Κοντά στην επικαιρότητα

Οι ΜΥΘΟΙ του ΜΙΧΟΥ

Οι πυραμίδες του Καρμιραμών

Ο Καρμιραμών ήταν γιος έμπορου . Ο πατέρας του γεννήθηκε σε ένα μικρό και καρμίρικο χωριό της Παλαιστίνης , αλλά έφυγε μετά τον πόλεμο Φιλισταίων και Ισραηλιτών κι ήρθε κι εγκαταστάθηκε στη Ναζαρέτ . Εκεί γέννησε και τους τρεις γιους του , αλλά κανένας απ’ τους τρεις δεν πήρε το όνομα του Ναζωραίου . Δεν ήθελε αυτό το όνομα για τους γιους του , μιας κι ήξερε πως κανείς δεν θα είχε τα προσόντα του μελλοντικού Ναζωραίου .

Το όνομα Καρμιραμών έδωσε ο πατέρας στο μικρότερο γιο του . Έβλεπε πως ο γιος του αυτός είχε όλη τη γονιδιακή καρμιριά της οικογένειας κι αμέσως του ‘δωσε το πρέπον όνομα .

Ο Καρμιραμών μεγάλωσε κι έμαθε γράμματα κοντά στους Φαρισαίους . Πήγε και στην Ιερουσαλήμ και συμπλήρωσε τις γνώσεις του κοντά στους Υποκριτές . Είχε πλέον πάρει όλα τα εφόδια για να μπορεί να εκμεταλλευτεί τους συμπολίτες του και για να γίνει έμπορος , όπως ο πατέρας του .

Εκείνο τον καιρό γύρισε από την Αίγυπτο ο Μωυσής με τους περιπλανώμενους Ιουδαίους του . Ο Μωυσής είχε δει πολλά πράγματα στην Αίγυπτο . Είχε μάθει να κόβει τη θάλασσα στα δυο , είχε μάθει ορειβασία κι έτσι σκαρφάλωσε πάνω στο βουνό για να πάρει τις δέκα εντολές απ’ τον Γιεχβά , είχε δει και τις πυραμίδες των Φαραώ .

Αυτές τον εντυπωσίασαν περισσότερο και γι’ αυτές μιλούσε συνεχώς ο Μωυσής .

Ο Καρμιραμών παρακολουθούσε από κοντά το Μωυσή και μάθαινε όσες απ’ τις εντολές τον βόλευαν .

Περισσότερα ήθελε να μάθει για τις πυραμίδες , για να ασκήσει τις μαθηματικές και οικονομικές σκέψεις του . Έλεγε ο Μωυσής για τις ανακαλύψεις των ιερέων της Αιγύπτου στη μαθηματική σκέψη και στη γεωμετρία και ο Καρμιραμών προσπαθούσε να χώσει τη γνώση αυτή μέσα στο μυαλό του και να τη βελτιώσει με κάθε τρόπο .

Τα οικονομικά του οίκου του ήθελε να βελτιώσει και προωθούσε τη μετάλλαξη του λόγου του Μωυσή . Ο Μωυσής του είχε μιλήσει για τις πυραμίδες στη χώρα της Αιγύπτου κι ο Καρμιραμών σκέφτηκε με το καρμίρικο μυαλό του πως αυτές οι πυραμίδες μπορούσαν να χτιστούν και στην Παλαιστίνη . Θα μπορούσαν κι άλλοι Εβραίοι να χτίσουν τις πυραμίδες τους , όχι όμως για να θάψουν το χρυσάφι τους , αλλά για να κερδίσουν χρυσάφι μέσα από τις πυραμίδες .

Για το χρυσάφι νοιαζόταν ο Καρμιραμών γονιδιακά . Ξεκίνησε την αναρρίχησή του με αλυσίδες . Είχε και κάποιους άλλους Υποκριτές επαναστάτες στο πλάι του , αριστερούς επαναστάτες . Έπαιρναν αλυσίδες και δένονταν πάνω στα δέντρα . Κανένας δεν μπορούσε να τους ξεκολλήσει απ’ τα δέντρα , μόνο οι ζωγράφοι της εποχής προλάβαιναν να ζωγραφίσουν τις επαναστατικές ασκήσεις τους .

Έσωναν το δέντρο οι ακτιβιστές κι ο Καρμιραμών , αλλά το δάσος δίπλα τους χανόταν .

Όλα όσα είδε ο Μωυσής στην Αίγυπτο δεν τον ενδιέφεραν . Αυτός πρότεινε στους Εβραίους να ξεκινήσουν την εβραϊκή προσπάθεια για την ανέγερση πυραμίδων και στην Παλαιστίνη . Δεν χρειάζονταν δούλους αυτές οι πυραμίδες .

