του Περικλή Κοροβέση
Φανταστείτε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας μαύρης φυλής. Τον αρχηγό της αντιπολίτευσης κινέζο και τον αρχηγό του ΛΑΟΣ Αφγανό. Μοιάζει λιγάκι σαν αριστερίστικη προβοκάτσια, αλλά αυτή μπορεί να είναι η πραγματικότητά μας ύστερα από μερικές δεκαετίες. Και ο λόγος είναι απλός: «Καθαροί» λαοί ουδέποτε υπήρξαν και ουδέποτε θα υπάρξουν. Φυλές υπήρξαν και υπάρχουν. Αλλά αυτές ουδέποτε δημιούργησαν κράτη-έθνη, που είναι δημιούργημα του διαφωτισμού. Στην ουσία όλα τα κράτη του κόσμου είναι αυθαίρετα. Κατά κανόνα είναι διαμελισμένες αυτοκρατορίες που επιβάλλονται από τους νικητές μετά από πολέμους(π.χ. Οθωμανική αυτοκρατορία, Αυστροουγγαρία κλπ).
Η καθαρότητα του έθνους είναι μια ναζιστική αντίληψη (αν και προϋπήρχε στην Ευρώπη και τις Αμερικές) που σημαίνει την εξόντωση του διαφορετικού. Είτε στο όνομα της φυλής, είτε στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα των πολιτικών ή των φιλοσοφικών πεποιθήσεων. Η καθαρότητα είναι το άλλο όνομα του ολοκληρωτισμού. Αυτό που αποκαλούμε έθνος είναι η κυριαρχία ενός πολιτισμού και μιας γλώσσας και δεν έχει καμιά σχέση με τους δεσμούς αίματος. Και από αυτή την άποψη η κυριαρχούσα κουλτούρα δεν απειλείται από καμία μειονότητα, όσο και να είναι διαφορετική. Αργά ή γρήγορα θα ενταχθεί στο υπάρχον σύστημα. Και αυτό το βλέπουμε καθαρά στους έλληνες μετανάστες. Άλλη η νοοτροπία του ελληνοαμερικάνου και άλλη η νοοτροπία του ελληνογάλλου.
Η μετανάστευση είναι μια φυσιολογική ροπή της ανθρωπότητας. Αν το σημερινό ανθρώπινο είδος, που δημιουργήθηκε στην Αφρική, δεν μετανάστευε, σήμερα ο πλανήτης θα ήταν ακατοίκητος. Κι αν γνωρίζαμε τις μετακινήσεις των πληθυσμών στο βάθος της ιστορίας, η σημερινή μετανάστευση θα μας φαινόταν αστεία. Γιατί μετακινούνται οι άνθρωποι και αφήνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειες τους, τη γη τους; Το είπε ο Τάσος Λειβαδίτης στο στίχο του «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή». Και είναι πολλές οι «Δραπετσώνες» πια στον κόσμο μας. Και ξέρουμε πια και ποιος είναι ο λόγος. Ο παγκοσμιοποιημένος, ο μαφιόζικος καπιταλισμός του καζίνου που καταστρέφει οικονομίες και περιβάλλον και απειλεί τη ζωή του πλανήτη.
Στην ουσία οι μετανάστες έρχονται στον καταστροφέα τους για να εισπράξουν την αποζημίωση με ένα λαθραίο μεροκάματο.
Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας - δημοσιογράφος.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε προχτές στο protagon.gr
Σάββατο, Ιανουαρίου 16, 2010
Παρασκευή, Ιανουαρίου 15, 2010
Σχόλιο ΠΕΜΠΤΗΣ
Μικρός σαν ήμουν, πέντε χρονών, ο πατέρας με μαστίγωσε γιατί τόλμησα να χτυπήσω γιο γειτόνισσας. Έμαθα από τότε να μην ασκώ βία σε κανένα.
Σε δυο χρόνια ο πατέρας μ’ έστειλε να δουλέψω σ’ εργοδότη για να μάθω πώς βγαίνει το ψωμί. Έμαθα το «ο μη εργαζόμενος μηδέ εστιέτω» και δούλευα συνεχώς.
Η μητέρα οραματιζόταν αγίους και Παναγιές και μ’ έσπρωξε στην Εκκλησία να διδαχτώ τα «άγια» διδάγματά της. Αφομοίωσα τον Ιησού, τον απόγονο του παππού μου Σωκράτη.
Ο πατέρας μου δίδαξε το «ου κλέψεις» όταν πήρα κρυφά κάποιες δεκάρες απ’ το συρτάρι των οικονομιών. Μου το δίδαξε με την πανάρχαιη μέθοδο της ράβδου.
Ο Καζαντζάκης με σημάδεψε στην εφηβεία κι άρχισα να πλησιάζω την ανθρώπινη φύση του Ιησού.
Ο πατέρας ήθελε να μπω στη δουλειά από μικρός, αλλά εγώ θέλησα να μάθω γράμματα.
Ο Σιδερένιος, πριν τη χούντα, έγινε ο οδηγός μου και πίστεψα πως θα μπορούσε να φέρει το σοσιαλισμό στη χώρα.
Αργότερα διάβασα φιλοσοφία κι έμαθα το Μαρξ και τον Επίκουρο και τον Μπακούνιν κι όλους τους άλλους σοφούς. Έμαθα και τους σοφιστές …
Οι «δάσκαλοι» μου μιλάγανε συνεχώς για Αγώνες κι αποφάσισα ν’ αγωνιστώ στη ζωή.
Αγωνίστηκα τριάντα χρόνια μέχρι να μάθω ποιοι καπηλεύονται τους αγώνες.
Γέρος πια, με καρδιά εφήβου, ανακαλύπτω τι μου μάθαιναν όσοι μ’ αγάπησαν.
Βλέπω τη βία να εισβάλλει πολιτισμένα και με την ίδια φαντασία του πρωτόγονου. Αυτός ο βάρβαρος «πολιτισμός» του δεινάνθρωπου μου έμαθε πως τα ένστικτα δεν μπορεί να τα υποτάξει ο Λόγος.
Βλέπω αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους να μιλάνε για το λαϊκό ιδρώτα και να ρουφάνε τον ιδρώτα αυτό.
Βλέπω αυτούς που σερβίρουν Παναγιές και παχιά λόγια να παχαίνουν ξεπουλώντας ψευδή οράματα στα πλήθη.
Βλέπω σήμερα αυτούς, που οι πατεράδες τους καμάρωναν κρυφά την κλεψιά τους, να κλέβουν φανερά κι ασύστολα τη δημόσια οικονομία.
Βλέπω το «δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι λεύτερος» να έχει αντικατασταθεί με το «πιστεύω στο χρήμα, ελπίζω στην αύξησή του, είμαι ελεύθερος».
Βλέπω αυτούς που σπούδασαν τα γράμματα να χλευάζονται από αγράμματους λεφτάδες.
Βλέπω τους σοσιαλιστές να έχουν γίνει οι νέοι ληστές της κοινωνίας.
Βλέπω πως οι σοφιστές επικράτησαν πάνω στο Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Ήταν «σοφοί» οι σοφιστές, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ήταν φιλόσοφοι μόνο.
Κράτησα τον αγώνα μέσα μου. Αριστοτελικά ευδαίμων παραμένω. Με βοήθησε αρκετά κι ο Επίκουρος. Οι Εβραίοι δεν με βοήθησαν με την ηλίθια «φιλοσοφία» τους.
Σε δυο χρόνια ο πατέρας μ’ έστειλε να δουλέψω σ’ εργοδότη για να μάθω πώς βγαίνει το ψωμί. Έμαθα το «ο μη εργαζόμενος μηδέ εστιέτω» και δούλευα συνεχώς.
Η μητέρα οραματιζόταν αγίους και Παναγιές και μ’ έσπρωξε στην Εκκλησία να διδαχτώ τα «άγια» διδάγματά της. Αφομοίωσα τον Ιησού, τον απόγονο του παππού μου Σωκράτη.
Ο πατέρας μου δίδαξε το «ου κλέψεις» όταν πήρα κρυφά κάποιες δεκάρες απ’ το συρτάρι των οικονομιών. Μου το δίδαξε με την πανάρχαιη μέθοδο της ράβδου.
Ο Καζαντζάκης με σημάδεψε στην εφηβεία κι άρχισα να πλησιάζω την ανθρώπινη φύση του Ιησού.
Ο πατέρας ήθελε να μπω στη δουλειά από μικρός, αλλά εγώ θέλησα να μάθω γράμματα.
Ο Σιδερένιος, πριν τη χούντα, έγινε ο οδηγός μου και πίστεψα πως θα μπορούσε να φέρει το σοσιαλισμό στη χώρα.
Αργότερα διάβασα φιλοσοφία κι έμαθα το Μαρξ και τον Επίκουρο και τον Μπακούνιν κι όλους τους άλλους σοφούς. Έμαθα και τους σοφιστές …
Οι «δάσκαλοι» μου μιλάγανε συνεχώς για Αγώνες κι αποφάσισα ν’ αγωνιστώ στη ζωή.
Αγωνίστηκα τριάντα χρόνια μέχρι να μάθω ποιοι καπηλεύονται τους αγώνες.
Γέρος πια, με καρδιά εφήβου, ανακαλύπτω τι μου μάθαιναν όσοι μ’ αγάπησαν.
Βλέπω τη βία να εισβάλλει πολιτισμένα και με την ίδια φαντασία του πρωτόγονου. Αυτός ο βάρβαρος «πολιτισμός» του δεινάνθρωπου μου έμαθε πως τα ένστικτα δεν μπορεί να τα υποτάξει ο Λόγος.
Βλέπω αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους να μιλάνε για το λαϊκό ιδρώτα και να ρουφάνε τον ιδρώτα αυτό.
Βλέπω αυτούς που σερβίρουν Παναγιές και παχιά λόγια να παχαίνουν ξεπουλώντας ψευδή οράματα στα πλήθη.
Βλέπω σήμερα αυτούς, που οι πατεράδες τους καμάρωναν κρυφά την κλεψιά τους, να κλέβουν φανερά κι ασύστολα τη δημόσια οικονομία.
Βλέπω το «δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι λεύτερος» να έχει αντικατασταθεί με το «πιστεύω στο χρήμα, ελπίζω στην αύξησή του, είμαι ελεύθερος».
Βλέπω αυτούς που σπούδασαν τα γράμματα να χλευάζονται από αγράμματους λεφτάδες.
Βλέπω τους σοσιαλιστές να έχουν γίνει οι νέοι ληστές της κοινωνίας.
Βλέπω πως οι σοφιστές επικράτησαν πάνω στο Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Ήταν «σοφοί» οι σοφιστές, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ήταν φιλόσοφοι μόνο.
Κράτησα τον αγώνα μέσα μου. Αριστοτελικά ευδαίμων παραμένω. Με βοήθησε αρκετά κι ο Επίκουρος. Οι Εβραίοι δεν με βοήθησαν με την ηλίθια «φιλοσοφία» τους.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 13, 2010
Ατάκες Χάρυ Κλυν
Aυτός που γελάει τελευταίος, είναι αυτός που προσπαθεί να καταλάβει τι εννοούσα.
Tίποτα δεν κρατάει για πάντα, εκτός από μια κακή παράσταση.
Zούμε σ' έναν πολύ σκληρό, αλλά και παράξενο κόσμο. Σήμερα πρέπει να είναι κανείς πολύ γενναίος για να μπορεί να είναι δειλός.
Έχω δει αμέτρητες φορές δυο σκυλιά να μαλώνουν για ένα κόκαλο. Ποτέ μου, όμως, δεν έχω δει δυο κόκαλα να μαλώνουν για ένα σκυλί.
Μακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν. Aν είναι αλήθεια, ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται 92% από νερό, τότε το μόνο δώρο που θα ήθελα είναι Kλώντια Σίφερ και ένα καλαμάκι.
Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες.
Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον.
Eίναι πολύ κακό να βλέπεις μαύρη γάτα, ειδικά αν είσαι ποντίκι.
O μόνος τρόπος να αποφύγεις το στρατό, είναι να πας στο ναυτικό ή στην αεροπορία.
Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί από αυτούς είναι ανύπαντροι.
O άνθρωπος που ανακάλυψε το ξυπνητήρι πρέπει να πίστευε ότι οι άνθρωποι κοιμούνται πολύ ή δουλεύουν λίγο.
Mία γκόμενα στο αυτοκίνητο αξίζει όσο δέκα στην αντζέντα.
Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δε θέλει να πεθάνει.
Aκρίβεια σου λέει μετά. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο θα ξεχάσουμε πως να καταπίνουμε.
Mπριζόλα είναι το αντικείμενο από κρέας, που μόλις πληροφορηθείς την τιμή του, παραγγέλνεις μακαρονάδα.
Tα νοίκια ανεβαίνουν, τα τρόφιμα ανεβαίνουν, τα καύσιμα ανεβαίνουν, τα ρούχα ανεβαίνουν. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα βλέπω να δημιουργείται νέα κοινωνική τάξη στην Eλλάδα. Oι νεόπτωχοι!
Mε τις απεργίες της ΔEH, σώθηκα. Έχω να δω τη γυναίκα μου μια εβδομάδα.
Παρακολουθώ στη Bουλή τις συνεδριάσεις και τρελαίνομαι. Aνεβαίνει κάποιος στο βήμα, μιλάει μισή ώρα χωρίς να λέει τίποτα, οι μισοί από κάτω κοιμούνται, οι άλλοι μισοί πάνε για κατούρημα και στο τέλος όλοι διαφωνούνε.
Tα ωραιότερα Eλληνικά τα ακούς στην τηλεόραση. " Tο θύμα δέχτηκε πισώπλατα μια μαχαιριά στο στήθος. "
H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι.
H εγκληματικότητα έχει παραγίνει στην Aθήνα. Tις προάλλες ένας κουκουλοφόρος λήστεψε μία τράπεζα και καθώς έβγαινε από την τράπεζα με τα λεφτά σε μια πλαστική σακούλα τον λήστεψαν.
Πάντως, για όσους αναρωτιούνται τι θα ψηφίσω στις εκλογές που μας έρχονται, δηλώνω πως δε θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο που θα υποσχεθεί ότι θα κάνει σ’ αυτή τη χώρα το μεγαλύτερο καλό. Θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο, που θα φροντίσει να κάνει σε αυτή τη χώρα το μικρότερο κακό.
Όσο πιο φτηνός είναι ο πολιτικός, τόσο ακριβότερα στοιχίζει στη χώρα.
Στην Eλλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία.
Ποιό Eλληνοτουρκικό και ποιό Eλληνοβαλκανικό. Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό.
Στην Eλλάδα κανείς δε δουλεύει, απλώς ο ένας δουλεύει τον άλλο.
Zούμε σε μία χώρα πλούσια σε ερωτήσεις και φτωχή σε απαντήσεις.
H Mακεδονία ανήκει στους Έλληνες, η Kύπρος ανήκει στους Έλληνες, το Aιγαίο ανήκει στους Έλληνες. Mόλις ακούσω πως και η Πελοπόννησος ανήκει στους Έλληνες, θ' αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά.
O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του και δυο χιλιάρικα στην τσέπη του.
Tα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πως θα χάσει δέκα κιλά και που θα βρει πάρκινγκ.
Oι Έλληνες δεν ξέρουν τι θέλουν και δε θα ησυχάσουν ποτέ αν δεν το αποκτήσουν.
Aν οι μισοί Έλληνες ξέραν πως ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες.
Eντάξει, δε λέω και προηγμένοι και πολιτισμένοι οι εταίροι μας στην κοινότητα, αλλά ας μη ξεχνάμε και κάτι. Όταν οι Eυρωπαίοι τρώγανε ρίζες, οι 'Έλληνες είχανε χοληστερίνη.
