Κοντά στην επικαιρότητα

Οι ΜΥΘΟΙ του ΜΙΧΟΥ

Οι πυραμίδες του Καρμιραμών

Ο Καρμιραμών ήταν γιος έμπορου . Ο πατέρας του γεννήθηκε σε ένα μικρό και καρμίρικο χωριό της Παλαιστίνης , αλλά έφυγε μετά τον πόλεμο Φιλισταίων και Ισραηλιτών κι ήρθε κι εγκαταστάθηκε στη Ναζαρέτ . Εκεί γέννησε και τους τρεις γιους του , αλλά κανένας απ’ τους τρεις δεν πήρε το όνομα του Ναζωραίου . Δεν ήθελε αυτό το όνομα για τους γιους του , μιας κι ήξερε πως κανείς δεν θα είχε τα προσόντα του μελλοντικού Ναζωραίου .

Το όνομα Καρμιραμών έδωσε ο πατέρας στο μικρότερο γιο του . Έβλεπε πως ο γιος του αυτός είχε όλη τη γονιδιακή καρμιριά της οικογένειας κι αμέσως του ‘δωσε το πρέπον όνομα .

Ο Καρμιραμών μεγάλωσε κι έμαθε γράμματα κοντά στους Φαρισαίους . Πήγε και στην Ιερουσαλήμ και συμπλήρωσε τις γνώσεις του κοντά στους Υποκριτές . Είχε πλέον πάρει όλα τα εφόδια για να μπορεί να εκμεταλλευτεί τους συμπολίτες του και για να γίνει έμπορος , όπως ο πατέρας του .

Εκείνο τον καιρό γύρισε από την Αίγυπτο ο Μωυσής με τους περιπλανώμενους Ιουδαίους του . Ο Μωυσής είχε δει πολλά πράγματα στην Αίγυπτο . Είχε μάθει να κόβει τη θάλασσα στα δυο , είχε μάθει ορειβασία κι έτσι σκαρφάλωσε πάνω στο βουνό για να πάρει τις δέκα εντολές απ’ τον Γιεχβά , είχε δει και τις πυραμίδες των Φαραώ .

Αυτές τον εντυπωσίασαν περισσότερο και γι’ αυτές μιλούσε συνεχώς ο Μωυσής .

Ο Καρμιραμών παρακολουθούσε από κοντά το Μωυσή και μάθαινε όσες απ’ τις εντολές τον βόλευαν .

Περισσότερα ήθελε να μάθει για τις πυραμίδες , για να ασκήσει τις μαθηματικές και οικονομικές σκέψεις του . Έλεγε ο Μωυσής για τις ανακαλύψεις των ιερέων της Αιγύπτου στη μαθηματική σκέψη και στη γεωμετρία και ο Καρμιραμών προσπαθούσε να χώσει τη γνώση αυτή μέσα στο μυαλό του και να τη βελτιώσει με κάθε τρόπο .

Τα οικονομικά του οίκου του ήθελε να βελτιώσει και προωθούσε τη μετάλλαξη του λόγου του Μωυσή . Ο Μωυσής του είχε μιλήσει για τις πυραμίδες στη χώρα της Αιγύπτου κι ο Καρμιραμών σκέφτηκε με το καρμίρικο μυαλό του πως αυτές οι πυραμίδες μπορούσαν να χτιστούν και στην Παλαιστίνη . Θα μπορούσαν κι άλλοι Εβραίοι να χτίσουν τις πυραμίδες τους , όχι όμως για να θάψουν το χρυσάφι τους , αλλά για να κερδίσουν χρυσάφι μέσα από τις πυραμίδες .

Για το χρυσάφι νοιαζόταν ο Καρμιραμών γονιδιακά . Ξεκίνησε την αναρρίχησή του με αλυσίδες . Είχε και κάποιους άλλους Υποκριτές επαναστάτες στο πλάι του , αριστερούς επαναστάτες . Έπαιρναν αλυσίδες και δένονταν πάνω στα δέντρα . Κανένας δεν μπορούσε να τους ξεκολλήσει απ’ τα δέντρα , μόνο οι ζωγράφοι της εποχής προλάβαιναν να ζωγραφίσουν τις επαναστατικές ασκήσεις τους .

Έσωναν το δέντρο οι ακτιβιστές κι ο Καρμιραμών , αλλά το δάσος δίπλα τους χανόταν .

Όλα όσα είδε ο Μωυσής στην Αίγυπτο δεν τον ενδιέφεραν . Αυτός πρότεινε στους Εβραίους να ξεκινήσουν την εβραϊκή προσπάθεια για την ανέγερση πυραμίδων και στην Παλαιστίνη . Δεν χρειάζονταν δούλους αυτές οι πυραμίδες .

Δεν ήταν δύσκολο να ακολουθήσουν οι Εβραίοι την πρότασή του . Οι Εβραίοι ήταν γνωστοί - παγκόσμια - για την καρμιριά τους . Ακόμα και τα λαϊκά τραγούδια της ανατολικής Μεσογείου διατυμπάνιζαν την καρμιριά των Εβραίων .

Ο Καρμιραμών θέλησε να προωθήσει τις πυραμίδες μέσα σ’ όλη την Παλαιστίνη και να κερδίσει ο ίδιος και οι ανάπηροι συνοδοιπόροι του . Οι πυραμίδες πλέον θα έφερναν άμεσο κέρδος στους κατασκευαστές τους κι όχι στους μελλοντικούς εκμεταλλευτές της ιστορίας .

Είχε πολλά προσόντα ο Καρμιραμών να προωθήσει τις πυραμίδες του . Γνωστός ήταν στην Ναζαρέτ για την οικολογική του συνείδηση , αυτός μόνο φρόντιζε μέσα στην πόλη του για τα προβλήματα που την απασχολούσαν . Είχε γίνει αρχηγός σε πρωτοβουλίες πολιτών της Ναζαρέτ για τη διάσωση της πόλης , είχε αναλάβει τη διαχείριση των οικονομικών μιας οικολογικής πρωτοβουλίας κατά των πυραμίδων των Φαραώ και είχε αποκρύψει πως ο ίδιος είχε επιμορφωθεί από το Μωυσή για την κατασκευή των πυραμίδων .

Τον πίστεψαν οι πολίτες της Ναζαρέτ αλλά κι όλης της Ιουδαίας κι όλοι αυτοί που είχαν ίδιους στόχους με τον Καρμιραμών συντρέχανε στο πλάι του . Έτρεχαν στο πλάι του και οι Φαρισαίοι της Ιερουσαλήμ και του πρόσφεραν δώρα για να μην κάνει άλλες επαναστάσεις . Αρκετές είχαν δει τα μάτια τους από αληθινούς επαναστάτες , τώρα στήριζαν τους «επαναστάτες» που στήριζαν τους φαρισαϊκούς νόμους .