Δεν ήταν δύσκολο να ακολουθήσουν οι Εβραίοι την πρότασή του . Οι Εβραίοι ήταν γνωστοί - παγκόσμια - για την καρμιριά τους . Ακόμα και τα λαϊκά τραγούδια της ανατολικής Μεσογείου διατυμπάνιζαν την καρμιριά των Εβραίων .

Ο Καρμιραμών θέλησε να προωθήσει τις πυραμίδες μέσα σ’ όλη την Παλαιστίνη και να κερδίσει ο ίδιος και οι ανάπηροι συνοδοιπόροι του . Οι πυραμίδες πλέον θα έφερναν άμεσο κέρδος στους κατασκευαστές τους κι όχι στους μελλοντικούς εκμεταλλευτές της ιστορίας .

Είχε πολλά προσόντα ο Καρμιραμών να προωθήσει τις πυραμίδες του . Γνωστός ήταν στην Ναζαρέτ για την οικολογική του συνείδηση , αυτός μόνο φρόντιζε μέσα στην πόλη του για τα προβλήματα που την απασχολούσαν . Είχε γίνει αρχηγός σε πρωτοβουλίες πολιτών της Ναζαρέτ για τη διάσωση της πόλης , είχε αναλάβει τη διαχείριση των οικονομικών μιας οικολογικής πρωτοβουλίας κατά των πυραμίδων των Φαραώ και είχε αποκρύψει πως ο ίδιος είχε επιμορφωθεί από το Μωυσή για την κατασκευή των πυραμίδων .

Τον πίστεψαν οι πολίτες της Ναζαρέτ αλλά κι όλης της Ιουδαίας κι όλοι αυτοί που είχαν ίδιους στόχους με τον Καρμιραμών συντρέχανε στο πλάι του . Έτρεχαν στο πλάι του και οι Φαρισαίοι της Ιερουσαλήμ και του πρόσφεραν δώρα για να μην κάνει άλλες επαναστάσεις . Αρκετές είχαν δει τα μάτια τους από αληθινούς επαναστάτες , τώρα στήριζαν τους «επαναστάτες» που στήριζαν τους φαρισαϊκούς νόμους .

Ο Καρμιραμών θριάμβευε . Οι πυραμίδες που έχτιζε στη Ναζαρέτ του πρόσφεραν άπλετο μαύρο χρυσό , οι Φαρισαίοι τον ταΐζανε πλουσιοπάροχα . Η Ροδάνθη , που ήταν κόρη της Ναζαρέτ , του έδινε χρυσό απ’ το βαλάντιο της Ιερουσαλήμ για να κάνει μελέτες πάνω σε ιουδαϊκά έργα . Έπαιρνε ο Καρμιραμών τα βαλάντια της Ιερουσαλήμ , έπαιρνε και τα βαλάντια των πυραμίδων και ψήλωνε . Από άχρηστος που ήταν ως τότε έγινε χρήσιμος για τη Ναζαρέτ και για τους Εβραίους της .

Όμως τι ήταν αυτές οι πυραμίδες ; Ο Μωυσής έλεγε στη διδασκαλία του πως τις πυραμίδες τις χτίζανε οι Αιγύπτιοι κουβαλώντας ογκόλιθους από τον άνω Νείλο . Ο Καρμιραμών ήταν σοσιαλιστής και δεν ήθελε να κουράσει τους δούλους του . Τους παράγγελνε να κουβαλάει ο καθένας δυο νέους δούλους για ν’ αγοράσουν την οικολογική πραμάτεια του . Οι δυο νέοι δούλοι κουβαλούσαν ο καθένας από δυο νέους δούλους κι αγόραζαν κι αυτοί πραμάτεια απ’ τον Καρμιραμών .

Αλυσίδα πήγαινε το πράγμα . Κάθε νέος δούλος κέρδιζε το μερτικό του από την κάθε εγγραφή , ο Καρμιραμών κέρδιζε απ’ όλες τις εγγραφές όλων των δούλων .

Εύκολα χτίζονταν οι πυραμίδες στη Ναζαρέτ και μέσα σε ελάχιστο χρόνο . Ούτε οι δούλοι παραπονιούνταν , ούτε ο Καρμιραμών τους χτυπούσε με το βούρδουλα για να βιαστούν . Βιάζονταν μόνοι τους οι δούλοι για να οικονομήσουν , ο ίδιος ο Καρμιραμών καμάρωνε με την ανέγερση της πυραμίδας . Κορυφαίος λίθος της θα ήταν ο ίδιος κι αυτός θα καρπωνόταν όλους τους ογκόλιθους που έχτισαν οι δούλοι εθελοντικά .

Πόσες πυραμίδες έχτισε ο Καρμιραμών στη Ναζαρέτ κανένας δεν έμαθε . Ούτε το χρήμα του έβλεπαν οι κάτοικοι της Ναζαρέτ . Το έκρυβε μέσα στις πυραμίδες του για να το πάρει μαζί του στην αιώνια ζωή .