Mόλις με βλέπουν οι γυναίκες πέφτουν κάτω. Aσφαλώς αυτό ισχύει γι αυτές που δε μπορούν να σταθούν στα πόδια τους.
Tο οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο. Στην Iταλία ονομάζεται Kαμόρα, στην Aμερική Mαφία και στην Eλλάδα κυβέρνηση.
Στην Eλλάδα η κυβέρνηση έχει πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Έχει υπολογισθεί ότι μέσα σε 3 χρόνια θα υπάρχουν, μονάχα στο λεκανοπέδιο της Aττικής, 10 εκατομμύρια αυτοκίνητα. Όποίος, λοιπόν, θέλει να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο, ας το κάνει από τώρα.
Mε τα νέα μέτρα που πήρανε, το μόνο πράγμα που θα κυκλοφορεί σε λίγο ελεύθερα στο δακτύλιο, θα είναι το νέφος.
Tι θα γίνει, τελικά, με το νέφος; H κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. 'Eχετε ακούσει, τελευταία, τα πουλιά; Δεν κελαηδάνε. Bήχουνε!
Mε το καυσαέριο που αναπνέουμε δεν ξέρω αν, τελικά, πρέπει να πηγαίνουμε σε γιατρό ή σε συνεργείο.
Tα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Xριστόφορου Kολόμβου. O Kολόμβος ξεκίνησε για τις Iνδίες και βρέθηκε στην Aμερική! Mε την Oλυμπιακή αν ξεκινήσεις για τις Iνδίες, θα βρεθείς στις Iνδίες. Oι βαλίτσες σου, όμως, θα βρεθούν στην Aμερική.
Tα πράγματα με τον OTE όσο πάνε και χειροτερεύουν. Tώρα χρειάζεσαι διπλάσιο χρόνο για να βγάλεις λάθος νούμερο.
Kρατάτε την Aθήνα καθαρή, πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.
Tα τελευταία χρόνια η τεχνολογία καλπάζει! Προχθές αγόρασα μια συσκευή τηλεόρασης μικροκυμάτων. Tώρα πρόγραμμα της μιας ώρας το βλέπω σε 6 λεπτά.
Mόνο στην Eλλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Διακόπτουν τα έκτατα δελτία ειδήσεων, για να μεταδώσουν τα κανονικά.
Tι γίνεται, τελικά, μ' αυτό το IKA; Πας για αμυγδαλές και σου κάνουν εγχείρηση προστάτη! Ένα φίλος μου είχε προβλήματα με τη χολή του και όταν πήγε στο IKA ζήτησε να του κάνουν εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Tο ωραίο είναι ότι η μπλόφα έπιασε. Tου 'κάναν εγχείρηση χολής.
Tα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται. Eίναι χειρότερα.
Tίποτα δεν κρατάει για πάντα, εκτός από μια κακή παράσταση.
Zούμε σ' έναν πολύ σκληρό, αλλά και παράξενο κόσμο. Σήμερα πρέπει να είναι κανείς πολύ γενναίος για να μπορεί να είναι δειλός.
Έχω δει αμέτρητες φορές δυο σκυλιά να μαλώνουν για ένα κόκαλο. Ποτέ μου, όμως, δεν έχω δει δυο κόκαλα να μαλώνουν για ένα σκυλί.
Μακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν. Aν είναι αλήθεια, ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται 92% από νερό, τότε το μόνο δώρο που θα ήθελα είναι Kλώντια Σίφερ και ένα καλαμάκι.
Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες.
Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον.
Eίναι πολύ κακό να βλέπεις μαύρη γάτα, ειδικά αν είσαι ποντίκι.
O μόνος τρόπος να αποφύγεις το στρατό, είναι να πας στο ναυτικό ή στην αεροπορία.
Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί από αυτούς είναι ανύπαντροι.
O άνθρωπος που ανακάλυψε το ξυπνητήρι πρέπει να πίστευε ότι οι άνθρωποι κοιμούνται πολύ ή δουλεύουν λίγο.
Mία γκόμενα στο αυτοκίνητο αξίζει όσο δέκα στην αντζέντα.
Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δε θέλει να πεθάνει.
Aκρίβεια σου λέει μετά. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο θα ξεχάσουμε πως να καταπίνουμε.
Mπριζόλα είναι το αντικείμενο από κρέας, που μόλις πληροφορηθείς την τιμή του, παραγγέλνεις μακαρονάδα.
Tα νοίκια ανεβαίνουν, τα τρόφιμα ανεβαίνουν, τα καύσιμα ανεβαίνουν, τα ρούχα ανεβαίνουν. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα βλέπω να δημιουργείται νέα κοινωνική τάξη στην Eλλάδα. Oι νεόπτωχοι!
Mε τις απεργίες της ΔEH, σώθηκα. Έχω να δω τη γυναίκα μου μια εβδομάδα.
Παρακολουθώ στη Bουλή τις συνεδριάσεις και τρελαίνομαι. Aνεβαίνει κάποιος στο βήμα, μιλάει μισή ώρα χωρίς να λέει τίποτα, οι μισοί από κάτω κοιμούνται, οι άλλοι μισοί πάνε για κατούρημα και στο τέλος όλοι διαφωνούνε.
Tα ωραιότερα Eλληνικά τα ακούς στην τηλεόραση. " Tο θύμα δέχτηκε πισώπλατα μια μαχαιριά στο στήθος. "
H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι.
H εγκληματικότητα έχει παραγίνει στην Aθήνα. Tις προάλλες ένας κουκουλοφόρος λήστεψε μία τράπεζα και καθώς έβγαινε από την τράπεζα με τα λεφτά σε μια πλαστική σακούλα τον λήστεψαν.
Πάντως, για όσους αναρωτιούνται τι θα ψηφίσω στις εκλογές που μας έρχονται, δηλώνω πως δε θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο που θα υποσχεθεί ότι θα κάνει σ’ αυτή τη χώρα το μεγαλύτερο καλό. Θα ψηφίσω το κόμμα εκείνο, που θα φροντίσει να κάνει σε αυτή τη χώρα το μικρότερο κακό.
Όσο πιο φτηνός είναι ο πολιτικός, τόσο ακριβότερα στοιχίζει στη χώρα.
Στην Eλλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία.
Ποιό Eλληνοτουρκικό και ποιό Eλληνοβαλκανικό. Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό.
Στην Eλλάδα κανείς δε δουλεύει, απλώς ο ένας δουλεύει τον άλλο.
Zούμε σε μία χώρα πλούσια σε ερωτήσεις και φτωχή σε απαντήσεις.
H Mακεδονία ανήκει στους Έλληνες, η Kύπρος ανήκει στους Έλληνες, το Aιγαίο ανήκει στους Έλληνες. Mόλις ακούσω πως και η Πελοπόννησος ανήκει στους Έλληνες, θ' αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά.
O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του και δυο χιλιάρικα στην τσέπη του.
Tα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πως θα χάσει δέκα κιλά και που θα βρει πάρκινγκ.
Oι Έλληνες δεν ξέρουν τι θέλουν και δε θα ησυχάσουν ποτέ αν δεν το αποκτήσουν.
Aν οι μισοί Έλληνες ξέραν πως ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες.
Eντάξει, δε λέω και προηγμένοι και πολιτισμένοι οι εταίροι μας στην κοινότητα, αλλά ας μη ξεχνάμε και κάτι. Όταν οι Eυρωπαίοι τρώγανε ρίζες, οι 'Έλληνες είχανε χοληστερίνη.
Mόλις με βλέπουν οι γυναίκες πέφτουν κάτω. Aσφαλώς αυτό ισχύει γι αυτές που δε μπορούν να σταθούν στα πόδια τους.
Tο οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο. Στην Iταλία ονομάζεται Kαμόρα, στην Aμερική Mαφία και στην Eλλάδα κυβέρνηση.
Στην Eλλάδα η κυβέρνηση έχει πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Έχει υπολογισθεί ότι μέσα σε 3 χρόνια θα υπάρχουν, μονάχα στο λεκανοπέδιο της Aττικής, 10 εκατομμύρια αυτοκίνητα. Όποίος, λοιπόν, θέλει να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο, ας το κάνει από τώρα.
Mε τα νέα μέτρα που πήρανε, το μόνο πράγμα που θα κυκλοφορεί σε λίγο ελεύθερα στο δακτύλιο, θα είναι το νέφος.
Tι θα γίνει, τελικά, με το νέφος; H κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. 'Eχετε ακούσει, τελευταία, τα πουλιά; Δεν κελαηδάνε. Bήχουνε!
Mε το καυσαέριο που αναπνέουμε δεν ξέρω αν, τελικά, πρέπει να πηγαίνουμε σε γιατρό ή σε συνεργείο.
Tα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Xριστόφορου Kολόμβου. O Kολόμβος ξεκίνησε για τις Iνδίες και βρέθηκε στην Aμερική! Mε την Oλυμπιακή αν ξεκινήσεις για τις Iνδίες, θα βρεθείς στις Iνδίες. Oι βαλίτσες σου, όμως, θα βρεθούν στην Aμερική.
Tα πράγματα με τον OTE όσο πάνε και χειροτερεύουν. Tώρα χρειάζεσαι διπλάσιο χρόνο για να βγάλεις λάθος νούμερο.
Kρατάτε την Aθήνα καθαρή, πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.
Tα τελευταία χρόνια η τεχνολογία καλπάζει! Προχθές αγόρασα μια συσκευή τηλεόρασης μικροκυμάτων. Tώρα πρόγραμμα της μιας ώρας το βλέπω σε 6 λεπτά.
Mόνο στην Eλλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Διακόπτουν τα έκτατα δελτία ειδήσεων, για να μεταδώσουν τα κανονικά.
Tι γίνεται, τελικά, μ' αυτό το IKA; Πας για αμυγδαλές και σου κάνουν εγχείρηση προστάτη! Ένα φίλος μου είχε προβλήματα με τη χολή του και όταν πήγε στο IKA ζήτησε να του κάνουν εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Tο ωραίο είναι ότι η μπλόφα έπιασε. Tου 'κάναν εγχείρηση χολής.
Tα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται. Eίναι χειρότερα.
Η δημοκρατία των Αθηνών και η δημοκρατία του καπιταλισμού (το πιο πετυχημένο πολιτικό σύστημα, χωρίς Πολίτες)
Υπάρχουν δυο συστήματα καθυποταγής του λαού. Το πρώτο, το θεοκρατικό, το ανακάλυψαν ίσως οι Εβραίοι στη Μεσοποταμία. Το δεύτερο, τη Δημοκρατία, το ανακάλυψε ο περιούσιος λαός μας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια με τους σοφιστές.
Στέκομαι μόνο σ’ αυτά τα δυο συστήματα, επειδή τα υπόλοιπα οφθαλμοφανώς δείχνουν το στόχο τους.
Η θεοκρατία κρατάει αλώβητη χιλιάδες χρόνια, ακόμη και στην εποχή που η επιστήμη έχει εξαφανίσει δαιμόνια και δεισιδαιμονίες. Η υποκρισία του ιερατείου, αντάμα με την αφέλεια και την πονηριά των λαϊκών στρωμάτων, το κρατάει διαχρονικά ισχυρό.
Με το σημερινό παγκόσμιο πολιτικό σύστημα θα ασχοληθώ, το σύστημα της Δημοκρατίας. Οι ρίζες του βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, κάπου εκεί στην Αθήνα ολοκληρώθηκε και εφαρμόστηκε μέσα στον 5ο αιώνα π.Χ.
Το κράτος του δήμου, του λαού. Έτσι πέρασε στην ιστορία, έτσι μας το μάθαιναν στο σχολειό οι δάσκαλοι. Ένας δάσκαλός μου μόνο μου είχε πει μια σοφή κουβέντα :
«Είναι το χειρότερο πολίτευμα, μετά απ’ όλα τα άλλα».
Αργότερα πολύ, ερεύνησα αυτό το πολύτιμο πολίτευμα των προγόνων μου. Είχα βιώσει απ’ τα γεννοφάσκια μου όλες τις μορφές πολιτευμάτων (ολιγαρχίες και τυραννίδες, ιερατεία και βασιλείες). Απ’ τη μεταπολίτευση και δώθε προσπαθούσαν να με πείσουν πως βιώνω αυτό που οι Αθηναίοι βάφτισαν Δημοκρατία. Ταυτόχρονα άρχισα να ψάχνω την αρχαιότητα για να επαληθεύσω τη δημοκρατία των Αθηναίων.
Το κράτος των Αθηνών είχε πληθυσμό τριακόσιες τριάντα χιλιάδες. Απ’ αυτούς μόνο τριάντα χιλιάδες ήταν ελεύθεροι πολίτες, οι τριακόσιες χιλιάδες ήταν δούλοι. Απ’ τους «ελεύθερους» πολίτες οι μισοί ήταν γυναίκες και ήταν κλεισμένες στο σπίτι για τεκνοποίηση, εκτός από τις εταίρες που είχαν πιότερη ελευθερία. Απομένουν αριθμητικά δεκαπέντε χιλιάδες πολίτες. Απ’ αυτούς οι μισοί είναι κάτω από δεκαοχτώ χρονών και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Απ’ τους υπόλοιπους οχτώ χιλιάδες οι περισσότεροι ήταν αγρότες και χρειάζονταν ίσως να ταξιδέψουν με τα γαϊδούρια τους μισή μέρα για να συμμετάσχουν στα κοινά κι αφήνοντας στην άκρη τη βιοπάλη τους. Απομένανε, φαντάζομαι, τρεις χιλιάδες Αθηναίοι πολίτες, όμως κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι τρέχανε με τα καράβια τους να εμπορευτούν τους «ηλίθιους» της Μαύρης θάλασσας και της Μεσογείου. Τι απόμενε στην Αθήνα για να καπηλευτεί όλη την επίφαση της Δημοκρατίας;
Απομένανε κάνα δυο χιλιάδες αργόσχολοι λεφτάδες, αριστοκράτες κι αστοί, που διεκδικούσαν την διακυβέρνηση του κράτους για ίδιο όφελος. Αυτοί τρέχανε από συμπόσιο σε συμπόσιο, αυτοί έβγαζαν τους πύρινους λόγους στην Εκκλησία του δήμου και έπειθαν τους αφελείς ή καιροσκόπους πολίτες της εποχής τους για το δίκαιο των λόγων τους. Η σοφιστική είχε τη δύναμη να μεταποιήσει τους ηλίθιους γόνους σε ρήτορες.
Είχε κι άλλο ένα πλεονέκτημα η Δημοκρατία της Αθήνας, είχε αναγάγει τον ιμπεριαλισμό της σε «Αθηναϊκή συμμαχία». Το σημερινό ΝΑΤΟ είχε κατασκευάσει, με δήθεν δημοκρατία και ισοπολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα εισέβαλλε στην κάθε «συμμαχική» πόλη που είχε την τόλμη να αποστατήσει απ’ τη συμμαχία. Η οικονομική της εξουσία πάνω στις πόλεις της έδινε την οικονομική δύναμη να χτίζει Παρθενώνες και Ηφαιστεία, να εφεύρει για τους άπορους τα θεωρικά και τα βουλευτικά επιδόματα, να επιτρέπει σε Περικλήδες να μιλούν για θαύματα της δημοκρατίας.
Τον Κλεισθένη τον είχαν εξοβελίσει από καιρό, η νομοθεσία του ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Ο σοφιστικός τρόπος σκέψης κυριάρχησε στην πολιτική ζωή, ο λόγος του Σωκράτη ακουγόταν εξωγήινος. Ο Πλάτων θα σωνόταν ιστορικά απ’ το «εβραϊκό» ιερατείο χάρη στις Ιδέες του που ταίριαζαν στη μεταφυσική των Εβραίων, όμως η πρότασή του για διακυβέρνηση της πολιτείας απ’ τους φιλόσοφους κρίθηκε φασιστική απ’ τους «προοδευτικούς» κλέφτες.
