Δεν ανησυχώ καθόλου για το αποτέλεσμα.
Η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή.
Βλέπει και καταλαβαίνει.
Το μέγα πρόβλημα είναι να καταλάβει ο λαός
και οι πολιτικοί ηγέτες ποιοι είναι οι άρπαγες.
Βλακείες λέω.
Λαός και ηγέτες τους ξέρουν.
Απλά οι ηγέτες τους χρηματοδοτούν κιόλας
για να μην ξεφωνίσουν τις ηγετικές αρπαγές.
Στενοχωριέμαι μόνο για ένα πράγμα.
Ταΐζαμε δέκα χρόνια στο σπίτι μας-κι όχι μόνο-
ένα άθλιο…αντικείμενο.
Ντροπή μου!
Ο Εμμανουήλ Κριαράς μιλά στη Β. Χαρισοπούλου στα "ΝΕΑ",
στις 22 Ιουλίου του 2009!
«Ερωτεύτηκα πολύ.
Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος.
Με την κυριολεξία του όρου.
Με συγκίνηση», λέει ο καθηγητής Εμμ. Κριαράς
«Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού.
Σε όλες του τις εκφάνσεις.
Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό- πνευματικό έρωτα
προς τη- τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία.
Αυτό που λέμε φιλεργία.
«Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου.
Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις.
Ειδάλλως είσαι... πέτρα...».
Όχι. Ο υπεραιωνόβιος πλέον (διάγει το 104ο έτος της ζωής του)
ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ,
Εμμανουήλ Κριαράς, δεν νιώθει «πέτρα»...
«Κρατώ ακόμα ψήγματα έρωτα
και προς τη μνήμη της γυναίκας μου
και προς την εργασία. Ζω. Νιώθω.
Εργάζομαι ακόμα, αλλά με δυσκολία.
Δεν δίδει η ζωή χωρίς έρωτα- ευτυχία.
Είμαστε τραγικές μορφές.
Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση
δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας.
Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει
συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του.
Εγώ- δυστυχώς- την έχω.
Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω.
Είναι βάρος πια η ζωή μου».
Κουράζει η ζωή;
Κουράζει ίσως το περιβάλλον της ζωής.
Ο χώρος και οι άνθρωποι στον οποίο και με τους οποίους
είσαι καταδικασμένος να ζεις.
Αυτό που τώρα λένε οικονομική ή κοινωνική κρίση.
Η οικονομική κρίση συνάδει με την κοινωνική,
αυτή που λέμε αξιών;
Είναι προϊόν η μία της άλλης
ή απλώς συνυπάρχουν με κοινή προέλευση,
παράλληλη έκφραση και αδιέξοδο αποτέλεσμα;
Η κατάσταση είναι άσχημη από κάθε άποψη.
Είναι πολύ πιο εντυπωσιακή βέβαια αυτή
που λέμε οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της είναι τραγικές,
αλλά- επιτρέψτε μου- είναι τραγικότερες
οι επιπτώσεις της άλλης κρίσης,
αυτής της λεγόμενης κοινωνικής.
Αυτοκαταδιωκόμεθα άπαντες.
Υπάρχει γενικώς μια ανισορροπία.
Διάγει κρίση η πολιτική ζωή,
διάγει κρίση η Παιδεία, η Δικαιοσύνη-έννοιες πρωταρχικές...
Όσον αφορά το αμιγώς οικονομικό φαινόμενο,
δεν είμαι ίσως αρμόδιος να δώσω λύσεις.
Έζησα και το κραχ του ΄29 αλλά ήταν αλλιώς τότε...
Τώρα είναι διαφορετικά.
Συνδυάζεται με την παγκοσμιοποίηση.
Το κοινωνικό λοιπόν πρόβλημα είναι προϊόν της ευημερίας.
Προϋπάρχει λοιπόν της οικονομικής κρίσης.
Αυτό που ζούμε τώρα θα προτιμούσα
να μην το είχα προλάβει, να μην το είχα ζήσει».
Κρίση και έλλειψη παιδείας
Παλαιότερα υποστηρίζατε ότι το μέλλον
της ανθρωπότητας είναι ο σοσιαλισμός.
Εξακολουθεί να παραμένει όραμα και στόχος σας;
Εξακολουθώ να το πιστεύω.
Η λύση θα έρθει-εγώ δεν θα το προλάβω,
ούτε την ανόρθωση της παιδείας
που θα πρέπει να προηγηθεί, θα προλάβω.
Δεν μ΄ ενδιαφέρει πλέον η πολιτική
με τον τρόπο που ασκείται.
Η πολιτική μας ζωή οδηγείται σε συντηρητισμό
κι αμφιβάλλω αν θα μπορέσει σύντομα να ανακάμψει.
Είναι η κρίση σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας.
Δεν τιμώνται πλέον οι αξίες.
Βιώνουμε την έσχατη πλέον ανάγκη ανόρθωσης της παιδείας.
Είναι όμως η υλιστική κατεύθυνση της παιδείας.
Με την τεχνολογία τα ανθρωπιστικά γράμματα
υποτιμούνται κι έτσι δημιουργείται μια ανισορροπία...
Η αρχή είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ.
Ένας λαός προάγεται όταν έχει προηγμένη παιδεία.
Αν όμως οι ανάξιοι επιπλέουν σ΄ όλους τους τομείς
και κυρίως σ΄ αυτούς της πολιτικής...
Πρέπει να υπερνικήσουμε την τάση αυτή.
Το αποτέλεσμα είναι η δυσπιστία όλων...
Ο υλισμός είναι που σκότωσε το όραμα.
Κι ο υλισμός είναι που διδάσκεται από γονείς και δασκάλους.
Όλα γίνονται με στόχο την εξασφάλιση παχυλού κέρδους.
«Ανυψώνει τον άνθρωπο ο έρωτας.
Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας»
«Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι...»
