.
Ψάξτε να βρείτε πού πηγαίνουν τα ανακυκλoύμενα…
Σάββατο, Ιανουαρίου 09, 2010
Η Βία και το Κράτος, οι προμάχοι του Δία.
Μεγάλη ιστορία, από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Τι να πεις γι’ αυτά τα δυο τσογλάνια που καταδυναστεύουν όλους μας εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Η ιστορία παλιά, από τότε που «εφευρέθηκε» η ζωή.
Ήταν τότε που ο Δίας με τ’ αδέλφια του προσπάθησαν να έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Ο Κρόνος, που είχε χάσει το θρόνο ανάμεσα στους θεούς, όπως τον είχε χάσει κι ο πατέρας του από τον ίδιο, αποφάσισε να στείλει εναντίον του Δία κακούς δαίμονες και τέρατα κολασμένα …
Ο Ουρανός ήταν ο πρώτος θεός, παντρεύτηκε τη Γη κι έκανε πολλά παιδιά μαζί της, τους Τιτάνες. Φοβόταν πως κάποιο από τα παιδιά του θα του έπαιρνε το θρόνο και γι’ αυτό αποφάσισε να τα κρατήσει μέσα στα σπλάχνα της Γης. Στέναζε η δύσμοιρη η Γη απ’ το βάρος στα σπλάχνα της κι αποφάσισε να εκδικηθεί τον άντρα της με τα παιδιά της. Μέσα στην κοιλιά της έφτιαξε ένα δρεπάνι και πρότεινε στα παιδιά της να πάρουν εκδίκηση απ’ τον πατέρα τους για τα βάσανα της μάνας. Οι Τιτάνες τρόμαξαν με την πρόταση της μάνας και μόνο το στερνοπαίδι, ο Κρόνος, έστερξε στο λόγο της.
Τον έκρυψε τον Κρόνο η μάνα του δίπλα στη νυφική παστάδα κι όταν ο Ουρανός πέταξε τα ρούχα του για να κάνει έρωτα με τη Γη πετάχτηκε ο μικρός και με το δρεπάνι έκοψε τα αχαμνά του πατέρα του και τα πέταξε στη θάλασσα. Απ’ το χυμένο αίμα γεννήθηκαν οι Ερινύες και οι Γίγαντες, απ’ το πέος και τους όρχεις, που πέσανε στη θάλασσα κι ανέβλυζαν το σπέρμα του Κρόνου, αναδύθηκε μέσα σε αφρούς η Αφροδίτη, η ερωτική θεά και πρόγονος του Δία. Αυτή θα γεννούσε τον Έρωτα, τι άλλο θα μπορούσε να γεννήσει άλλωστε με τόσο σπέρμα που κατάπιε στο ταξίδι της από τα Κύθηρα ως την Κύπρο που την ξέβρασαν τα κύματα;
Ο Κρόνος λοιπόν πήρε την εξουσία απ’ τον ανίκανο πατέρα του κι ελευθέρωσε τους αδελφούς του τους Τιτάνες. Φυλάκισε όμως τους Γίγαντες και τους Εκατόγχειρες, γιατί τους θεωρούσε πολύ επικίνδυνους για την εξουσία του. Επικίνδυνη θεωρούσε και την κατάρα του πατέρα του
- Θα πάθεις ό,τι έπαθα κι εγώ από σένα. Ένα απ’ τα παιδιά σου θα σου πάρει το θρόνο.
Ο Κρόνος φοβήθηκε πως αν έκρυβε τα παιδιά του στα σπλάχνα της Ρέας, της γυναίκας του, θα πάθαινε τα ίδια με τον Ουρανό, τον πατέρα του. Σκαρφίστηκε πιο έξυπνο σχέδιο. Κατάπινε άμεσα κάθε παιδί του μόλις γεννιόταν και το καταχώνιαζε μέσα στην απέραντη κοιλιά του. Τα κατάπινε μόλις γεννιόνταν και ήταν αχώνευτα αυτά τα παιδιά, αφού ήταν αθάνατα. Μόνιμη ήταν η βαρυστομαχιά του Κρόνου, αλλά η λατρεία της εξουσίας τον έκανε να την ξεχνάει.
Η μαμά, η Ρέα, σπάραζε που δεν έβλεπε στα σπάργανα κανένα της παιδί. Όταν ήρθε η ώρα της να γεννήσει τον τελευταίο της γιο, τον Δία, πήγε κι αυτή στη μαμά της τη Γη και στον μπαμπά της τον Ουρανό και ζήτησε βοήθεια.
