Ο «αδερφός» μου έστειλε ένα μεσαιωνικό κείμενο-καταγγελία:
AMA DEN SE LENE XRISTIANAKH, XESE MESA...
Κύριε Πρύτανη, του Πανεπιστημίου Αθηνών, απαντήστε.
Στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνώνκοσμήτωρ είναι η Ελένη Χριστινάκη, καθηγητής ο Παναγιώτης Χριστινάκης. Από κεικαι πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:
Η κόρη Ειρήνη Χριστινάκη έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004από τον πατέρα της Παναγιώτη Χριστινάκη τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων τουδιδακτορικού της, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη ΝομικήΑθηνών και στη Νομική Θράκης. Σε λίγους μήνες εκλέγεται... κατ΄ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια,παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση του διδακτορικού. Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρουςεπιστήμων!!! και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια το 2008 σε ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.
Στη συνέχεια ο γαμπρός Χριστινάκη, Αθανάσιος Γλάρος και σύζυγος της Ειρήνης Χριστινάκηεκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα. Ο αδελφός του γαμπρούΧριστινάκη, Γεώργιος Γλάρος ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιο Τμήμα.
Η άλλη κόρη του Χριστινάκη, Όλγα Χριστινάκη, ετοιμάζεται και αυτή για τη Σχολή και πήρε θέμαδιδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, Ειρήνη Χριστινάκη.
Ο άλλος γιος Χριστινάκη, Επαμεινώνδας Χριστινάκης, πτυχιούχος ΠαιδαγωγικήςΑκαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίςμάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσαεπιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής Χριστινάκης.
Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται τίμια αλλά δεν έχουντο προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών;
Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς;Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά τηςοικογένειας Χριστινάκη;
ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΟΜΠΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΗΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ!ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΛΙΓΗ ΝΤΡΟΠΗ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ...
Οι καθηγητάδες στα σχολειά διδάσκουν ασύστολα το πέρας του μεσαίωνα και την έλευση της δημοκρατίας.
Ψάχνοντας τόσα χρόνια μέσα στα ψεύδη των «δόκιμων» βιβλίων και παλεύοντας να μη διδάξω ψεύδη στους μαθητές μου, αμφέβαλλα για το τέλος του μεσαίωνα και οι μαθητές μου απορούσαν με τις απόψεις μου.
Ένα μικρό τεκμήριο των απόψεών μου είναι το κείμενο αυτό.
Σιχάθηκα ν’ ακούω αυτές τις μέρες τους τιμητές των «οικολογικών» προβλημάτων…
Κάποιοι απ’ αυτούς μιλάνε για μίζες που θα πάρουν άλλοι και όχι οι ίδιοι.
Άλλοι δίνουν καθ’ οδόν συνεντεύξεις στα πουλημένα κανάλια.
Κάθομαι και σκέφτομαι το βίο και την πολιτεία αυτών των «οικολόγων».
Πώς μπορούν και ξεστομίζουν επαναστατικό λόγο όλοι αυτοί που μιζαρίστηκαν άγρια τα τελευταία χρόνια, που έφτιαξαν πυραμίδες με ξένα κόλλυβα κι απόχτησαν άδικα τις περιουσίες των ανήμπορων πολιτών;
Μαθήματα χρηστής Διακυβέρνησης προς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και άπαντες τους πολιτικούς.
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.
Στις δυτικές πλαγιές της Όθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι
700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια. Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα
100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά
πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και
φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων. Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του «κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι»,σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα! Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας; Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»; Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Με ένα διάλειμμα 4 χρόνων, είναι από τότε κοινοτάρχης της Ανάβρας. Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε.«Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στην Ανάβρα», λέει ο πρόεδρος της κοινότητας. «Ίσως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τη ΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».
Βάσεις ανάπτυξης Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, το μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ. Έτσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές. Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τούς έπεισε. Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής. Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ηθελε έσοδα δικά της. Έτσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa.