Πέρασαν πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια μέχρι να αναβιώσει το πολιτικό αυτό σύστημα. Τα άλλα πολιτεύματα αποδείχτηκαν ανίκανα να υποτάξουν την αντίδραση των λαών. Η αστική τάξη ήταν πάλι αυτή που έφερε στο προσκήνιο την ανακάλυψη των σοφιστών. Έπρεπε να χτυπηθούν τα θεριά της απολυταρχίας και της αριστοκρατίας κι έπρεπε να δοθεί στο λαό η εντύπωση πως αυτός αποφασίζει για τις τύχες του με την ψήφο του.
Μη σκεφτείτε πως ο πολιτικός αυτός παραλογισμός είναι τωρινό φαινόμενο. Το ανακάλυψε η Αθήνα πριν δυο χιλιάδες χρόνια και το εξωράιζε με βουλές τετρακοσίων ή πεντακοσίων και με εκκλησίες του δήμου, ενώ την ίδια στιγμή κατακρεουργούσε τους συμμάχους της. Οι Αθηναίοι έκλειναν τα μάτια μπρος στην απανθρωπιά των ηγετών τους, καλή ώρα όπως οι Αμερικάνοι στις μέρες μας.
Το μόνο που δεν είχε ανακαλύψει η αρχαία Αθήνα ήταν η Τέταρτη εξουσία. Αρκετές ήταν οι τρεις για την ολοκλήρωση των σχεδίων της. Το δουλοκτητικό καθεστώς τη βοηθούσε να ελαχιστοποιεί τις αντιστάσεις του πλήθους. Αν αυτές ξεπερνούσαν τα όρια, υπήρχαν και οι αποικίες. Εκεί έστελναν τους «ανεπιθύμητους» ή αλλιώς τους «στάσει εκπίπτοντας».
Αν θελήσει κάποιος να σπουδάσει την κοινωνία της Αθήνας στον χρυσοφόρο της αιώνα θα πρέπει να διαβάσει Αριστοφάνη, έτσι καθώς στις μέρες μας μόνο απ’ τους Χάρυ Κλυν και τους Λαζόπουλους μαθαίνεις αλήθειες. Όσες θέλουν να σου πουν…
Ας μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι αφού υπάρχουν Λαζόπουλοι και Αριστοφάνηδες τότε υπάρχει και Δημοκρατία. Αυτοί μόνο σ’ όσους καταλαβαίνουν απευθύνονται, απ’ τους ίδιους βγάζουν το παντεσπάνι τους. Ο υπόλοιπος λαός τρέφεται με παράθυρα Τραγκαουνάκηδων ή με καραμούζες «Βοσπόρου».
Αν τυχόν ο λαός ξυπνήσει, τότε το πολίτευμα μετατρέπεται σε τυραννίδα - χωρίς να πληγεί η προηγούμενη «δημοκρατική» ηγεσία. Απλά μπορεί να «εξοριστεί» σε Σουηδία ή Καναδά, εκεί μπορεί να σπείρει το «σπέρμα» της δημοκρατίας της.
Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει ποτέ.
Υ.Γ.
Απορούσαν οι μαθητές μου όταν τους έκανα κριτική της «υπαρκτής» δημοκρατίας. Άκουγαν τον ελεύθερο Λόγο μου και με ρωτούσαν :
- Δάσκαλε, αν δεν είχαμε δημοκρατία δε θα μπορούσες να λες αυτές σου τις ιδέες.
- Είμαστε λίγοι αυτοί που προσπαθούν να σας μυήσουν στα ιδανικά της ελευθερίας. Μόλις αυξηθούν οι «επικίνδυνοι» η ψευδελευθερία θα ανασταλεί, τους απαντούσα.
Δεν ξέρω αν τους έπειθα με την απάντηση αυτή, όμως τους έλεγα την αλήθεια – χωρίς να έχω στο νου μου το κέρδος. Το κέρδος το επιδίωκαν οι «σοφιστές» του σχολείου, αυτοί που κέρδιζαν πουλώντας τη γνώση τους το απόγευμα ενώ το πρωί διαφήμιζαν την κρατική παιδεία, αυτή που θα τους εξασφάλιζε τη σύνταξή τους και το εφάπαξ τους …
Στέκομαι μόνο σ’ αυτά τα δυο συστήματα, επειδή τα υπόλοιπα οφθαλμοφανώς δείχνουν το στόχο τους.
Η θεοκρατία κρατάει αλώβητη χιλιάδες χρόνια, ακόμη και στην εποχή που η επιστήμη έχει εξαφανίσει δαιμόνια και δεισιδαιμονίες. Η υποκρισία του ιερατείου, αντάμα με την αφέλεια και την πονηριά των λαϊκών στρωμάτων, το κρατάει διαχρονικά ισχυρό.
Με το σημερινό παγκόσμιο πολιτικό σύστημα θα ασχοληθώ, το σύστημα της Δημοκρατίας. Οι ρίζες του βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, κάπου εκεί στην Αθήνα ολοκληρώθηκε και εφαρμόστηκε μέσα στον 5ο αιώνα π.Χ.
Το κράτος του δήμου, του λαού. Έτσι πέρασε στην ιστορία, έτσι μας το μάθαιναν στο σχολειό οι δάσκαλοι. Ένας δάσκαλός μου μόνο μου είχε πει μια σοφή κουβέντα :
«Είναι το χειρότερο πολίτευμα, μετά απ’ όλα τα άλλα».
Αργότερα πολύ, ερεύνησα αυτό το πολύτιμο πολίτευμα των προγόνων μου. Είχα βιώσει απ’ τα γεννοφάσκια μου όλες τις μορφές πολιτευμάτων (ολιγαρχίες και τυραννίδες, ιερατεία και βασιλείες). Απ’ τη μεταπολίτευση και δώθε προσπαθούσαν να με πείσουν πως βιώνω αυτό που οι Αθηναίοι βάφτισαν Δημοκρατία. Ταυτόχρονα άρχισα να ψάχνω την αρχαιότητα για να επαληθεύσω τη δημοκρατία των Αθηναίων.
Το κράτος των Αθηνών είχε πληθυσμό τριακόσιες τριάντα χιλιάδες. Απ’ αυτούς μόνο τριάντα χιλιάδες ήταν ελεύθεροι πολίτες, οι τριακόσιες χιλιάδες ήταν δούλοι. Απ’ τους «ελεύθερους» πολίτες οι μισοί ήταν γυναίκες και ήταν κλεισμένες στο σπίτι για τεκνοποίηση, εκτός από τις εταίρες που είχαν πιότερη ελευθερία. Απομένουν αριθμητικά δεκαπέντε χιλιάδες πολίτες. Απ’ αυτούς οι μισοί είναι κάτω από δεκαοχτώ χρονών και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Απ’ τους υπόλοιπους οχτώ χιλιάδες οι περισσότεροι ήταν αγρότες και χρειάζονταν ίσως να ταξιδέψουν με τα γαϊδούρια τους μισή μέρα για να συμμετάσχουν στα κοινά κι αφήνοντας στην άκρη τη βιοπάλη τους. Απομένανε, φαντάζομαι, τρεις χιλιάδες Αθηναίοι πολίτες, όμως κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι τρέχανε με τα καράβια τους να εμπορευτούν τους «ηλίθιους» της Μαύρης θάλασσας και της Μεσογείου. Τι απόμενε στην Αθήνα για να καπηλευτεί όλη την επίφαση της Δημοκρατίας;
Απομένανε κάνα δυο χιλιάδες αργόσχολοι λεφτάδες, αριστοκράτες κι αστοί, που διεκδικούσαν την διακυβέρνηση του κράτους για ίδιο όφελος. Αυτοί τρέχανε από συμπόσιο σε συμπόσιο, αυτοί έβγαζαν τους πύρινους λόγους στην Εκκλησία του δήμου και έπειθαν τους αφελείς ή καιροσκόπους πολίτες της εποχής τους για το δίκαιο των λόγων τους. Η σοφιστική είχε τη δύναμη να μεταποιήσει τους ηλίθιους γόνους σε ρήτορες.
Είχε κι άλλο ένα πλεονέκτημα η Δημοκρατία της Αθήνας, είχε αναγάγει τον ιμπεριαλισμό της σε «Αθηναϊκή συμμαχία». Το σημερινό ΝΑΤΟ είχε κατασκευάσει, με δήθεν δημοκρατία και ισοπολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα εισέβαλλε στην κάθε «συμμαχική» πόλη που είχε την τόλμη να αποστατήσει απ’ τη συμμαχία. Η οικονομική της εξουσία πάνω στις πόλεις της έδινε την οικονομική δύναμη να χτίζει Παρθενώνες και Ηφαιστεία, να εφεύρει για τους άπορους τα θεωρικά και τα βουλευτικά επιδόματα, να επιτρέπει σε Περικλήδες να μιλούν για θαύματα της δημοκρατίας.
Τον Κλεισθένη τον είχαν εξοβελίσει από καιρό, η νομοθεσία του ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Ο σοφιστικός τρόπος σκέψης κυριάρχησε στην πολιτική ζωή, ο λόγος του Σωκράτη ακουγόταν εξωγήινος. Ο Πλάτων θα σωνόταν ιστορικά απ’ το «εβραϊκό» ιερατείο χάρη στις Ιδέες του που ταίριαζαν στη μεταφυσική των Εβραίων, όμως η πρότασή του για διακυβέρνηση της πολιτείας απ’ τους φιλόσοφους κρίθηκε φασιστική απ’ τους «προοδευτικούς» κλέφτες.
Πέρασαν πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια μέχρι να αναβιώσει το πολιτικό αυτό σύστημα. Τα άλλα πολιτεύματα αποδείχτηκαν ανίκανα να υποτάξουν την αντίδραση των λαών. Η αστική τάξη ήταν πάλι αυτή που έφερε στο προσκήνιο την ανακάλυψη των σοφιστών. Έπρεπε να χτυπηθούν τα θεριά της απολυταρχίας και της αριστοκρατίας κι έπρεπε να δοθεί στο λαό η εντύπωση πως αυτός αποφασίζει για τις τύχες του με την ψήφο του.
Μη σκεφτείτε πως ο πολιτικός αυτός παραλογισμός είναι τωρινό φαινόμενο. Το ανακάλυψε η Αθήνα πριν δυο χιλιάδες χρόνια και το εξωράιζε με βουλές τετρακοσίων ή πεντακοσίων και με εκκλησίες του δήμου, ενώ την ίδια στιγμή κατακρεουργούσε τους συμμάχους της. Οι Αθηναίοι έκλειναν τα μάτια μπρος στην απανθρωπιά των ηγετών τους, καλή ώρα όπως οι Αμερικάνοι στις μέρες μας.
Το μόνο που δεν είχε ανακαλύψει η αρχαία Αθήνα ήταν η Τέταρτη εξουσία. Αρκετές ήταν οι τρεις για την ολοκλήρωση των σχεδίων της. Το δουλοκτητικό καθεστώς τη βοηθούσε να ελαχιστοποιεί τις αντιστάσεις του πλήθους. Αν αυτές ξεπερνούσαν τα όρια, υπήρχαν και οι αποικίες. Εκεί έστελναν τους «ανεπιθύμητους» ή αλλιώς τους «στάσει εκπίπτοντας».
Αν θελήσει κάποιος να σπουδάσει την κοινωνία της Αθήνας στον χρυσοφόρο της αιώνα θα πρέπει να διαβάσει Αριστοφάνη, έτσι καθώς στις μέρες μας μόνο απ’ τους Χάρυ Κλυν και τους Λαζόπουλους μαθαίνεις αλήθειες. Όσες θέλουν να σου πουν…
Ας μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι αφού υπάρχουν Λαζόπουλοι και Αριστοφάνηδες τότε υπάρχει και Δημοκρατία. Αυτοί μόνο σ’ όσους καταλαβαίνουν απευθύνονται, απ’ τους ίδιους βγάζουν το παντεσπάνι τους. Ο υπόλοιπος λαός τρέφεται με παράθυρα Τραγκαουνάκηδων ή με καραμούζες «Βοσπόρου».
Αν τυχόν ο λαός ξυπνήσει, τότε το πολίτευμα μετατρέπεται σε τυραννίδα - χωρίς να πληγεί η προηγούμενη «δημοκρατική» ηγεσία. Απλά μπορεί να «εξοριστεί» σε Σουηδία ή Καναδά, εκεί μπορεί να σπείρει το «σπέρμα» της δημοκρατίας της.
Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει ποτέ.
Υ.Γ.
Απορούσαν οι μαθητές μου όταν τους έκανα κριτική της «υπαρκτής» δημοκρατίας. Άκουγαν τον ελεύθερο Λόγο μου και με ρωτούσαν :
- Δάσκαλε, αν δεν είχαμε δημοκρατία δε θα μπορούσες να λες αυτές σου τις ιδέες.
- Είμαστε λίγοι αυτοί που προσπαθούν να σας μυήσουν στα ιδανικά της ελευθερίας. Μόλις αυξηθούν οι «επικίνδυνοι» η ψευδελευθερία θα ανασταλεί, τους απαντούσα.
Δεν ξέρω αν τους έπειθα με την απάντηση αυτή, όμως τους έλεγα την αλήθεια – χωρίς να έχω στο νου μου το κέρδος. Το κέρδος το επιδίωκαν οι «σοφιστές» του σχολείου, αυτοί που κέρδιζαν πουλώντας τη γνώση τους το απόγευμα ενώ το πρωί διαφήμιζαν την κρατική παιδεία, αυτή που θα τους εξασφάλιζε τη σύνταξή τους και το εφάπαξ τους …
Τρίτη, Ιανουαρίου 12, 2010
Προς τους εμπρηστές και εμπρησθέντες του Αγίου Λαυρεντίου
…Πέρασαν χρόνια και το χωριό συνέχισε να ζει με το αρχέγονο γονίδιό του. Ήταν ο πιο προσφιλής τρόπος των φουκαράδων για επιβίωση. Αυτόν ακολουθούσαν από πάππου προς πάππο και τους είχε φανεί ότι ήταν ο ορθότερος. Ήταν ο νόμος της άγριας ζούγκλας, αυτόν που προσπαθούσαν να εξορκίσουν οι φιλόσοφοι ανά τους αιώνες.
Το χωριό αποδεχόταν κάθε κατακτητή με τη γενετήσια πονηριά του. Τον αγκάλιαζε σφιχτά μέχρι να έρθει ο επόμενος.
Μόνο τις φιλικές εισβολές απέκρουε, τις φοβόταν περισσότερο κι απ’ τον κατακτητή. Ήξερε το χωριό πως ο κατακτητής είναι εφήμερος, ο εισβολέας μπορεί να γίνει ισόβιος. Η πανάρχαιη τάξη του χωριού θα διασαλεύονταν από τις συνήθειες και τα πολιτισμικά πρότυπα που κουβαλούσε αυτός μαζί του. Τα ξένα πρότυπα, του κατακτητή, δεν τα φοβόταν.
Τους απομόνωνε τους εισβολείς το χωριό, τους βάφτιζε «ξένους» και μόνο αν είχε συμφέρον απ’ αυτούς τους πλησίαζε. Πολλοί ήταν οι ξένοι που ήρθαν να μείνουν στα χώματά του, όχι για να χτίσουν τα εξοχικά τους και να γεύονται τις καλοκαιρινές του δροσιές. Ήρθαν για διάφορους λόγους ο καθένας και το χωριό γέμιζε τα κενά του.