Η Γη και ο Ουρανός πήραν το μέρος της Ρέας, η Γη επειδή είχε πάθει τα ίδια πριν χρόνια, ο Ουρανός επειδή ήθελε να δει το γιο του να παθαίνει ό,τι έπαθε κι ο ίδιος απ’ αυτόν. Είπαν στην κόρη τους να βάλει στα σπάργανα μια πέτρα και η Γη πήρε τον νεογέννητο Δία και τον έφερε στην Κρήτη. Εκεί θα μεγάλωνε ο Δίας με το γάλα μιας κατσίκας, της Αμάλθειας κι όταν ερχόταν αργότερα στην εξουσία θα έστελνε στους θνητούς την αμάθεια …
Ο Κρόνος κατάπιε τον ογκόλιθο και πίστεψε πως κατάπιε άλλο ένα παιδί του. Πού να φανταστεί το καημένο το αρσενικό πως τα θηλυκά έχουν θηλυκό μυαλό; Η μάνα του κατάφερε να ρίξει τον Ουρανό απ’ το θρόνο του, τώρα ήταν η σειρά του γιου της. Η γιαγιά είναι δυο φορές μάνα.
Ο Δίας μεγάλωσε με το γάλα της Αμάλθειας, δυνάμωσε και στο μυαλό και στο κορμί και πήγε και πλακώθηκε με τον πατέρα του. Πιο δυνατός ήταν και πιο νέος, τον νίκησε τον Κρόνο και τον ανάγκασε να ξεράσει τ’ αδέλφια του.
Δυο αντίπαλα στρατόπεδα στήθηκαν, ο Δίας με τ’ αδέρφια του κι ο Κρόνος με τα δικά του, τους Τιτάνες. Η Γη σιμά στα εγγόνια της θα στεκόταν κι όχι δίπλα στο γιο της. Δασκάλεψε το Δία να ελευθερώσει τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες και στο πλευρό του στάθηκαν και κάποιοι απ’ τους Τιτάνες. Ανάμεσα και μια Τιτάνα, η Στύγα, με τα τέσσερα παιδιά της, το Κράτος και τη Βία, τον Ζήλο και τη Νίκη. Αλλά και ο Ωκεανός, ο πιο μεγάλος απ’ τους Τιτάνες, πήγε με το μέρος του Δία, πήγε μαζί του κι ο Προμηθέας, ο γιος του Ιαπετού.
Δύσκολη μάχη ανάμεσα στους Τιτάνες, που ταμπουρώθηκαν στο βουνό της Όθρης και στους σύμμαχους του Δία, που πιάσανε το μετερίζι του Ολύμπου. Πιο ψηλός ήταν ο Όλυμπος, είχε δίπλα του ο Δίας και τους Κύκλωπες που του ‘δωσαν τη Βροντή, την Αστραπή και τον Κεραυνό. Έδωσαν και στον Ποσειδώνα την Τρίαινα.
Τη μάχη την κέρδισε ο Δίας με τους συνοδοιπόρους του. Έδωσε στους συνεργάτες του αξιώματα, παντρεύτηκε και την αδερφή του την Ήρα.
Κράτησε στο πλευρό του τη Βία και το Κράτος.
Τον Άτλαντα και τον Προμηθέα τους ξαπόστειλε, τον ένα να κουβαλάει τον Ουρανό στους ώμους του και τον δεύτερο τον έδεσε πάνω στον Καύκασο.
Πάντα η εξουσία ήταν το κίνητρο. Ο Δίας κατάφερε με Κράτος και Βία να κρατηθεί στην εξουσία. Θα κρατούσε την εξουσία ως τα χρόνια του Βυζαντίου, όμως οι αυτοκράτορες της Πόλης, με τη χριστιανική πονηριά, κατάφεραν να προσηλυτίσουν το Κράτος και τη Βία και να τους πάρουν με το μέρος τους.
Από τότε τα δυο αυτά μυθικά τέρατα καταφέρνουν να κρατάνε υποταγμένους τους λαούς στ’ όνομα του … Χριστού.
Υ.Γ.
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και σ’ ένα νέο blog, στο οποίο εύχομαι να οδεύσει σε δρόμο προκοπής.
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ» ονομάζεται το νέο blog.
Παρακολουθείστε το.
Η ιστορία παλιά, από τότε που «εφευρέθηκε» η ζωή.
Ήταν τότε που ο Δίας με τ’ αδέλφια του προσπάθησαν να έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Ο Κρόνος, που είχε χάσει το θρόνο ανάμεσα στους θεούς, όπως τον είχε χάσει κι ο πατέρας του από τον ίδιο, αποφάσισε να στείλει εναντίον του Δία κακούς δαίμονες και τέρατα κολασμένα …
Ο Ουρανός ήταν ο πρώτος θεός, παντρεύτηκε τη Γη κι έκανε πολλά παιδιά μαζί της, τους Τιτάνες. Φοβόταν πως κάποιο από τα παιδιά του θα του έπαιρνε το θρόνο και γι’ αυτό αποφάσισε να τα κρατήσει μέσα στα σπλάχνα της Γης. Στέναζε η δύσμοιρη η Γη απ’ το βάρος στα σπλάχνα της κι αποφάσισε να εκδικηθεί τον άντρα της με τα παιδιά της. Μέσα στην κοιλιά της έφτιαξε ένα δρεπάνι και πρότεινε στα παιδιά της να πάρουν εκδίκηση απ’ τον πατέρα τους για τα βάσανα της μάνας. Οι Τιτάνες τρόμαξαν με την πρόταση της μάνας και μόνο το στερνοπαίδι, ο Κρόνος, έστερξε στο λόγο της.