Όταν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα έβρισκαν τις πυραμίδες της Ναζαρέτ , τότε θα καταλάβαιναν πως ο Καρμιραμών έζησε πάμφτωχος αλλά πέθανε πλούσιος .

Μόνο ο προφήτης Ηλίας έβλεπε ψηλά απ’ το βουνό του αυτές τις ατασθαλίες του Καρμιραμών κι εξαπόστελλε τους κεραυνούς του εναντίον του . Δεν φοβόταν τους κεραυνούς ο Καρμιραμών , ήξερε ότι του συμπαραστέκονταν και Φαρισαίοι και Υποκριτές . Ο προφήτης Ηλίας δεν είχε συμμάχους , μόνο με τους κεραυνούς του κατάφερνε να πολεμάει τα σκουλήκια που ήθελαν να γίνουν Φαραώ . Όμως οι κεραυνοί του δεν έβρισκαν το στόχο τους μέσα από τις πυραμίδες που έχτιζε ο Καρμιραμών . Άλλωστε μόνο κρότο είχαν οι κεραυνοί του προφήτη και κανείς από τη φάρμα του Καρμιραμών δεν φοβόταν τέτοιους κεραυνούς . Αυτοί μόνο με φωτιά και τσεκούρι ξεπαστρεύονταν , αλλά αυτά τα όπλα τα είχε καταχωνιάσει ο λαός από τα χρόνια του πολέμου Φιλισταίων - Ισραηλιτών .

Ούτε κι ο προφήτης δεν μπορούσε να βρει αυτά τα όπλα .

Η τελευταία του όμως έκπληξη ήταν σαν είδε απ’ το βουνό του τον Καρμιραμών να πηγαίνει στο σπίτι της αδελφής του και να της προτείνει να γίνει και η ίδια μεταφορέας νέων δούλων στην υπηρεσία των πυραμίδων . Μια αδερφή είχε κάτω στην πόλη ο Ηλίας και λύσσαξε σαν είδε τον Καρμιραμών να εισβάλλει μέσα στο άδυτο του οίκου του .

Δεν είχε ιερό και όσιο ο Καρμιραμών .

Ένας Εβραίος Φαραώ θα έμενε σ’ όλη του τη ζωή .

Υ.Γ.

Ο Καρμιραμών θα έμενε στην ιστορία ως ο Φαραώ της καρμιριάς .

Δεν τον πείραζε ο χαρακτηρισμός αυτός .

Αυτός μετρούσε τους δόμους των πυραμίδων του και μπερδευόταν μόνο μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους .

Ξανάρχιζε το μέτρημα απ’ την αρχή .

Έτσι όπως έκαναν όλοι οι αθάνατοι .

Μάκης Μίχος , ανένταχτος της

Εβραϊκής Λαϊκής και Συνασπισμένης Σοσιαλιστικής Νέας Δημοκρατίας .

Ακατονόμαστες σκέψεις.

Ο Ακατονόμαστος και η θρασύτητά του αναμόχλευσαν τη σκέψη μου.

Θυμήθηκα τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

πριν από πενήντα χρόνια:

«Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί

όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων,

όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων».

Εγώ ψάχνω ακόμη να βρω καλούς ανθρώπους.

Περιμένω να μιλήσουν οι καλοί άνθρωποι.

Αν δε μιλήσουν χανόμαστε.

Οι Ακατονόμαστοι είναι άπειροι στις μέρες μας…

Ψάχνοντας τους Φίλους…

Είναι κάποιες φορές που νιώθεις μια σπάνια ευδαιμονία.

Αυτό συμβαίνει όταν νιώσεις πως έχεις φίλους ακόμη στο πλάι σου.

Φίλοι που δε θα πουν εκείνη τη χυδαία φράση:

«Μη με ανακατεύεις εμένα…»

Αυτό ένιωσα χτες όταν πήρα στο τηλέφωνο ένα σύντροφο απ’ τα παλιά χρόνια

και του ζήτησα να «μαρτυρήσει» κατά της αναίδειας ενός καιροσκόπου.

Μου απάντησε κοφτά:

- Φυσικά και θα «μαρτυρήσω».

Φτερούγισε η καρδούλα μου.

Η τελευταία φορά που μου έτυχε κάτι τέτοιο ήταν

όταν ένας υψηλόβαθμος μπάτσος ήρθε να «μαρτυρήσει»

υπέρ ενός ασυμβίβαστου με τα κοινωνικά δρώμενα.

Η ευδαιμονία της ανυστερόβουλης φιλίας

είναι το σπάνιο και μοναδικό στοιχείο πολιτισμού.

Τα υπόλοιπα είναι μόνο για οικονομική εκμετάλλευση…

Αμ’ έπος αμ’ έργον.

Πριν δεκαπέντε μέρες απείλησε δια του Τύπου ότι θα μου κάνει αγωγή.

Δεν τόλμησε να μου κάνει μήνυση, όπως τον προκάλεσα.