Έπρεπε να στήσεις κώλο για να γίνεις αποδεκτός στο χωριό, αλλά και τότε δε γλίτωνες. Πούστη θα σε κράζανε, παρόλο που αυτοί ήταν που σε οδήγησαν στην ομοφυλοφιλία. Αρσενικοί ήταν όλοι στο χωριό, το ξένο κρέας θέλανε να το καταβροχθίσουν με κάθε τρόπο.
Το καταβρόχθιζαν. Μόνο στην αρχή δείχνανε καλοκάγαθοι, μέχρι να σου πουλήσουν ένα κομμάτι γης τους. Δεν ένιωθαν καλά που πουλούσαν τη γη τους, όμως η παλιά πηλιορείτικη περηφάνια θα υποτασσόταν στη Χρεία. Αυτή η αναγκαστική εκπόρνευση της γης τους δεν τους καθόταν καλά. Εκπόρνευαν τη γη τους, αλλά ήθελαν να είναι και οι νταβατζήδες και της γης τους και των νέων ιδιοκτητών. Όσοι συμβιβάζονταν με το νταβατζιλίκι των ντόπιων κυκλοφορούσαν στο χωριό αγέρωχα, χωρίς να έχουν πολλές παρτίδες μ’ αυτούς. Δεν ήρθαν άλλωστε να γίνουν ένα με το χωριό, την αγρανάπαυσή τους γύρευαν εκεί. Τους χωριάτες τους έβλεπαν χωριάτες.
Δεν είχαν καταλάβει όμως οι χωριάτες πως τους Άλλους έπρεπε ν’ αγκαλιάσουν.
Ήταν σοφοί οι κάτοικοι του χωριού, ήξεραν πως δεν κινδύνευαν από τους καλοκαιρινούς ξένους. Από τους Άλλους ξένους είχαν μέσα τους το φόβο πως κινδύνευαν.
Δεν είχαν καταλάβει πως αυτοί οι Άλλοι ξένοι θα μπορούσαν να αντισταθούν στην αλλοτρίωσή τους απ’ τους τωρινούς και τους μελλοντικούς επιβήτορες.
Τον ήθελε τον επιβήτορα το χωριό, αλλά τον ήθελε με τον ίδιο τρόπο που τον αποζητούσαν και οι Εβραίοι πριν δυο χιλιάδες χρόνια.
Βαραββά αποζητούσε κι όχι Ιησού.
Τον Ιησού θα τον σταύρωναν, όπως και οι Εβραίοι.
Υ.Γ.
Είναι ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο βιβλίο μου.
Δεν εκδόθηκε το βιβλίο εξαιτίας του «εμπρηστικού φόβου».
Ο νοών νοείτω…
Το χωριό αποδεχόταν κάθε κατακτητή με τη γενετήσια πονηριά του. Τον αγκάλιαζε σφιχτά μέχρι να έρθει ο επόμενος.
Μόνο τις φιλικές εισβολές απέκρουε, τις φοβόταν περισσότερο κι απ’ τον κατακτητή. Ήξερε το χωριό πως ο κατακτητής είναι εφήμερος, ο εισβολέας μπορεί να γίνει ισόβιος. Η πανάρχαιη τάξη του χωριού θα διασαλεύονταν από τις συνήθειες και τα πολιτισμικά πρότυπα που κουβαλούσε αυτός μαζί του. Τα ξένα πρότυπα, του κατακτητή, δεν τα φοβόταν.
Τους απομόνωνε τους εισβολείς το χωριό, τους βάφτιζε «ξένους» και μόνο αν είχε συμφέρον απ’ αυτούς τους πλησίαζε. Πολλοί ήταν οι ξένοι που ήρθαν να μείνουν στα χώματά του, όχι για να χτίσουν τα εξοχικά τους και να γεύονται τις καλοκαιρινές του δροσιές. Ήρθαν για διάφορους λόγους ο καθένας και το χωριό γέμιζε τα κενά του.
Έπρεπε να στήσεις κώλο για να γίνεις αποδεκτός στο χωριό, αλλά και τότε δε γλίτωνες. Πούστη θα σε κράζανε, παρόλο που αυτοί ήταν που σε οδήγησαν στην ομοφυλοφιλία. Αρσενικοί ήταν όλοι στο χωριό, το ξένο κρέας θέλανε να το καταβροχθίσουν με κάθε τρόπο.
Το καταβρόχθιζαν. Μόνο στην αρχή δείχνανε καλοκάγαθοι, μέχρι να σου πουλήσουν ένα κομμάτι γης τους. Δεν ένιωθαν καλά που πουλούσαν τη γη τους, όμως η παλιά πηλιορείτικη περηφάνια θα υποτασσόταν στη Χρεία. Αυτή η αναγκαστική εκπόρνευση της γης τους δεν τους καθόταν καλά. Εκπόρνευαν τη γη τους, αλλά ήθελαν να είναι και οι νταβατζήδες και της γης τους και των νέων ιδιοκτητών. Όσοι συμβιβάζονταν με το νταβατζιλίκι των ντόπιων κυκλοφορούσαν στο χωριό αγέρωχα, χωρίς να έχουν πολλές παρτίδες μ’ αυτούς. Δεν ήρθαν άλλωστε να γίνουν ένα με το χωριό, την αγρανάπαυσή τους γύρευαν εκεί. Τους χωριάτες τους έβλεπαν χωριάτες.
Δεν είχαν καταλάβει όμως οι χωριάτες πως τους Άλλους έπρεπε ν’ αγκαλιάσουν.
Ήταν σοφοί οι κάτοικοι του χωριού, ήξεραν πως δεν κινδύνευαν από τους καλοκαιρινούς ξένους. Από τους Άλλους ξένους είχαν μέσα τους το φόβο πως κινδύνευαν.
Δεν είχαν καταλάβει πως αυτοί οι Άλλοι ξένοι θα μπορούσαν να αντισταθούν στην αλλοτρίωσή τους απ’ τους τωρινούς και τους μελλοντικούς επιβήτορες.
Τον ήθελε τον επιβήτορα το χωριό, αλλά τον ήθελε με τον ίδιο τρόπο που τον αποζητούσαν και οι Εβραίοι πριν δυο χιλιάδες χρόνια.
Βαραββά αποζητούσε κι όχι Ιησού.
Τον Ιησού θα τον σταύρωναν, όπως και οι Εβραίοι.
Υ.Γ.
Είναι ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο βιβλίο μου.
Δεν εκδόθηκε το βιβλίο εξαιτίας του «εμπρηστικού φόβου».
Ο νοών νοείτω…
Κυριακή, Ιανουαρίου 10, 2010
Πρόχειρη καταχώρηση…
Ο ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΜΑΖΕΥΕΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΥΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!!
Την ώρα που ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης συνυπέγραψε μαζί με άλλους 99 Ευρωπαίους δημάρχους την κοινή διακήρυξη των πόλεων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στο πλαίσιο της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, έδινε παράλληλα εντολή στους υπαλλήλους καθαριότητας του δήμου του να ρίχνουν ανακυκλώσιμα και «συμβατικά» σκουπίδια στο ίδιο απορριμματοφόρο.
Το «ΘΕΜΑ» παρουσιάζει τις φωτογραφίες-ντοκουμέντο που αποδεικνύουν πως οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων ξεφορτώνουν μπλε και πράσινους κάδους στο ίδιο όχημα, στέλνοντας το πολυδάπανο πρόγραμμα ανακύκλωσης στον… κάλαθο των αχρήστων ή καλύτερα στη χωματερή! Όμως, δεν πρόκειται για δικό τους σφάλμα, καθώς, όπως παραδέχεται ο αντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Δημόπουλος, υπεύθυνος του τομέα καθαρισμού της πόλης, «προφανώς και το πρόγραμμα ανακύκλωσης ανεστάλη. Λόγω της απεργίας που είχε προηγηθεί, είχαν μαζευτεί σωροί σκουπιδιών και για πέντε ημέρες το σταματήσαμε».
Από την άλλη, οι συνδικαλιστές έχουν αντίθετη άποψη και αποκαλύπτουν πως το πρόγραμμα ανακύκλωσης ποτέ δεν εφαρμόστηκε, μια και έγινε «για καθαρά επικοινωνιακούς σκοπούς».
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΙΚΟΛΟΓΟ ΝΙΚΗΤΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ!!!
Υ.Γ. δικό μου.
Οι συνδικαλιστές ψεύδονται.
Η ανακύκλωση έγινε μόνο για την κονόμα.
Ψάξτε στην πόλη μας να βρείτε την απάντηση.
Ψάξτε να βρείτε πού πηγαίνουν τα ανακυκλoύμενα…
Την ώρα που ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης συνυπέγραψε μαζί με άλλους 99 Ευρωπαίους δημάρχους την κοινή διακήρυξη των πόλεων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στο πλαίσιο της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, έδινε παράλληλα εντολή στους υπαλλήλους καθαριότητας του δήμου του να ρίχνουν ανακυκλώσιμα και «συμβατικά» σκουπίδια στο ίδιο απορριμματοφόρο.
Το «ΘΕΜΑ» παρουσιάζει τις φωτογραφίες-ντοκουμέντο που αποδεικνύουν πως οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων ξεφορτώνουν μπλε και πράσινους κάδους στο ίδιο όχημα, στέλνοντας το πολυδάπανο πρόγραμμα ανακύκλωσης στον… κάλαθο των αχρήστων ή καλύτερα στη χωματερή! Όμως, δεν πρόκειται για δικό τους σφάλμα, καθώς, όπως παραδέχεται ο αντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Δημόπουλος, υπεύθυνος του τομέα καθαρισμού της πόλης, «προφανώς και το πρόγραμμα ανακύκλωσης ανεστάλη. Λόγω της απεργίας που είχε προηγηθεί, είχαν μαζευτεί σωροί σκουπιδιών και για πέντε ημέρες το σταματήσαμε».
Από την άλλη, οι συνδικαλιστές έχουν αντίθετη άποψη και αποκαλύπτουν πως το πρόγραμμα ανακύκλωσης ποτέ δεν εφαρμόστηκε, μια και έγινε «για καθαρά επικοινωνιακούς σκοπούς».
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΙΚΟΛΟΓΟ ΝΙΚΗΤΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ!!!
Υ.Γ. δικό μου.
Οι συνδικαλιστές ψεύδονται.
Η ανακύκλωση έγινε μόνο για την κονόμα.
Ψάξτε στην πόλη μας να βρείτε την απάντηση.
Ψάξτε να βρείτε πού πηγαίνουν τα ανακυκλoύμενα…
Σάββατο, Ιανουαρίου 09, 2010
Η Βία και το Κράτος, οι προμάχοι του Δία.
Μεγάλη ιστορία, από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Τι να πεις γι’ αυτά τα δυο τσογλάνια που καταδυναστεύουν όλους μας εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Η ιστορία παλιά, από τότε που «εφευρέθηκε» η ζωή.
Ήταν τότε που ο Δίας με τ’ αδέλφια του προσπάθησαν να έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Ο Κρόνος, που είχε χάσει το θρόνο ανάμεσα στους θεούς, όπως τον είχε χάσει κι ο πατέρας του από τον ίδιο, αποφάσισε να στείλει εναντίον του Δία κακούς δαίμονες και τέρατα κολασμένα …
Ο Ουρανός ήταν ο πρώτος θεός, παντρεύτηκε τη Γη κι έκανε πολλά παιδιά μαζί της, τους Τιτάνες. Φοβόταν πως κάποιο από τα παιδιά του θα του έπαιρνε το θρόνο και γι’ αυτό αποφάσισε να τα κρατήσει μέσα στα σπλάχνα της Γης. Στέναζε η δύσμοιρη η Γη απ’ το βάρος στα σπλάχνα της κι αποφάσισε να εκδικηθεί τον άντρα της με τα παιδιά της. Μέσα στην κοιλιά της έφτιαξε ένα δρεπάνι και πρότεινε στα παιδιά της να πάρουν εκδίκηση απ’ τον πατέρα τους για τα βάσανα της μάνας. Οι Τιτάνες τρόμαξαν με την πρόταση της μάνας και μόνο το στερνοπαίδι, ο Κρόνος, έστερξε στο λόγο της.
Τον έκρυψε τον Κρόνο η μάνα του δίπλα στη νυφική παστάδα κι όταν ο Ουρανός πέταξε τα ρούχα του για να κάνει έρωτα με τη Γη πετάχτηκε ο μικρός και με το δρεπάνι έκοψε τα αχαμνά του πατέρα του και τα πέταξε στη θάλασσα. Απ’ το χυμένο αίμα γεννήθηκαν οι Ερινύες και οι Γίγαντες, απ’ το πέος και τους όρχεις, που πέσανε στη θάλασσα κι ανέβλυζαν το σπέρμα του Κρόνου, αναδύθηκε μέσα σε αφρούς η Αφροδίτη, η ερωτική θεά και πρόγονος του Δία. Αυτή θα γεννούσε τον Έρωτα, τι άλλο θα μπορούσε να γεννήσει άλλωστε με τόσο σπέρμα που κατάπιε στο ταξίδι της από τα Κύθηρα ως την Κύπρο που την ξέβρασαν τα κύματα;
Ο Κρόνος λοιπόν πήρε την εξουσία απ’ τον ανίκανο πατέρα του κι ελευθέρωσε τους αδελφούς του τους Τιτάνες. Φυλάκισε όμως τους Γίγαντες και τους Εκατόγχειρες, γιατί τους θεωρούσε πολύ επικίνδυνους για την εξουσία του. Επικίνδυνη θεωρούσε και την κατάρα του πατέρα του
- Θα πάθεις ό,τι έπαθα κι εγώ από σένα. Ένα απ’ τα παιδιά σου θα σου πάρει το θρόνο.
Ο Κρόνος φοβήθηκε πως αν έκρυβε τα παιδιά του στα σπλάχνα της Ρέας, της γυναίκας του, θα πάθαινε τα ίδια με τον Ουρανό, τον πατέρα του. Σκαρφίστηκε πιο έξυπνο σχέδιο. Κατάπινε άμεσα κάθε παιδί του μόλις γεννιόταν και το καταχώνιαζε μέσα στην απέραντη κοιλιά του. Τα κατάπινε μόλις γεννιόνταν και ήταν αχώνευτα αυτά τα παιδιά, αφού ήταν αθάνατα. Μόνιμη ήταν η βαρυστομαχιά του Κρόνου, αλλά η λατρεία της εξουσίας τον έκανε να την ξεχνάει.
Η μαμά, η Ρέα, σπάραζε που δεν έβλεπε στα σπάργανα κανένα της παιδί. Όταν ήρθε η ώρα της να γεννήσει τον τελευταίο της γιο, τον Δία, πήγε κι αυτή στη μαμά της τη Γη και στον μπαμπά της τον Ουρανό και ζήτησε βοήθεια.
Η Γη και ο Ουρανός πήραν το μέρος της Ρέας, η Γη επειδή είχε πάθει τα ίδια πριν χρόνια, ο Ουρανός επειδή ήθελε να δει το γιο του να παθαίνει ό,τι έπαθε κι ο ίδιος απ’ αυτόν. Είπαν στην κόρη τους να βάλει στα σπάργανα μια πέτρα και η Γη πήρε τον νεογέννητο Δία και τον έφερε στην Κρήτη. Εκεί θα μεγάλωνε ο Δίας με το γάλα μιας κατσίκας, της Αμάλθειας κι όταν ερχόταν αργότερα στην εξουσία θα έστελνε στους θνητούς την αμάθεια …
Ο Κρόνος κατάπιε τον ογκόλιθο και πίστεψε πως κατάπιε άλλο ένα παιδί του. Πού να φανταστεί το καημένο το αρσενικό πως τα θηλυκά έχουν θηλυκό μυαλό; Η μάνα του κατάφερε να ρίξει τον Ουρανό απ’ το θρόνο του, τώρα ήταν η σειρά του γιου της. Η γιαγιά είναι δυο φορές μάνα.