Τον έκρυψε τον Κρόνο η μάνα του δίπλα στη νυφική παστάδα κι όταν ο Ουρανός πέταξε τα ρούχα του για να κάνει έρωτα με τη Γη πετάχτηκε ο μικρός και με το δρεπάνι έκοψε τα αχαμνά του πατέρα του και τα πέταξε στη θάλασσα. Απ’ το χυμένο αίμα γεννήθηκαν οι Ερινύες και οι Γίγαντες, απ’ το πέος και τους όρχεις, που πέσανε στη θάλασσα κι ανέβλυζαν το σπέρμα του Κρόνου, αναδύθηκε μέσα σε αφρούς η Αφροδίτη, η ερωτική θεά και πρόγονος του Δία. Αυτή θα γεννούσε τον Έρωτα, τι άλλο θα μπορούσε να γεννήσει άλλωστε με τόσο σπέρμα που κατάπιε στο ταξίδι της από τα Κύθηρα ως την Κύπρο που την ξέβρασαν τα κύματα;
Ο Κρόνος λοιπόν πήρε την εξουσία απ’ τον ανίκανο πατέρα του κι ελευθέρωσε τους αδελφούς του τους Τιτάνες. Φυλάκισε όμως τους Γίγαντες και τους Εκατόγχειρες, γιατί τους θεωρούσε πολύ επικίνδυνους για την εξουσία του. Επικίνδυνη θεωρούσε και την κατάρα του πατέρα του
- Θα πάθεις ό,τι έπαθα κι εγώ από σένα. Ένα απ’ τα παιδιά σου θα σου πάρει το θρόνο.
Ο Κρόνος φοβήθηκε πως αν έκρυβε τα παιδιά του στα σπλάχνα της Ρέας, της γυναίκας του, θα πάθαινε τα ίδια με τον Ουρανό, τον πατέρα του. Σκαρφίστηκε πιο έξυπνο σχέδιο. Κατάπινε άμεσα κάθε παιδί του μόλις γεννιόταν και το καταχώνιαζε μέσα στην απέραντη κοιλιά του. Τα κατάπινε μόλις γεννιόνταν και ήταν αχώνευτα αυτά τα παιδιά, αφού ήταν αθάνατα. Μόνιμη ήταν η βαρυστομαχιά του Κρόνου, αλλά η λατρεία της εξουσίας τον έκανε να την ξεχνάει.
Η μαμά, η Ρέα, σπάραζε που δεν έβλεπε στα σπάργανα κανένα της παιδί. Όταν ήρθε η ώρα της να γεννήσει τον τελευταίο της γιο, τον Δία, πήγε κι αυτή στη μαμά της τη Γη και στον μπαμπά της τον Ουρανό και ζήτησε βοήθεια.
Η Γη και ο Ουρανός πήραν το μέρος της Ρέας, η Γη επειδή είχε πάθει τα ίδια πριν χρόνια, ο Ουρανός επειδή ήθελε να δει το γιο του να παθαίνει ό,τι έπαθε κι ο ίδιος απ’ αυτόν. Είπαν στην κόρη τους να βάλει στα σπάργανα μια πέτρα και η Γη πήρε τον νεογέννητο Δία και τον έφερε στην Κρήτη. Εκεί θα μεγάλωνε ο Δίας με το γάλα μιας κατσίκας, της Αμάλθειας κι όταν ερχόταν αργότερα στην εξουσία θα έστελνε στους θνητούς την αμάθεια …
Ο Κρόνος κατάπιε τον ογκόλιθο και πίστεψε πως κατάπιε άλλο ένα παιδί του. Πού να φανταστεί το καημένο το αρσενικό πως τα θηλυκά έχουν θηλυκό μυαλό; Η μάνα του κατάφερε να ρίξει τον Ουρανό απ’ το θρόνο του, τώρα ήταν η σειρά του γιου της. Η γιαγιά είναι δυο φορές μάνα.
Ο Δίας μεγάλωσε με το γάλα της Αμάλθειας, δυνάμωσε και στο μυαλό και στο κορμί και πήγε και πλακώθηκε με τον πατέρα του. Πιο δυνατός ήταν και πιο νέος, τον νίκησε τον Κρόνο και τον ανάγκασε να ξεράσει τ’ αδέλφια του.