Ο Καρμιραμών θριάμβευε . Οι πυραμίδες που έχτιζε στη Ναζαρέτ του πρόσφεραν άπλετο μαύρο χρυσό , οι Φαρισαίοι τον ταΐζανε πλουσιοπάροχα . Η Ροδάνθη , που ήταν κόρη της Ναζαρέτ , του έδινε χρυσό απ’ το βαλάντιο της Ιερουσαλήμ για να κάνει μελέτες πάνω σε ιουδαϊκά έργα . Έπαιρνε ο Καρμιραμών τα βαλάντια της Ιερουσαλήμ , έπαιρνε και τα βαλάντια των πυραμίδων και ψήλωνε . Από άχρηστος που ήταν ως τότε έγινε χρήσιμος για τη Ναζαρέτ και για τους Εβραίους της .

Όμως τι ήταν αυτές οι πυραμίδες ; Ο Μωυσής έλεγε στη διδασκαλία του πως τις πυραμίδες τις χτίζανε οι Αιγύπτιοι κουβαλώντας ογκόλιθους από τον άνω Νείλο . Ο Καρμιραμών ήταν σοσιαλιστής και δεν ήθελε να κουράσει τους δούλους του . Τους παράγγελνε να κουβαλάει ο καθένας δυο νέους δούλους για ν’ αγοράσουν την οικολογική πραμάτεια του . Οι δυο νέοι δούλοι κουβαλούσαν ο καθένας από δυο νέους δούλους κι αγόραζαν κι αυτοί πραμάτεια απ’ τον Καρμιραμών .

Αλυσίδα πήγαινε το πράγμα . Κάθε νέος δούλος κέρδιζε το μερτικό του από την κάθε εγγραφή , ο Καρμιραμών κέρδιζε απ’ όλες τις εγγραφές όλων των δούλων .

Εύκολα χτίζονταν οι πυραμίδες στη Ναζαρέτ και μέσα σε ελάχιστο χρόνο . Ούτε οι δούλοι παραπονιούνταν , ούτε ο Καρμιραμών τους χτυπούσε με το βούρδουλα για να βιαστούν . Βιάζονταν μόνοι τους οι δούλοι για να οικονομήσουν , ο ίδιος ο Καρμιραμών καμάρωνε με την ανέγερση της πυραμίδας . Κορυφαίος λίθος της θα ήταν ο ίδιος κι αυτός θα καρπωνόταν όλους τους ογκόλιθους που έχτισαν οι δούλοι εθελοντικά .

Πόσες πυραμίδες έχτισε ο Καρμιραμών στη Ναζαρέτ κανένας δεν έμαθε . Ούτε το χρήμα του έβλεπαν οι κάτοικοι της Ναζαρέτ . Το έκρυβε μέσα στις πυραμίδες του για να το πάρει μαζί του στην αιώνια ζωή .

Όταν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα έβρισκαν τις πυραμίδες της Ναζαρέτ , τότε θα καταλάβαιναν πως ο Καρμιραμών έζησε πάμφτωχος αλλά πέθανε πλούσιος .

Μόνο ο προφήτης Ηλίας έβλεπε ψηλά απ’ το βουνό του αυτές τις ατασθαλίες του Καρμιραμών κι εξαπόστελλε τους κεραυνούς του εναντίον του . Δεν φοβόταν τους κεραυνούς ο Καρμιραμών , ήξερε ότι του συμπαραστέκονταν και Φαρισαίοι και Υποκριτές . Ο προφήτης Ηλίας δεν είχε συμμάχους , μόνο με τους κεραυνούς του κατάφερνε να πολεμάει τα σκουλήκια που ήθελαν να γίνουν Φαραώ . Όμως οι κεραυνοί του δεν έβρισκαν το στόχο τους μέσα από τις πυραμίδες που έχτιζε ο Καρμιραμών . Άλλωστε μόνο κρότο είχαν οι κεραυνοί του προφήτη και κανείς από τη φάρμα του Καρμιραμών δεν φοβόταν τέτοιους κεραυνούς . Αυτοί μόνο με φωτιά και τσεκούρι ξεπαστρεύονταν , αλλά αυτά τα όπλα τα είχε καταχωνιάσει ο λαός από τα χρόνια του πολέμου Φιλισταίων - Ισραηλιτών .

Ούτε κι ο προφήτης δεν μπορούσε να βρει αυτά τα όπλα .

Η τελευταία του όμως έκπληξη ήταν σαν είδε απ’ το βουνό του τον Καρμιραμών να πηγαίνει στο σπίτι της αδελφής του και να της προτείνει να γίνει και η ίδια μεταφορέας νέων δούλων στην υπηρεσία των πυραμίδων . Μια αδερφή είχε κάτω στην πόλη ο Ηλίας και λύσσαξε σαν είδε τον Καρμιραμών να εισβάλλει μέσα στο άδυτο του οίκου του .

Δεν είχε ιερό και όσιο ο Καρμιραμών .

Ένας Εβραίος Φαραώ θα έμενε σ’ όλη του τη ζωή .

Υ.Γ.

Ο Καρμιραμών θα έμενε στην ιστορία ως ο Φαραώ της καρμιριάς .

Δεν τον πείραζε ο χαρακτηρισμός αυτός .

Αυτός μετρούσε τους δόμους των πυραμίδων του και μπερδευόταν μόνο μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους .

Ξανάρχιζε το μέτρημα απ’ την αρχή .

Έτσι όπως έκαναν όλοι οι αθάνατοι .

Μάκης Μίχος , ανένταχτος της

Εβραϊκής Λαϊκής και Συνασπισμένης Σοσιαλιστικής Νέας Δημοκρατίας .

Ακατονόμαστες σκέψεις.

Ο Ακατονόμαστος και η θρασύτητά του αναμόχλευσαν τη σκέψη μου.

Θυμήθηκα τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

πριν από πενήντα χρόνια:

«Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί

όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων,

όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων».

Εγώ ψάχνω ακόμη να βρω καλούς ανθρώπους.

Περιμένω να μιλήσουν οι καλοί άνθρωποι.

Αν δε μιλήσουν χανόμαστε.

Οι Ακατονόμαστοι είναι άπειροι στις μέρες μας…

Ψάχνοντας τους Φίλους…

Είναι κάποιες φορές που νιώθεις μια σπάνια ευδαιμονία.

Αυτό συμβαίνει όταν νιώσεις πως έχεις φίλους ακόμη στο πλάι σου.