Η τρομοκρατία είναι μια μορφή δράσης και «λύσης»;
Ο Εμμανουήλ Κριαράς διαφωνεί:
«Δεν αποτελεί ευχάριστο φαινόμενο.
Δεν ήταν ποτέ λύση η τρομοκρατία.
Εκτός αν εννοείτε την τρομοκρατία των ισχυρών της Γης.
Την τρομοκρατία του κεφαλαίου και του υλισμού.
Όχι, με την άλλη- αυτήν τη μεμονωμένη
των αγανακτισμένων παιδιών- φοβάμαι ότι η εκτροπή καραδοκεί.
Δεν απέχει πολύ η όποια εκτροπή από τα έσχατα αυτά φαινόμενα
απόλυτου συντηρητισμού στα οποία πολιτικά ασυνείδητα
καταφεύγουν οι άμυαλοι απογοητευμένοι».
Τι να κάνουμε; Εκατό και πλέον χρόνια μετά (ο Β. Ι.
Λένιν έθεσε το ερώτημα το 1902 στο ομότιτλο βιβλίο του);
Οι Σπαρτιάτες το έθεσαν λακωνικότερα όλων το 410 π.Χ.
μετά τη ναυμαχία της Κυζίκου.
«Έρρει τα κάλα, Μίνδαρος απεσύα, Πεινώντι τώνδρες,
Απορίομες τι χρή δράν».
(Καταστράφηκαν τα πλοία. Ο Μίνδαρος σκοτώθηκε.
Οι άνδρες πεινούν. Απορούμε τι πρέπει να πράξουμε.)
Να υπομένουμε. Μια λύση είναι εσείς να μιλάτε.
Να λέτε πάντα αυτό που πιστεύετε...
Και να πληροφορείτε σωστά.
Μη δέχεσθε να γίνετε όργανα του οποιουδήποτε.
Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι...
Πριν από λίγα χρόνια διάβαζα καθημερινά
και μάλιστα εμβριθώς δυο, τρεις εφημερίδες.
Τώρα πια με κουράζει αυτή η ελαφρότητα...
Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως ο Έρωτας.
Υπό την έννοια της αέναης επιδίωξης του ιδανικού...
Ο έρωτας είναι
Η επιδίωξη του ιδανικού Η ίδια η ζωή
Το αντίδοτο του θανάτου Η φιλεργία
Η λύση- κυρίως- στα χρόνια της... χολέρας
στα οποία ζούμε
Στιγμές ζωής
Η γέννηση. Στον Πειραιά στις 29 Νοεμβρίου 1906
Η επιλογή για σπουδές φιλολογίας (1924)
Η συνάντηση με τη σύντροφο της ζωής του
Αικατερίνη Στριφτού στα 1935
Η απόλυση από τη χούντα (1968)
Η απώλεια της συντρόφου (Μάιος 2000)
Τον ενοχλούν
Το ψεύδος
Η υποκρισία
Η επικράτηση της απάτης
Η «βασιλεία» του κέρδους
Η έλλειψη παιδείας
Δεν είναι δικό μου το κείμενο.
Το θεώρησα έξυπνο και το δημοσιεύω.
Ελληνικέ λαέ,
συναισθανόμενος την κρίσιμη καμπή,
στην οποία βρίσκεται ο τόπος,
αποφάσισα να κατέλθω στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.
Μόνος μου, χωρίς κόμμα.
Δεν θέλω βαρίδια στην προσπάθειά μου να βγάλω τη χώρα
από το τέλμα στο οποίο βρίσκεται.
Φίλες και φίλοι,
είναι ώρα ευθύνης για όλους μας.
Βέβαια, ξέρω πολύ καλά πως είστε παντελώς ανεύθυνοι.
Και το αποδεικνύετε καθημερινά.
Δεν καταλαβαίνω τους πολιτικούς μου αντιπάλους
που επικαλούνται την ευθύνη,
ενώ γνωρίζουν πως απευθύνονται σε Έλληνες,
δηλαδή σε ανθρώπους που το μόνο πράγμα που έχουν
στο μυαλό τους είναι το πώς θα πετάξουν τις ευθύνες
από πάνω τους για να τις φορτωθεί κάποιος άλλος.
Γι’ αυτό πάω κόντρα σε όλους αυτούς
που σας ζητούν να τους ψηφίσετε με αίσθημα ευθύνης
και σας ζητώ να με ψηφίσετε επειδή είμαι βαθιά ανεύθυνος,
και ως προς αυτό εκφράζω την αγνή λαϊκή ψυχή.
Θα πρέπει επιτέλους το σορολόπ
να γίνει κυρίαρχη πολιτική τάση.
Θα σου μιλήσω πρόστυχα, Ελληνικέ λαέ,
δεν θα σου πω ωραίες κουβέντες.
Κυρίως, δεν θα σου πω καθαρές κουβέντες.
Θα στα πω βρόμικα και πρόστυχα - όπως σου αρέσει δηλαδή.
Η οικονομία της χώρας είναι σε τραγική κατάσταση.
Είναι βέβαιο πως, αν εκλέξεις τον Καραμανλή
ή τον Παπανδρέου, την επόμενη μέρα
θα σου ζητήσουν να κάνεις υπομονή.
Για πόσο καιρό ακόμα θα κάνεις υπομονή;
Υπομονή, υπομονή,
χάσαμε κώλο και μουνί!
Εγώ έχω τη γρήγορη και οριστική
λύση για το οικονομικό πρόβλημα της χώρας.
Δεν έχω μόνο μια λύση – έχω τουλάχιστον πεντακόσιες.
Ας ξεκινήσουμε, αναγνωρίζοντας πως έχει
παραγίνει πια αυτή η ιστορία με
την οικονομία της Ελλάδας.
Πώς κάνουν έτσι όλοι για την οικονομία;
Λες και παλιά ήμασταν Ελβετία και
κινδυνεύουμε τώρα να γίνουμε Ρουάντα.