Ο Δίας μεγάλωσε με το γάλα της Αμάλθειας, δυνάμωσε και στο μυαλό και στο κορμί και πήγε και πλακώθηκε με τον πατέρα του. Πιο δυνατός ήταν και πιο νέος, τον νίκησε τον Κρόνο και τον ανάγκασε να ξεράσει τ’ αδέλφια του.
Δυο αντίπαλα στρατόπεδα στήθηκαν, ο Δίας με τ’ αδέρφια του κι ο Κρόνος με τα δικά του, τους Τιτάνες. Η Γη σιμά στα εγγόνια της θα στεκόταν κι όχι δίπλα στο γιο της. Δασκάλεψε το Δία να ελευθερώσει τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες και στο πλευρό του στάθηκαν και κάποιοι απ’ τους Τιτάνες. Ανάμεσα και μια Τιτάνα, η Στύγα, με τα τέσσερα παιδιά της, το Κράτος και τη Βία, τον Ζήλο και τη Νίκη. Αλλά και ο Ωκεανός, ο πιο μεγάλος απ’ τους Τιτάνες, πήγε με το μέρος του Δία, πήγε μαζί του κι ο Προμηθέας, ο γιος του Ιαπετού.
Δύσκολη μάχη ανάμεσα στους Τιτάνες, που ταμπουρώθηκαν στο βουνό της Όθρης και στους σύμμαχους του Δία, που πιάσανε το μετερίζι του Ολύμπου. Πιο ψηλός ήταν ο Όλυμπος, είχε δίπλα του ο Δίας και τους Κύκλωπες που του ‘δωσαν τη Βροντή, την Αστραπή και τον Κεραυνό. Έδωσαν και στον Ποσειδώνα την Τρίαινα.
Τη μάχη την κέρδισε ο Δίας με τους συνοδοιπόρους του. Έδωσε στους συνεργάτες του αξιώματα, παντρεύτηκε και την αδερφή του την Ήρα.
Κράτησε στο πλευρό του τη Βία και το Κράτος.
Τον Άτλαντα και τον Προμηθέα τους ξαπόστειλε, τον ένα να κουβαλάει τον Ουρανό στους ώμους του και τον δεύτερο τον έδεσε πάνω στον Καύκασο.
Πάντα η εξουσία ήταν το κίνητρο. Ο Δίας κατάφερε με Κράτος και Βία να κρατηθεί στην εξουσία. Θα κρατούσε την εξουσία ως τα χρόνια του Βυζαντίου, όμως οι αυτοκράτορες της Πόλης, με τη χριστιανική πονηριά, κατάφεραν να προσηλυτίσουν το Κράτος και τη Βία και να τους πάρουν με το μέρος τους.
Από τότε τα δυο αυτά μυθικά τέρατα καταφέρνουν να κρατάνε υποταγμένους τους λαούς στ’ όνομα του … Χριστού.
Υ.Γ.
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και σ’ ένα νέο blog, στο οποίο εύχομαι να οδεύσει σε δρόμο προκοπής.
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ» ονομάζεται το νέο blog.
Παρακολουθείστε το.
Η ιστορία παλιά, από τότε που «εφευρέθηκε» η ζωή.
Ήταν τότε που ο Δίας με τ’ αδέλφια του προσπάθησαν να έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Ο Κρόνος, που είχε χάσει το θρόνο ανάμεσα στους θεούς, όπως τον είχε χάσει κι ο πατέρας του από τον ίδιο, αποφάσισε να στείλει εναντίον του Δία κακούς δαίμονες και τέρατα κολασμένα …
Ο Ουρανός ήταν ο πρώτος θεός, παντρεύτηκε τη Γη κι έκανε πολλά παιδιά μαζί της, τους Τιτάνες. Φοβόταν πως κάποιο από τα παιδιά του θα του έπαιρνε το θρόνο και γι’ αυτό αποφάσισε να τα κρατήσει μέσα στα σπλάχνα της Γης. Στέναζε η δύσμοιρη η Γη απ’ το βάρος στα σπλάχνα της κι αποφάσισε να εκδικηθεί τον άντρα της με τα παιδιά της. Μέσα στην κοιλιά της έφτιαξε ένα δρεπάνι και πρότεινε στα παιδιά της να πάρουν εκδίκηση απ’ τον πατέρα τους για τα βάσανα της μάνας. Οι Τιτάνες τρόμαξαν με την πρόταση της μάνας και μόνο το στερνοπαίδι, ο Κρόνος, έστερξε στο λόγο της.
Τον έκρυψε τον Κρόνο η μάνα του δίπλα στη νυφική παστάδα κι όταν ο Ουρανός πέταξε τα ρούχα του για να κάνει έρωτα με τη Γη πετάχτηκε ο μικρός και με το δρεπάνι έκοψε τα αχαμνά του πατέρα του και τα πέταξε στη θάλασσα. Απ’ το χυμένο αίμα γεννήθηκαν οι Ερινύες και οι Γίγαντες, απ’ το πέος και τους όρχεις, που πέσανε στη θάλασσα κι ανέβλυζαν το σπέρμα του Κρόνου, αναδύθηκε μέσα σε αφρούς η Αφροδίτη, η ερωτική θεά και πρόγονος του Δία. Αυτή θα γεννούσε τον Έρωτα, τι άλλο θα μπορούσε να γεννήσει άλλωστε με τόσο σπέρμα που κατάπιε στο ταξίδι της από τα Κύθηρα ως την Κύπρο που την ξέβρασαν τα κύματα;
Ο Κρόνος λοιπόν πήρε την εξουσία απ’ τον ανίκανο πατέρα του κι ελευθέρωσε τους αδελφούς του τους Τιτάνες. Φυλάκισε όμως τους Γίγαντες και τους Εκατόγχειρες, γιατί τους θεωρούσε πολύ επικίνδυνους για την εξουσία του. Επικίνδυνη θεωρούσε και την κατάρα του πατέρα του
- Θα πάθεις ό,τι έπαθα κι εγώ από σένα. Ένα απ’ τα παιδιά σου θα σου πάρει το θρόνο.
Ο Κρόνος φοβήθηκε πως αν έκρυβε τα παιδιά του στα σπλάχνα της Ρέας, της γυναίκας του, θα πάθαινε τα ίδια με τον Ουρανό, τον πατέρα του. Σκαρφίστηκε πιο έξυπνο σχέδιο. Κατάπινε άμεσα κάθε παιδί του μόλις γεννιόταν και το καταχώνιαζε μέσα στην απέραντη κοιλιά του. Τα κατάπινε μόλις γεννιόνταν και ήταν αχώνευτα αυτά τα παιδιά, αφού ήταν αθάνατα. Μόνιμη ήταν η βαρυστομαχιά του Κρόνου, αλλά η λατρεία της εξουσίας τον έκανε να την ξεχνάει.
Η μαμά, η Ρέα, σπάραζε που δεν έβλεπε στα σπάργανα κανένα της παιδί. Όταν ήρθε η ώρα της να γεννήσει τον τελευταίο της γιο, τον Δία, πήγε κι αυτή στη μαμά της τη Γη και στον μπαμπά της τον Ουρανό και ζήτησε βοήθεια.
Η Γη και ο Ουρανός πήραν το μέρος της Ρέας, η Γη επειδή είχε πάθει τα ίδια πριν χρόνια, ο Ουρανός επειδή ήθελε να δει το γιο του να παθαίνει ό,τι έπαθε κι ο ίδιος απ’ αυτόν. Είπαν στην κόρη τους να βάλει στα σπάργανα μια πέτρα και η Γη πήρε τον νεογέννητο Δία και τον έφερε στην Κρήτη. Εκεί θα μεγάλωνε ο Δίας με το γάλα μιας κατσίκας, της Αμάλθειας κι όταν ερχόταν αργότερα στην εξουσία θα έστελνε στους θνητούς την αμάθεια …
Ο Κρόνος κατάπιε τον ογκόλιθο και πίστεψε πως κατάπιε άλλο ένα παιδί του. Πού να φανταστεί το καημένο το αρσενικό πως τα θηλυκά έχουν θηλυκό μυαλό; Η μάνα του κατάφερε να ρίξει τον Ουρανό απ’ το θρόνο του, τώρα ήταν η σειρά του γιου της. Η γιαγιά είναι δυο φορές μάνα.
Ο Δίας μεγάλωσε με το γάλα της Αμάλθειας, δυνάμωσε και στο μυαλό και στο κορμί και πήγε και πλακώθηκε με τον πατέρα του. Πιο δυνατός ήταν και πιο νέος, τον νίκησε τον Κρόνο και τον ανάγκασε να ξεράσει τ’ αδέλφια του.
Δυο αντίπαλα στρατόπεδα στήθηκαν, ο Δίας με τ’ αδέρφια του κι ο Κρόνος με τα δικά του, τους Τιτάνες. Η Γη σιμά στα εγγόνια της θα στεκόταν κι όχι δίπλα στο γιο της. Δασκάλεψε το Δία να ελευθερώσει τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες και στο πλευρό του στάθηκαν και κάποιοι απ’ τους Τιτάνες. Ανάμεσα και μια Τιτάνα, η Στύγα, με τα τέσσερα παιδιά της, το Κράτος και τη Βία, τον Ζήλο και τη Νίκη. Αλλά και ο Ωκεανός, ο πιο μεγάλος απ’ τους Τιτάνες, πήγε με το μέρος του Δία, πήγε μαζί του κι ο Προμηθέας, ο γιος του Ιαπετού.
Δύσκολη μάχη ανάμεσα στους Τιτάνες, που ταμπουρώθηκαν στο βουνό της Όθρης και στους σύμμαχους του Δία, που πιάσανε το μετερίζι του Ολύμπου. Πιο ψηλός ήταν ο Όλυμπος, είχε δίπλα του ο Δίας και τους Κύκλωπες που του ‘δωσαν τη Βροντή, την Αστραπή και τον Κεραυνό. Έδωσαν και στον Ποσειδώνα την Τρίαινα.
Τη μάχη την κέρδισε ο Δίας με τους συνοδοιπόρους του. Έδωσε στους συνεργάτες του αξιώματα, παντρεύτηκε και την αδερφή του την Ήρα.
Κράτησε στο πλευρό του τη Βία και το Κράτος.
Τον Άτλαντα και τον Προμηθέα τους ξαπόστειλε, τον ένα να κουβαλάει τον Ουρανό στους ώμους του και τον δεύτερο τον έδεσε πάνω στον Καύκασο.
Πάντα η εξουσία ήταν το κίνητρο. Ο Δίας κατάφερε με Κράτος και Βία να κρατηθεί στην εξουσία. Θα κρατούσε την εξουσία ως τα χρόνια του Βυζαντίου, όμως οι αυτοκράτορες της Πόλης, με τη χριστιανική πονηριά, κατάφεραν να προσηλυτίσουν το Κράτος και τη Βία και να τους πάρουν με το μέρος τους.
Από τότε τα δυο αυτά μυθικά τέρατα καταφέρνουν να κρατάνε υποταγμένους τους λαούς στ’ όνομα του … Χριστού.
Υ.Γ.
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και σ’ ένα νέο blog, στο οποίο εύχομαι να οδεύσει σε δρόμο προκοπής.
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ» ονομάζεται το νέο blog.
Παρακολουθείστε το.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 04, 2010
Άρθρο μου, δημοσιευμένο πριν δυο χρόνια στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ.
Μόνο η Λιάνα …
Μεγάλωσα πια και βλέπω πιο καθαρά - όχι πιο ώριμα.
Το Κόμμα - ένα είν’ του κόμμα - παραπαίει ενενήντα χρόνια τώρα, χωρίς ελπίδα. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι που το καθοδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια μόνο στη συντήρησή του στόχευαν, μ’ ένα λόγο ξύλινο κι επαναλαμβανόμενο. Αυτός ο λόγος του, με την εμμονή του, το άφηνε να παραπαίει και να κατασκευάζει τα ανδρείκελα εκείνα που λιποτακτούσαν στη συνέχεια μέσα στα αστικά κόμματα, για να γευτούν κι αυτά τη χλιδή τους.
Έγινε μετά τη χούντα προσπάθεια ανανέωσης του ξύλινου λόγου με την ίδρυση του ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά αυτή η προσπάθεια εξοντώθηκε απ’ το Κόμμα. Λίγοι απ’ τους οπαδούς της ανανέωσης πήγαν στο Κόμμα, οι πολλοί πήγαν στα σπίτια τους.
Η αιώνια απόγνωση της Αριστεράς!
Το Κόμμα βολοδέρνει τριάντα χρόνια και καμιά ελπίδα δεν έχει να ανεβάσει τα ποσοστά του. Το μόνο που καταφέρνει είναι να στέλνει τα Δαμανάκια ή τους Ανδρουλάκηδες στα έδρανα των κομμάτων της λαϊκής εκμετάλλευσης. Δεν έχει το Κόμμα τα κότσια να προχωρήσει σε αλλαγές. Ούτε τον Άρη Βελουχιώτη έστερξε ούτε και κανέναν άλλο, που πήγαινε ν’ αρθρώσει έναν άλλο λόγο.
Το φαινόμενο των ημερών για το Κόμμα είναι η εισβολή της Λιάνας Κανέλλη.
Δεν είναι κάποιο κοριτσάκι που γαλουχήθηκε μέσα στο Κόμμα κι αναρριχήθηκε αργά και σταθερά στα όργανα του κόμματος (από αφισοκολλήτρια σε πωλήτρια του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ κι ύστερα με τη ντουντούκα κι ύστερα … ). Η Λιάνα είχε μια πορεία αντίστροφη, ξεκίνησε από δεξιά και προχώρησε αριστερά. Στο δρόμο της συναντούσε χιλιάδες που προχωρούσαν προς τα δεξιά κι αυτοί όλοι την κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια για την αντίρροπη πορεία της.
Ποιος απ’ τους δυο βάδιζε στο σωστό δρόμο δε θα το καταγράψει η Ιστορία. Η Ιστορία θα κατέγραφε τη Λιάνα μόνο αν έμενε στον κληρονομικό της ρόλο, που μπορούσε να την προωθήσει σε υπουργικούς θώκους. Είχε (και έχει) όλα αυτά τα προσόντα που χρειάζεται ένας πολιτικός, κυρίως όμως έχει Λόγο και ξέρει να χειρίζεται το λόγο. Οι περισσότεροι σύγχρονοι πολιτικοί μας δεν έχουν κανένα απ’ αυτά τα δυο ( εξαιρείται ο Βενιζέλος που ξέρει να χειρίζεται το δεύτερο ).
Η Λιάνα λοιπόν κατέληξε να συνεργαστεί με το ΚΚΕ και να του δώσει εκείνους τους προσανατολισμούς Λόγου και λόγου που θα έπρεπε.
Τους πήρε τους προσανατολισμούς το Κόμμα ; Φυσικά όχι, γιατί το Κόμμα έχει τα όργανά του κι αυτά αποφασίζουν για τη μακάρια πορεία του. Κρατάει ακόμα τη διαχρονική στενοκεφαλιά του και δεν αντιλαμβάνεται πως μέσα στο καθεστώς της «δημοκρατίας» που σέρνεται υποχρεωτικά θα έπρεπε να πολεμήσει με όμοια όπλα τους αντιπάλους του. Το βαρύ πυροβολικό του σήμερα είναι η Λιάνα.
Κάποιες φορές οι ιδεολογικές εμμονές έχουν αρνητικά αποτελέσματα στην πορεία ατόμων ή ομάδων και κομμάτων. Αυτές μάλιστα τις μέρες, όπου ο κομματισμός έχει στραφεί σε νέα παιχνίδια ( τύπου Τσίπρα ) και το Κόμμα κινδυνεύει να χάσει όλα τα ερείσματά του στη λαϊκή βάση, είναι επιτακτική η ανάγκη ανάδειξης ενός νέου στίγματος του Κόμματος, χωρίς απεμπόληση των ιδεολογικών του αρχών. Η νέα του εμφάνιση είναι σίγουρο πως θα του δώσει την αναλογούσα δύναμη, που την εκμεταλλεύεται σήμερα ΠΑΣΟΚ και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς να τη δικαιούνται.