Φίλοι που δε θα πουν εκείνη τη χυδαία φράση:

«Μη με ανακατεύεις εμένα…»

Αυτό ένιωσα χτες όταν πήρα στο τηλέφωνο ένα σύντροφο απ’ τα παλιά χρόνια

και του ζήτησα να «μαρτυρήσει» κατά της αναίδειας ενός καιροσκόπου.

Μου απάντησε κοφτά:

- Φυσικά και θα «μαρτυρήσω».

Φτερούγισε η καρδούλα μου.

Η τελευταία φορά που μου έτυχε κάτι τέτοιο ήταν

όταν ένας υψηλόβαθμος μπάτσος ήρθε να «μαρτυρήσει»

υπέρ ενός ασυμβίβαστου με τα κοινωνικά δρώμενα.

Η ευδαιμονία της ανυστερόβουλης φιλίας

είναι το σπάνιο και μοναδικό στοιχείο πολιτισμού.

Τα υπόλοιπα είναι μόνο για οικονομική εκμετάλλευση…

Αμ’ έπος αμ’ έργον.

Πριν δεκαπέντε μέρες απείλησε δια του Τύπου ότι θα μου κάνει αγωγή.

Δεν τόλμησε να μου κάνει μήνυση, όπως τον προκάλεσα.

Το ΄πε και το ΄κανε.

Δούλεψε ακαριαία και μεθοδικά, όπως τότε που υπηρετούσε στην εκπαίδευση…

Μετά την επιστροφή μου απ’ τα Εξάρχεια

βρήκα θυροκολλημένη την αγωγή του.

Στις 10 του Απρίλη θα εκδικαστεί.

Ζητάει 60.000 Ευρώ για να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψή του.

Αυτή είναι η τιμή της τιμής του.

Χαμήλωσε τις τιμές του μέσα στην οικονομική κρίση.

Απ’ το Ντίτορα γύρεψε 80.000 Ευρώ…

Ευτυχώς τα χρήματα δε θα τα προσφέρει στους πυρόπληκτους,

όπως ο Μητσοτάκης.

Θα τα δώσει στην Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία

για ν’ αγοράσουν πιθανό δεντράκια.

Τρέμω, φίλοι μου…

και ντρέπομαι που ζω σ’ αυτόν τον «πολιτικό» βούρκο.

Η αιδώς είναι ανύπαρκτη μόνο για τους τυχοδιώκτες…

Θα λείψω για τρεις μέρες…

Θέλω να δω αληθινά μάτια, τα μάτια των παιδιών μου.

Θέλω να δω και τα πολιορκημένα πάλι Εξάρχεια, εκεί που ανδρώθηκα.

Τα Εξάρχεια που σκέφτονται ακόμη.

Ακόμα κι αν σκέφτονται λαθεμένα μερικές φορές.

Όμως σκέφτονται!

Εκεί παραμονεύει ο κίνδυνος κι όχι στις μονές και στο κοινοβούλιο.

Το δήλωσε η νέα αστυνομία μας.

Τους πουτσαρότραγους και τις «υπουργάρες» δεν τους κυνηγάνε.

Τραφείτε ως τότε απ’ τα βρωμοκάναλα και τους ραδιοφονιάδες.

Διαβάστε ΘΕΣΣΑΛΙΑ και ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Εκεί μαθαίνετε όλη την αλήθεια…

Εκεί προσπάθησα να πω και τη δικιά μου, αλλά δεν τα κατάφερα.

Ο ακτιβισμός είναι πανίσχυρος.

Τον καθοδηγούν golden κωλόγεροι και καλόγεροι.

Μέρα της γυναίκας σήμερα

Χτες ήταν της αγαπημένης μου.

Μου έστειλε-δια χειρός μου-την κάτωθι επιστολή.

Μαλάκα,

· θα πλένεις τα πιάτα

· θα στρώνεις το κρεβάτι σου

· θα πλένεις το σώβρακό σου

· θα φτιάχνεις τον καφέ σου

· θα με γαμήσεις όταν θελήσω εγώ

· αν βέβαια σου σηκωθεί, ανίκανε…

Τώρα εγώ είμαι η αφέντρα.

Αρκετά το έπαιξες δεσπότης τόσα χρόνια.

Ως εδώ και μη παρέκει.

Τ’ άκουσες, μαλάκα;

Ακόμα κι όταν λέω μαλακίες θα υπακούς.

Εγώ είμαι η αφέντρα, το κατάλαβες;

Πάνε οι παλιοί καιροί που μ’ έβριζες συνεχώς.

Ήρθε η σειρά μου τώρα, ανίκανε.

Θα πάρω εκδίκηση για όσα…έκανες τόσα χρόνια.

Είμαι Γυναίκα εγώ, δεν είμαι αντράκι σαν κι εσένα.

Ξέρεις, ρε, τι σημαίνει γυναίκα;

Η Γυναίκα μιλάει στην ώρα της.

Η Γυναίκα μιλάει όταν το θύμα είναι στα νύχια της.

Επιτέλους τώρα είσαι στα νύχια μου.

Θα καλοπεράσεις, μαλάκα.

Όμως σήμερα σ’ αγαπώ.

Γιορτάζω σήμερα.

Είναι η μέρα της αγάπης.

Αύριο όμως είναι η μέρα της Γυναίκας.

Θα επανέλθω.

Τ’ ακούς;

Νέο δρόμο θ’ ανοίξουν

Ακούγεται εδώ και χρόνια η ιστορία αυτή.

Θα ενώσουν νομούς Λάρισας και Μαγνησίας παραλιακά.

Ο Κίσαβος και το Πήλιο θα σμίξουν με άσφαλτο.

Άλλη μια παρθενιά θα ξεπαρθενευτεί.

Καινούρια μέτωπα φωτιάς θ’ αναδείξουν νέα «οικόπεδα».

Η άγρια ομορφιά θα δώσει τη θέση της σε βίλες και μεζονέτες.

Τα λαμόγια σίγουρα έχουν ήδη αγοράσει γη στα μέρη εκείνα.

Παρθένα μέρη.

Υ.Γ.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Για να ορμήσουν οι «ακτιβιστές» ν’ αγοράσουν τη γη.

Μόνο αυτοί μπορούν να την προστατέψουν…

Μέρα της γυναίκας

Μια φίλη, που μόνο εξ ακοής τη γνωρίζω ακόμη, μου έστειλε το επετειακό αυτό κείμενο. Τολμώ να το δημοσιεύσω χωρίς την έγκρισή της.