Σας έχουν βάλει στο τριπάκι να μετράτε όλη μέρα χρήματα.
Ξεκινήσατε για να γίνετε άνθρωποι
και καταντήσατε λογιστές.
Κατά τ’ άλλα, νομίζετε πως είστε απόγονοι του
Μεγαλέξανδρου και του Σωκράτη.
Φαντάζεται κανείς τον Μεγαλέξανδρο να κάνει
όλη μέρα υπολογισμούς, για να δει
αν του βγαίνουν οι δόσεις για το πλυντήριο;
Θα καταργήσω το χρήμα, φίλες και φίλοι.
Η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα
και η τύχη μας εξαρτάται από την τύχη του ευρώ.
Δηλαδή, το πρόβλημά μας είναι το χρήμα.
Οπότε, εγώ θα καταργήσω το χρήμα
και έτσι δεν θα χρωστάμε τίποτα σε κανέναν.
Με την κατάργηση του χρήματος
η χώρα θα πάψει να επηρεάζεται
από την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Στον υπόλοιπο κόσμο θα διαλύονται τα χρηματιστήρια,
θα κλείνουν οι τράπεζες,
θα αυτοκτονούν οι επιχειρηματίες
και εμάς εδώ δεν θα μας καίγεται καρφί.
Όλες οι συναλλαγές θα γίνονται σε είδος.
Θα δίνεις δυο καφάσια ντομάτες
και θα αγοράζεις ένα ζευγάρι παπούτσια.
Θα πηγαινοέρχονται όλοι στους δρόμους
με καρότσια γεμάτα προϊόντα.
Με αυτό τον τρόπο, θα σταματήσει
και η μετανάστευση προς την Ελλάδα.
Τι θα έρθει να κάνει ο Πακιστανός στην Ελλάδα,
αν δεν πληρώνεται;
Τι θα στέλνει στην οικογένειά του στο Πακιστάν;
Αγγούρια;
Βέβαια, αν δεν έχουμε ξένους μετανάστες,
θα υπάρχει ένα πρόβλημα με το ποιος θα δουλεύει
στα χωράφια.
Και γι’ αυτό έχω προβλέψει:
στα χωράφια θα δουλεύουν οι τουρίστες.
Αφού τα χρήματά τους δεν θα έχουν
καμία πέραση στη χώρα μας,
θα τους βάζουμε να σπέρνουν, να θερίζουν
και να ξαρίζουν, για να ξεπληρώνουν τα δωμάτια,
τις ξαπλώστρες και τις νεροτσουλήθρες.
Με 14 εκατομμύρια τουρίστες τον χρόνο,
η Ελλάδα θα γίνει η μεγαλύτερη γεωργική δύναμη της
Ευρώπης, χωρίς να χρειαστεί να πιάσει τσάπα
και φτυάρι ούτε ένας Έλληνας.
Μόλις περάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση,
θα επαναφέρω το χρήμα,
για να αγοράσετε κάνα καινούργιο τζιπ -
οπωσδήποτε, θα είναι κομμάτι δύσκολο
να αγοράσετε τζιπ δίνοντας μπρόκολα και αγκινάρες..
Παράλληλα, θα ζητήσω από την Ευρωπαϊκή Ένωση
να κόψει ένα επίδομα για κάθε Έλληνα,
επειδή εμείς σταματήσαμε τους Πέρσες
στο Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα.
Αν δεν ήμασταν εμείς, τώρα ο Αχμαντινετζάντ
θα έκοβε βόλτες στο Πικαντίλι
και οι Ευρωπαίες δεν θα φορούσαν Ντιόρ,
αλλά τσαντόρ.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως
-όπως λένε οι επιφανείς οικονομολόγοι-
η οικονομία είναι προπαντός κλίμα.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός
ότι οι βόρειες χώρες έχουν κρύο κλίμα
και καλή οικονομία,
ενώ οι νότιες χώρες έχουν ζεστό κλίμα
και η οικονομία πάει κατά διαόλου.
Θα πρέπει, λοιπόν, οι ευνοημένες βόρειες χώρες
που είναι μέσα στα χιόνια να επιδοτούν εμάς
τους Νότιους που είμαστε άτυχοι
και δεν έχουμε χιονοστιβάδες.
Θα ξαναφέρω τον τουρκικό ζυγό.
Ελληνίδες και Έλληνες,
υπάρχει η γενική παραδοχή
πως όλα τα στραβά κι ανάποδα της χώρας μας
οφείλονται στην Τουρκοκρατία.
Νομίζω πως κάποτε θα πρέπει
να ξεμπερδέψουμε οριστικά με αυτό το θέμα.
Προτείνω, λοιπόν, να επιστρέψουν οι
Τούρκοι και να μας κυβερνήσουν
για άλλα τετρακόσια χρόνια.
Η Τουρκοκρατία θα περάσει μόνο με ομοιοπαθητική.
Αν η θέση μου σας φαίνεται κάπως προωθημένη,
δεν θα σας πιέσω.
Πάντως, είμαι αποφασισμένος να λύσω
οριστικά το Σκοπιανό.
Θα δώσω στους Σκοπιανούς τη Μακεδονία
και ας τα βγάλουν αυτοί πέρα με τον Ψωμιάδη,
τον Παπαθεμελή και τον Ζουράρι.
Είναι βέβαιο πως, αν δώσουμε
τη Μακεδονία στους Σκοπιανούς,
μέσα σε ένα χρόνο θα αρνούνται
πως είναι Μακεδόνες,
θα μας ζητάνε συγγνώμη και θα
μας πληρώνουν για να συνεχίσουμε
να υποστηρίζουμε πως η Μακεδονία είναι ελληνική.
Για να γλιτώσουν μια και καλή από εμάς,
το πιθανότερο είναι πως θα
εγκαταλείψουν τη χώρα τους και
θα μεταναστεύσουν ομαδικά.