Το ΄πε και το ΄κανε.

Δούλεψε ακαριαία και μεθοδικά, όπως τότε που υπηρετούσε στην εκπαίδευση…

Μετά την επιστροφή μου απ’ τα Εξάρχεια

βρήκα θυροκολλημένη την αγωγή του.

Στις 10 του Απρίλη θα εκδικαστεί.

Ζητάει 60.000 Ευρώ για να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψή του.

Αυτή είναι η τιμή της τιμής του.

Χαμήλωσε τις τιμές του μέσα στην οικονομική κρίση.

Απ’ το Ντίτορα γύρεψε 80.000 Ευρώ…

Ευτυχώς τα χρήματα δε θα τα προσφέρει στους πυρόπληκτους,

όπως ο Μητσοτάκης.

Θα τα δώσει στην Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία

για ν’ αγοράσουν πιθανό δεντράκια.

Τρέμω, φίλοι μου…

και ντρέπομαι που ζω σ’ αυτόν τον «πολιτικό» βούρκο.

Η αιδώς είναι ανύπαρκτη μόνο για τους τυχοδιώκτες…

Θα λείψω για τρεις μέρες…

Θέλω να δω αληθινά μάτια, τα μάτια των παιδιών μου.

Θέλω να δω και τα πολιορκημένα πάλι Εξάρχεια, εκεί που ανδρώθηκα.

Τα Εξάρχεια που σκέφτονται ακόμη.

Ακόμα κι αν σκέφτονται λαθεμένα μερικές φορές.

Όμως σκέφτονται!

Εκεί παραμονεύει ο κίνδυνος κι όχι στις μονές και στο κοινοβούλιο.

Το δήλωσε η νέα αστυνομία μας.

Τους πουτσαρότραγους και τις «υπουργάρες» δεν τους κυνηγάνε.

Τραφείτε ως τότε απ’ τα βρωμοκάναλα και τους ραδιοφονιάδες.

Διαβάστε ΘΕΣΣΑΛΙΑ και ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Εκεί μαθαίνετε όλη την αλήθεια…

Εκεί προσπάθησα να πω και τη δικιά μου, αλλά δεν τα κατάφερα.

Ο ακτιβισμός είναι πανίσχυρος.

Τον καθοδηγούν golden κωλόγεροι και καλόγεροι.

Μέρα της γυναίκας σήμερα

Χτες ήταν της αγαπημένης μου.

Μου έστειλε-δια χειρός μου-την κάτωθι επιστολή.

Μαλάκα,

· θα πλένεις τα πιάτα

· θα στρώνεις το κρεβάτι σου

· θα πλένεις το σώβρακό σου

· θα φτιάχνεις τον καφέ σου

· θα με γαμήσεις όταν θελήσω εγώ

· αν βέβαια σου σηκωθεί, ανίκανε…

Τώρα εγώ είμαι η αφέντρα.

Αρκετά το έπαιξες δεσπότης τόσα χρόνια.

Ως εδώ και μη παρέκει.

Τ’ άκουσες, μαλάκα;

Ακόμα κι όταν λέω μαλακίες θα υπακούς.

Εγώ είμαι η αφέντρα, το κατάλαβες;

Πάνε οι παλιοί καιροί που μ’ έβριζες συνεχώς.

Ήρθε η σειρά μου τώρα, ανίκανε.

Θα πάρω εκδίκηση για όσα…έκανες τόσα χρόνια.

Είμαι Γυναίκα εγώ, δεν είμαι αντράκι σαν κι εσένα.

Ξέρεις, ρε, τι σημαίνει γυναίκα;

Η Γυναίκα μιλάει στην ώρα της.

Η Γυναίκα μιλάει όταν το θύμα είναι στα νύχια της.

Επιτέλους τώρα είσαι στα νύχια μου.

Θα καλοπεράσεις, μαλάκα.

Όμως σήμερα σ’ αγαπώ.

Γιορτάζω σήμερα.

Είναι η μέρα της αγάπης.

Αύριο όμως είναι η μέρα της Γυναίκας.

Θα επανέλθω.

Τ’ ακούς;

Νέο δρόμο θ’ ανοίξουν

Ακούγεται εδώ και χρόνια η ιστορία αυτή.

Θα ενώσουν νομούς Λάρισας και Μαγνησίας παραλιακά.

Ο Κίσαβος και το Πήλιο θα σμίξουν με άσφαλτο.

Άλλη μια παρθενιά θα ξεπαρθενευτεί.

Καινούρια μέτωπα φωτιάς θ’ αναδείξουν νέα «οικόπεδα».

Η άγρια ομορφιά θα δώσει τη θέση της σε βίλες και μεζονέτες.

Τα λαμόγια σίγουρα έχουν ήδη αγοράσει γη στα μέρη εκείνα.

Παρθένα μέρη.