Το κείμενο γράφεται τρεις ημέρες πριν να αρχίσουν όλες οι γυναίκες να υπερασπιστούν τα δήθεν δικαιώματά τους την ημέρα που τους αρμόζει από το φαλλοκρατικό σύστημα. Η ημέρα της «Μαχόμενης για τα εργατικά δικαιώματα γυναίκας» που είναι η 8η Μαρτίου έχει καταντήσει να χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα: Στο μεν πρώτο ανήκουν οι γυναίκες χαμηλού IQ που νομίζουν ότι γιορτάζουν και χαίρονται με λουλούδια σαν να δέχονται και πρόταση γάμου. Στο δεύτερο στρατόπεδο ανήκουν εκείνες που έχουν γνώση του εορτασμού και που γράφουν-γράφουν, λένε-λένε για την ισότητα της γυναίκας στην εργασία και στην κοινωνία. Υπάρχει και μία μερίδα γυναικών που γνωρίζει ότι μία τέτοια ημέρα κλαις και δεν γιορτάζεις.
Οι γυναίκες δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται δεν αγαπούν τις γυναίκες. Κατάφεραν με τους αγώνες τους να θεωρείται επιτυχημένη η ξανθιά μπούκλα της τηλεόρασης, η αβασάνιστη βουλευτής που σώνει και καλά θέλει να μας πείσει ότι έχει πολιτικό λόγο, η επιτυχημένη διαφημίστρια που βάζει τον κώλο μιας άλλης γυναίκας στο προϊόν που... θέλει να πουλήσει και τέλος μία ολόκληρη νέα γενιά κοριτσιών που όνειρο έχει το μανικιούρ και τον καλλωπισμό. Η γυναίκα άνοιξε εδώ και χρόνια ένα λάκκο θεωρώντας ότι κατέκτησε δικαιώματα.
Ποια είναι τα δικαιώματα; Να έχεις δικαίωμα στην δουλειά, να έχεις δικαίωμα στη μητρότητα, να έχεις δικαίωμα στα κοινά και να λένε όλοι: «Μα καλή μου, πώς τα καταφέρνεις;» Νιώθεις μία περηφάνια για τα καλά λόγια αλλά κρύβεις ότι φόρεσες λευκό νυφικό για να δηλώσεις δημοσίως την αλώβητη παρθενία σου, ότι κάνεις δίαιτα του γιαουρτιού και των δημητριακών γιατί φοβάσαι πως ο σύζυγός σου θα βρει κάποια που δεν έχει επιδράσει η βαρύτητα στο κορμί της (ακόμα), ότι δεν κάθεσαι στην κορυφή του τραπεζιού γιατί εθιμοτυπικά αυτή ανήκει στον άντρα, ότι έχεις συνηθίσει να βλέπεις διαφημίσεις που κατασπαράζουν την γυναικεία αξιοπρέπεια αγκαλιά με τις κόρες σου στον καναπέ, ότι θα σε χαρακτηρίσουν «πουτάνα» αν τολμήσεις και ερωτευθείς κάποιον στην διάρκεια του γάμου σου, ότι θα πλύνεις και τα πιάτα μετά από το 10ωρο εργασίας και θα ξεπεράσεις το σχόλιο: «Έχω να φάω σπιτικό φαγητό από τότε που ζούσα με τη μάνα μου».
Οι γυναίκες τα έκαναν μαντάρα στην προσπάθεια να μπούνε στον κόσμο τον αντρικά φτιαγμένο χωρίς να τους περάσει ούτε μία στιγμή από το μυαλό ότι έπρεπε να φτιάξουν έναν άλλον κόσμο. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τις γυναικείες φωνές διαμαρτυρίας για την 17χρονη Ιρακινή που λιθοβολήθηκε γιατί ερωτεύθηκε, όταν η γειτόνισσά μας ουρλιάζει κάθε Σάββατο από το ξύλο που τρώει από σύζυγο και γιο.
Οι γυναίκες που είναι «στα πράγματα» ξέρουν πολύ καλά γιατί είναι εκεί. Βάζουν και αυτές το λιθαράκι τους στην κατάντια της γυναικείας ύπαρξης. Σιώπησαν για να μπουν στο σύστημα. Κοίταξαν την πάρτη τους αφήνοντας έξω από τον χορό γυναίκες που τραβούν πραγματικά ζόρια. Τίποτα δεν κέρδισαν οι γυναίκες από την στιγμή που σε κάθε μητροπολιτικό δήμο υπάρχει υποστήριξη για κακοποιημένες γυναίκες. Αναρωτιέσαι απλά πώς είναι δυνατόν να βρίσκεσαι ως γυναίκα στην Βουλή όταν γνωρίζεις ότι υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα οικογενειακά «Γκουαντανάμο».
Κάντε μας λοιπόν την χάρη, γυναίκες της 8ης Μαρτίου, να βγείτε να το γιορτάσετε με τις φίλες σας γιατί η απιστία τέτοια ημέρα δεν πιάνεται, εθιμοτυπικά. Μόνο να γνωρίζετε ότι όταν ξεπεράσετε αυτό το αναθεματισμένο ταμπού του σεξ, από το παιδικό σας φλερτ στον σύζυγο και από αυτόν μέχρι τον προϊστάμενό σας, ίσως τότε καταλάβετε ότι οι δήθεν αγώνες σας μεταμόρφωσαν απλά τον φερετζέ σε στρινγκ.

Επιστροφή στη νεολιθική εποχή

Ευτυχώς φρόντισα να μη γίνω πλούσιος.

Μ’ έγδαραν οι καρμίρηδες, αλλά δε χάρηκαν την εκδορά μου.

Αυτοί δεν μπορούν να χαρούν τίποτε…

Μόνο αναπνέουν και ξεφυσάνε τη μπόχα τους.

Σκέφτομαι μόνο τις λιτές μέρες που έρχονται για τα παιδιά μας.

Θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη Φύση και να επιβιώσουν.

Όμως και η θεά Φύση έχει βιαστεί από τα αλάνια της πολιτικής.

Επιστροφή στη νεολιθική εποχή είναι αδύνατη.

Τα αλάνια, που ήπιανε τον ιδρώτα του κοσμάκη τόσα χρόνια,

θα γίνουν οι νέοι φεουδάρχες.

Θα ιδρύσουν νέες ΜΚΟ εργασίες για κολιγάδες.

Όσο αντέξει η θεά Φύση.

«Προς ακτιβιστάς επιστολαί Μίχου το ανάγνωσμα»

Αλυσιδωτές «επαναστάσεις» ακτιβιστών .