Αν το σχέδιό μου πετύχει,
θα παραχωρήσω τη Θράκη στους Τούρκους
και την Ήπειρο στους Αλβανούς.
Έτσι θα πάρουμε την Πόλη και την Κορυτσά,
χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα
ελληνικού αίματος.
Παράλληλα,
σκέφτομαι να παραχωρήσω την Κρήτη στους Αιγύπτιους,
Τη Μύκονο στους Αμερικανούς
και τη Σαντορίνη στους Αυστραλούς
Για να φτιάξω την Τεράστια Ελλάδα
των πέντε ηπείρων και των εικοσιπέντε θαλασσών.
Θα καταργήσω τα δημόσια σχολεία.
Στο θέμα της Παιδείας θα είμαι αμείλικτος.
Θα καταργήσω τα δημόσια σχολεία
και θα ρίξω όλο το βάρος στα
ιδιωτικά σχολεία και στα φροντιστήρια.
Το ποσό για τα δίδακτρα θα είναι αστρονομικό,
μπας και γίνουν επιτέλους μόδα τα σχολεία
και ξεστραβωθούν τα παιδιά.
Θα καταργήσω τις πανελλήνιες εξετάσεις
και θα κάνω παγκόσμιες εξετάσεις.
Θα δίνουν εξετάσεις μαθητές από όλον τον κόσμο
Και στα πανεπιστήμια οι περισσότεροι φοιτητές
Θα είναι αλλοδαποί.
Κρίμα είναι να πιάνουν όλες τις θέσεις
στα πανεπιστήμια οι Έλληνες
και μετά να το ρίχνουν στο χαβαλέ.
Απώτερος στόχος μου είναι να κηρύξω
παράνομη την Παιδεία,
με την ελπίδα πως οι Έλληνες θα αντιδράσουν,
θα βγουν στην παρανομία
και θα το ρίξουν στο διάβασμα.
Θα κάνω υποχρεωτική την ευθανασία.
Το θέμα της Υγείας έχει ταλαιπωρήσει πολύ το λαό μας.
Αυτό συμβαίνει επειδή όλοι οι Έλληνες
νομίζουν ότι είναι αθάνατοι και είναι σίγουροι
πως ο καρκίνος δεν είναι αρρώστια,
αλλά ιατρικό σφάλμα.
Για να απαλλαχτούμε μια και καλή από τα ράντσα,
την εκμετάλλευση των ασθενών και τα φακελάκια,
είμαι αποφασισμένος να κάνω
υποχρεωτική την ευθανασία σε
όποιον υποστηρίζει πως είναι άρρωστος.
Πάντως, θα είμαι ανοιχτός στις προτάσεις
της αντιπολίτευσης και δεν θα έβλεπα αρνητικά
το ενδεχόμενο να πετάμε τους
ασθενείς στον Καιάδα.
Φίλες και φίλοι,
είμαι αποφασισμένος να λύσω
τα προβλήματα της πολύπαθης Αθήνας
και να κάνω τον Αθηναίο να νιώσει πως ζει
σε μια υποδειγματική πόλη.
Θα φέρω όλους τους Έλληνες,
που ζουν στην επαρχία,
στην Αθήνα και η κατάσταση στην πόλη
θα γίνει εφιαλτική.
Φανταστείτε την Αθήνα
με δέκα εκατομμύρια Έλληνες.
Δεν θα μπορείς να κουνήσεις ούτε το δαχτυλάκι σου.
Μετά από έξι μήνες θα στείλω τους επαρχιώτες
πίσω στα χωριά τους και η Αθήνα
θα είναι όπως πριν, αλλά οι Αθηναίοι
θα νομίζουν πως ζουν στον παράδεισο.
Παράλληλα, οι άνθρωποι της περιφέρειας
-έχοντας την
τραυματική εμπειρία του αθηναϊκού συνωστισμού-
θα εκτιμήσουν τον τόπο τους
και δεν θα το κουνάνε ρούπι.
Θα κρατικοποιήσω την Aegean.
Η πώληση της Ολυμπιακής
από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας
δεν θα περάσει έτσι.
Επί των ημερών μου, η χώρα θα αποκτήσει
και πάλι εθνικό αερομεταφορέα.
Θα κρατικοποιήσω την Aegean.
Στις άμεσες προτεραιότητές μου,
μόλις αναλάβω τη διακυβέρνηση της χώρας,
είναι ο νόμος που θα επιτρέπει
την καύση των νεκρών αλλά,
κυρίως, των ζωντανών,
γιατί οι νεκροί είναι ακίνδυνοι.
Αν τα σπίτια σας έχουν ημιυπαίθριους χώρους,
δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε.
Δεσμεύομαι προσωπικά πως δεν θα επιβάλλω
πρόστιμο για τους ημιυπαίθριους χώρους.
Αντιθέτως, είμαι αποφασισμένος να
φορολογήσω όλους τους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού,
ξεκινώντας από την κρεβατοκάμαρα,
την κουζίνα και το καθιστικό.
Για τις τουαλέτες δεν θα υπάρξει φόρος,
αλλά με την προϋπόθεση ότι θα βρίσκονται
έξω από τα σπίτια.
Θα ικανοποιείτε τις φυσικές σας ανάγκες στην ύπαιθρο,
Θα παίρνετε τους «New York Times» παραμάσχαλα
και θα πηγαίνετε να τα κάνετε πίσω από
τα κυπαρίσσια.
Έτσι, θα δενδροφυτευτεί όλη η χώρα
Και τα δέντρα θα έχουν μόνιμα φυσικό λίπασμα.
«Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα ,
τα είπε χτες το βράδυ μια ψυχή
κι ένας φαλάκρας απ’ έξω κι από μέσα
χαμογελούσε , ναι , γιατί να σκοτιστεί ;»
τραγουδούσε προφητικά ο Σαββόπουλος πριν είκοσι χρόνια …
Ο Γεώργιος ο Β΄ και η «νέα ηθική»
Ένα μικρό μελέτημα γι’ αυτούς που θέλουν
να σπουδάσουν τους αρχαίους σοφιστές .