Δυο αντίπαλα στρατόπεδα στήθηκαν, ο Δίας με τ’ αδέρφια του κι ο Κρόνος με τα δικά του, τους Τιτάνες. Η Γη σιμά στα εγγόνια της θα στεκόταν κι όχι δίπλα στο γιο της. Δασκάλεψε το Δία να ελευθερώσει τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες και στο πλευρό του στάθηκαν και κάποιοι απ’ τους Τιτάνες. Ανάμεσα και μια Τιτάνα, η Στύγα, με τα τέσσερα παιδιά της, το Κράτος και τη Βία, τον Ζήλο και τη Νίκη. Αλλά και ο Ωκεανός, ο πιο μεγάλος απ’ τους Τιτάνες, πήγε με το μέρος του Δία, πήγε μαζί του κι ο Προμηθέας, ο γιος του Ιαπετού.
Δύσκολη μάχη ανάμεσα στους Τιτάνες, που ταμπουρώθηκαν στο βουνό της Όθρης και στους σύμμαχους του Δία, που πιάσανε το μετερίζι του Ολύμπου. Πιο ψηλός ήταν ο Όλυμπος, είχε δίπλα του ο Δίας και τους Κύκλωπες που του ‘δωσαν τη Βροντή, την Αστραπή και τον Κεραυνό. Έδωσαν και στον Ποσειδώνα την Τρίαινα.
Τη μάχη την κέρδισε ο Δίας με τους συνοδοιπόρους του. Έδωσε στους συνεργάτες του αξιώματα, παντρεύτηκε και την αδερφή του την Ήρα.
Κράτησε στο πλευρό του τη Βία και το Κράτος.
Τον Άτλαντα και τον Προμηθέα τους ξαπόστειλε, τον ένα να κουβαλάει τον Ουρανό στους ώμους του και τον δεύτερο τον έδεσε πάνω στον Καύκασο.
Πάντα η εξουσία ήταν το κίνητρο. Ο Δίας κατάφερε με Κράτος και Βία να κρατηθεί στην εξουσία. Θα κρατούσε την εξουσία ως τα χρόνια του Βυζαντίου, όμως οι αυτοκράτορες της Πόλης, με τη χριστιανική πονηριά, κατάφεραν να προσηλυτίσουν το Κράτος και τη Βία και να τους πάρουν με το μέρος τους.
Από τότε τα δυο αυτά μυθικά τέρατα καταφέρνουν να κρατάνε υποταγμένους τους λαούς στ’ όνομα του … Χριστού.
Υ.Γ.
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και σ’ ένα νέο blog, στο οποίο εύχομαι να οδεύσει σε δρόμο προκοπής.
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ» ονομάζεται το νέο blog.
Παρακολουθείστε το.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 04, 2010
Άρθρο μου, δημοσιευμένο πριν δυο χρόνια στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ.
Μόνο η Λιάνα …
Μεγάλωσα πια και βλέπω πιο καθαρά - όχι πιο ώριμα.
Το Κόμμα - ένα είν’ του κόμμα - παραπαίει ενενήντα χρόνια τώρα, χωρίς ελπίδα. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι που το καθοδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια μόνο στη συντήρησή του στόχευαν, μ’ ένα λόγο ξύλινο κι επαναλαμβανόμενο. Αυτός ο λόγος του, με την εμμονή του, το άφηνε να παραπαίει και να κατασκευάζει τα ανδρείκελα εκείνα που λιποτακτούσαν στη συνέχεια μέσα στα αστικά κόμματα, για να γευτούν κι αυτά τη χλιδή τους.
Έγινε μετά τη χούντα προσπάθεια ανανέωσης του ξύλινου λόγου με την ίδρυση του ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά αυτή η προσπάθεια εξοντώθηκε απ’ το Κόμμα. Λίγοι απ’ τους οπαδούς της ανανέωσης πήγαν στο Κόμμα, οι πολλοί πήγαν στα σπίτια τους.
Η αιώνια απόγνωση της Αριστεράς!
Το Κόμμα βολοδέρνει τριάντα χρόνια και καμιά ελπίδα δεν έχει να ανεβάσει τα ποσοστά του. Το μόνο που καταφέρνει είναι να στέλνει τα Δαμανάκια ή τους Ανδρουλάκηδες στα έδρανα των κομμάτων της λαϊκής εκμετάλλευσης. Δεν έχει το Κόμμα τα κότσια να προχωρήσει σε αλλαγές. Ούτε τον Άρη Βελουχιώτη έστερξε ούτε και κανέναν άλλο, που πήγαινε ν’ αρθρώσει έναν άλλο λόγο.
Το φαινόμενο των ημερών για το Κόμμα είναι η εισβολή της Λιάνας Κανέλλη.