Υ.Γ.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Για να ορμήσουν οι «ακτιβιστές» ν’ αγοράσουν τη γη.

Μόνο αυτοί μπορούν να την προστατέψουν…

Μέρα της γυναίκας

Μια φίλη, που μόνο εξ ακοής τη γνωρίζω ακόμη, μου έστειλε το επετειακό αυτό κείμενο. Τολμώ να το δημοσιεύσω χωρίς την έγκρισή της.

Το κείμενο γράφεται τρεις ημέρες πριν να αρχίσουν όλες οι γυναίκες να υπερασπιστούν τα δήθεν δικαιώματά τους την ημέρα που τους αρμόζει από το φαλλοκρατικό σύστημα. Η ημέρα της «Μαχόμενης για τα εργατικά δικαιώματα γυναίκας» που είναι η 8η Μαρτίου έχει καταντήσει να χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα: Στο μεν πρώτο ανήκουν οι γυναίκες χαμηλού IQ που νομίζουν ότι γιορτάζουν και χαίρονται με λουλούδια σαν να δέχονται και πρόταση γάμου. Στο δεύτερο στρατόπεδο ανήκουν εκείνες που έχουν γνώση του εορτασμού και που γράφουν-γράφουν, λένε-λένε για την ισότητα της γυναίκας στην εργασία και στην κοινωνία. Υπάρχει και μία μερίδα γυναικών που γνωρίζει ότι μία τέτοια ημέρα κλαις και δεν γιορτάζεις.
Οι γυναίκες δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται δεν αγαπούν τις γυναίκες. Κατάφεραν με τους αγώνες τους να θεωρείται επιτυχημένη η ξανθιά μπούκλα της τηλεόρασης, η αβασάνιστη βουλευτής που σώνει και καλά θέλει να μας πείσει ότι έχει πολιτικό λόγο, η επιτυχημένη διαφημίστρια που βάζει τον κώλο μιας άλλης γυναίκας στο προϊόν που... θέλει να πουλήσει και τέλος μία ολόκληρη νέα γενιά κοριτσιών που όνειρο έχει το μανικιούρ και τον καλλωπισμό. Η γυναίκα άνοιξε εδώ και χρόνια ένα λάκκο θεωρώντας ότι κατέκτησε δικαιώματα.
Ποια είναι τα δικαιώματα; Να έχεις δικαίωμα στην δουλειά, να έχεις δικαίωμα στη μητρότητα, να έχεις δικαίωμα στα κοινά και να λένε όλοι: «Μα καλή μου, πώς τα καταφέρνεις;» Νιώθεις μία περηφάνια για τα καλά λόγια αλλά κρύβεις ότι φόρεσες λευκό νυφικό για να δηλώσεις δημοσίως την αλώβητη παρθενία σου, ότι κάνεις δίαιτα του γιαουρτιού και των δημητριακών γιατί φοβάσαι πως ο σύζυγός σου θα βρει κάποια που δεν έχει επιδράσει η βαρύτητα στο κορμί της (ακόμα), ότι δεν κάθεσαι στην κορυφή του τραπεζιού γιατί εθιμοτυπικά αυτή ανήκει στον άντρα, ότι έχεις συνηθίσει να βλέπεις διαφημίσεις που κατασπαράζουν την γυναικεία αξιοπρέπεια αγκαλιά με τις κόρες σου στον καναπέ, ότι θα σε χαρακτηρίσουν «πουτάνα» αν τολμήσεις και ερωτευθείς κάποιον στην διάρκεια του γάμου σου, ότι θα πλύνεις και τα πιάτα μετά από το 10ωρο εργασίας και θα ξεπεράσεις το σχόλιο: «Έχω να φάω σπιτικό φαγητό από τότε που ζούσα με τη μάνα μου».
Οι γυναίκες τα έκαναν μαντάρα στην προσπάθεια να μπούνε στον κόσμο τον αντρικά φτιαγμένο χωρίς να τους περάσει ούτε μία στιγμή από το μυαλό ότι έπρεπε να φτιάξουν έναν άλλον κόσμο. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τις γυναικείες φωνές διαμαρτυρίας για την 17χρονη Ιρακινή που λιθοβολήθηκε γιατί ερωτεύθηκε, όταν η γειτόνισσά μας ουρλιάζει κάθε Σάββατο από το ξύλο που τρώει από σύζυγο και γιο.
Οι γυναίκες που είναι «στα πράγματα» ξέρουν πολύ καλά γιατί είναι εκεί. Βάζουν και αυτές το λιθαράκι τους στην κατάντια της γυναικείας ύπαρξης. Σιώπησαν για να μπουν στο σύστημα. Κοίταξαν την πάρτη τους αφήνοντας έξω από τον χορό γυναίκες που τραβούν πραγματικά ζόρια. Τίποτα δεν κέρδισαν οι γυναίκες από την στιγμή που σε κάθε μητροπολιτικό δήμο υπάρχει υποστήριξη για κακοποιημένες γυναίκες. Αναρωτιέσαι απλά πώς είναι δυνατόν να βρίσκεσαι ως γυναίκα στην Βουλή όταν γνωρίζεις ότι υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα οικογενειακά «Γκουαντανάμο».
Κάντε μας λοιπόν την χάρη, γυναίκες της 8ης Μαρτίου, να βγείτε να το γιορτάσετε με τις φίλες σας γιατί η απιστία τέτοια ημέρα δεν πιάνεται, εθιμοτυπικά. Μόνο να γνωρίζετε ότι όταν ξεπεράσετε αυτό το αναθεματισμένο ταμπού του σεξ, από το παιδικό σας φλερτ στον σύζυγο και από αυτόν μέχρι τον προϊστάμενό σας, ίσως τότε καταλάβετε ότι οι δήθεν αγώνες σας μεταμόρφωσαν απλά τον φερετζέ σε στρινγκ.