Τις μέρες που οι σοφιστές δίδασκαν πως αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει , στα χρόνια του Περικλή περίπου , ο Σωκράτης προσπαθούσε ν’ αποδείξει το αντίθετο και να δώσει την ελπίδα στον κόσμο .
Οι σοφιστές πέθαναν ζάπλουτοι απ’ την παρά-παιδεία τους κι ο Σωκράτης στην ψάθα , μ’ ένα κύπελλο άδειο από το κώνειο στο χέρι .
Το Σωκράτη τον τιμούμε σήμερα διδάσκοντάς τον στους κατατρεγμένους μαθητές των δημοσίων σχολείων , την ώρα που οι κυρίαρχοι διδάσκουν στα παιδιά τους την αλήθεια των σοφιστών . Το ίδιο έπαθε κι άλλος ένας μεγάλος άνθρωπος , ο Χριστός . Αυτός δίδασκε το «ο έχων δύο χιτώνας να δίδει τον ένα» κι αυτοί που διακονεύουν τα λόγια του τα πλασάρουν στο εκκλησίασμα και προσπαθούν να έχουν στην γκαρνταρόμπα τους όσο το δυνατό περισσότερα χρυσεποίκιλτα άμφια .
Ο Γεώργιος ο Β΄ εμφανίστηκε αιφνίδια στην πολιτική σκηνή . Όλοι οι λαϊκιστές πολιτικοί , που αναρριχώνταν στην εξουσία , έψαχναν να βρουν το σύνθημα που θα τους βοηθούσε στην αναρρίχηση . Ο Γεώργιος ο Β΄ νόμισε πως εκείνο το «Νέο Ξεκίνημα» που εκστόμισε την πρώτη μέρα θα ήταν αρκετό . Οι σοφιστές που του συμπαραστέκονταν κατάλαβαν πως δεν είναι αρκετό , το μπέρδευε με το σύνθημα για «Αλλαγή» του πατρός του ο λαός .
Θα μπορούσε ο Γεώργιος ο Β΄ να μιλήσει για «Νέα πολιτική» , όμως μόνο οι μεγάλοι πολιτικοί είχαν την τόλμη να μιλήσουν γι’ αυτήν . Ο Λένιν ήταν αυτός που τόλμησε να μιλήσει για «νέα πολιτική» αλλά τον πρόλαβε ο χάρος κι ο Στάλιν .
Για να μιλήσεις για «νέα πολιτική» πρέπει να είσαι πολιτικός . Ο Γεώργιος Β΄ ήξερε πως τα μόνα δικά του χαρίσματα ήταν το όνομα που κουβαλούσε απ’ τον πατέρα του και η προίκα της Αμερικάνας μάνας του . Κάθε μέρα η μάνα του μπαινόβγαινε στην αμερικάνικη πρεσβεία κι έκλεβε τα μυστικά της επιτυχίας του πλανητάρχη Μπους .
Οι σοφιστές που τον δασκάλευαν του έριξαν την ιδέα :
- Θα μιλήσεις για «νέα ηθική» , του είπαν .
Ο Γεώργιος Β΄ δεν κάθισε να σκεφτεί τι σημαίνει αυτό το σύνθημα . Τις ώρες που έκανε τζόκινγκ το τραγουδούσε ρυθμικά για να μην μπερδεύει τα μπούτια του και το ’μαθε φαρσί . Βγήκε σε λίγες μέρες μπρος στις κάμερες κι ευτυχώς το σύνθημα δεν το είπε τρέχοντας . Οι σοφιστές του είχαν διδάξει πως πρέπει την ώρα που μιλάει να δείχνει πως σκέφτεται .
Ήταν εύκολη υπόθεση για το Γεώργιο Β΄ . Από μικρός προσπαθούσε να σκεφτεί πώς είναι αυτοί που Σκέφτονται . Ακόμα και τώρα αυτό σκεφτόταν , αλλά ο λαός είχε μάθει πλέον να κυβερνιέται από ηλίθιους . Τον έβλεπε το Γεώργιο ανοφρυωμένο , τον άκουγε να λέει και τις αρλούμπες του , όμως δεν τον έστελνε στη μάνα του . Είχε περάσει εκείνη η εποχή που ο λαός φώναζε το
«Δεν σε θέλει ο λαός , πάρ’ τη μάνα σου και μπρος» .
Εγώ απόμεινα άναυδος σαν άκουσα το νέο σύνθημα . Στην αρχή σκέφτηκα πως ο Γεώργιος , θαυμάζοντας την ηθική του πατρός του , θα θεσμοθετούσε με νόμο τις παρτούζες …
Ύστερα σκέφτηκα πως θα εννοούσε το κασκόλ που φόρεσε προεκλογικά , όπως ο πατήρ του είχε φορέσει το ζιβάγκο .
Μόνο στην ηθική της πολιτικής δεν πήγε το μυαλό μου , γιατί αυτή είχα να τη δω πολλά χρόνια . Από τότε που νόμιζα πως τη χώρα την κυβερνούσαν τύραννοι και κακούργοι . Αχνά τη θυμόμουνα κι απ’ τα χρόνια της επάρατης δεξιάς , που ακόμα κάποια ψήγματά της τα κράταγε .
Τα επόμενα χρόνια την έχασα γιατί δεν την έβλεπα ούτε στους πολιτικούς ούτε στο λαό .
Το ψάρι απ’ το κεφάλι βρωμάει , έλεγε ο λαός , για να κρύψει και τη δική του μπόχα …
Το κεφάλι του ψαριού πάντα βρωμούσε , κάποτε όμως δεν μπορούσε να μολύνει τον κορμό του . Ο κορμός είχε ακόμη αντισώματα κατά της σήψης . Τώρα πια ο κορμός , απ’ την πολυετή χρήση αντιβιοτικών , είχε χάσει τις αντιστάσεις του .
Παρόλα αυτά μπήκα στον πειρασμό να μελετήσω τη δήλωση του Γεωργίου Β΄. Σκέφτηκα πως για να εξαγγέλλει μια νέα ηθική , αυτό σημαίνει πως διαφωνούσε με την ηθική που επικρατούσε στα χρόνια του Μάο Τσε Τουνγκ . Ο Μάο όμως μιλούσε διαρκώς για «πιότητα» της πολιτικής ζωής και οι συνδαιτυμόνες του στην διακυβέρνηση της χώρας χειροκροτούσαν αυτήν την ποιότητα , γιατί ήξεραν πως χάρη σ’ αυτήν έκαναν τις μπάζες τους . Χειροκροτούσε κι ο Γεώργιος …
Οι ίδιοι συνδαιτυμόνες χειροκροτούσαν τώρα τη νέα ηθική . Ήξεραν πως η ηθική είχε πλέον ολοκληρωτικά διαβρωθεί κι ότι ήταν ανέφικτη η αναστροφή προς την εξυγίανσή της .
Τρεις μέρες αργότερα ένας ντόπιος φρουτέμπορος βγήκε στα ραδιόφωνα και με το περισσό θράσος , που τον διέκρινε πάντα , μίλησε για τα δείγματα της νέας ηθικής που κουβαλούσε στη φαρέτρα του ο Γεώργιος Β΄. «Ο Γεώργιος εκπέμπει μια καλοσύνη και ποιότητα» , είπε με στόμφο .
Να την , σκέφτηκα , η νέα ηθική . Η πιότητα έγινε ποιότητα και ο εκσυγχρονισμός έγινε καλοσύνη …
Σκέφτηκα πως από δω και πέρα θα σταματήσει διαπλοκή , κλέψιμο του δημόσιου χρήματος , βόλεμα των ημετέρων , ξεπούλημα της εθνικής περηφάνιας , ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας στο κεφάλαιο , εκπόρνευση της παιδείας , ξυλοδαρμός των γερατειών , κατασπίλωση των αντιπάλων , αλαζονεία και έπαρση .
Αστραπιαία έκανα αυτές τις σκέψεις , αλλά αμέσως θυμήθηκα τη «Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη» και … προσγειώθηκα . Δεν προσγειώθηκα , τρομοκρατήθηκα . Είχα αρχίσει να φοβάμαι πλέον τις «αλλαγές» και τις «πραγματικές αλλαγές» κι όλες τις «νέες ηθικές» που έρχονταν ν’ αντικαταστήσουν τις αλλαγές .
Πονούσα πιο πολύ σαν έβλεπα το λαό να τρέχει ως όχλος και να χειροκροτεί τη νέα αθλιότητα της πολιτικής ζωής της χώρας .
Αυτή η ηθική του «σοσιαλιστικού» όχλου με τρόμαζε . Πώς να οδηγήσεις αυτόν τον όχλο στη Μια ηθική που προσπαθούσε να εντοπίσει ο Σωκράτης αλλά κι ο Ιησούς πριν δυο χιλιάδες χρόνια ;
Ο Γεώργιος ο Β΄ την ηθική των σοφιστών σερβίριζε πάλι . Τους σοφιστές τους είχαν βαφτίσει επικοινωνιολόγους τω καιρώ εκείνω κι αυτοί έβρισκαν πάντα τη μέθοδο αποπλάνησης των μαζών με κούφια συνθήματα .
Ο Ιησούς κι ο Σωκράτης θα γινόταν βορά επικοινωνιολόγων για άλλη μια φορά . Τους κατασπάραζαν Σοφιστές και Φαρισαίοι .
Τη νέα ηθική την έβλεπα στις συγκεντρώσεις του Γεωργίου του Β΄ .
Άκουγα πάλι εκείνο το «ούου» που ακουγόταν στα χρόνια του Σιδερένιου , κάθε φορά που αυτός αναφερόταν στο όνομα του Καραμανλή του Α΄.
Θυμήθηκα και το Γεώργιο Ράλλη , που έλεγε εκείνο το περίφημο
«δεν θέλω ούου» .
Σπούδαζα την εναλλαγή της ηθικής …
Υ.Γ.
Ίσως κάποιοι νομίσουν πως ανακάλυψαν μόνο αυτοί το άθλιο μήνυμα των σοφιστών .
Εμείς το ανακαλύψαμε πριν από δαύτους μα δεν θελήσαμε να ενταχθούμε στη συμμορία αυτή , γιατί δεν θέλαμε να γίνουμε συν-μωρίτες .
Θελήσαμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο , παρόλο που είχαμε καταλάβει πως «αυτός ο κόσμος δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ» .
Εκείνοι που «πουλούσαν ηθική» κέρδιζαν πάντα .
Μάκης Μίχος ,
που ποτέ του δεν πίστεψε
πως η ηθική μπορεί να υπάρξει στο Κόμμα …
Έτσι είχε καταχωρηθεί πριν δυο μέρες.
Παρενέβη η οικογενειακή λογοκρισία.
Απεσύρθη το άρθρο.
Καταχωρείται πάλι με τίτλο
Το μήλο…δυο μέρες μ.Λ. (μετά Λογοκρισία)
Στενοχωρέθηκα σήμερα;
Μήπως ένιωσα περήφανος;
Το δεύτερο πάει αντάμα με το πρώτο.
Κυριαρχεί όμως το δεύτερο.
Μεγάλωσα τα παιδιά μου με την αίσθηση του Πολίτη.
Ο Πλάτων κι ο Σωκράτης μου το δίδαξαν.
Ο Μαρξ δεν άφησε τίποτε στο πνεύμα μου.
Ο μικρός μου Φοίβος, μεσάνυχτα του Σαββάτου,
κάπου στην Πανεπιστημίου, βρέθηκε αντιμέτωπος
με την εντεταλμένη βαρβαρότητα των μπάτσων.
Είχαν ρίξει καταγής ένα μαυρούλη
και τον κλωτσούσαν εκ του ασφαλούς.
Λαθρομετανάστης ήταν ο μαυρούλης, απροστάτευτος.
Ο μικρός μου Φοίβος αντέδρασε αυθόρμητα
- Γιατί το χτυπάτε το παιδί;
Είπε ό,τι θα έλεγε κάθε υγιής Πολίτης.
Ο μάγκας μπάτσος του απάντησε θρασύτατα
- Άντε να γαμηθείς, κωλόπαιδο.
- Άντε και γαμηθείτε, απάντησε ο μικρός
και ξεκίνησε να φύγει με το παπάκι του.
Ο μάγκας, ο Ζητάς, με τη μηχανάρα έσπευσε
να συλλάβει τη «θρασύτητα» του Πολίτη.
Τον συνέλαβε στα διακόσια μέτρα.
Δεν ήταν κουκουλοφόρος του σκότους ο μικρός.
Ένας μικρός συνειδητός Πολίτης ήταν.
Σαββατόβραδο ήταν και την Κυριακή αργεί η Δικαιοσύνη.
Τον παρέπεμψαν με αυτόφωρη διαδικασία για τη Δευτέρα.
Δυο νύχτες στο «μαντρί» ο μικρός.
Όσες κι ο Χριστοφοράκος.
Όσες κι ο Κοσκωτάς…
Οι δυο τελευταίοι έπρεπε να εκτελεστούν.
Του μικρού του άξιζε έπαινος.
Ποιος απ’ τους πολιτικάντηδες θα τον απένεμε;
Οι πολιτικάντηδες βλέπουν μπροστά,
κοιτάνε τη βολευτική πολυθρόνα τους.
Κοιτάνε τους Βουλγαροκτόνους «ιούς» τους,
αυτούς που ληστεύουν ταχυδρόμους…
Εγώ νιώθω-ηλιθιωδώς-περήφανος για το γιο μου.
Μαθαίνει πως οι Πολίτες έχουν το μέλλον του Σωκράτη.
Καληνύχτα, Φοίβο μου.
Δε θ’ αλλάξεις τον κόσμο.
Θα ταξιδέψεις όμως μέσα στη Γνώση.
Αυτή που σου δίδασκα χρόνια και τη χλεύαζες.
Οι άλλοι κατέχουν τις γνώσεις εξόντωσης της Γνώσης.
Είμαι περήφανος για σένα, γιε μου.
Θα έκανα ό,τι κι εσύ.
Δεν έρχομαι στην Αθήνα να συμπαρασταθώ…
Μάθε μόνος σου να περπατάς.
Ακόμη και δίπλα στη «φίλη μου τη Μπάτση» περπάτα,
που εκτελεί τα άγρια ένστικτα της πολιτισμένης ζούγκλας.
Εντεταλμένη είναι η δράση της,
απ’ όλους εκείνους που διατείνονται ότι υπηρετούν το Λόγο.
Σφαδάζω και ντρέπομαι απ’ το μεσημέρι.
Πρώτη μου φορά δέχτηκα οικογενειακή λογοκρισία.
Με «απόσυραν» απ’ την εφημερίδα μου.
Πάνω που άρχισα να νιώθω περήφανος….
Προσπαθώ να ξαναγυρίσω στο στίχο
«σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω».
Αδύνατον.
Κλαίω.
Δε φοβάμαι όμως.
Οι άντρες κλαίνε!
Οι εξουσιαστές βρίσκουν τρόπους να τα οικονομήσουν.
Σκέφτηκαν τις κορύνες,
σκέφτηκαν άχρηστα φανάρια
και μετά σκέφτηκαν ποδηλατόδρομους.
Οι ποδηλατόδρομοι θ’ αφήσουν μεγαλύτερο κέρδος
στα πουγκιά πολιτικάντηδων κι εργολάβων.
Μπορεί οι δρόμοι της πόλης
να είναι στο μαύρο τους το χάλι,
όμως διακοσμούνται με κολονάκια και κορύνες.
Πόσοι νιώθουν τον εμπαιγμό τους απ’ τους άρχοντες…;
Υ.Γ.
Κυκλοφόρησα χτες στην πόλη.
Ένα ποδήλατο δεν είδα μέσα σε ποδηλατόδρομο.
Είδα μηχανάκια παρκαρισμένα μέσα τους.
Είδα παρκαρισμένους σκουπιδοτενεκέδες.
Είδα ακόμη κι αυτοκίνητα-λοξά παρκαρισμένα-εντός αυτών.
Την άκουγα κάθε μια ώρα την είδηση χτες.
Στο κρατικό ραδιόφωνο, στην ΕΡΑ2.
«Νεαρός αλλοδαπός επιτέθηκε με μαχαίρι σε Αθηναίο πολίτη
και τον τραυμάτισε στην κοιλιά».
Το βράδυ μπήκα σε κάποιο blog κι έμαθα.
Ο νεαρός αλλοδαπός-16 χρονών-
ήταν γιος αμερικανού διπλωμάτη.
Αφέθηκε ελεύθερος, γιατί έχει ασυλία…
Δεν εντυπωσιάστηκα για τη μη σύλληψη του αμερικάνου.
Τρέμω μόνο για τις μεθόδους προώθησης του ρατσισμού.
Πόσοι κατάλαβαν την είδηση της ΕΡΑ2;
Ήταν λάθος του ρεπόρτερ η είδηση
ή μήπως η συγκάλυψη αλλού στόχευε;
Πόσοι έμειναν με την αίσθηση
πως Αλβανός ή Πακιστανός ή Ρουμάνος ήταν ο δράστης;
Πριν πέντε χρόνια είχα δημοσιεύσει ένα κείμενό μου για τη Λιάνα.
Ήρθε να με δικαιώσει για άλλη μια φορά.
Αυτές οι λεγόμενες πρόωρες εκλογές έχουν τη συγκυριακή ιδιαιτερότητά τους. Μοιάζουν με κατολίσθηση του ενός εκ των δύο βουνών του δικομματισμού, έτσι το άλλο που απομένει να μοιάζει με το εκλογικό Έβερεστ!
Ύστερα έρχονται οι καπάτσοι, οι συνήθεις προσφερόμενοι που σώζουν τον τόπο σώζοντας το τομάρι τους. Στη μία διαφήμιση, η οικονομία της χώρας είναι γράμματα από φελιζόλ που σοβατίζονται άρον άρον για να μοιάζουν με τοίχο. Στην άλλη, η ζωή όλων μας χωράει σε διαδοχικά μικρομέγαλα λάπτοπ, αλλά την υπογράφει μόνον ο αρχηγός τους.
Βγήκαν στους δρόμους από τις φωλιές τους συνδικαλιστές - κομματικά κατοικίδια της εξουσίας που έρχεται και πανηγυρίζουν για τις αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό που μηδενίζουν τη νοημοσύνη των εργαζομένων. Μερικοί φουριόζοι έστω και χωρίς κοστούμι βρυχώνται, γιατί, λέει, κινδυνεύουν να δαγκωθούν από τον αναστημένο (!) Στάλιν.
Στο μεταξύ, τα προβλήματα συσσωρεύονται σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο και η διεθνής των γιγάντιων γεω-οικονομικών συμφερόντων αλλάζει τα πιόνια ισχύος στην περιοχή μας χωρίς το τρέχον μιντιακό και πολιτικό προσωπικό της κεντρικής θεατρικής σκηνής των εκλογών να δίνει φράγκο για την ενημέρωση των πολιτών ψηφοφόρων.
Συναντώ ολοένα και περισσότερους που τολμούν να ψυλλιάζονται πως τα βαριά χαρτιά είναι κρυμμένα με τόση επιμέλεια κάτω από τις κουρελούδες του κάθε μικρού ή μεγάλου ντιμπέιτ, ώστε να εμπνέουν ανησυχία όχι για τις 4, αλλά για τις 5 Οκτωβρίου ανεξαρτήτως του επιμέρους πολιτικού αποτελέσματος. Αυτές τις σκέψεις δεν τις κάνουν οι φτωχοί κι αποκλεισμένοι, αλλά εκείνοι που βλέπουν ότι θα φτωχύνουν αναπόδραστα «γλιστρώντας» πρακτικά στην τάξη απ' την οποία απομυζούσαν όταν δεν έκλεβαν κάθε αξία και υπεραξία εργασίας.
Η ομοβροντία ομοφωνίας περί την καταλληλότητα του Γ.Α.Π. να κυβερνήσει τη χώρα καλύτερα απ' ό,τι το ποδήλατό του είναι συγχρονισμένη με τη χορωδιακή κραυγή αυτών που βλέπουν τις εκλογές ως απόσυρση του καραμανλικού σχήματος. Τα μόνα εξασφαλισμένα απ' τη στημένη λοταρία είναι τα χρέη στον Αλμούνια και την παρέα του και τα θύματα - εργαζόμενοι, που οδηγούνται προβατηδόν στο ανακαινισμένο κλουβί της ταξικής φυλακής. Οικολογικόν μεν, εξίσου θανατηφόρο δε.
Το πανεπιστήμιο του Λονδίνου προτείνει, μετά από μελέτη, να εργάζονται οι άνθρωποι μέχρι τα 75 ή να εκπαιδεύονται μέχρι τότε ως σύγχρονοι δούλοι. Τα χρήματα για την εκπαίδευση των εργαζομένων μετά τα 65 προτείνει να αφαιρεθούν από τα εκπαιδευτικά κονδύλια για νέους!...
Στο γαλλικό ΟΤΕ αυτοκτόνησαν, υπό την πίεση της ανταγωνιστικότητας και βυθισμένοι στην κατάθλιψη της ανασφάλειας, 23 εργαζόμενοι σε 18 μήνες.
Στις οικογένειες των νεκρών της «Λάρκο», κανένα μπλε ή πράσινο «πρόγραμμα» εξόδου από την «κρίση» δε φαρδαίνει το φέρετρο της ζωής των εργατών.
Στην Καμπούλ οι «Ταλιμπάν» σκότωσαν έξι Ιταλούς και δεκάδες Αφγανούς, που δε σώθηκαν από την κριτική στον Μπερλουσκόνι.
Η Ευρώπη αποφάσισε να δεχτεί μόνον την Τουρκία ως χώρα διέλευσης του ρωσικού φυσικού αερίου και η Ρωσία στη λέσχη Baltai (ανατολική Μπίλντεμπεργκ) δηλώνει ότι θα αντικαταστήσει την Ουκρανία με την Τουρκία ως ενεργειακό εταίρο - σύμμαχο.
Η ΕΕ συμφώνησε ότι η γειτονική μας ΝΑΤΟική σύμμαχος δεν κάνει λαθρεμπόριο ανθρώπων - μεταναστών κι απλώς δια των ραδιοσυχνοτήτων υπερασπίζεται τα ζωτικά της συμφέροντα στο Αιγαίο.
Οι άγονες γραμμές, αέρος και θαλάσσης, της προεκλογικής Ελλάδας αποκτούν χορηγό και η Νέα Ερυθραία ποδηλατόδρομους (!) εκεί που δεν έχει δρόμους.
Για όλα τούτα κι άλλα τόσα, με τον Ομπάμα λοκάλ να αφήνει το γάμο για τα πλουμιστά νεοϋορκέζικα παλιούρια, η χώρα πάει σ' εκλογές καταπίνοντας προϊόντα ιδεολογικών θερμοκηπίων και χωνευτικά, μαζικά, σε προδημοσιευμένα αποτελέσματα χαμαιτυπείων.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ
