Κράτος «ισχυρό»…

Ισχυρό κράτος είναι αυτό που μπορεί να επιβάλει

στους υπηκόους του την ιδεολογία του.

Μέθοδοι επιβολής της ιδεολογίας υπάρχουν πολλές.

Άλλες απ’ αυτές είναι αυταρχικές κι άλλες δημοκρατικές.

Και στις δυο περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι μέτρια,

μιας και οι πολίτες αντιδρούν (;) ιδεολογικά.

Ιδανική μέθοδος επιβολής της κρατικής ιδεολογίας

είναι η τραγική-κατά Αριστοτέλη-μέθοδος:

«έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως τελείας…»

Τη συνταγή της τραγωδίας εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις

των τελευταίων ετών στη χώρα μας

κι έτσι επιβλήθηκε το πολίτευμα της δημοκρατορίας.

Τη συνταγή την αποδέχτηκε αγόγγυστα ο λαός

και προσπάθησε να μιμηθεί τους κυβερνήτες του.

Έκλεβαν οι κυβερνήτες, έκλεβε κι ο λαός.

Σκότωναν οι κυβερνήτες, σκότωνε κι ο λαός.

Βίαζαν οι κυβερνήτες, βίαζε κι ο λαός.

Τρομοκρατούσε η εξουσία, τρομοκρατούσε κι ο λαός.

Μεγαλόσταυρους οι κυβερνήτες, το ίδιο κι ο λαός.

Παχιά λόγια οι ηγέτες, παχιά και οι λαϊκοί απατεώνες.

Υποκριτικά γκρίνιαζαν εξουσία και λαός.

Ο ένας έριχνε τα βάρη στον άλλο,

ενώ ήξεραν και οι δυο την απατεωνιά τους.

Βιώνουμε το τέλειο πολιτικό σύστημα…

Αυτό με στρέφει στη φυγή!

Ανάβρα

Έπεσε καταιγίδα πάνω της,

σταλμένη σίγουρα από το μίσος

των αιρετών της αυτοδιοίκησης.

Τους χαλούσε τη μόστρα αυτή η κοινότητα,

που είχε καταφέρει να αυτοδιοικηθεί

και να γίνει πρότυπο μοντέλο ανάπτυξης.

Τα ΜΜΕ σπάνια ασχολούνταν με την Ανάβρα.

Προτιμούσαν ν’ ασχολούνται με τις σαπιοκοιλιές

των άλλων δήμων και κοινοτήτων,

που γέμιζαν και τις δικές τους σαπιοκοιλιές.

Οραματιστής ακόμη, ψάχνω να βρω τρόπους

για να βοηθήσω το πείραμα του Τσουκαλά,

αυτού του αυτοδιοικητικού οραματιστή.

Ακόμη και μια νέα δραπέτευση είμαι έτοιμος

να κάνω στις πλαγιές της Όθρυος…

Εγκαίνια επαρχιακού δρόμου

Πρώτη μου φορά παραβρέθηκα

σε εγκαίνια δημόσιου έργου.

Όλοι εκεί ήταν, τέως και νυν.

Πρώτο και καλύτερο το παπαδαριό,

με προεξάρχοντα τον βέλτιστο των ιερέων!

Τα εγκαίνια καθυστέρησαν ώσπου να φτάσει ο περιφερειάρχης.

Ερχόταν με τη λιμουζίνα φορώντας το πουκάμισο μόνο

και με το αιρκοντίσιον στο φουλ από τη Λάρισα.

Με το που έφτασε βγήκε έξω από τη λιμουζίνα,

φόρεσε το σακάκι του κι έπαθε σωματικό ηλεκτροσόκ.

Το μυαλό του δεν κινδύνευε…

Ο ιερεύς και οι ιέρειες κλαψούρισαν υποκριτικά.

Ύστερα το λόγο είχαν οι πολιτικάντηδες της απάτης.

Εξύμνησαν εαυτούς και το έργο τους.

Ένα έργο που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί

πριν από τρία χρόνια τουλάχιστο.