Επιστροφή στη νεολιθική εποχή

Ευτυχώς φρόντισα να μη γίνω πλούσιος.

Μ’ έγδαραν οι καρμίρηδες, αλλά δε χάρηκαν την εκδορά μου.

Αυτοί δεν μπορούν να χαρούν τίποτε…

Μόνο αναπνέουν και ξεφυσάνε τη μπόχα τους.

Σκέφτομαι μόνο τις λιτές μέρες που έρχονται για τα παιδιά μας.

Θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη Φύση και να επιβιώσουν.

Όμως και η θεά Φύση έχει βιαστεί από τα αλάνια της πολιτικής.

Επιστροφή στη νεολιθική εποχή είναι αδύνατη.

Τα αλάνια, που ήπιανε τον ιδρώτα του κοσμάκη τόσα χρόνια,

θα γίνουν οι νέοι φεουδάρχες.

Θα ιδρύσουν νέες ΜΚΟ εργασίες για κολιγάδες.

Όσο αντέξει η θεά Φύση.

«Προς ακτιβιστάς επιστολαί Μίχου το ανάγνωσμα»

Αλυσιδωτές «επαναστάσεις» ακτιβιστών .

Είναι φορές που ψάχνω τις λέξεις και τις έννοιες . Σαν πρόκειται για τη γλώσσα που πρωτομίλησα και που με πάθος σπούδασα είναι εύκολα τα πράγματα , όταν μου έρχονται απ’ την ξενιτιά λέξεις α-νόητες μπερδεύομαι .

Μπερδεύομαι τα τελευταία χρόνια με την εισβολή ακτιβισμού και αριβισμού στη γλώσσα μας . Τον αριβισμό τον αποσυμβόλισα στα γρήγορα με τον τυχοδιωκτισμό των προγόνων μου , αυτοί τον είχαν ανακαλύψει πρώτοι κι αργότερα του έδωσαν το όνομα «δημοκρατία» . Μια έξυπνη παραλλαγή της αρχομανίας ήταν κι αυτή .

Τον ακτιβισμό προσπαθώ ακόμα να τον εξερευνήσω .

Τι να είναι άραγε αυτή η μαγική λέξη της σύγχρονης δημοκρατίας ;

Προσπάθησα είκοσι χρόνια να κατανοήσω την έννοια της λέξης , που μας ήρθε από τα ξένα , μελετώντας ενέργειες ακτιβιστών . Έβλεπα εκείνα τα πλούσια παιδιά της GREENPEACE να κάνουν ακροβατικές επεμβάσεις σε πλοία κι αεροδρόμια και να καταφέρνουν να προβάλλονται απ’ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια . Είδα στη συνέχεια να μιμούνται μαϊμουδίστικα αυτές τις επαναστατικές πρωτοβουλίες και οι δικοί μας «οικολόγοι» . Η εποχή της αγνής οικολογικής συνείδησης είχε πλέον μεταλλαχτεί σε μια νέα εκμετάλλευση των υπόδουλων . Παίρνανε αλυσίδες και λουκέτα στα χέρια , κρατούσαν και τα κινητά τους στο χέρι και καλούσαν τα κανάλια να καταγράψουν το «ηρωικό» δέσιμό τους στο δέντρο που έμελλε να κοπεί απ’ το αλυσσοπρίονο του εντεταλμένου φουκαρά . Το δάσος δεν το έβλεπαν κι έβλεπαν μόνο το δέντρο όλοι αυτοί οι αδιάντροποι .