Δεν είναι κάποιο κοριτσάκι που γαλουχήθηκε μέσα στο Κόμμα κι αναρριχήθηκε αργά και σταθερά στα όργανα του κόμματος (από αφισοκολλήτρια σε πωλήτρια του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ κι ύστερα με τη ντουντούκα κι ύστερα … ). Η Λιάνα είχε μια πορεία αντίστροφη, ξεκίνησε από δεξιά και προχώρησε αριστερά. Στο δρόμο της συναντούσε χιλιάδες που προχωρούσαν προς τα δεξιά κι αυτοί όλοι την κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια για την αντίρροπη πορεία της.
Ποιος απ’ τους δυο βάδιζε στο σωστό δρόμο δε θα το καταγράψει η Ιστορία. Η Ιστορία θα κατέγραφε τη Λιάνα μόνο αν έμενε στον κληρονομικό της ρόλο, που μπορούσε να την προωθήσει σε υπουργικούς θώκους. Είχε (και έχει) όλα αυτά τα προσόντα που χρειάζεται ένας πολιτικός, κυρίως όμως έχει Λόγο και ξέρει να χειρίζεται το λόγο. Οι περισσότεροι σύγχρονοι πολιτικοί μας δεν έχουν κανένα απ’ αυτά τα δυο ( εξαιρείται ο Βενιζέλος που ξέρει να χειρίζεται το δεύτερο ).
Η Λιάνα λοιπόν κατέληξε να συνεργαστεί με το ΚΚΕ και να του δώσει εκείνους τους προσανατολισμούς Λόγου και λόγου που θα έπρεπε.
Τους πήρε τους προσανατολισμούς το Κόμμα ; Φυσικά όχι, γιατί το Κόμμα έχει τα όργανά του κι αυτά αποφασίζουν για τη μακάρια πορεία του. Κρατάει ακόμα τη διαχρονική στενοκεφαλιά του και δεν αντιλαμβάνεται πως μέσα στο καθεστώς της «δημοκρατίας» που σέρνεται υποχρεωτικά θα έπρεπε να πολεμήσει με όμοια όπλα τους αντιπάλους του. Το βαρύ πυροβολικό του σήμερα είναι η Λιάνα.
Κάποιες φορές οι ιδεολογικές εμμονές έχουν αρνητικά αποτελέσματα στην πορεία ατόμων ή ομάδων και κομμάτων. Αυτές μάλιστα τις μέρες, όπου ο κομματισμός έχει στραφεί σε νέα παιχνίδια ( τύπου Τσίπρα ) και το Κόμμα κινδυνεύει να χάσει όλα τα ερείσματά του στη λαϊκή βάση, είναι επιτακτική η ανάγκη ανάδειξης ενός νέου στίγματος του Κόμματος, χωρίς απεμπόληση των ιδεολογικών του αρχών. Η νέα του εμφάνιση είναι σίγουρο πως θα του δώσει την αναλογούσα δύναμη, που την εκμεταλλεύεται σήμερα ΠΑΣΟΚ και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς να τη δικαιούνται.
Θα αναρωτηθούν κάποιοι πώς κάποιος, που θεωρούνταν πολέμιος του Κόμματος κάποτε, κάνει σήμερα προτάσεις για την αναγέννησή του. Θα τους απαντούσα ότι δεν υπήρξα ποτέ πολέμιος του Κόμματος, απλά το Κόμμα πολεμούσε κάθε φωνή διαφορετική και μάλιστα οι διώκτες αυτών των φωνών ήταν εκείνοι που έφυγαν πρώτοι για να κυνηγήσουν δόξα και χρήμα κοντά στο τυχοδιωκτικό ΠΑΣΟΚ. Δε χρειάζεται ν’ αναφερθώ σε πρόσωπα, είναι γνωστά και πλούσια πλέον και τ’ αυτί τους δεν ιδρώνει από κριτικές. Κρεμούν ένα ειρωνικό χαμόγελο στο στόμα μόλις τους θυμίσεις την προϊστορία τους …
Επειδή λοιπόν όλα τα άλλα κόμματα έχουν δείξει το νεοφιλελεύθερο προφίλ τους και την κοινή πολιτική τους γραμμή, απομένει στο Κόμμα να χαράξει ένα δρόμο ελπίδας. Αυτό συνεπάγεται πως θα ξεχάσει δικτατορίες προλεταριάτου, θα ξεχάσει εμφυλιοπολεμικές ιστορίες και θα ανεχθεί κάθε αριστερή πρόταση ( μάλιστα τώρα είναι αναγκαίο να ενστερνιστεί αυτές τις προτάσεις ).
Μόνο η Λιάνα μπορεί αυτή τη στιγμή να εγγυηθεί την προκοπή του Κόμματος, η Αλέκα ας κάτσει στο πλάι να αναμασά την «τσίχλα» της. Ο τσαμπουκάς εκείνου του καταληψία πιτσιρικά θα καταρρεύσει κάτω απ’ το Λόγο της Λιάνας, το ίδιο θα πάθουν και οι διάφοροι Βενιζέλοι.