Μόνο ο δήμαρχος της Αρτέμιδος ήταν σεμνός

και δήλωσε με άπειρη σεμνότητα

«εγώ δεν έκανα τίποτε για το έργο αυτό».

Ήταν η μοναδική φορά στην ιστορία της πολιτικής,

που ένας πολιτικός εκστόμιζε την αλήθεια.

Απλά ο πολιτικός αυτός ήξερε πως το προσόν του

ήταν η πολιτική του απραγία.

Τη δήλωνε ευθαρσώς και ήξερε πως η δήλωσή του

θα διαιώνιζε την εξουσία του στο Δήμο.

Δημότες δεν υπήρξαν ποτέ

κι ο δήμαρχος γνώριζε ιστορία…

Το πρώτο πέταγμα

Η φωλιά ήταν κακότεχνη και στημένη ως συνήθως

κάτω απ’ την κρηπίδα της σκήτης του Γέρου.

Φρεσκοβαμμένος με πλαστικό χρώμα ο τοίχος,

δυσκόλευε την επικόλληση του πρωτόγονου υλικού

που κουβαλούσαν οι τεχνίτες με τη γονιδιακή πείρα.

Το ζευγάρι είχε γεννήσει τ’ αυγά του και τα κλωσούσε για μέρες.

Αγαπημένο ζευγάρι, ακολουθώντας το Νόμο της Φύσης.

Η λογική δεν το είχε αγγίξει.

Τα μωρά γεννήθηκαν κι άρχισε ο γονικός σιτισμός.

Όταν κυνηγούσε το θηλυκό,

το αρσενικό προστάτευε τους νεογνούς.

Σε λίγο οι ρόλοι αντιστρέφονταν,

το θηλυκό στη φωλιά και το αρσενικό στο κυνήγι.

Τα μωρά περίμεναν κάθε βίζιτα των γονιών τους μ’ ανοιχτό το ράμφος.

Γεύονταν τα έντομα που κουβαλούσαν οι γονείς.

Όταν ερχόταν η ώρα τους έβγαζαν το κωλαράκι τους έξω απ’ τη φωλιά

και οι κουτσουλίτσες τους διακοσμούσαν το πλακόστρωτο της αυλής.

Διατηρούσαν τον οίκο τους καθαρό!

Χωρίς πάνα-βρακάκι…

Ένα μήνα αργότερα βρέθηκα ξανά στη σκήτη του Γέρου.

Τα νεογνά είχαν χάσει τα πούπουλά τους κι είχαν φτερώσει.

Περίμεναν μάταια τους στοργικούς γονείς να τα ταΐσουν,

όμως αυτοί τα κορόιδευαν.

Έφταναν εναλλάξ ως ένα μέτρο κοντά στη φωλιά

και ανέστρεφαν το πέταγμά τους.

Τα νεογνά πεινούσαν.

Έστρεφαν το κεφάλι τους προς τον τοίχο

κι άρχισαν να τεντώνουν τις φτερούγες τους,

έτσι όπως κάνουμε εμείς για να ξεμουδιάσουμε.

Ο μικρός φυσιοδίφης δεν έχανε καμιά τους κίνηση.

- Ετοιμάζονται να πετάξουν, είπε στους φίλους

κι αυτοί τον άκουσαν δύσπιστα.

Ο μικρός φυσιοδίφης τα παρατηρούσε συνεχώς.

Έβλεπε τους γονείς να πετάνε ολόγυρα απ’ τη φωλιά

και τα μικρά να δοκιμάζουν τις φτερούγες τους.

Πέρασαν κάνα δυο ώρες.

Οι φίλοι αποσύρθηκαν στα ενδότερα

κι ο φυσιοδίφης συνέχισε τις παρατηρήσεις του.

Τότε το πιο θαρραλέο πουλάκι έκανε τη βουτιά του απ’ τη φωλιά,

λειτούργησε τις φτερούγες του

και ξαμολήθηκε μέχρι τα καλώδια της ΔΕΗ,

που βρίσκονταν εκατό μέτρα μακριά.

Μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα ακολούθησε και το δεύτερο.

Όλη η γειτονιά των χελιδονιών μαζεύτηκε

κοντά στους νέους ιπτάμενους μικρούς φίλους.

Τα καλωσόριζαν στη γλώσσα τους.

Τα χελιδονάκια έκαναν δυο τρεις πτήσεις ακόμα

και γύρισαν αποκαμωμένα στη φωλιά τους.

Νύσταζαν απ’ την κούραση.

Οι γονείς τους δεν πήγαν στη φωλιά.

Κούρνιασαν στα κοντινά σύρματα

και καμάρωναν για τα πρώτα φτερουγίσματα.

Έτσι όπως καμαρώνουμε κι εμείς

με το ποδάρωμα των νηπίων.

Επικίνδυνη κακοποιός

Είναι μόλις είκοσι χρονών και τα πέντε τελευταία

τα πέρασε μέσα σε σωφρονιστικά ιδρύματα.

Χριστίνα Κυριμοπούλου λέγεται και διέπραξε

ένα ειδεχθές έγκλημα.

Έκλεψε επειδή πεινούσε!

Ο Νόμος έπεσε δριμύς πάνω της.

Δεν ήταν ούτε υπουργός, ούτε διευθύντρια οργανισμού

ή υπουργείου, ούτε καν άνθρωπος της εκκλησίας

για να περάσει απαρατήρητη η πράξη της.

Ένας μικρός Γιάννης Αγιάνης ήταν

κι αυτοί οι μικροί διώκονται από το Νόμο.

Η μικρή Χριστίνα κλείστηκε σε αναμορφωτήρια

και φυλακές-ουδείς γιγνώσκει τι υπέστη εκεί μέσα-

και ενώ έπρεπε να αποφυλακιστεί

προέβη σε αυτοκαταστροφικές ενέργειες.

Προσπάθησε ν’ αυτοκτονήσει πολλές φορές

και η δικαιοσύνη την τιμώρησε για τις νέες πράξεις της.

Της επέβαλε παράταση της ποινής!

Υ.Γ.

Μαζεύονται υπογραφές για την αποφυλάκισή της,

ενώ θα έπρεπε να μαζεύονται υπογραφές

για τον εγκλεισμό στη φυλακή χιλιάδων Τσουκάτων,

που έχουν κατακλέψει τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτοί δεν πρόκειται ν’ αυτοκτονήσουν.

Αν είχαν τσίπα θα έπρεπε ν’ αυτοκτονήσουν

αμέσως μετά την αποκάλυψη των εγκλημάτων τους.

Εδώ όμως δεν είναι Ιαπωνία…

Η πρώτη μέρα

Βρέθηκα στην Εφορία την πρώτη μέρα.

Μπήκα στο γραφείο του φίλου κι άναψα

αμέσως το τσιγαράκι μου.

Μέσα σε δευτερόλεπτα εισέβαλε η προϊσταμένη,

είδε πιθανό τον αναθρώσκοντα καπνό,

στάθηκε στην πόρτα και επιτιμητικά είπε:

- Έχει 1^η ο μήνας σήμερα και το τσιγάρο

απαγορεύεται μέσα στους δημόσιους χώρους.

- Δυστυχώς εγώ είμαι παλιομερολογίτης, απάντησα.

Η 1^η του μήνα ξεκινάει σε δεκατρείς μέρες για μας.

Με κοίταξε περίεργα και συνέχισα:

- Δεν πιστεύω να είστε αντίθετη με τη θρησκευτική ελευθερία;

Δεν απάντησε. Έκανε μεταβολή κι έφυγε.

Έχω ασυλία λοιπόν για δεκατρείς μέρες.

Ως τότε ο Αβραμόπουλος θα πειστεί ότι εδώ

στην Ελλάδα τα τσιτάτα της Ευρώπης δεν περνάνε.