Είναι φορές που ψάχνω τις λέξεις και τις έννοιες . Σαν πρόκειται για τη γλώσσα που πρωτομίλησα και που με πάθος σπούδασα είναι εύκολα τα πράγματα , όταν μου έρχονται απ’ την ξενιτιά λέξεις α-νόητες μπερδεύομαι .

Μπερδεύομαι τα τελευταία χρόνια με την εισβολή ακτιβισμού και αριβισμού στη γλώσσα μας . Τον αριβισμό τον αποσυμβόλισα στα γρήγορα με τον τυχοδιωκτισμό των προγόνων μου , αυτοί τον είχαν ανακαλύψει πρώτοι κι αργότερα του έδωσαν το όνομα «δημοκρατία» . Μια έξυπνη παραλλαγή της αρχομανίας ήταν κι αυτή .

Τον ακτιβισμό προσπαθώ ακόμα να τον εξερευνήσω .

Τι να είναι άραγε αυτή η μαγική λέξη της σύγχρονης δημοκρατίας ;

Προσπάθησα είκοσι χρόνια να κατανοήσω την έννοια της λέξης , που μας ήρθε από τα ξένα , μελετώντας ενέργειες ακτιβιστών . Έβλεπα εκείνα τα πλούσια παιδιά της GREENPEACE να κάνουν ακροβατικές επεμβάσεις σε πλοία κι αεροδρόμια και να καταφέρνουν να προβάλλονται απ’ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια . Είδα στη συνέχεια να μιμούνται μαϊμουδίστικα αυτές τις επαναστατικές πρωτοβουλίες και οι δικοί μας «οικολόγοι» . Η εποχή της αγνής οικολογικής συνείδησης είχε πλέον μεταλλαχτεί σε μια νέα εκμετάλλευση των υπόδουλων . Παίρνανε αλυσίδες και λουκέτα στα χέρια , κρατούσαν και τα κινητά τους στο χέρι και καλούσαν τα κανάλια να καταγράψουν το «ηρωικό» δέσιμό τους στο δέντρο που έμελλε να κοπεί απ’ το αλυσσοπρίονο του εντεταλμένου φουκαρά . Το δάσος δεν το έβλεπαν κι έβλεπαν μόνο το δέντρο όλοι αυτοί οι αδιάντροποι .

Θυμήθηκα κάποιον απ’ αυτούς να δίνει εντολές από καρέκλα εξουσίας , ώστε να γίνει κοπή όλων των δέντρων του ποταμού και να επικαλυφθεί ο ποταμός και να κατασκευαστεί μια μεγάλη περιφερειακή λεωφόρος . Αντέδρασε τότε κάποια τοπική «αντιεξουσιαστική» οικολογική κίνηση , οργάνωσε και τους περιποτάμιους κατοίκους και μπήκαν όλοι μαζί μπροστά στα συνεργεία των υλοτόμων για να αποτρέψουν το έγκλημα κατά της πόλης . Κανένας απ’ αυτούς τους μελλοντικούς ακτιβιστές δεν ήταν εκεί τότε , παρακολουθούσαν εκ του ασφαλούς την έλευση των ΜΑΤ , που για πρώτη φορά εμφανίστηκαν στην πόλη μας κατ’ εντολήν των «προοδευτικών» κυβερνητών της πόλης .

Κανένας απ’ αυτούς δεν έτρεξε για να σωθεί το μικρό αιωνόβιο δάσος με τις κουκουναριές , γύρω απ’ το νοσοκομείο . Κανένας δεν έτρεξε να βοηθήσει ώστε να σωθούν τα τείχη της Ιωλκού και το Αχίλλειον . Τα Κόμμα δεν επέτρεπε τότε τις ακραίες συμπεριφορές , πάλευε ν’ αλλάξει τους θεσμούς με ινστρούκτορες που προωθούσαν τις εντολές της νομενκλατούρας .

Μετά ήρθε η κατάρρευση της Σοβιετίας και οι κομματικοί αυτομόλησαν , έμαθαν πως η μοναξιά είναι επικίνδυνη κι επιβλαβής για το μέλλον τους . Οι πολλοί , με τη βοήθεια της «Κύρκης» , Συνασπίστηκαν και φτιάξανε μαγαζί καιροσκόπων με άμεσους στόχους της εισβολή τους στα κέντρα εξουσίας . Συντρώγανε με τους πασόκους , που έβλεπαν απρόσμενους «επαναστάτες» στο πλευρό τους .

Λίγοι απ’ αυτούς έμειναν έξω κι απ’ το Κόμμα και το μαγαζάκι και θέλησαν να καλύψουν ένα ορφανό πολιτικό χώρο . Οι οικολόγοι είχαν αποσυρθεί στην έρημό τους , μια άδικη μοίρα τους χτύπησε με θάνατο κι απογοήτευση . Είδαν τους φίλους να χάνονται ένας – ένας και τους πολίτες να κοιτούν αδιάφορα τις πληγές που έπεφταν στην πόλη , είδαν πως οι περισσότεροι πολίτες γίνονταν έρμαια των πολιτικάντηδων της πόλης κι όπως γίνεται πάντα αυτούς ακολούθησαν .

Ανάμεσα στον Ιησού και το Βαραββά τον δεύτερο ακολουθούσε ο όχλος …

Βρήκαν το χώρο λεύτερο οι ακτιβιστές κι όρμησαν να τον κατακτήσουν . Δεν ήταν η εποχή του «Εμείς» , όπως ήθελε ο στρατηγός Μακρυγιάννης , πάλι στο εγωιστικό και άπληστο Εγώ ξέπεσε η πόλη . Τους οικολόγους τους φοβόταν η εξουσία , τους ακτιβιστές τους αγκάλιαζε και τους τάιζε γιατί ήξερε πως ο λαός θέλει πάντα να βλέπει κάποιους να αντιστέκονται . Είχαν φτιάξει εταιρίες σ’ όλη τη χώρα οι ακτιβιστές , εταιρίες φτιάξανε και στην πόλη . Το κράτος κι όλες οι «παρακρατικές» επιχειρήσεις επιχορηγούσαν τη δράση των ακτιβιστών .

Δεν είχαν δύσκολη δουλειά να κάνουν ούτε και να βάλουν το κεφάλι τους στο ντορβά αυτοί οι άνθρωποι . Αγόρασαν πέντε μέτρα αλυσίδα , τρία λουκέτα , είχαν και το κινητό τους στην τσέπη και δένονταν πάνω σε κανένα δέντρο που είχε ορθώσει το ανάστημά του μέσα σε δρόμο της πόλης και που οι Αρχές ήθελαν να το θανατώσουν για να μη σκοτώνονται άνθρωποι . Αμέσως μετά καλούσαν τα κανάλια και τα ραδιόφωνα ν’ απαθανατίσουν τον «άθλο» τους , μαζεύονταν και οι περίεργοι και το βράδυ οι τηλεθεατές απολάμβαναν νωχελικά τη νέα μορφή που έπαιρναν οι «αγώνες του λαού» .