Μπορεί όμως το Κόμμα να κάνει την υπέρβαση στο δογματισμό; Συνειδητοποιεί πως ο κόσμος έχει αλλάξει κι ότι δεν μπορούμε να πείσουμε τον κοσμάκη με τα παλιά συνθήματα «εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι. Ο μόνος δρόμος είναι ενότητα και πάλη»;
Αν δεν αποβάλει το Κόμμα αυτά τα κούφια συνθήματα, όσο κι αν δουλέψουν οι μηχανισμοί του θα ψάχνεται στο άμεσο μέλλον να βρει το 3% που χρειάζεται η είσοδος στο κοινοβούλιο. Οι γέροι κομμουνιστές φεύγουν με το πλήρωμα του χρόνου τους, η ΚΝΕ δεν έχει την παλιά της δύναμη να στρατολογήσει νεολαία, όπως στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εκδοτικά συγκροτήματα και κανάλια έχουν επιδοθεί σε μια κούρσα ταχύτητας να κατασκευάσουν το νέο πολιτικό σχήμα που θα αποπλανήσει για άλλη μια φορά τις μάζες. Το Κόμμα άλαλο παρακολουθεί(;)τις νέες μεταλλάξεις της πολιτικής και μουλαρωμένο μένει σταθερό στα πιστεύω του, νομίζοντας πως η απογοήτευση του λαού θα τον στρέψει στα περασμένα.
Ίσως και να έχει κάποια βάση αυτή του η θεώρηση, όλο και περισσότερους αφουγκράζομαι να γίνονται νοσταλγοί της χούντας. Καλώς ή κακώς όμως, αυτή η επάνοδος στο δικτατορικό καθεστώς θεωρείται σήμερα ανέφικτη. Η Ε. Ένωση είναι πολύ «δημοκρατική» και δεν επιτρέπει τέτοιες παρεκτροπές, απ’ την άλλη μεριά έχουν χαθεί οι έντιμοι πατριώτες, που θα μπορούσαν να πατάξουν αυτή τη διαφθορά που έχει ξαπλωθεί στη χώρα και παγκόσμια.
Απομένει στο Κόμμα να κάνει την υπέρβασή του και να στείλει τη Λιάνα στην πρώτη γραμμή. Κεντρικές Επιτροπές και Συνέδρια ας κρατήσουν τον χαρακτήρα τους κι ας δίνουν κατευθυντήριες γραμμές, όμως η Λιάνα θα εκφράζει προς τα έξω τις θέσεις του κόμματος. Ας προσπαθήσουν και τα μέλη του Κόμματος και η νεολαία να πάρουν κάτι απ’ τη σκέψη της Λιάνας κι απ’ τα επιχειρήματά της. Η σκέψη της Αλέκας κοιμίζει το πνεύμα, δεν το εξεγείρει. Αυτή η εξέγερση του πνεύματος είναι το ζητούμενο αυτές τις μέρες που οι Λαζόπουλοι και οι Τριανταφυλλόπουλοι και οι Χαρδαβέλες αποκοιμίζουν καθετί γύρω μας.
Υ.Γ.
Έκανα τη ν πρότασή μου σε κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος του Κόμματος. Η αντίδρασή του ήταν άμεση κι αναμενόμενη : «Δεν μπορεί το κόμμα μας να πάρει αυτό το δρόμο, εμείς έχουμε όργανα και θέσεις …».
Την περίμενα την απάντηση, όπως περιμένω και τον εθελοντικό αφανισμό αυτού του Κόμματος. Ας μην ψάχνει να βρει τους εχθρούς του έξω απ’ το Κόμμα.
Οι εχθροί ήταν εντός των πυλών από τότε που ιδρύθηκε …
Μεγάλωσα πια και βλέπω πιο καθαρά - όχι πιο ώριμα.
Το Κόμμα - ένα είν’ του κόμμα - παραπαίει ενενήντα χρόνια τώρα, χωρίς ελπίδα. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι που το καθοδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια μόνο στη συντήρησή του στόχευαν, μ’ ένα λόγο ξύλινο κι επαναλαμβανόμενο. Αυτός ο λόγος του, με την εμμονή του, το άφηνε να παραπαίει και να κατασκευάζει τα ανδρείκελα εκείνα που λιποτακτούσαν στη συνέχεια μέσα στα αστικά κόμματα, για να γευτούν κι αυτά τη χλιδή τους.
Έγινε μετά τη χούντα προσπάθεια ανανέωσης του ξύλινου λόγου με την ίδρυση του ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά αυτή η προσπάθεια εξοντώθηκε απ’ το Κόμμα. Λίγοι απ’ τους οπαδούς της ανανέωσης πήγαν στο Κόμμα, οι πολλοί πήγαν στα σπίτια τους.