Θυμήθηκα κάποιον απ’ αυτούς να δίνει εντολές από καρέκλα εξουσίας , ώστε να γίνει κοπή όλων των δέντρων του ποταμού και να επικαλυφθεί ο ποταμός και να κατασκευαστεί μια μεγάλη περιφερειακή λεωφόρος . Αντέδρασε τότε κάποια τοπική «αντιεξουσιαστική» οικολογική κίνηση , οργάνωσε και τους περιποτάμιους κατοίκους και μπήκαν όλοι μαζί μπροστά στα συνεργεία των υλοτόμων για να αποτρέψουν το έγκλημα κατά της πόλης . Κανένας απ’ αυτούς τους μελλοντικούς ακτιβιστές δεν ήταν εκεί τότε , παρακολουθούσαν εκ του ασφαλούς την έλευση των ΜΑΤ , που για πρώτη φορά εμφανίστηκαν στην πόλη μας κατ’ εντολήν των «προοδευτικών» κυβερνητών της πόλης .

Κανένας απ’ αυτούς δεν έτρεξε για να σωθεί το μικρό αιωνόβιο δάσος με τις κουκουναριές , γύρω απ’ το νοσοκομείο . Κανένας δεν έτρεξε να βοηθήσει ώστε να σωθούν τα τείχη της Ιωλκού και το Αχίλλειον . Τα Κόμμα δεν επέτρεπε τότε τις ακραίες συμπεριφορές , πάλευε ν’ αλλάξει τους θεσμούς με ινστρούκτορες που προωθούσαν τις εντολές της νομενκλατούρας .

Μετά ήρθε η κατάρρευση της Σοβιετίας και οι κομματικοί αυτομόλησαν , έμαθαν πως η μοναξιά είναι επικίνδυνη κι επιβλαβής για το μέλλον τους . Οι πολλοί , με τη βοήθεια της «Κύρκης» , Συνασπίστηκαν και φτιάξανε μαγαζί καιροσκόπων με άμεσους στόχους της εισβολή τους στα κέντρα εξουσίας . Συντρώγανε με τους πασόκους , που έβλεπαν απρόσμενους «επαναστάτες» στο πλευρό τους .

Λίγοι απ’ αυτούς έμειναν έξω κι απ’ το Κόμμα και το μαγαζάκι και θέλησαν να καλύψουν ένα ορφανό πολιτικό χώρο . Οι οικολόγοι είχαν αποσυρθεί στην έρημό τους , μια άδικη μοίρα τους χτύπησε με θάνατο κι απογοήτευση . Είδαν τους φίλους να χάνονται ένας – ένας και τους πολίτες να κοιτούν αδιάφορα τις πληγές που έπεφταν στην πόλη , είδαν πως οι περισσότεροι πολίτες γίνονταν έρμαια των πολιτικάντηδων της πόλης κι όπως γίνεται πάντα αυτούς ακολούθησαν .

Ανάμεσα στον Ιησού και το Βαραββά τον δεύτερο ακολουθούσε ο όχλος …

Βρήκαν το χώρο λεύτερο οι ακτιβιστές κι όρμησαν να τον κατακτήσουν . Δεν ήταν η εποχή του «Εμείς» , όπως ήθελε ο στρατηγός Μακρυγιάννης , πάλι στο εγωιστικό και άπληστο Εγώ ξέπεσε η πόλη . Τους οικολόγους τους φοβόταν η εξουσία , τους ακτιβιστές τους αγκάλιαζε και τους τάιζε γιατί ήξερε πως ο λαός θέλει πάντα να βλέπει κάποιους να αντιστέκονται . Είχαν φτιάξει εταιρίες σ’ όλη τη χώρα οι ακτιβιστές , εταιρίες φτιάξανε και στην πόλη . Το κράτος κι όλες οι «παρακρατικές» επιχειρήσεις επιχορηγούσαν τη δράση των ακτιβιστών .

Δεν είχαν δύσκολη δουλειά να κάνουν ούτε και να βάλουν το κεφάλι τους στο ντορβά αυτοί οι άνθρωποι . Αγόρασαν πέντε μέτρα αλυσίδα , τρία λουκέτα , είχαν και το κινητό τους στην τσέπη και δένονταν πάνω σε κανένα δέντρο που είχε ορθώσει το ανάστημά του μέσα σε δρόμο της πόλης και που οι Αρχές ήθελαν να το θανατώσουν για να μη σκοτώνονται άνθρωποι . Αμέσως μετά καλούσαν τα κανάλια και τα ραδιόφωνα ν’ απαθανατίσουν τον «άθλο» τους , μαζεύονταν και οι περίεργοι και το βράδυ οι τηλεθεατές απολάμβαναν νωχελικά τη νέα μορφή που έπαιρναν οι «αγώνες του λαού» .

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου . Τερπνόν για το λαό που διασκέδαζε εν μέθη με τα πρωτόγνωρα αυτά καμώματα των ακτιβιστών και ωφέλιμο για «επαναστάτες» των ημερών μας .