Ο Λόγος στην υπηρεσία του γονιδίου

Με σημάδεψε κάποτε η ανάγνωση ενός βιβλίου.

«Το εγωιστικό γονίδιο» ήταν ο τίτλος του.

Άρχισα ν’ αμφισβητώ από τότε τη δυνατότητα

κάποιας κοινωνικής αλλαγής.

Ήρθε κι ο Μέγας Χατζιδάκις με το Μεγάλο Γκάτσο

με τη ρήση τους «Καληνύχτα Κεμάλ…»

και οι δυο σπόροι ρίζωσαν μέσα μου.

Ερχόταν μέσα στη δίνη μου ο παππούς μου ο Σωκράτης

και μου μιλούσε για το Λόγο και η δίνη μου χειροτέρευε.

Έβλεπα το Λόγο να γίνεται υποχείριο των πολιτικών

και των παπάδων και των καθηγητάδων,

υποχείριο των κάθε λογής κοινωνικών παραμυθάδων.

Αυτό μ’ ανάγκασε να καυτηριάζω και να στηλιτεύω

όλα όσα σέρνονταν οφιοειδώς δίπλα μου.

Αυτό μ’ ανάγκασε να πω και κείνη τη μεγάλη ρήση:

«Αγωνίστηκα τριάντα χρόνια ν’ αλλάξω τον κόσμο,

τώρα αγωνίζομαι να μη μ’ αλλάξει αυτός ο κόσμος».

Ο Λόγος εξουσιάζεται απ’ το εγωιστικό γονίδιο.

Όσοι πιστεύουν πως μπορούν να τον μπολιάσουν

μέσα στον κοινωνικό ιστό είναι βέβαιο ότι

ή θα πιουν το κώνειο ή θα μεταλλαχτούν στην πορεία τους

σε αρπαχτικά όρνεα ενάντια στους παλιούς συντρόφους.

Νομίζω ότι, αν και μεγάλο, είναι έξυπνο. Φυσικά δεν είναι δικό μου.

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν
σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα

και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία

της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει

ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
- Τι είναι το κρυφτό;
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία

και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω

για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια

-την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε

ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν,
η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό

και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

- Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά.

Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.

Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς

και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου,
ο oποίος με την δύναμή του κατάφερε

να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δένδρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί

γιατί κάθε μέρος που έβρισκε
της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί

κάποιος άλλος φίλος της, οπότε την άφηνε ελεύθερη.
Κι έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα

ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.

Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.

Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί.

Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες,

ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

- ....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.



Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά

αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.

Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό

με τον Θεό για θεολογία.

Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους

στο βάθος του ηφαιστείου

και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο

να βρει και τον Θρίαμβο.

Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα

που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο,

κάτω από κάθε πέτρα,

σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα.

Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει
βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα

και άρχισε να τον κουνάει νευρικά

ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα

του είχαν πληγώσει τα μάτια.



Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει,

έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος

υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός

και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

Αϊ Σεχτίρ για τελευταία φορά

Ήρθε και η τελευταία διακήρυξη πριν λίγες μέρες.

Εισαγωγή κλεμμένη κι εκλεκτή.

Επίλογος σκάρτος κι αναμενόμενος.

Στάθηκα μόνο σε κάποιες απόψεις τους,

που αναφέρονταν στο ρόλο των μεσαίων στρωμάτων.

Δεν είναι δικές τους οι απόψεις αυτές,

όμως καλό ήταν που τις έφεραν πάλι στην επικαιρότητα.

«Αυτή η κοινωνική τάξη που βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής

ως πλειοψηφικός ρυθμιστής της κεντρικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής,

αποτελεί ένα συρφετό, αδίστακτο σαν αρπακτικό,

που έχει ως στόχο την ανέλιξη του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Είναι αυτό το κατακάθι των σύγχρονων νεοελλήνων,

η παθητική σαπίλα των υπαλληλίσκων, των εμπόρων,

των οικογενειαρχών νοικοκυραίων,

των πρόθυμων δούλων,

που έχουν ως φιλοδοξία να μοιάσουν στους αφέντες τους.