Θα αναρωτηθούν κάποιοι πώς κάποιος, που θεωρούνταν πολέμιος του Κόμματος κάποτε, κάνει σήμερα προτάσεις για την αναγέννησή του. Θα τους απαντούσα ότι δεν υπήρξα ποτέ πολέμιος του Κόμματος, απλά το Κόμμα πολεμούσε κάθε φωνή διαφορετική και μάλιστα οι διώκτες αυτών των φωνών ήταν εκείνοι που έφυγαν πρώτοι για να κυνηγήσουν δόξα και χρήμα κοντά στο τυχοδιωκτικό ΠΑΣΟΚ. Δε χρειάζεται ν’ αναφερθώ σε πρόσωπα, είναι γνωστά και πλούσια πλέον και τ’ αυτί τους δεν ιδρώνει από κριτικές. Κρεμούν ένα ειρωνικό χαμόγελο στο στόμα μόλις τους θυμίσεις την προϊστορία τους …
Επειδή λοιπόν όλα τα άλλα κόμματα έχουν δείξει το νεοφιλελεύθερο προφίλ τους και την κοινή πολιτική τους γραμμή, απομένει στο Κόμμα να χαράξει ένα δρόμο ελπίδας. Αυτό συνεπάγεται πως θα ξεχάσει δικτατορίες προλεταριάτου, θα ξεχάσει εμφυλιοπολεμικές ιστορίες και θα ανεχθεί κάθε αριστερή πρόταση ( μάλιστα τώρα είναι αναγκαίο να ενστερνιστεί αυτές τις προτάσεις ).
Μόνο η Λιάνα μπορεί αυτή τη στιγμή να εγγυηθεί την προκοπή του Κόμματος, η Αλέκα ας κάτσει στο πλάι να αναμασά την «τσίχλα» της. Ο τσαμπουκάς εκείνου του καταληψία πιτσιρικά θα καταρρεύσει κάτω απ’ το Λόγο της Λιάνας, το ίδιο θα πάθουν και οι διάφοροι Βενιζέλοι.
Μπορεί όμως το Κόμμα να κάνει την υπέρβαση στο δογματισμό; Συνειδητοποιεί πως ο κόσμος έχει αλλάξει κι ότι δεν μπορούμε να πείσουμε τον κοσμάκη με τα παλιά συνθήματα «εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι. Ο μόνος δρόμος είναι ενότητα και πάλη»;
Αν δεν αποβάλει το Κόμμα αυτά τα κούφια συνθήματα, όσο κι αν δουλέψουν οι μηχανισμοί του θα ψάχνεται στο άμεσο μέλλον να βρει το 3% που χρειάζεται η είσοδος στο κοινοβούλιο. Οι γέροι κομμουνιστές φεύγουν με το πλήρωμα του χρόνου τους, η ΚΝΕ δεν έχει την παλιά της δύναμη να στρατολογήσει νεολαία, όπως στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εκδοτικά συγκροτήματα και κανάλια έχουν επιδοθεί σε μια κούρσα ταχύτητας να κατασκευάσουν το νέο πολιτικό σχήμα που θα αποπλανήσει για άλλη μια φορά τις μάζες. Το Κόμμα άλαλο παρακολουθεί(;)τις νέες μεταλλάξεις της πολιτικής και μουλαρωμένο μένει σταθερό στα πιστεύω του, νομίζοντας πως η απογοήτευση του λαού θα τον στρέψει στα περασμένα.
Ίσως και να έχει κάποια βάση αυτή του η θεώρηση, όλο και περισσότερους αφουγκράζομαι να γίνονται νοσταλγοί της χούντας. Καλώς ή κακώς όμως, αυτή η επάνοδος στο δικτατορικό καθεστώς θεωρείται σήμερα ανέφικτη. Η Ε. Ένωση είναι πολύ «δημοκρατική» και δεν επιτρέπει τέτοιες παρεκτροπές, απ’ την άλλη μεριά έχουν χαθεί οι έντιμοι πατριώτες, που θα μπορούσαν να πατάξουν αυτή τη διαφθορά που έχει ξαπλωθεί στη χώρα και παγκόσμια.
Απομένει στο Κόμμα να κάνει την υπέρβασή του και να στείλει τη Λιάνα στην πρώτη γραμμή. Κεντρικές Επιτροπές και Συνέδρια ας κρατήσουν τον χαρακτήρα τους κι ας δίνουν κατευθυντήριες γραμμές, όμως η Λιάνα θα εκφράζει προς τα έξω τις θέσεις του κόμματος. Ας προσπαθήσουν και τα μέλη του Κόμματος και η νεολαία να πάρουν κάτι απ’ τη σκέψη της Λιάνας κι απ’ τα επιχειρήματά της. Η σκέψη της Αλέκας κοιμίζει το πνεύμα, δεν το εξεγείρει. Αυτή η εξέγερση του πνεύματος είναι το ζητούμενο αυτές τις μέρες που οι Λαζόπουλοι και οι Τριανταφυλλόπουλοι και οι Χαρδαβέλες αποκοιμίζουν καθετί γύρω μας.
Υ.Γ.
Έκανα τη ν πρότασή μου σε κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος του Κόμματος. Η αντίδρασή του ήταν άμεση κι αναμενόμενη : «Δεν μπορεί το κόμμα μας να πάρει αυτό το δρόμο, εμείς έχουμε όργανα και θέσεις …».
Την περίμενα την απάντηση, όπως περιμένω και τον εθελοντικό αφανισμό αυτού του Κόμματος. Ας μην ψάχνει να βρει τους εχθρούς του έξω απ’ το Κόμμα.
Οι εχθροί ήταν εντός των πυλών από τότε που ιδρύθηκε …
Μεγάλωσα πια και βλέπω πιο καθαρά - όχι πιο ώριμα.
Το Κόμμα - ένα είν’ του κόμμα - παραπαίει ενενήντα χρόνια τώρα, χωρίς ελπίδα. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι που το καθοδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια μόνο στη συντήρησή του στόχευαν, μ’ ένα λόγο ξύλινο κι επαναλαμβανόμενο. Αυτός ο λόγος του, με την εμμονή του, το άφηνε να παραπαίει και να κατασκευάζει τα ανδρείκελα εκείνα που λιποτακτούσαν στη συνέχεια μέσα στα αστικά κόμματα, για να γευτούν κι αυτά τη χλιδή τους.
Έγινε μετά τη χούντα προσπάθεια ανανέωσης του ξύλινου λόγου με την ίδρυση του ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά αυτή η προσπάθεια εξοντώθηκε απ’ το Κόμμα. Λίγοι απ’ τους οπαδούς της ανανέωσης πήγαν στο Κόμμα, οι πολλοί πήγαν στα σπίτια τους.
Η αιώνια απόγνωση της Αριστεράς!
Το Κόμμα βολοδέρνει τριάντα χρόνια και καμιά ελπίδα δεν έχει να ανεβάσει τα ποσοστά του. Το μόνο που καταφέρνει είναι να στέλνει τα Δαμανάκια ή τους Ανδρουλάκηδες στα έδρανα των κομμάτων της λαϊκής εκμετάλλευσης. Δεν έχει το Κόμμα τα κότσια να προχωρήσει σε αλλαγές. Ούτε τον Άρη Βελουχιώτη έστερξε ούτε και κανέναν άλλο, που πήγαινε ν’ αρθρώσει έναν άλλο λόγο.
Το φαινόμενο των ημερών για το Κόμμα είναι η εισβολή της Λιάνας Κανέλλη.
Δεν είναι κάποιο κοριτσάκι που γαλουχήθηκε μέσα στο Κόμμα κι αναρριχήθηκε αργά και σταθερά στα όργανα του κόμματος (από αφισοκολλήτρια σε πωλήτρια του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ κι ύστερα με τη ντουντούκα κι ύστερα … ). Η Λιάνα είχε μια πορεία αντίστροφη, ξεκίνησε από δεξιά και προχώρησε αριστερά. Στο δρόμο της συναντούσε χιλιάδες που προχωρούσαν προς τα δεξιά κι αυτοί όλοι την κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια για την αντίρροπη πορεία της.
Ποιος απ’ τους δυο βάδιζε στο σωστό δρόμο δε θα το καταγράψει η Ιστορία. Η Ιστορία θα κατέγραφε τη Λιάνα μόνο αν έμενε στον κληρονομικό της ρόλο, που μπορούσε να την προωθήσει σε υπουργικούς θώκους. Είχε (και έχει) όλα αυτά τα προσόντα που χρειάζεται ένας πολιτικός, κυρίως όμως έχει Λόγο και ξέρει να χειρίζεται το λόγο. Οι περισσότεροι σύγχρονοι πολιτικοί μας δεν έχουν κανένα απ’ αυτά τα δυο ( εξαιρείται ο Βενιζέλος που ξέρει να χειρίζεται το δεύτερο ).
Η Λιάνα λοιπόν κατέληξε να συνεργαστεί με το ΚΚΕ και να του δώσει εκείνους τους προσανατολισμούς Λόγου και λόγου που θα έπρεπε.
Τους πήρε τους προσανατολισμούς το Κόμμα ; Φυσικά όχι, γιατί το Κόμμα έχει τα όργανά του κι αυτά αποφασίζουν για τη μακάρια πορεία του. Κρατάει ακόμα τη διαχρονική στενοκεφαλιά του και δεν αντιλαμβάνεται πως μέσα στο καθεστώς της «δημοκρατίας» που σέρνεται υποχρεωτικά θα έπρεπε να πολεμήσει με όμοια όπλα τους αντιπάλους του. Το βαρύ πυροβολικό του σήμερα είναι η Λιάνα.
Κάποιες φορές οι ιδεολογικές εμμονές έχουν αρνητικά αποτελέσματα στην πορεία ατόμων ή ομάδων και κομμάτων. Αυτές μάλιστα τις μέρες, όπου ο κομματισμός έχει στραφεί σε νέα παιχνίδια ( τύπου Τσίπρα ) και το Κόμμα κινδυνεύει να χάσει όλα τα ερείσματά του στη λαϊκή βάση, είναι επιτακτική η ανάγκη ανάδειξης ενός νέου στίγματος του Κόμματος, χωρίς απεμπόληση των ιδεολογικών του αρχών. Η νέα του εμφάνιση είναι σίγουρο πως θα του δώσει την αναλογούσα δύναμη, που την εκμεταλλεύεται σήμερα ΠΑΣΟΚ και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς να τη δικαιούνται.
Θα αναρωτηθούν κάποιοι πώς κάποιος, που θεωρούνταν πολέμιος του Κόμματος κάποτε, κάνει σήμερα προτάσεις για την αναγέννησή του. Θα τους απαντούσα ότι δεν υπήρξα ποτέ πολέμιος του Κόμματος, απλά το Κόμμα πολεμούσε κάθε φωνή διαφορετική και μάλιστα οι διώκτες αυτών των φωνών ήταν εκείνοι που έφυγαν πρώτοι για να κυνηγήσουν δόξα και χρήμα κοντά στο τυχοδιωκτικό ΠΑΣΟΚ. Δε χρειάζεται ν’ αναφερθώ σε πρόσωπα, είναι γνωστά και πλούσια πλέον και τ’ αυτί τους δεν ιδρώνει από κριτικές. Κρεμούν ένα ειρωνικό χαμόγελο στο στόμα μόλις τους θυμίσεις την προϊστορία τους …
Επειδή λοιπόν όλα τα άλλα κόμματα έχουν δείξει το νεοφιλελεύθερο προφίλ τους και την κοινή πολιτική τους γραμμή, απομένει στο Κόμμα να χαράξει ένα δρόμο ελπίδας. Αυτό συνεπάγεται πως θα ξεχάσει δικτατορίες προλεταριάτου, θα ξεχάσει εμφυλιοπολεμικές ιστορίες και θα ανεχθεί κάθε αριστερή πρόταση ( μάλιστα τώρα είναι αναγκαίο να ενστερνιστεί αυτές τις προτάσεις ).
Μόνο η Λιάνα μπορεί αυτή τη στιγμή να εγγυηθεί την προκοπή του Κόμματος, η Αλέκα ας κάτσει στο πλάι να αναμασά την «τσίχλα» της. Ο τσαμπουκάς εκείνου του καταληψία πιτσιρικά θα καταρρεύσει κάτω απ’ το Λόγο της Λιάνας, το ίδιο θα πάθουν και οι διάφοροι Βενιζέλοι.
Μπορεί όμως το Κόμμα να κάνει την υπέρβαση στο δογματισμό; Συνειδητοποιεί πως ο κόσμος έχει αλλάξει κι ότι δεν μπορούμε να πείσουμε τον κοσμάκη με τα παλιά συνθήματα «εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι. Ο μόνος δρόμος είναι ενότητα και πάλη»;
Αν δεν αποβάλει το Κόμμα αυτά τα κούφια συνθήματα, όσο κι αν δουλέψουν οι μηχανισμοί του θα ψάχνεται στο άμεσο μέλλον να βρει το 3% που χρειάζεται η είσοδος στο κοινοβούλιο. Οι γέροι κομμουνιστές φεύγουν με το πλήρωμα του χρόνου τους, η ΚΝΕ δεν έχει την παλιά της δύναμη να στρατολογήσει νεολαία, όπως στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εκδοτικά συγκροτήματα και κανάλια έχουν επιδοθεί σε μια κούρσα ταχύτητας να κατασκευάσουν το νέο πολιτικό σχήμα που θα αποπλανήσει για άλλη μια φορά τις μάζες. Το Κόμμα άλαλο παρακολουθεί(;)τις νέες μεταλλάξεις της πολιτικής και μουλαρωμένο μένει σταθερό στα πιστεύω του, νομίζοντας πως η απογοήτευση του λαού θα τον στρέψει στα περασμένα.
Ίσως και να έχει κάποια βάση αυτή του η θεώρηση, όλο και περισσότερους αφουγκράζομαι να γίνονται νοσταλγοί της χούντας. Καλώς ή κακώς όμως, αυτή η επάνοδος στο δικτατορικό καθεστώς θεωρείται σήμερα ανέφικτη. Η Ε. Ένωση είναι πολύ «δημοκρατική» και δεν επιτρέπει τέτοιες παρεκτροπές, απ’ την άλλη μεριά έχουν χαθεί οι έντιμοι πατριώτες, που θα μπορούσαν να πατάξουν αυτή τη διαφθορά που έχει ξαπλωθεί στη χώρα και παγκόσμια.
Απομένει στο Κόμμα να κάνει την υπέρβασή του και να στείλει τη Λιάνα στην πρώτη γραμμή. Κεντρικές Επιτροπές και Συνέδρια ας κρατήσουν τον χαρακτήρα τους κι ας δίνουν κατευθυντήριες γραμμές, όμως η Λιάνα θα εκφράζει προς τα έξω τις θέσεις του κόμματος. Ας προσπαθήσουν και τα μέλη του Κόμματος και η νεολαία να πάρουν κάτι απ’ τη σκέψη της Λιάνας κι απ’ τα επιχειρήματά της. Η σκέψη της Αλέκας κοιμίζει το πνεύμα, δεν το εξεγείρει. Αυτή η εξέγερση του πνεύματος είναι το ζητούμενο αυτές τις μέρες που οι Λαζόπουλοι και οι Τριανταφυλλόπουλοι και οι Χαρδαβέλες αποκοιμίζουν καθετί γύρω μας.
Υ.Γ.