Εσοδα
Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο. Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλες 100.000 ευρώ. Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Για να ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες στο μισό της αντικειμενικής τους αξίας και με αποπληρωμή σε 5 δόσεις. Μετανάστες σε... ορεινό παράδεισο «Δεν μας λείπει τίποτα. Εγώ, παρόλο που γεννήθηκα στην Αθήνα, ήρθα στο χωριό των γονιών μου, μόλις γνώρισα εδώ, κατά τη διάρκεια των διακοπών, το σύζυγό μου τον> Παναγιώτη. Κάναμε τρία παιδιά. Δουλεύουμε με τον άνδρα μου φροντίζοντας
τα 100 γελάδια που έχουμε. Πηγαίνουμε γυμναστήριο, πίνουμε τα τσιπουράκια μας στις 5 ταβέρνες του χωριού και αν θέλουμε νυχτερινή ζωή πεταγόμαστε μέχρι τον Δομοκό ή τον Αλμυρό», λέει η Νίκη Μηλιώνη. Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού. Η Ελένη Τριανταφύλλου δέχεται 8 με 9 άτομα καθημερινά στο ιατρείο. Πήγε στην Ανάβρα στις 5 Αυγούστου και για τους επόμενους 9 μήνες που θα μείνει εκεί νιώθει τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα, δεν επιβαρύνεται από την τσέπη της, γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι). Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και
συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α' Ερασιτεχνική, αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιπέα (παραπόταμου του Πηνειού). Εδώ κρατάει ακόμα το έθιμο της δρυστέλας, όπου οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά με τα ορμητικά νερά των πηγών. Μια περιφραγμένη
έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και
μουσείο παράδοσης. Άλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του. Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι». Ένας κεντρικός λέβητας θα τοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θα διοχετεύονται υπόγειοι αγωγοί από τους δρόμους της Ανάβρας με καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει ολόκληρο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).
Έφτασε στα χέρια μου το αναλυτικό αυτό κείμενο.
Γνωστές σε μας τους Βολιώτες οι προσπάθειες που γίνονται στην περιοχή αυτή.
Γνωστές;
Αστειεύομαι.
Εμείς ασχολιόμαστε με τις μαλακίες Βούλγαρη και Μαβίδη και κοτζαμπάσηδων ποικίλης κομματικής μορφής.
Αυτοί δίνουν τροφή στα κοράκια της δημοσιογραφίας.
Διάβαζα προχτές σ’ ένα blogτην αντίδραση ενός Βολιώτη, που τόλμησε επώνυμα να καταγγείλει τις παρανομίες εντός των προαυλίων των «ιερών» ναών.
Παραθέτω το κείμενο, μιας κι αυτό αφορά την πόλη μας
Κατοικώ από το 1970 απέναντι από τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου Βόλου. Φυσικά μέχρι πολύ πρόσφατα ο προαύλιος χώρος ήταν ανοιχτός, ελεύθερος στους πάντες και η μόνη 'διατάραξη της κοινής ησυχίας' γινόταν από μερικούς συμπαθείς πιτσιρικάδες με τα παπάκια τους. Πριν λίγο καιρό με έκπληξη διαπίστωσα την τοποθέτηση από αυτόματες μπάρες ρυθμιζόμενες με τηλεχειρισμό στην είσοδο και όλο και περισσότερα αυτοκίνητα να παρκάρουν μέσα. Θα είναι οι ιερείς σκέφτηκα, καλώς ή κακώς αυτή είναι η κατάσταση, χωρίς να πείστηκα κιόλας ότι η συμπεριφορά αυτή συνάδει με το κοινωνικό προφίλ της ιδιότητάς τους. Αλλά αυτά είναι λίγο- πολύ γνωστά. Ανάμεσα στα ταπεινά ή λιγότερο ταπεινά οχήματα των ποιμένων την προσοχή μου τράβηξε και ένα jeep...