Σήμερα η μοναδική τάξη που διαθέτει ταξική συνείδηση,

είναι μόνο η μεγαλοαστική που έχει συνείδηση

του εαυτού της και των συμφερόντων της.

Από την άλλη το προλεταριάτο και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα

δε διαθέτουν καμία συνείδηση

παρά μόνο την ακόρεστη επιθυμία για κοινωνική καταξίωση

μέσω αξιωμάτων και εύκολου πλουτισμού πατώντας επί πτωμάτων.

Τελικά είναι πολύ σχετικό αν υπήρξε ποτέ προλεταριάτο,

ως συνειδητός φορέας της θέσης του

ή βίωνε μια εξαναγκαστική έξω-συνειδητότητα

απ΄ τους μαρξιστές καθοδηγητές του,

λόγω της παλιότερης ισόβιας αποκλεισμένης θέσης του».

Αυτά είπαν οι «μεγάλοι επαναστάτες»

και οι μεγαλοαστοί καταχάρηκαν.

Οι μικρομεσαίοι δεν καταδέχτηκαν να διαβάσουν

τη διακήρυξη των «τρομοκρατών».

Ήταν τρομοκρατημένοι οι μικρομεσαίοι,

γιατί έβλεπαν πως θα περνούσε κάποιος χρόνος

μέχρι ν’ αρχίσουν να ξανακλέβουν.

Οι τρομοκράτες ήταν επίσης κλεφτρόνια,

όμως το παίζανε τρομοκράτες.

Κλέφτες κι αρματολοί διαχρονικά…

Η δουλεία χτες και σήμερα

Όλα ξεκίνησαν μέσα μου όταν άκουγα προχτές

το μέγα αρχαιολόγο να ξεναγεί τους επισήμους

μέσα στο νέο μουσείο της Ακρόπολης.

Παίνευε ο αρχαιολόγος τον 5^ο αιώνα π.Χ.,

παίνευε τη δημοκρατία και τα λαμπρά της έργα.

Τα μάρμαρα της Ακρόπολης παίνευε.

Τα μάρμαρα που στήθηκαν για να προβάλουν

το μεγαλείο της Αθηναϊκής υπερδύναμης.

Καμιά αναφορά στο δουλοκτητικό σύστημα

της Αθήνας τω καιρώ εκείνω…

Χρόνια πριν, ως δάσκαλος, όταν οι μαθητές μου

μού μιλούσαν για την αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία,

αναμασώντας όσα οι δάσκαλοί τους τούς έμαθαν,

προσπαθούσα να τους επαναφέρω στην αλήθεια.

Τους μιλούσα για το κράτος των Αθηνών του 5^ο αι. π.Χ.

Τριακόσιες τριάντα χιλιάδες κάτοικοι ζούσαν εκεί.

Απ’ αυτούς μόνο τριάντα χιλιάδες ήταν Αθηναίοι.

Οι υπόλοιποι ήταν δούλοι!

Ένας ελεύθερος προς δέκα δούλους!

Πάντα έτσι συντελούνταν τα Κολοσσαία θαύματα…

Κολοσσαίο θαύμα έγινε και στην Αθήνα.

Η Αθηναϊκή ηγεμονία εκμεταλλευόταν

διακόσιες εξήντα πόλεις-κράτη.

Αν κάποια πόλη-κράτος τολμούσε ν’ αποστατήσει,

οι Αθηναϊκές τριήρεις εισέβαλλαν άμεσα.

Οι άντρες περνούσαν από λεπίδι,

τα γυναικόπαιδα θα δούλευαν για τους Αθηναίους.

Τύφλα να ‘χουν οι ΗΠΑ και η Αγγλία.

Κέρδη τεράστια και δούλοι άπειροι.

Τι έχει αλλάξει στις μέρες μας;

ΤΙΠΟΤΕ!

Οι δουλέμποροι και οι δούλοι κυκλοφορούν πλάι μας

κι εμείς μιλάμε για δημοκρατικά πολιτεύματα.