Έκανα τη ν πρότασή μου σε κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος του Κόμματος. Η αντίδρασή του ήταν άμεση κι αναμενόμενη : «Δεν μπορεί το κόμμα μας να πάρει αυτό το δρόμο, εμείς έχουμε όργανα και θέσεις …».
Την περίμενα την απάντηση, όπως περιμένω και τον εθελοντικό αφανισμό αυτού του Κόμματος. Ας μην ψάχνει να βρει τους εχθρούς του έξω απ’ το Κόμμα.
Οι εχθροί ήταν εντός των πυλών από τότε που ιδρύθηκε …
Κυριακή, Ιανουαρίου 03, 2010
Όχι, δεν έγινα Κνίτης…
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ ΓΙΑ ΤΟ 2010 ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ...
Η συζήτηση που άνοιξε μετά την τάχα μου δήθεν «οικολογική» ληστεία «ευαισθησίας» των τελών κυκλοφορίας χρονιάρες μέρες, σε συνδυασμό με τα «mea culpa» του Γ.Α.Π. και τις φανφαρόνικες επισκέψεις υπουργών και άλλων φερωνύμων σε νοσοκομεία και ιδρύματα, είναι το άκρως επικίνδυνο πακέτο του πρωτοχρονιάτικου πραγματικού μηνύματος.
Η ουσία του είναι τόσο βίαιη και τόσο επιθετική όσο οι βόμβες που θερίζουν τους λαούς όπου το μακρύ δυτικό ιμπεριαλιστικό χέρι απλώνεται ν' ανοίξει αγορές. Θέλουν να πουν πότε με διαβουλευτικό, πότε με διορθωτικό, πότε με απολογητικό περιτύλιγμα λόγων πως θα κληθούμε να πληρώνουμε σε λίγο τέλη ύπαρξης.
Δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε εργαζόμενοι, δεν είμαστε παρά μηχανές παραγωγής ενός αόρατου πλούτου που χάνεται στη χοάνη του καπιταλιστικού συστήματος, αφήνοντας ένα ίζημα χρεών, υποχρεώσεων, αδυναμιών, φτώχειας για την πλειονότητα. Θέλουν να πουν πως είμαστε συλλήβδην εισόδημα προς σύλληψη, με οποιοδήποτε τρόπο και μέσον. Εκείνο το προεκλογικό ΚΚΕδικο «έρχεται θύελλα», τόσο σαφές και ειλικρινές, μετατρέπεται ως δήθεν πολιτικός αντίλογος σε «ερχόμαστε καταπάνω σας εργαζόμενοι για να σας... σώσουμε αφανίζοντάς σας...».
Κι ύστερα σου λένε πως είναι γιορτές. Κι είναι «δώρο» η δεκαπενθήμερη παράταση για τα τέλη. Κι είναι κοινωνική συνεισφορά της κρατικής τηλεόρασης να λέει (στο δελτίο ειδήσεων των 6, 30.12.2009) πως οι, άκουσον άκουσον, ειδικοί συστήνουν προς αποφυγή της εορταστικής μελαγχολίας... «να βάζετε στόχους μικρούς και εφικτούς»! Έλεος. Αυτή η χειραγώγηση δεν καταπίνεται με τίποτα. Την πληρώνουμε κι από πάνω. Πρέπει να ζητάμε το ελάχιστο ή το τίποτα για να μην απογοητευτούμε που δε θα το αποκτήσουμε, γιατί η κυρίαρχη τάξη πρέπει να καθορίζει και τα όρια και τα όνειρα και τα τέλη της ύπαρξής μας.
Έτσι ξαναγυρίζουμε, κι αυτό πρέπει να το θεωρούμε πρόοδο, στην προμαρξιστική διαχωριστική γραμμή που θέλει να κόβει τον κοινωνικό ιστό στα δύο.
Επιβίωση - Ζωή. Την πρώτη, τώρα την πλασάρουν ως μοναδικό σκοπό της εργατικής τάξης. Η άλλη, η ζωή, είναι προνόμιο των αστών. Που για να ζουν όπως θέλουν καθορίζουν και την επιβίωση ως εκμεταλλευτές, των ταξικών τους αντιπάλων.
Αυτό το καλεντάρι που ανοίγει κάθε 365 μέρες είναι στην πραγματικότητα μια προκαθορισμένη ημερομηνία ετήσιας τακτοποίησης συμφερόντων, προθεσμιών, κίνησης της αγοράς, υπενθύμισης του ποιος έχει το πάνω χέρι στη μετεξέλιξη πανάρχαιων εορτών συνδυασμένων με τη φύση και την οργανωμένη ζωή.
Είναι οι μέρες που πλουτίζουν οι πωλητές ονείρων, οι διαχειριστές της επιβίωσης και οι επενδυτές της συναισθηματικής ανάγκης του ανθρώπου να γιορτάζει και να θυμάται σε παρέες, σε ευρύτερα από τον πυρήνα της επιβίωσης σχήματα. Κυριαρχεί η ψευδαίσθηση του νέου, του καινούριου, της έμφυτης ελπίδας που μπορεί να υπάρχει χωρίς τη μετατροπή της σε εμπορεύσιμο είδος με ημερομηνία έκλυσης επιθυμιών.
Για τους πολλούς, που επιβιώνουν για να ζήσουν όμως εν τέλει, κι αυτός είναι ο μόχθος του έλλογου όντος, η Πρωτοχρονιά είναι ένα ξόρκι των περασμένων κακών. Όχι αμνησία. Ούτε λήθη. Ούτε άγνοια της κοινής εμπειρίας. Είναι συμβολική ευχή, μια επανέναρξη αγώνων και κόπων. Κι αυτή είναι η βαθιά ανθρώπινη σημασία της. Μια κοινή μέρα ελεύθερης πλοήγησης στο άπαν ως πιθανό και διεκδικήσιμο. Πάντως όχι και ποτέ μια μέρα για ν' αγοράζει κανείς διαφημίσεις ονείρων συσκευασμένων ή για να κατεβάζει τα όνειρά του στο επίπεδο του εφικτού.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ
Η συζήτηση που άνοιξε μετά την τάχα μου δήθεν «οικολογική» ληστεία «ευαισθησίας» των τελών κυκλοφορίας χρονιάρες μέρες, σε συνδυασμό με τα «mea culpa» του Γ.Α.Π. και τις φανφαρόνικες επισκέψεις υπουργών και άλλων φερωνύμων σε νοσοκομεία και ιδρύματα, είναι το άκρως επικίνδυνο πακέτο του πρωτοχρονιάτικου πραγματικού μηνύματος.
Η ουσία του είναι τόσο βίαιη και τόσο επιθετική όσο οι βόμβες που θερίζουν τους λαούς όπου το μακρύ δυτικό ιμπεριαλιστικό χέρι απλώνεται ν' ανοίξει αγορές. Θέλουν να πουν πότε με διαβουλευτικό, πότε με διορθωτικό, πότε με απολογητικό περιτύλιγμα λόγων πως θα κληθούμε να πληρώνουμε σε λίγο τέλη ύπαρξης.
Δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε εργαζόμενοι, δεν είμαστε παρά μηχανές παραγωγής ενός αόρατου πλούτου που χάνεται στη χοάνη του καπιταλιστικού συστήματος, αφήνοντας ένα ίζημα χρεών, υποχρεώσεων, αδυναμιών, φτώχειας για την πλειονότητα. Θέλουν να πουν πως είμαστε συλλήβδην εισόδημα προς σύλληψη, με οποιοδήποτε τρόπο και μέσον. Εκείνο το προεκλογικό ΚΚΕδικο «έρχεται θύελλα», τόσο σαφές και ειλικρινές, μετατρέπεται ως δήθεν πολιτικός αντίλογος σε «ερχόμαστε καταπάνω σας εργαζόμενοι για να σας... σώσουμε αφανίζοντάς σας...».
Κι ύστερα σου λένε πως είναι γιορτές. Κι είναι «δώρο» η δεκαπενθήμερη παράταση για τα τέλη. Κι είναι κοινωνική συνεισφορά της κρατικής τηλεόρασης να λέει (στο δελτίο ειδήσεων των 6, 30.12.2009) πως οι, άκουσον άκουσον, ειδικοί συστήνουν προς αποφυγή της εορταστικής μελαγχολίας... «να βάζετε στόχους μικρούς και εφικτούς»! Έλεος. Αυτή η χειραγώγηση δεν καταπίνεται με τίποτα. Την πληρώνουμε κι από πάνω. Πρέπει να ζητάμε το ελάχιστο ή το τίποτα για να μην απογοητευτούμε που δε θα το αποκτήσουμε, γιατί η κυρίαρχη τάξη πρέπει να καθορίζει και τα όρια και τα όνειρα και τα τέλη της ύπαρξής μας.
Έτσι ξαναγυρίζουμε, κι αυτό πρέπει να το θεωρούμε πρόοδο, στην προμαρξιστική διαχωριστική γραμμή που θέλει να κόβει τον κοινωνικό ιστό στα δύο.
Επιβίωση - Ζωή. Την πρώτη, τώρα την πλασάρουν ως μοναδικό σκοπό της εργατικής τάξης. Η άλλη, η ζωή, είναι προνόμιο των αστών. Που για να ζουν όπως θέλουν καθορίζουν και την επιβίωση ως εκμεταλλευτές, των ταξικών τους αντιπάλων.
Αυτό το καλεντάρι που ανοίγει κάθε 365 μέρες είναι στην πραγματικότητα μια προκαθορισμένη ημερομηνία ετήσιας τακτοποίησης συμφερόντων, προθεσμιών, κίνησης της αγοράς, υπενθύμισης του ποιος έχει το πάνω χέρι στη μετεξέλιξη πανάρχαιων εορτών συνδυασμένων με τη φύση και την οργανωμένη ζωή.
Είναι οι μέρες που πλουτίζουν οι πωλητές ονείρων, οι διαχειριστές της επιβίωσης και οι επενδυτές της συναισθηματικής ανάγκης του ανθρώπου να γιορτάζει και να θυμάται σε παρέες, σε ευρύτερα από τον πυρήνα της επιβίωσης σχήματα. Κυριαρχεί η ψευδαίσθηση του νέου, του καινούριου, της έμφυτης ελπίδας που μπορεί να υπάρχει χωρίς τη μετατροπή της σε εμπορεύσιμο είδος με ημερομηνία έκλυσης επιθυμιών.
Για τους πολλούς, που επιβιώνουν για να ζήσουν όμως εν τέλει, κι αυτός είναι ο μόχθος του έλλογου όντος, η Πρωτοχρονιά είναι ένα ξόρκι των περασμένων κακών. Όχι αμνησία. Ούτε λήθη. Ούτε άγνοια της κοινής εμπειρίας. Είναι συμβολική ευχή, μια επανέναρξη αγώνων και κόπων. Κι αυτή είναι η βαθιά ανθρώπινη σημασία της. Μια κοινή μέρα ελεύθερης πλοήγησης στο άπαν ως πιθανό και διεκδικήσιμο. Πάντως όχι και ποτέ μια μέρα για ν' αγοράζει κανείς διαφημίσεις ονείρων συσκευασμένων ή για να κατεβάζει τα όνειρά του στο επίπεδο του εφικτού.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ
Παλιά αλλά επίκαιρη επιστολή
Επιστολή γραμμένη το έτος 2070
Κάποιοι τη θεωρούν υπερβολική. Δεν ζουν όμως στο 2070 για να ξέρουν...
Είμαστε στο έτος 2070. Είμαι 50 χρονών μα φαίνομαι 85. Έχω πολλά προβλήματα γιατί πίνω πολύ λίγο νερό. Νομίζω πως δε μου μένει πια πολύς καιρός. Σήμερα, είμαι ένας από τους πιο ηλικιωμένους στην κοινωνία που ζω.
Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών, υπήρχαν πολλά δέντρα στα πάρκα, τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους και μπορούσα να είμαι κάτω από το ντουζ περίπου μια ώρα. Τώρα χρησιμοποιούμε πετσέτες με ορυκτέλαιο για να πλυθούμε.
• Πριν, όλες οι γυναίκες επιδείκνυαν τα όμορφα μαλλιά τους. Τώρα, πρέπει να ξυρίζουμε το κεφάλι για να το διατηρούμε καθαρό χωρίς να χρησιμοποιούμε νερό.
• Πριν, ο πατέρας μου έπλενε το αυτοκίνητο με το λάστιχο του ποτίσματος. Σήμερα, απαγορεύεται αυστηρά από το νόμο τέτοια χρήση.
• Θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές διαφημίσεις που έλεγαν ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ, αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το νερό είναι ανεξάντλητο.
Σήμερα, όλα τα ποτάμια, τα φράγματα, οι λίμνες και οι υδροφόροι ορίζοντες είναι ανεπανόρθωτα μολυσμένα ή αποξηραμένα. Το τοπίο τριγύρω δεν είναι πια παρά μια απέραντη έρημος. Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις, οι δερματοπάθειες και οι κακώσεις του ουροποιητικού είναι οι κυριότερες αιτίες θανάτου.
Η βιομηχανία έχει παραλύσει και το ποσοστό ανεργίας είναι δραματικά υψηλό. Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης.
Δίνουν στους εργαζόμενους πόσιμο νερό αντί για μισθό. Οι επιθέσεις για ένα μπιτόνι νερό είναι συνεχείς μέσα στους έρημους δρόμους.
Η διατροφή είναι 80% συνθετική.
• Πριν, συνιστούσαν να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα. Σήμερα, δεν μπορώ να πιω παρά μισό ποτήρι.
• Επειδή δεν μπορούμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, τα πετάμε, κάτι που αυξάνει τον όγκο των σκουπιδιών.
• Ξαναγυρίσαμε στη χρησιμοποίηση των βόθρων όπως τον προηγούμενο αιώνα, επειδή οι υπόνομοι δε δουλεύουν πια εξαιτίας της έλλειψης νερού.
Οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φόβο: τα σώματά τους είναι ασθενικά, ζαρωμένα από την αφυδάτωση, πληγιασμένα εξαιτίας της υπεριώδους ακτινοβολίας που δε φιλτράρεται πλέον από την ατμόσφαιρα εξαιτίας της τρύπας του όζοντος.
Εξαιτίας της ξηροδερμίας, μια νέα γυναίκα 20 χρονών φαίνεται 40. Οι επιστήμονες κάνουν έρευνες, αλλά δεν υπάρχει καμιά λύση ορατή. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε νερό...
Το οξυγόνο επίσης έχει μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης δέντρων, κάτι το οποίο μειώνει το νοητικό επίπεδο των νέων γενεών.
Η μορφολογία των σπερματοζωαρίων ενός μεγάλου αριθμού ατόμων έχει αλλάξει, κάτι το οποίο επιφέρει πολλές γεννήσεις παιδιών θυμάτων της ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων και των δυσμορφιών.
Η κυβέρνηση μάς υποχρεώνει να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε, 137 m3 το άτομο την ημέρα. Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν διώχνονται από τις "ζώνες αερισμού", που είναι εξοπλισμένες με γιγάντιους μηχανικούς πνεύμονες που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια.
• Ο αέρας δεν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αναπνέουμε.
• Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια.
• Μερικές χώρες πέτυχαν να διαφυλάξουν νησίδες βλάστησης με καθαρό τρεχούμενο νερό. Αυτές οι ζώνες επιβλέπονται πολύ στενά από τον στρατό.
• Το νερό έγινε ένα είδος σπάνιο, ένας θησαυρός ανεκτίμητος, πολύ περισσότερο από τον χρυσό ή τα διαμάντια. Εδώ όμως, δεν υπάρχουν πια δέντρα γιατί δε βρέχει σχεδόν ποτέ. Και όταν αρχίζει να βρέχει, δεν πέφτει παρά όξινη βροχή.