Η αιώνια απόγνωση της Αριστεράς!
Το Κόμμα βολοδέρνει τριάντα χρόνια και καμιά ελπίδα δεν έχει να ανεβάσει τα ποσοστά του. Το μόνο που καταφέρνει είναι να στέλνει τα Δαμανάκια ή τους Ανδρουλάκηδες στα έδρανα των κομμάτων της λαϊκής εκμετάλλευσης. Δεν έχει το Κόμμα τα κότσια να προχωρήσει σε αλλαγές. Ούτε τον Άρη Βελουχιώτη έστερξε ούτε και κανέναν άλλο, που πήγαινε ν’ αρθρώσει έναν άλλο λόγο.
Το φαινόμενο των ημερών για το Κόμμα είναι η εισβολή της Λιάνας Κανέλλη.
Δεν είναι κάποιο κοριτσάκι που γαλουχήθηκε μέσα στο Κόμμα κι αναρριχήθηκε αργά και σταθερά στα όργανα του κόμματος (από αφισοκολλήτρια σε πωλήτρια του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ κι ύστερα με τη ντουντούκα κι ύστερα … ). Η Λιάνα είχε μια πορεία αντίστροφη, ξεκίνησε από δεξιά και προχώρησε αριστερά. Στο δρόμο της συναντούσε χιλιάδες που προχωρούσαν προς τα δεξιά κι αυτοί όλοι την κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια για την αντίρροπη πορεία της.
Ποιος απ’ τους δυο βάδιζε στο σωστό δρόμο δε θα το καταγράψει η Ιστορία. Η Ιστορία θα κατέγραφε τη Λιάνα μόνο αν έμενε στον κληρονομικό της ρόλο, που μπορούσε να την προωθήσει σε υπουργικούς θώκους. Είχε (και έχει) όλα αυτά τα προσόντα που χρειάζεται ένας πολιτικός, κυρίως όμως έχει Λόγο και ξέρει να χειρίζεται το λόγο. Οι περισσότεροι σύγχρονοι πολιτικοί μας δεν έχουν κανένα απ’ αυτά τα δυο ( εξαιρείται ο Βενιζέλος που ξέρει να χειρίζεται το δεύτερο ).
Η Λιάνα λοιπόν κατέληξε να συνεργαστεί με το ΚΚΕ και να του δώσει εκείνους τους προσανατολισμούς Λόγου και λόγου που θα έπρεπε.
Τους πήρε τους προσανατολισμούς το Κόμμα ; Φυσικά όχι, γιατί το Κόμμα έχει τα όργανά του κι αυτά αποφασίζουν για τη μακάρια πορεία του. Κρατάει ακόμα τη διαχρονική στενοκεφαλιά του και δεν αντιλαμβάνεται πως μέσα στο καθεστώς της «δημοκρατίας» που σέρνεται υποχρεωτικά θα έπρεπε να πολεμήσει με όμοια όπλα τους αντιπάλους του. Το βαρύ πυροβολικό του σήμερα είναι η Λιάνα.
Κάποιες φορές οι ιδεολογικές εμμονές έχουν αρνητικά αποτελέσματα στην πορεία ατόμων ή ομάδων και κομμάτων. Αυτές μάλιστα τις μέρες, όπου ο κομματισμός έχει στραφεί σε νέα παιχνίδια ( τύπου Τσίπρα ) και το Κόμμα κινδυνεύει να χάσει όλα τα ερείσματά του στη λαϊκή βάση, είναι επιτακτική η ανάγκη ανάδειξης ενός νέου στίγματος του Κόμματος, χωρίς απεμπόληση των ιδεολογικών του αρχών. Η νέα του εμφάνιση είναι σίγουρο πως θα του δώσει την αναλογούσα δύναμη, που την εκμεταλλεύεται σήμερα ΠΑΣΟΚ και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς να τη δικαιούνται.
Θα αναρωτηθούν κάποιοι πώς κάποιος, που θεωρούνταν πολέμιος του Κόμματος κάποτε, κάνει σήμερα προτάσεις για την αναγέννησή του. Θα τους απαντούσα ότι δεν υπήρξα ποτέ πολέμιος του Κόμματος, απλά το Κόμμα πολεμούσε κάθε φωνή διαφορετική και μάλιστα οι διώκτες αυτών των φωνών ήταν εκείνοι που έφυγαν πρώτοι για να κυνηγήσουν δόξα και χρήμα κοντά στο τυχοδιωκτικό ΠΑΣΟΚ. Δε χρειάζεται ν’ αναφερθώ σε πρόσωπα, είναι γνωστά και πλούσια πλέον και τ’ αυτί τους δεν ιδρώνει από κριτικές. Κρεμούν ένα ειρωνικό χαμόγελο στο στόμα μόλις τους θυμίσεις την προϊστορία τους …
Επειδή λοιπόν όλα τα άλλα κόμματα έχουν δείξει το νεοφιλελεύθερο προφίλ τους και την κοινή πολιτική τους γραμμή, απομένει στο Κόμμα να χαράξει ένα δρόμο ελπίδας. Αυτό συνεπάγεται πως θα ξεχάσει δικτατορίες προλεταριάτου, θα ξεχάσει εμφυλιοπολεμικές ιστορίες και θα ανεχθεί κάθε αριστερή πρόταση ( μάλιστα τώρα είναι αναγκαίο να ενστερνιστεί αυτές τις προτάσεις ).