Ούτε στα ψιλά δεν πέρασε η είδηση …

Πέρασαν πέντε μέρες από τότε που

οι δυο σύγχρονοι Αχιλλείς έσερναν με τη μηχανάρα τους

δεμένους τους δυο Αφγανούς μέσα στη Νέα Μανωλάδα.

Η εισαγγελία δε διέταξε ιατροδικαστική έρευνα,

διέταξε όμως την παραπομπή των μεταναστών

στον εισαγγελέα για βαρύτατο έγκλημα (ζωοκλοπή).

Αντίθετα οι Μανωλάδες παραπέμφθηκαν

για ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑ.

Τα ζώα στην πατρίδα μας αξίζουν πιότερο

από την ανθρώπινη ύπαρξη.

Είμαστε ένας φιλόζωος λαός.

Έχουμε ταυτιστεί πλέον με τα ζώα.

Υ.Γ.

«Ποιος θα μιλήσει για όλα αυτά»,

όπως έγραφε πριν εξήντα χρόνια

ο Μανόλης Αναγνωστάκης;

Ο Αχιλλέας και οι απόγονοί του

Ασέλγησε πάνω στο πτώμα του Έκτορα

παίρνοντας εκδίκηση για το χαμό του «φίλου» του Πάτροκλου.

Έσερνε το νεκρό σώμα πίσω από το άρμα του,

γύρω από τα τείχη της Τροίας.

Οι απόγονοί του τον ξεπέρασαν σε βαρβαρότητα.

Παραθέτω την είδηση, όπως την καταγράφει ένα blog.

ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗ ΝΕΑ ΜΑΝΩΛΑΔΑ ΗΛΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ...Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ...---ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ---

Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν τις εικόνες που εκτυλίχθηκαν χθες στη Νέα Μανωλάδα.
Εικόνες ωμής βίας με θύματα ανθρώπους που θέλησαν να ζήσουν στην Ηλεία το όνειρο, που είδαν τη Νέα Μανωλάδα ως ‘Γη της Επαγγελίας’ και όμως έμελλε να βρουν απάνθρωπη τιμωρία.
Οι αγρότες της περιοχής πήραν το νόμο στα χέρια τους και αποφάσισαν να τιμωρήσουν με το δικό τους, απάνθρωπο τρόπο, οικονομικούς μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην περιοχή.

Τους γρονθοκόπησαν, στη συνέχεια τους έδεσαν από δίκυκλο και τους έσυραν σαν ζώα στο κέντρο του χωριού για παραδειγματισμό, επειδή το τελευταίο δεκαήμερο φέρεται να είχαν αφαιρέσει αιγοπρόβατα από το αγρόκτημα τους. Οι κλοπές ωστόσο ουδέποτε είχαν δηλωθεί στις αστυνομικές αρχές... Η άμεση επέμβαση των ανδρών του Α.Τ. Βάρδας, που ενημερώθηκε για το τραγικό περιστατικό, ήταν αυτή που λύτρωσε τους μετανάστες...

Σύμφωνα με όσα φέρεται ότι υποστήριξαν οι δύο Έλληνες ‘τιμωροί’, ηλικίας 31 και 24 ετών, στους Αστυνομικούς, το τελευταίο δεκαήμερο είχαν σημειωθεί επανειλημμένες ζωοκλοπές εις βάρος τους.
Το γεγονός τους είχε θορυβήσει και χωρίς να έχουν καταγγείλει στην Αστυνομία τα περιστατικά, αποφάσισαν το βράδυ της Τετάρτης να «παραφυλάξουν» στο στάβλο τους προκειμένου να «συλλάβουν» επ’ αυτοφώρω τους δράστες των κλοπών.
Πράγματι μισή ώρα μετά τις εννιά φέρεται να αντιλήφθησαν την παρουσία τριών οικονομικών μεταναστών από το Μπαγκλαντές που τους είχαν αφαιρέσει τρία αρνιά.
Μόλις επιχείρησαν να τους προσεγγίσουν, οι τελευταίοι παράτησαν τα κλοπιμαία και τράπηκαν σε φυγή... Οι δύο αγρότες αντί να ενημερώσουν όπως όφειλαν την Αστυνομία για το περιστατικό προτίμησαν να περιμένουν μέχρι να ξημερώσει και να πάρουν το νόμο στα χέρια τους...