• Δεν υπάρχουν πλέον εποχές εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών (φαινόμενο του θερμοκηπίου) από τις δραστηριότητες του ανθρώπου του 20ου αιώνα που μόλυναν το περιβάλλον.
Και όμως είχαμε προβλέψει ότι έπρεπε να φροντίσουμε το περιβάλλον μας, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα.
Όταν η κόρη μου με ρωτάει να της αφηγηθώ πώς ήταν όταν εγώ ήμουν νέος, της διηγούμαι πώς τα δάση ήταν όμορφα.
Της μιλάω για τη βροχή, τα λουλούδια, την ευχαρίστηση του να κολυμπάς και να ψαρεύεις στα ποτάμια και τις λίμνες και του να πίνεις όσο νερό θέλεις! Και για την καλή υγεία των ανθρώπων...
Με ρωτάει:
- Μπαμπά! Γιατί δεν υπάρχει πια νερό;
Έχω λοιπόν ένα κόμπο στο λαιμό...
Δεν μπορώ να σταματήσω να με θεωρώ ένοχο, γιατί ανήκω στη γενεά που ολοκλήρωσε την καταστροφή του περιβάλλοντος, μη παίρνοντας στα σοβαρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις.
Ανήκω στην τελευταία γενεά που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, αλλά αποφάσισε διαφορετικά.
Σήμερα τα παιδιά μας το πληρώνουν ακριβά...
Ειλικρινά, πιστεύω πως η ζωή πάνω σ' αυτή τη γη δε θα είναι δυνατή από δω και πέρα γιατί η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σ' ένα σημείο όπου δεν έχει επιστροφή.
Πώς θα ήθελα να γυρίσω πίσω και με κάποιο τρόπο να έκανα να καταλάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα... Στη στιγμή εκείνη που μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας!
Γνωρίστε αυτό το γράμμα σε όσους μπορείτε! Δε θα είναι παρά το ελάχιστο για το ξύπνημα της παγκόσμιας συνείδησης και της ανάγκης για τη σωτηρία του νερού.
Αυτό εδώ δεν είναι παιχνίδι, είναι ήδη η δική μας πραγματικότητα. Κάντε το για τα παιδιά σας. Και εάν δεν έχετε ακόμα, ίσως μια μέρα να έχετε.
Μην τους αφήσουμε μια κόλαση για κληρονομιά... Ας τους αφήσουμε τη ζωή!
Υ.Γ.
Είναι αισιόδοξη η επιστολή.
Μιλάει για το 2070.
Ίσως να ήταν εμπνευσμένη απ’ τον αριβισμό του Τρεμόπουλου
ή του Βολιώτη και του Χρυσόγελου.
Ίσως να αναφέρεται στους λίγους που θα καταφέρουν
να ζήσουν άλλα εξήντα χρόνια από σήμερα.
Κάποιοι τη θεωρούν υπερβολική. Δεν ζουν όμως στο 2070 για να ξέρουν...
Είμαστε στο έτος 2070. Είμαι 50 χρονών μα φαίνομαι 85. Έχω πολλά προβλήματα γιατί πίνω πολύ λίγο νερό. Νομίζω πως δε μου μένει πια πολύς καιρός. Σήμερα, είμαι ένας από τους πιο ηλικιωμένους στην κοινωνία που ζω.
Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών, υπήρχαν πολλά δέντρα στα πάρκα, τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους και μπορούσα να είμαι κάτω από το ντουζ περίπου μια ώρα. Τώρα χρησιμοποιούμε πετσέτες με ορυκτέλαιο για να πλυθούμε.
• Πριν, όλες οι γυναίκες επιδείκνυαν τα όμορφα μαλλιά τους. Τώρα, πρέπει να ξυρίζουμε το κεφάλι για να το διατηρούμε καθαρό χωρίς να χρησιμοποιούμε νερό.
• Πριν, ο πατέρας μου έπλενε το αυτοκίνητο με το λάστιχο του ποτίσματος. Σήμερα, απαγορεύεται αυστηρά από το νόμο τέτοια χρήση.
• Θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές διαφημίσεις που έλεγαν ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ, αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το νερό είναι ανεξάντλητο.
Σήμερα, όλα τα ποτάμια, τα φράγματα, οι λίμνες και οι υδροφόροι ορίζοντες είναι ανεπανόρθωτα μολυσμένα ή αποξηραμένα. Το τοπίο τριγύρω δεν είναι πια παρά μια απέραντη έρημος. Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις, οι δερματοπάθειες και οι κακώσεις του ουροποιητικού είναι οι κυριότερες αιτίες θανάτου.
Η βιομηχανία έχει παραλύσει και το ποσοστό ανεργίας είναι δραματικά υψηλό. Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης.
Δίνουν στους εργαζόμενους πόσιμο νερό αντί για μισθό. Οι επιθέσεις για ένα μπιτόνι νερό είναι συνεχείς μέσα στους έρημους δρόμους.
Η διατροφή είναι 80% συνθετική.
• Πριν, συνιστούσαν να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα. Σήμερα, δεν μπορώ να πιω παρά μισό ποτήρι.
• Επειδή δεν μπορούμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, τα πετάμε, κάτι που αυξάνει τον όγκο των σκουπιδιών.
• Ξαναγυρίσαμε στη χρησιμοποίηση των βόθρων όπως τον προηγούμενο αιώνα, επειδή οι υπόνομοι δε δουλεύουν πια εξαιτίας της έλλειψης νερού.
Οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φόβο: τα σώματά τους είναι ασθενικά, ζαρωμένα από την αφυδάτωση, πληγιασμένα εξαιτίας της υπεριώδους ακτινοβολίας που δε φιλτράρεται πλέον από την ατμόσφαιρα εξαιτίας της τρύπας του όζοντος.
Εξαιτίας της ξηροδερμίας, μια νέα γυναίκα 20 χρονών φαίνεται 40. Οι επιστήμονες κάνουν έρευνες, αλλά δεν υπάρχει καμιά λύση ορατή. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε νερό...
Το οξυγόνο επίσης έχει μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης δέντρων, κάτι το οποίο μειώνει το νοητικό επίπεδο των νέων γενεών.
Η μορφολογία των σπερματοζωαρίων ενός μεγάλου αριθμού ατόμων έχει αλλάξει, κάτι το οποίο επιφέρει πολλές γεννήσεις παιδιών θυμάτων της ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων και των δυσμορφιών.
Η κυβέρνηση μάς υποχρεώνει να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε, 137 m3 το άτομο την ημέρα. Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν διώχνονται από τις "ζώνες αερισμού", που είναι εξοπλισμένες με γιγάντιους μηχανικούς πνεύμονες που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια.
• Ο αέρας δεν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αναπνέουμε.
• Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια.
• Μερικές χώρες πέτυχαν να διαφυλάξουν νησίδες βλάστησης με καθαρό τρεχούμενο νερό. Αυτές οι ζώνες επιβλέπονται πολύ στενά από τον στρατό.
• Το νερό έγινε ένα είδος σπάνιο, ένας θησαυρός ανεκτίμητος, πολύ περισσότερο από τον χρυσό ή τα διαμάντια. Εδώ όμως, δεν υπάρχουν πια δέντρα γιατί δε βρέχει σχεδόν ποτέ. Και όταν αρχίζει να βρέχει, δεν πέφτει παρά όξινη βροχή.
• Δεν υπάρχουν πλέον εποχές εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών (φαινόμενο του θερμοκηπίου) από τις δραστηριότητες του ανθρώπου του 20ου αιώνα που μόλυναν το περιβάλλον.
Και όμως είχαμε προβλέψει ότι έπρεπε να φροντίσουμε το περιβάλλον μας, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα.
Όταν η κόρη μου με ρωτάει να της αφηγηθώ πώς ήταν όταν εγώ ήμουν νέος, της διηγούμαι πώς τα δάση ήταν όμορφα.
Της μιλάω για τη βροχή, τα λουλούδια, την ευχαρίστηση του να κολυμπάς και να ψαρεύεις στα ποτάμια και τις λίμνες και του να πίνεις όσο νερό θέλεις! Και για την καλή υγεία των ανθρώπων...
Με ρωτάει:
- Μπαμπά! Γιατί δεν υπάρχει πια νερό;
Έχω λοιπόν ένα κόμπο στο λαιμό...
Δεν μπορώ να σταματήσω να με θεωρώ ένοχο, γιατί ανήκω στη γενεά που ολοκλήρωσε την καταστροφή του περιβάλλοντος, μη παίρνοντας στα σοβαρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις.
Ανήκω στην τελευταία γενεά που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, αλλά αποφάσισε διαφορετικά.
Σήμερα τα παιδιά μας το πληρώνουν ακριβά...
Ειλικρινά, πιστεύω πως η ζωή πάνω σ' αυτή τη γη δε θα είναι δυνατή από δω και πέρα γιατί η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σ' ένα σημείο όπου δεν έχει επιστροφή.
Πώς θα ήθελα να γυρίσω πίσω και με κάποιο τρόπο να έκανα να καταλάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα... Στη στιγμή εκείνη που μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας!
Γνωρίστε αυτό το γράμμα σε όσους μπορείτε! Δε θα είναι παρά το ελάχιστο για το ξύπνημα της παγκόσμιας συνείδησης και της ανάγκης για τη σωτηρία του νερού.
Αυτό εδώ δεν είναι παιχνίδι, είναι ήδη η δική μας πραγματικότητα. Κάντε το για τα παιδιά σας. Και εάν δεν έχετε ακόμα, ίσως μια μέρα να έχετε.
Μην τους αφήσουμε μια κόλαση για κληρονομιά... Ας τους αφήσουμε τη ζωή!
Υ.Γ.
Είναι αισιόδοξη η επιστολή.
Μιλάει για το 2070.
Ίσως να ήταν εμπνευσμένη απ’ τον αριβισμό του Τρεμόπουλου
ή του Βολιώτη και του Χρυσόγελου.
Ίσως να αναφέρεται στους λίγους που θα καταφέρουν
να ζήσουν άλλα εξήντα χρόνια από σήμερα.
Κερασιάς συνέχεια…
Αγρότισσα η πεθερά μου και μεγάλη στα χρόνια.
Άκουσε προχτές αυτά που έλεγα για την κερασιά
κι αμέσως πετάχτηκε και ξεστόμισε:
- Έτσ’ φουσκώνουν τα δέντρα του χειμώνα.
Δεν αντιμίλησα γιορτάρες μέρες.
Σήμερα βγήκε ο μικρός γιος στην αυλή
κι έφερε το μαντάτο:
- Άνθισαν λουλούδια στην κερασιά!
Αναμενόμενο για μένα κι οδυνηρό.
Στο χτήμα του γείτονα οι μυγδαλιές,
χωρίς να έχουν ρίξει τα παλιά τους φύλλα,
έχουν αρχίσει να βγάζουν τα καινούρια.
Στο Σέσκλο άνθισαν οι παπαρούνες, Δεκέμβρη μήνα.
Ξέχασαν την αγρανάπαυσή τους τα δέντρα,
ξέχασαν και τη χειμέρια νάρκη τους.
Πόσο θ’ αντέξουν χωρίς ύπνο;
Υ.Γ.
Ας μη στενοχωριούνται οι αστοί.
Τέλος του Γενάρη θα φάνε κεράσια ντόπια…
Άκουσε προχτές αυτά που έλεγα για την κερασιά
κι αμέσως πετάχτηκε και ξεστόμισε:
- Έτσ’ φουσκώνουν τα δέντρα του χειμώνα.
Δεν αντιμίλησα γιορτάρες μέρες.
Σήμερα βγήκε ο μικρός γιος στην αυλή
κι έφερε το μαντάτο:
- Άνθισαν λουλούδια στην κερασιά!
Αναμενόμενο για μένα κι οδυνηρό.
Στο χτήμα του γείτονα οι μυγδαλιές,
χωρίς να έχουν ρίξει τα παλιά τους φύλλα,
έχουν αρχίσει να βγάζουν τα καινούρια.
Στο Σέσκλο άνθισαν οι παπαρούνες, Δεκέμβρη μήνα.
Ξέχασαν την αγρανάπαυσή τους τα δέντρα,
ξέχασαν και τη χειμέρια νάρκη τους.
Πόσο θ’ αντέξουν χωρίς ύπνο;
Υ.Γ.
Ας μη στενοχωριούνται οι αστοί.
Τέλος του Γενάρη θα φάνε κεράσια ντόπια…
Παρασκευή, Ιανουαρίου 01, 2010
Ανακοίνωση του Δικτύου για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα
Ανακοίνωση
Για τον εμπρησμό σπιτιού στο Πήλιο
Το βράδυ του Σαββάτου 26/12, στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, το διώροφο σπίτι δύο νέων ανθρώπων, που πριν από τρία χρόνια μετακόμισαν από την Αθήνα στο χωριό επιλέγοντας να ζήσουν μια άλλη ποιότητα ζωής, τυλίχθηκε στις φλόγες και καταστράφηκε ολοσχερώς. Η επίσημη άποψη της πυροσβεστικής – έτσι όπως διατυπώθηκε στο νεαρό ζευγάρι, αλλά και στη δικηγόρο τους- είναι ότι πρόκειται για εμπρησμό.
Επειδή πολλοί και πολλές από όσους και όσες εμπλεκόμαστε με τα κοινά της μικρής μας κοινωνίας έχουμε συναντήσει πολλές φορές τους δύο αυτούς νέους ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργά σε ποικίλες δραστηριότητες κοινωνικής ευαισθησίας και αλληλεγγύης, σε δράσεις έμπρακτης υποστήριξης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, σε πρωτοβουλίες ανάδειξης περιβαλλοντικών και οικολογικών ζητημάτων, σε προσπάθειες συγκρότησης τοπικών και εργασιακών συλλογικοτήτων...
... και επειδή η αναμφισβήτητη αντιπάθεια -εξαιρετικά μειοψηφικής- μερίδας Πηλιορειτών προς κάθε τι «ξένο», δεν μας επαρκεί για να εξηγήσουμε τον εμπρησμό...
... δηλώνουμε απερίφραστα την αμέριστη αλληλεγγύη μας προς τους δύο αυτούς νέους ανθρώπους, που φαίνεται να στοχοποιούνται από «αγνώστους» λόγω της κοινωνικής τους ευαισθησίας και δράσης.
Βόλος, 31 Δεκέμβρη 2009
Σχόλιο πάνω στην ανακοίνωση:
Ήπια και προσεκτική η ανακοίνωση του Δικτύου.
Εγώ απλά παραθέτω την άποψη του Ζαν Ζακ Ρουσώ:
Στη φυσική κοινωνία ο άνθρωπος αισθάνεται κάποιον δικό του μόνο εφόσον τον γνωρίζει φυσιογνωμικά – ή τουλάχιστον αυτούς με τους οποίους έχει συγγένεια αίματος ή μύθου . Όποιος βρίσκεται έξω από την οικογενειακή , συγγενική ή φυλετική δομή είναι ξένος , καθώς ενσαρκώνει τη ριζική διαφορετικότητα , το απρόβλεπτο , την απειλή , γι’ αυτό, όπως συμβαίνει στη φύση , πολεμιέται , κυνηγιέται - αν δε σκοτώνεται .
Επομένως η φυσική κοινωνία είναι μια πρωτόγονη και αδύναμη μικρή κοινωνία , της οποίας υπολείμματα , στην Ευρώπη τουλάχιστον , υπάρχουν ακόμα και σήμερα κυρίως στα ορεινά και νησιωτικά μέρη .
Αυτά έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσώ πριν διακόσια πενήντα χρόνια .
Το ίδιο γινόταν και πριν χιλιάδες χρόνια .
Αυτό που γίνεται μέχρι και σήμερα .
Είπε κανένας πως διώξαμε το Ζώο από μέσα μας ;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)