Μόνο η Λιάνα μπορεί αυτή τη στιγμή να εγγυηθεί την προκοπή του Κόμματος, η Αλέκα ας κάτσει στο πλάι να αναμασά την «τσίχλα» της. Ο τσαμπουκάς εκείνου του καταληψία πιτσιρικά θα καταρρεύσει κάτω απ’ το Λόγο της Λιάνας, το ίδιο θα πάθουν και οι διάφοροι Βενιζέλοι.
Μπορεί όμως το Κόμμα να κάνει την υπέρβαση στο δογματισμό; Συνειδητοποιεί πως ο κόσμος έχει αλλάξει κι ότι δεν μπορούμε να πείσουμε τον κοσμάκη με τα παλιά συνθήματα «εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι. Ο μόνος δρόμος είναι ενότητα και πάλη»;
Αν δεν αποβάλει το Κόμμα αυτά τα κούφια συνθήματα, όσο κι αν δουλέψουν οι μηχανισμοί του θα ψάχνεται στο άμεσο μέλλον να βρει το 3% που χρειάζεται η είσοδος στο κοινοβούλιο. Οι γέροι κομμουνιστές φεύγουν με το πλήρωμα του χρόνου τους, η ΚΝΕ δεν έχει την παλιά της δύναμη να στρατολογήσει νεολαία, όπως στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εκδοτικά συγκροτήματα και κανάλια έχουν επιδοθεί σε μια κούρσα ταχύτητας να κατασκευάσουν το νέο πολιτικό σχήμα που θα αποπλανήσει για άλλη μια φορά τις μάζες. Το Κόμμα άλαλο παρακολουθεί(;)τις νέες μεταλλάξεις της πολιτικής και μουλαρωμένο μένει σταθερό στα πιστεύω του, νομίζοντας πως η απογοήτευση του λαού θα τον στρέψει στα περασμένα.
Ίσως και να έχει κάποια βάση αυτή του η θεώρηση, όλο και περισσότερους αφουγκράζομαι να γίνονται νοσταλγοί της χούντας. Καλώς ή κακώς όμως, αυτή η επάνοδος στο δικτατορικό καθεστώς θεωρείται σήμερα ανέφικτη. Η Ε. Ένωση είναι πολύ «δημοκρατική» και δεν επιτρέπει τέτοιες παρεκτροπές, απ’ την άλλη μεριά έχουν χαθεί οι έντιμοι πατριώτες, που θα μπορούσαν να πατάξουν αυτή τη διαφθορά που έχει ξαπλωθεί στη χώρα και παγκόσμια.
Απομένει στο Κόμμα να κάνει την υπέρβασή του και να στείλει τη Λιάνα στην πρώτη γραμμή. Κεντρικές Επιτροπές και Συνέδρια ας κρατήσουν τον χαρακτήρα τους κι ας δίνουν κατευθυντήριες γραμμές, όμως η Λιάνα θα εκφράζει προς τα έξω τις θέσεις του κόμματος. Ας προσπαθήσουν και τα μέλη του Κόμματος και η νεολαία να πάρουν κάτι απ’ τη σκέψη της Λιάνας κι απ’ τα επιχειρήματά της. Η σκέψη της Αλέκας κοιμίζει το πνεύμα, δεν το εξεγείρει. Αυτή η εξέγερση του πνεύματος είναι το ζητούμενο αυτές τις μέρες που οι Λαζόπουλοι και οι Τριανταφυλλόπουλοι και οι Χαρδαβέλες αποκοιμίζουν καθετί γύρω μας.
Υ.Γ.
Έκανα τη ν πρότασή μου σε κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος του Κόμματος. Η αντίδρασή του ήταν άμεση κι αναμενόμενη : «Δεν μπορεί το κόμμα μας να πάρει αυτό το δρόμο, εμείς έχουμε όργανα και θέσεις …».
Την περίμενα την απάντηση, όπως περιμένω και τον εθελοντικό αφανισμό αυτού του Κόμματος. Ας μην ψάχνει να βρει τους εχθρούς του έξω απ’ το Κόμμα.
Οι εχθροί ήταν εντός των πυλών από τότε που ιδρύθηκε …
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)