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου . Τερπνόν για το λαό που διασκέδαζε εν μέθη με τα πρωτόγνωρα αυτά καμώματα των ακτιβιστών και ωφέλιμο για «επαναστάτες» των ημερών μας .

Επιτέθηκαν ( ; ) οι ακτιβιστές κατά της δημοτικής αρχής , επιτέθηκαν σ’ εργοστάσια που μολύνανε το περιβάλλον αλλά και που τα … διαφήμιζαν στα περιοδικά τους , προσπάθησαν να περισώσουν το βούρκο που κυλούσε μέσα στην πόλη και δεν ήθελαν να δουν πως ο βούρκος είχε μεταναστεύσει στα έμψυχα . Άρχισαν ύστερα να αναλαβαίνουν και οικολογικές μελέτες , χρηματοδοτούμενες από υπουργεία , για να σώσουν τα έλη και να ταξινομήσουν τα βατράχια κατά μέγεθος . Με κινητά στο χέρι αντιστάθηκαν ενάντια σε κεραίες κινητής τηλεφωνίας που στήνονταν στο σπίτι τους δίπλα , όλες οι άλλες δεν τους ενοχλούσαν .

Φόβο και τρόμο έσπερναν στις Αρχές !…

Συμπλήρωσα μέσα στο μυαλό μου το παζλ της έννοιας του ακτιβισμού :

Είναι μια νέα μορφή αναίμακτης και «πολιτισμένης επανάστασης» , χωρίς τις θηριωδίες των προηγούμενων επαναστάσεων .

Αυτοί οι νέοι «αντιστασιακοί» έχουν πολλά πλεονεκτήματα :

· Δεν καταδιώκονται απ’ τις Αρχές .

· Δεν χάνουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι , αντίθετα ακόμα και στη διάρκεια της «επανάστασής» τους «συριζώνονται» στα κόμματα και στις τοπικές αρχές .

· Οι περιουσίες τους δεν δημεύονται για λόγους αντίστασης κατά της Αρχής , αντίθετα αυγαταίνουν την περιουσία τους .

· Μπορούν να κάνουν εμφανίσεις στα κανάλια και να διαφημίζουν την «επανάστασή» τους .

· Τα παιδιά τους βολεύονται σε θεσούλες και κουβαλάνε κι όλες τις «επαναστατικές» περγαμηνές των γονιών τους , κυρίως όμως έχουν να τους θυμούνται απ’ το βιος που θα κληρονομήσουν .

· Τέλος , διαφημίζουν το πολίτευμα της Δημοκρατίας , που δείχνει την ανοχή του επιτέλους σε επαναστατικά στοιχεία και δεν εξαπολύει τους μηχανισμούς καταστολής εναντίον τους .

Υ.Γ.

Δεν έχω σκοπό ν’ ασχοληθώ ξανά μ’ αυτούς τους αυτόκλητους επαναστάτες του αλυσιδωτού κέρδους . Αφήνω στους «άρχοντες» ν’ αποδείξουν με την ανοχή τους ότι είναι επαναστάτες της πλάκας όλοι αυτοί οι ακτιβιστές . Οι επαναστάτες δεν κρύβονται μέσα σε πολυθρόνες και Η/Υ , οι επαναστάτες φαίνονται σε μαζικούς αγώνες και βάζουν τη φωτιά της ψυχής τους να χυθεί πάνω στα φουσάτα των εχθρών . Όταν καταλάβουν πως ο εχθρός είναι μέσα τους , τότε αποφασίζουν να κυνηγήσουν απεικονίσεις της εξουσιαστικής απληστίας τους .

Αυτό κάνουν οι περίφημοι ακτιβιστές , σαν τον Δον Κιχώτη ανεμόμυλους κι αυτοί κυνηγούν στ’ όνομα της οικονομικής τους Δουλτσινέας . Τα βοθρολύματα τα έχουν στην ψυχή τους , μα δείχνουν πως τους ενοχλούν τα βοθρολύματα της πόλης .

Εποχή άκρατου μερκαντιλισμού βιώνουμε . Τα πάντα είναι εμπορεύσιμα , ακόμα κι οι επαναστάσεις .

Δεν τολμούσα να το πω στους μαθητές μου τόσα χρόνια , γιατί δεν ήθελα να τους σβήσω την ελπίδα . Πίστευα στην επανάσταση του πνεύματος γιατί όλες τις άλλες «επαναστάσεις» τις απόλαυσα μέσα απ’ τη δοσίλογη επίσημη Ιστορία .

Θα μπορούσα να περιμένω την «επανάσταση» των χάκερς , όμως ξέρω τώρα πια πως κι αυτοί θα πουληθούν …

Μάκης Μίχος ,

αντι-«επαναστάτης» ως τα γεράματά του .

Δημοσιεύτηκε στο ΝΕΟ ΤΥΠΟ

στις 27-6-2004

Μιας και δεν μπορώ να γράψω σχόλια στα δικά μου γραπτά

Απρόσμενα για δαύτον δημοσίευσα δυο σχόλιά του για το άρθρο μου για το Βολιώτη.

Κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι με βρίζει.

Μπορούν όμως να βρίσουν οι ηλίθιοι;

Αυτοί δεν μπορούν να καταλάβουν πως οσμίζεσαι τη γραφή τους.

Άλλωστε εκ του ασφαλούς γράφουν οι ανώνυμοι…

Το «αλαλάζον κύμβαλον» του «καημένου του Βολιώτη».

Άρθρο του Μάκη Μίχου, ανένταχτου της

Πανελλήνια Τσιπρομένης και Λαϊκής και Σοσιαλιστικής Νέας Δημοκρατίας

Η φωνή του πατριάρχη Κοντορίζου ήρθε να προστεθεί δίπλα στην πολιτική φωνή του Ντίτορα. Χάρηκα όταν διάβασα τη μεστή επιστολή του στις εφημερίδες πριν δεκαπέντε μέρες, χάρηκα που ένα καταξιωμένο πολιτικό πρόσωπο τόλμησε να πει τα σύκα σύκα…

Χάρηκα επίσης και το διευθυντή σύνταξης της εφημερίδας ΘΕΣΣΑΛΙΑ που τόλμησε να κατακεραυνώσει τον «καημένο το Βολιώτη». Ένιωσα ξαφνικά πως έχω συμμάχους στο πλάι μου, για πρώτη φορά από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τι είναι ακτιβισμός και ποιο είναι το οικολογικό κίνημα σήμερα.

Δε χρειάζεται να επαναλάβω τα λόγια του Κοντορίζου, ούτε του Γιαννακόπουλου. Αυτά έχουν καταγραφεί στον Τύπο. Στέκομαι μόνο σε μια πετυχημένη αποστροφή του λόγου του Κοντορίζου:

«Τι στο καλό…Περισσότερο δημοκράτες είναι οι κ.κ. Γερόπουλος και Βολιώτης όταν, εν υστερογράφω, ονομάζουν ‘λουλούδια’ όσους τολμούν να αμφισβητήσουν τα θέσφατά τους;

Περισσότερο σαφείς είναι όταν, αγνοώντας ότι ειρωνεία είναι η λεπτή παρέκκλιση του λόγου που παράγει ένα μειδίαμα μόνο, αντιστρέφουν τα πάντα, μπερδεύοντας τους αναγνώστες για το ποιος δήλωσε τι;

Περισσότερο κομψοί στην αέναη μιζολογία τους, περισσότερο γενναίοι στον αυτοθαυμασμό τους, περισσότερο διαλεκτικοί στην απόλυτη ένδεια επιχειρημάτων;

Τι να απαντήσεις σε κύμβαλα αλαλάζοντα»;

Ήταν επιεικής ο Κοντορίζος, όμως το κείμενό του το κατάλαβαν μόνο εκείνοι που έχουν ως όπλο τους το λόγο. Οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν κι αυτός είναι ο λόγος που γράφω με κοινές λέξεις κι απλό λόγο. Δεν απευθύνομαι σε κείνους που ξέρουν τι συμβαίνει με την αγυρτεία γύρω μας, απευθύνομαι στους απλούς ανθρώπους.

Οι απλοί πολίτες είναι αυτοί που πρέπει να καταλάβουν τους μηχανισμούς που επινοεί η εξουσία για να διαφεντεύει το λαό. Επιδοτεί αυτούς τους μηχανισμούς κι έρχονται να στηρίξουν τη διαρκή της ανομία.

Η πολιτική μίζα είναι δεδομένη και το μόνο που περιμέναμε απ’ τα κινήματα και τις οργανώσεις ήταν να επιτεθούν εναντίον της, να την ξεσκεπάσουν και να την πνίξουν με τη δύναμή τους. Μπορεί και να καταφέρνανε κάτι τέτοιο, αν αυτά τα κινήματα δεν είχαν στόχο την κονόμα και την εκμετάλλευση, τον εμπαιγμό του πολίτη και τη δημιουργία ψευδών οραμάτων στους αφελείς πολίτες.

Θα μπορούσε ο «καημένος ο Βολιώτης» να παρασταίνει τον οικολόγο, να αποδέχεται τις ευρωπαϊκές και κυβερνητικές επιχορηγήσεις και να μην ενοχλεί τους άρχοντες.

Δυστυχώς οι «αντιστασιακοί» είναι ερμαφρόδιτοι στις μέρες μας.

Άλλωστε και πότε δεν ήταν;

Αυγαταίνουν όμως επειδή, αν διαβάσεις προσεκτικά την ιστορία στις μέρες μας, μόνο το κακό προσπαθείς να επαναλάβεις κι όχι το καλό.

Το καλό δε σωρεύει πλούτο, το κακό σωρεύει.

Όπως διάβασα σε μια ιστοσελίδα της Περιβαλλοντικής Πρωτοβουλίας στο internet το εγχείρημα του «καημένου του Βολιώτη» επιτελεί ιεραποστολικό έργο. Τρελάθηκα με την ωμότητα της δήλωσης, γιατί ξέρω τι έργο επιτέλεσαν οι ιεραπόστολοι.

Ιεραπόστολος άλλωστε είναι κι ο Εφραίμ…

Διάβασα και κάτι άλλο. Έχει ανοίξει λογαριασμό σε τράπεζα για να καταθέτουν οι πολίτες χρήμα, ώστε να αγοραστούν δεντράκια…

Απ’ ό,τι ξέρω δε χρειάζονται χρήματα για δεντράκια. Υπάρχουν κρατικές υπηρεσίες που διαθέτουν δωρεάν αυτά τα δέντρα. Χέρια μόνο χρειάζονται για τη δενδροφύτευση. Άρα προς τι αυτός ο έρανος;

Εγώ όμως παραμένω ηλίθιος και δεν καταλαβαίνω το ιεραποστολικό έργο αυτού του αγίου της πόλης μας.

Απλά θυμάμαι πώς ξεκίνησε την ιεραποστολική του δράση μαζί με κείνο το μεγάλο κομμουνιστή της πόλης μας, το Λάκη το Δουμπιώτη.

Αλυσοδένονταν και οι δυο τους πάνω στα δέντρα, με το κινητό στο χέρι, και καλούσαν «απεγνωσμένα» όλα τα πουλημένα κανάλια να τραβήξουν εικόνες της «επαναστατικής» τους δράσης.

Ο Δουμπιώτης έχει πάρει το δρόμο που του χάραξε η δικαιοσύνη…

Ο «καημένος ο Βολιώτης» δεν έχει βρει ακόμη το δρόμο του.

Θα τον βρει κι αυτός, αν το θελήσει ο Κοντορίζος κι ο Ντίτορας κι ο Παπατόλιας και οι συνοδοιπορούντες τους.

Θα το θελήσουν όμως; Ή θα υποστούν τη μηνυτήρια μανία του «καημένου Βολιώτη»;

Κύριε Κοντορίζο,

ωραία η επιστολή σου, αλλά ο Βολιώτης ξέρει να απαντά άμεσα με αερολογίες. Έχει τη δύναμη που είχαν οι αριστεριστές πριν ενθρονιστούν στα κόμματα εξουσίας.

Πολλοί πιθανό να μη διάβασαν τη δική σου επιστολή και να διάβασαν τις επιστολές του Βολιώτη και…των μελών του. Ίσως κάποιοι να παρασυρθούν απ’ τον επαναστατικό λαϊκισμό του μεγάλου ακτιβιστή και να στραφούν εναντίον σου.

Αποκαλύψτε όλη του τη δράση, αυτό που αποσπασματικά έκανε ο Νίκος Ντίτορας.

Ειδάλλως δεν είναι απίθανο να έχεις την τύχη του Ντίτορα…

Το μικρόβιο ξαπλώνεται επικίνδυνα.

Φυτρώνουν πάμπολλες τέτοιες αριστερίστικες και ακτιβιστικές ιστορίες και τρέφονται απ’ τον κρατικό κορβανά, δηλαδή από μας τους πολίτες.

Ξεφυτρώνουν κι άλλοι επαναστάτες που τρέφονταν χρόνια τώρα από πλειστηριασμούς περιουσιών απλών ανθρώπων που χρωστούσαν στις τράπεζες και οι τελευταίες έβγαζαν στο σφυρί το βιος των απλών ανθρώπων έναντι πινακίου φακής. Οι επαναστάτες αυτοί δεν εναντιώθηκαν στις τράπεζες, κοιτούσαν μόνο πώς ν’ αρπάξουν την εύκολη λεία των χρεωμένων.

Υ.Γ. πρώτο

Νιώθω απέραντα θλιμμένος τα τελευταία αυτά χρόνια γιατί συνεργάστηκα μ’ αυτούς σε διάφορα μετερίζια. Ευτυχώς αντιλήφθηκα νωρίς τις μύχιες σκέψεις τους κι άνοιξα τα πανιά μου για έρημους τόπους.

Αντιστέκομαι όμως ακόμη σ’ οποιαδήποτε ασέλγεια πάνω στην κοινωνία.

Αντιστέκομαι στις εναλλακτικές κοινωνικές λύσεις που προσφέρουν κάποιοι λωποδύτες της «επανάστασης».

Παραμένω έφηβος κι «ανώριμος».

Δε θέλω να ωριμάσω, γιατί η ωρίμανση είναι το πρώτο στάδιο της σαπίλας.

Υ.Γ. δεύτερο

Την περασμένη Κυριακή η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία έκοψε την πίτα της.

Η είσοδος ήταν ελεύθερη.

Μόνο ένας…κουμπαράς υπήρχε με προαιρετική συμμετοχή για την αντιμετώπιση των εξόδων της Πρωτοβουλίας. Τον διαφήμισαν αυτόν τον κουμπαρά και με ιστοσελίδες και με εφημερίδες.

Όταν σπάσουν τον κουμπαρά θέλω να μάθω πόσο στοιχίζει μια πίτα.

Με τρώει η περιέργεια του Τουταγχαμών για το τι κερδίζει ο Καρμιραμών…

Υ.Γ. τρίτο

Ανακάλυψα τυχαία μερικά απ’ τα «Διακεκριμένα μέλη» που διαφημίζει η ιστοσελίδα της Euro Charity και που διαφημίζει ταυτόχρονα την Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία.

1. ΟΤΕ
2. Τσιμέντα ΧΑΛΥΨ (όχι ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ)
3. VODAFONE (είναι αυτή που έκρυβε κεραίες κινητής τηλεφωνίας δίπλα σε σχολεία)
4. INTERAMERICAN
5. BP
6. Coca Cola (το πιο οικολογικό προϊόν του πλανήτη)
7. ALPHA BANK
8. COSMOTE
9. ΔΕΗ
10. Βασιλόπουλος (πουλάει οικολογικά τρόφιμα)
11. Τράπεζα Πειραιώς (χωρίς Κοσκωτά)

Γιατί άραγε είναι διακεκριμένα αυτά τα μέλη;

Γιατί άραγε δέχεται αυτή τη διαφήμιση η Π. Πρωτοβουλία;

Όποιος απαντήσει θα πάρει μερτικό απ’ τα έσοδα του…κουμπαρά της.

Υ.Γ. τέταρτο

Έγραψα την περασμένη Κυριακή το «πρώτο μέρος».

Την επόμενη μέρα έλαβα την απειλητική απάντηση του Βολιώτη.

Θα καταφύγει στη Δικαιοσύνη και θα μου κάνει αγωγή.

Χρήματα ζητάει πάλι.

Εγώ απλά απαντώ στην εφημερίδα τα εξής:

Κύριε ΤΑΧΥΔΡΟΜΕ,

την Κυριακή, 22-2-09, δημοσίευσα στην εφημερίδα σας ένα κριτικό άρθρο για το εντόπιο οικολογικό κίνημα. Αιτία του άρθρου υπήρξε η αντίδραση των τοπικών εξουσιών (αντινομάρχης περιβάλλοντος, δήμαρχος Πορταριάς, δημοσιογράφοι της πόλης μας) εναντίον της δράσης και της κριτικής του κ. Βολιώτη κατά πάντων.

Το άρθρο μου στηριζόταν ακριβώς πάνω σε όσα ειπώθηκαν από επίσημα χείλη και δημοσιεύτηκαν στον τοπικό Τύπο τους τελευταίους μήνες.

Πιστεύοντας πως οι αιρετοί άρχοντές μας είναι αξιόπιστοι όταν επιτίθενται κατά πολιτών-πράγμα που πολύ σπάνια το έχω δει στην πολιτική μου ζωή-νόμισα πως το δικό μου κείμενο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σύνοψη της κριτικής σκέψης και γνώσης των τοπικών εξουσιών για το τοπικό οικολογικό κίνημα.

Είδα την επόμενη κιόλας μέρα την απειλητική επιστολή του Βολιώτη εναντίον μου. Είδα και την «απάντηση» που του έδωσε ο διευθυντής του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ.

«Ουδεμία έκπληξις», όπως έλεγε κι ο Σαββόπουλος στους Αχαρνής.

«Η επίθεση των καρβουνιάρηδων…».

Εγώ είμαι ένα μη κυβερνητικό και μη κερδοσκοπικό άτομο, δεν είμαι ΜΚΟ.

Συνήγορος διαπλεκομένων συμφερόντων δεν υπήρξα ποτέ, αντίθετα εκείνους που διαπλέκονταν με οποιονδήποτε και ξεπουλούσαν ιδεολογίες καυτηρίαζα.

Κατήγορος των τρωκτικών της κοινωνίας υπήρξα πάντα κι αυτό το πλήρωσα με την περιθωριοποίησή μου.

Με γεμίζει αυτή η περιθωριοποίηση, γιατί νοιώθω πιο περήφανος από κείνους που κέρδισαν μαύρο χρήμα ξεπουλώντας ιδεολογίες…

Μια μικρή συμβουλή μόνο έχω να δώσω στον κ. Βολιώτη: Να μην καταθέσει την αγωγή εναντίον μου, γιατί «ουκ αν λάβοι παρά του μη έχοντος».

Να καταθέσει μήνυση εναντίον μου και να δικαστώ ενώπιον ακροατηρίου. Θέλω να γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.

Του υπόσχομαι πως δεν πρόκειται να προσλάβω συνήγορο…

Φυσικά το δεύτερο μέρος δε δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα, ούτε η απάντησή μου στην αρπακτική απειλή του Βολιώτη.

Φταίω εγώ που δεν εγκατέλειψα το blog μου;