Επιτέθηκαν ( ; ) οι ακτιβιστές κατά της δημοτικής αρχής , επιτέθηκαν σ’ εργοστάσια που μολύνανε το περιβάλλον αλλά και που τα … διαφήμιζαν στα περιοδικά τους , προσπάθησαν να περισώσουν το βούρκο που κυλούσε μέσα στην πόλη και δεν ήθελαν να δουν πως ο βούρκος είχε μεταναστεύσει στα έμψυχα . Άρχισαν ύστερα να αναλαβαίνουν και οικολογικές μελέτες , χρηματοδοτούμενες από υπουργεία , για να σώσουν τα έλη και να ταξινομήσουν τα βατράχια κατά μέγεθος . Με κινητά στο χέρι αντιστάθηκαν ενάντια σε κεραίες κινητής τηλεφωνίας που στήνονταν στο σπίτι τους δίπλα , όλες οι άλλες δεν τους ενοχλούσαν .

Φόβο και τρόμο έσπερναν στις Αρχές !…

Συμπλήρωσα μέσα στο μυαλό μου το παζλ της έννοιας του ακτιβισμού :

Είναι μια νέα μορφή αναίμακτης και «πολιτισμένης επανάστασης» , χωρίς τις θηριωδίες των προηγούμενων επαναστάσεων .

Αυτοί οι νέοι «αντιστασιακοί» έχουν πολλά πλεονεκτήματα :

· Δεν καταδιώκονται απ’ τις Αρχές .

· Δεν χάνουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι , αντίθετα ακόμα και στη διάρκεια της «επανάστασής» τους «συριζώνονται» στα κόμματα και στις τοπικές αρχές .

· Οι περιουσίες τους δεν δημεύονται για λόγους αντίστασης κατά της Αρχής , αντίθετα αυγαταίνουν την περιουσία τους .

· Μπορούν να κάνουν εμφανίσεις στα κανάλια και να διαφημίζουν την «επανάστασή» τους .

· Τα παιδιά τους βολεύονται σε θεσούλες και κουβαλάνε κι όλες τις «επαναστατικές» περγαμηνές των γονιών τους , κυρίως όμως έχουν να τους θυμούνται απ’ το βιος που θα κληρονομήσουν .

· Τέλος , διαφημίζουν το πολίτευμα της Δημοκρατίας , που δείχνει την ανοχή του επιτέλους σε επαναστατικά στοιχεία και δεν εξαπολύει τους μηχανισμούς καταστολής εναντίον τους .

Υ.Γ.

Δεν έχω σκοπό ν’ ασχοληθώ ξανά μ’ αυτούς τους αυτόκλητους επαναστάτες του αλυσιδωτού κέρδους . Αφήνω στους «άρχοντες» ν’ αποδείξουν με την ανοχή τους ότι είναι επαναστάτες της πλάκας όλοι αυτοί οι ακτιβιστές . Οι επαναστάτες δεν κρύβονται μέσα σε πολυθρόνες και Η/Υ , οι επαναστάτες φαίνονται σε μαζικούς αγώνες και βάζουν τη φωτιά της ψυχής τους να χυθεί πάνω στα φουσάτα των εχθρών . Όταν καταλάβουν πως ο εχθρός είναι μέσα τους , τότε αποφασίζουν να κυνηγήσουν απεικονίσεις της εξουσιαστικής απληστίας τους .

Αυτό κάνουν οι περίφημοι ακτιβιστές , σαν τον Δον Κιχώτη ανεμόμυλους κι αυτοί κυνηγούν στ’ όνομα της οικονομικής τους Δουλτσινέας . Τα βοθρολύματα τα έχουν στην ψυχή τους , μα δείχνουν πως τους ενοχλούν τα βοθρολύματα της πόλης .

Εποχή άκρατου μερκαντιλισμού βιώνουμε . Τα πάντα είναι εμπορεύσιμα , ακόμα κι οι επαναστάσεις .

Δεν τολμούσα να το πω στους μαθητές μου τόσα χρόνια , γιατί δεν ήθελα να τους σβήσω την ελπίδα . Πίστευα στην επανάσταση του πνεύματος γιατί όλες τις άλλες «επαναστάσεις» τις απόλαυσα μέσα απ’ τη δοσίλογη επίσημη Ιστορία .

Θα μπορούσα να περιμένω την «επανάσταση» των χάκερς , όμως ξέρω τώρα πια πως κι αυτοί θα πουληθούν …

Μάκης Μίχος ,

αντι-«επαναστάτης» ως τα γεράματά του .

Δημοσιεύτηκε στο ΝΕΟ ΤΥΠΟ

στις 27-6-2004

Μιας και δεν μπορώ να γράψω σχόλια στα δικά μου γραπτά

Απρόσμενα για δαύτον δημοσίευσα δυο σχόλιά του για το άρθρο μου για το Βολιώτη.

Κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι με βρίζει.

Μπορούν όμως να βρίσουν οι ηλίθιοι;

Αυτοί δεν μπορούν να καταλάβουν πως οσμίζεσαι τη γραφή τους.

Άλλωστε εκ του ασφαλούς γράφουν οι ανώνυμοι…