υψηλού κυβισμού. Υπάρχουν και ... ασκητές στους κόλπους της ιερωσύνης, σκέφτηκα. Η απορία μου δεν άργησε να λυθεί όταν με δυσκολία διέκρινα μέσα από τα φιμέ τζάμια τον anchorman- host μεσημεράδικου- εκδότη 'κοσμικού' εντύπου Σωτήρη Πολύζο. Μάλλον η σεμνή παρουσίαση- promotion των ιερών επιχειρήσεων έντασης κεφαλαίου στην ιδιωτική εκπαίδευση σε παραλιακά οικόπεδα- φιλέτα με χριστουγεννιάτικες- αποδράσεις στο Λονδίνο (για προσκύνημα μάλλον) και η 'διακριτική' δημοσιογραφική μεταχείριση των κολοσσιαίων project για τουριστικές επενδύσεις σε εκκλησιαστική περιουσία θα του προσδίδουν κάποια ιερατική ιδιότητα. Ίσως πάλι απλά να ζηλεύω, όπως παρατήρησε ένας δικός μου άνθρωπος τα προνόμια της διαπλοκής. Ίσως γιατί το δικό μου αυτοκίνητο, όπως κάθε απλού ανθρώπου, είναι στο δρόμο. Ίσως γιατί πέρυσι κάποιος που έβαλε φωτιά στο κάδο απορριμμάτων στο δρόμο μου προξένησε μεγάλη ζημιά. Ίσως γιατί τον περασμένο Δεκέμβριο το απομάκρυνα την τελευταία στιγμή μέσα από τις οδομαχίες δίπλα από το παραπλήσιο αστυνομικό τμήμα. Ίσως γιατί τέτοιοι κύριοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί για τις φωτιές και τις οδομαχίες.
Δεν εξεπλάγην διόλου. Τόσα χρόνια δεν είδα κανένα δημοσιογράφο να καταγγέλλει τα παράνομα παρκαρίσματα των πολυτελών αυτοκινήτων των «ιερέων», που εφαρμόζουν την παραδοσιακή συνταγή «καβάλα πάει στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάει».
Το αντίτιμο αυτής της σιωπής καθώς και της προβολής των ιερέων από την Τέταρτη εξουσία πρέπει να έχει και την αμοιβή του απ’ το ιερατείο.
Διάβασα για την πρόθεση της κυβέρνησης να προωθήσει νομοσχέδιο για την επωνυμία των blogs κι άκουσα τις κραυγές αντίδρασης των blogersενάντια στο νομοσχέδιο.
Ποτέ δεν πήγα στο πλευρό των κουκουλοφόρων και πάντα έλεγα δημόσια τη γνώμη μου και τη μοίραζα και γραπτά. Το ίδιο κάνω και τώρα μέσα από το blog.
Δεν ξέρω ποιοι από τους blogers φοβούνται την επωνυμία και γιατί.
Αυτά που δεν μας επιτρέπει ο Τύπος να εκφράσουμε, γιατί αυτός ποδηγετείται από τα γνωστά-άγνωστα συμφέροντα, βρίσκουμε το μικρό βήμα μας μέσα στο blog για να τα εκφράσουμε σ’ ελάχιστους.
Μπλοκαρισμένοι είμαστε.
Αυτοί που φοβούνται την «επωνυμία» μπορούν να ενταχθούν σε δυο κατηγορίες:
Αυτοί που πράγματι θέλουν να μη λογοδοτούν σε κανένα, μιας και το ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα κάνει το ίδιο
Αυτοί που κρύβουν επιμελώς μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Παρακολουθώ κάποια blogs και διαβλέπω την κομματική τους τοποθέτηση.
Μη στενοχωριέσαι καθόλου, όπως λέει συνεχώς ένας παλιός μου μαθητής.
Όταν ο Τύπος κλατάρει όλοι οι δοσίλογοι δημοσιογράφοι θα οργανωθούν μέσα στις ιστοσελίδες.
Κάποιοι έχουν κιόλας αρχίσει να οργανώνονται και η ζούγκλα τους θα επισκιάζει τη δική μας γραφή.
Αν είσαι ένα ασήμαντο ανθρωπάκι και σε πιάσουν μπάτσοι να κλέβεις το πορτοφόλι του κλεφταρά αστού, τότε σε καθίζουν στο σκαμνί άμεσα (μέσα σε τρεις μέρες) και η ψειρού είναι σίγουρη για την πάρτη σου.
Αν είσαι ένας ασήμαντος και ρομαντικός συνδικαλιστής και καθυβρίσεις όλους αυτούς που θα ‘πρεπε να βρίσκονται στην ψειρού από καιρό, τότε θα κάτσεις ή στο εδώλιο ή θα σου πάρουν ό,τι έχεις και δεν έχεις.
Αν είσαι ένας κομματικός καθοδηγητής-συνδικαλιστής και εκβιάσεις έναν εργοδότη, για να του αρπάξεις κάποιες χιλιάδες Ευρώ σε συλλαμβάνουν οι μπάτσοι και σε στέλνουν στο αυτόφωρο.
Οι οπαδοί σου εξεγείρονται και διαδηλώνουν έξω απ’ την αστυνομική διοίκηση για να διεκδικήσουν την αποφυλάκισή σου.
Οι μπάτσοι όμως εφαρμόζουν το «νόμο» και σε στέλνουν στο δικαστήριο.
Αναβάλλεται η δίκη την πρώτη μέρα για ασήμαντες ελλείψεις…
Σε τρεις μέρες επαναλαμβάνεται και αναβάλλεται για τον επόμενο χρόνο…
Αυτό είναι το αυτόφωρο στις μέρες μας και δε σ’ αφορά, χαζοπολίτη.
Εσύ μείνε προσηλωμένος στο Κόμμα.
Σώσε τα «τριαντάφυλλα» που φυτρώνουν στον αγρό σου…
Κι επαναλαμβάνω την προχθεσινή ρήση:
Μεγάλε Σιδερένιε, καλά τα κατάφερες με την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού.
Κι απάνω που νόμισα πως τελειώσαμε με το Βελισσιώτη κι ότι κάποιοι έμφρονες - που θέλουν να λέγονται Πολίτες - κατάφεραν να διώξουν το μίασμα από την πόλη…
τότε ήρθε το «εν Βόλω», το περιοδικό του Δήμου, να διαφημίσει την προσπάθεια όλων εκείνων που για διάφορους λόγους συνοδοιπορούν με τα «εξωπετή» ξόανα, τα ξόανα που πάντα ονειρεύονται να επιστρέψουν ευεργετικά στον τόπο τους…
Ας πούμε πως δεν καταλαβαίνω τους λόγους αυτής της διαφήμισης.
Πολλά πράγματα προσπαθώ να μην καταλαβαίνω τα τελευταία χρόνια…
Η Μαρία και η Χρύσα σιώπησαν όταν οι Πολίτες επισήμαναν την εισβολή αυτού του ανδράποδου. Είχαν την ελευθερία των ΜΜΕ να βγουν και να κατακεραυνώσουν τους «υβριστές» του, γιατί έτσι μαθαίνει η κοινή γνώμη όλες τις απόψεις. Δεν το έκαναν και προτίμησαν να εκθειάσουν την υπόθεση Βελισσιώτη μέσα από ένα δημοτικό έντυπο, το οποίο δε φτάνει στα χέρια όλων των Βολιωτών. Είναι όμως το έντυπο που επιβάλλει την άρχουσα ιδεολογία των τρωκτικών.
Δεν έχω το βήμα της ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ πλέον κι έτσι οι μαφιόζοι μπορούν να δράσουν με την άνεσή τους.