Λίγο μετά τη μία χθες το μεσημέρι οι αγρότες πήγαν στην περιοχή στην οποία υπέθεταν ότι θα διαμένουν οι δράστες, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τους εντοπίσουν. Αυτό ωστόσο δεν τους εμπόδισε να συνεχίσουν την ... έρευνά τους. Κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες έδεσαν με σκοινί έναν οικονομικό μετανάστη που βρήκαν στο σημείο και δεν προέκυπτε να είχε σχέση με την ζωοκλοπή και τον ανάγκασαν να τους οδηγήσει στους φερόμενους ως δράστες.

Μόλις κατάφεραν να εντοπίσουν τους νεαρούς άφησαν ελεύθερο το άτομο που τους οδήγησε σε αυτούς και ξεκίνησαν τα βασανιστήρια... Ειδικότερα, αφού τους έδεσαν μεταξύ τους, φέρεται να αφαίρεσαν από την τσέπη του ενός το κινητό του τηλέφωνο και άρχισαν να τους κτυπούν με γροθιές και με κλωτσιές αλλά και με μία ξύλινη γκλίτσα. Ωστόσο το μαρτύριο για τους μετανάστες δεν σταμάτησε εκεί...

Στη συνέχεια, έδεσαν το σκοινί με το οποίο τους είχαν «αιχμαλωτίσει» από το πίσω μέρος δίκυκλης μοτοσικλέτας στην οποία επιβιβάσθηκαν στη συνέχεια. Για περισσότερα από τετρακόσια μέτρα τους έσερναν σαν τα ζώα μέσα στο χωριό της Νέας Μανωλάδας με τους περιοίκους να αντικρίζουν το βάρβαρο αυτό θέαμα. Η εικόνα των μεταναστών να «σέρνονται» πίσω από το δίκυκλο σόκαρε την κοινωνία του μικρού διαμερίσματος με τους κατοίκους να ενημερώνουν την Αστυνομία...

Μόλις οι άνδρες του Αστυνομικού Τμήματος Βάρδας ενημερώθηκαν για το απίστευτο, κινητοποιήθηκαν αμέσως και έφθασαν στο σημείο. Ήταν αυτοί που σταμάτησαν τους δύο αγρότες και έλυσαν από τα αυτοσχέδια δεσμά τους μετανάστες βάζοντας τέλος στις εφιαλτικές στιγμές που έζησαν.
Οι αστυνομικοί συνέλαβαν και τα τέσσερα άτομα, τους δύο Έλληνες με την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, παράνομης βίας, εξύβρισης και κλοπής και τους δύο μετανάστες με την κατηγορία της ζωοκλοπής. Οι συλληφθέντες αναμένεται να οδηγηθούν νωρίς σήμερα το πρωί στην Εισαγγελέα Αμαλιάδας.

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΙΡΟ ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΜΑΣ.

ΝΑ ΜΑΣ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ...

Κάποιος πρέπει να γράψει σήμερα τη ΜΑΝΩΛΑΔΙΑΔΑ.

Εγώ δεν έχω το ψυχικό σθένος ν’ ασχοληθώ με το θέμα.

Θυμάμαι απλά τους στίχους του Σαββόπουλου στους Αχαρνής.

Μιλάει για τον Πελοποννησιακό πόλεμο και λέει:

«για τρεις πουτάνες έγινε ο πόλεμος…»

Ο διασυρμός των μεταναστών έγινε για τρεις προβατίνες.

Πρόγονοί μας, σας ξεπεράσαμε.

Εφαρμόσαμε τη ρήση των Σπαρτιατών:

Άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρονες.