Η φίλη μου η Μπάτση και η Τέταρτη εξουσία των νταβατζήδων.

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Τα έχασα προχτές στο Βόλο μελετώντας τη δράση της αστυνομίας. Είχαν μαζευτεί όλοι οι αστυνομικοί τριγύρω από το Διοικητικό μέγαρο της αστυνομικής διοίκησης και γύρω από το αστυνομικό τμήμα του Αγίου Νικολάου. Μόνο αυτά τα κτίρια προστάτευαν οι αστυνομικοί μας κι άφηναν την πόλη στο έλεος των κουκουλοφόρων.

Έπρεπε να σωθεί το κύρος της αστυνομίας ή εφαρμοζόταν το πανάρχαιο σχέδιο;

Έπρεπε να γίνουν οι καταστροφές για να εξεγερθεί η κοινή γνώμη;

Ευτυχώς οι εξεγερμένοι νέοι κατέστρεψαν μόνο τράπεζες κι άφησαν ανέγγιχτες όλες τις περιουσίες των συμπολιτών μας. Οι τράπεζες θα μπορέσουν να επανορθώσουν αυτές τις ζημιές με τα 28 δισεκατομμύρια, που τους χάρισε η κυβέρνηση προνοώντας όλα τα κακά που θα πέφτανε πάνω τους.

Είναι προνοητικές οι κυβερνήσεις μας για τις φτωχές τράπεζες. Για τα λαϊκά στρώματα δε νοιάζονται, αλλά αυτά μπορούν να αυτοσυντηρηθούν…

Αυτά γίνονταν στην πόλη και τα τοπικά κανάλια ορμούσαν με τις κάμερες μέσα στις φωτιές με κομμένη την ανάσα και με υστερικές κραυγές να δείξουν το μέγεθος αυτής της καταστροφής. Συντόνιζαν τις κάμερες με τέτοιο τρόπο που θα τους ζήλευε κι ο πιο ικανός σκηνοθέτης.

«Καίγεται ο φούρνος στη διασταύρωση Γκλαβάνη κι Αλεξάνδρας» ούρλιαζαν.

Ο φούρνος δεν καιγόταν, απλά η κάμερα πρόβαλε με τρόπο τους καιγόμενους κάδους απορριμμάτων πάνω στο φούρνο…

Δεν έβαλαν φωτιά στο φούρνο οι μπάχαλοι. Μόνο κάδους έκαιγαν κι ο Δήμος έτριβε τα χέρια του που θ’ αγόραζε καινούριους…

Την άλλη μέρα κιόλας ζήτησε από το Νάκο οικονομική ενίσχυση κι αν τους τη δώσει ο υπουργός θα είναι υπόλογος στους ψηφοφόρους του.

Υ.Γ.

Άνοιξα το ΑΛΦΑ κάποια στιγμή το βράδυ της Τρίτης. Ο νταβατζής που παρουσίαζε τα γεγονότα στην Αθήνα επανέλαβε πέντε φορές σπαρακτικά πως καίγεται η Νομική. Ήταν και οι δυο μου γιοι μέσα κι ανησύχησα. Ευτυχώς μίλησα με τον ένα στο κινητό και μου έσβησε άμεσα την ανησυχία μου…

Πόσοι γονείς άραγε ανησύχησαν εκείνο το βράδυ;

Η τρομοκρατία των νταβατζήδων είναι χειρότερη απ’ αυτή των κουκουλοφόρων.

Πρόταση όχι μόνο προς τους νέους

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Σας είχα υποσχεθεί μια πρόταση προχτές.

Καθόμουν και σκεφτόμουν αυτές τις δυο μέρες κι ανασκάλευα σκέψεις των σαράντα τελευταίων χρόνων μου.

Είχα παραμείνει ανένταχτος όλα αυτά τα χρόνια, οπαδός του Κροπότκιν.

Έβλεπα τα κόμματα να ξεσκίζουν τις ιδεολογίες και να ισοπεδώνουν συνειδήσεις.

Αυτό με κράτησε μακριά τους κι έδινα μαζί με τους λίγους συντρόφους τον αγώνα τον καλό κι απελπισμένο.

Σήμερα η αθλιότητα των πολιτών έχει φτάσει στο ζενίθ.

Οι δίκαιες επιθέσεις της νεολαίας ενάντια σε τράπεζες και μπάτσους με προβληματίζουν και πιστεύω πως δεν μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα.

Υπάρχει λύση;

Εδώ λοιπόν καταθέτω την πρόταση, έστω κι αν αυτή θα στενοχωρήσει κάποια απ’ τα κοινωνικά στρώματα.

• Ξεκόψτε τις δοσοληψίες σας με τις τράπεζες. Ακόμη κι εκείνοι που έχουν να πάρουν το μισθό τους απ’ αυτές πρέπει να τρέχουν την 1^η του μήνα να τον εισπράξουν. Πετάξτε τις κάρτες κι αποφύγετε τα δάνεια
• Πετάξτε τις τηλεοράσεις από τα σπίτια σας και μην αγοράζετε καμιά απ’ τις κωλοφυλλάδες
• Στα σουπερμάρκετ να πηγαίνετε για να πάρετε προκλητικά ένα πακέτο μακαρόνια, μισό κιλό φασόλια και λίγο τυρί. Αντιστάσου στην κατανάλωση που μας σπρώχνουν
• Μην ψωνίσεις από εμπόρους τίποτε. Μπορείς να τη βγάλεις μ’ όσα έχεις
• Μπορείς να προμηθευτείς απ’ τις λαϊκές τα απαραίτητα
• Μην πατήσεις το πόδι σου σε καφετέρια και ταβέρνα
• Πετάξτε έξω απ’ την αίθουσα όσους δασκάλους υπνωτίζουν τη σκέψη σας
• Περιφρονείστε τα ράσα. Ούτε ένα λεπτό στα παγκάρια τους
• Περιφρονείστε τους πολιτικούς σωτήρες του κοινοβουλίου και περισσότερο τους δημοτικούς άρχοντες
• Αρνηθείτε τις δημοκρατικές εκλογές τους
• Αρνηθείτε να γίνετε δούλοι των τριακοσίων Ευρώ το μήνα
• Αρνηθείτε τα φροντιστήρια κι ανοίξτε τα μάτια σας μόνοι σας
• Αρνηθείτε τους γιατρούς και τα φάρμακά τους
• Αρνηθείτε τα ταξίδια κι όλες τις «ανέσεις» που σας προσφέρει το Σύστημα
• Εγκαταλείψτε την πόλη και πάρτε τα βουνά. Μπορείτε εκεί να ζήσετε πιο άνετα και πιο ελεύθερα καλλιεργώντας τη γη

Τι θα καταφέρεις μ’ όλα αυτά;

Θα φέρεις όλους τους βολεμένους στη δική σου απόγνωση.

Θα τους αναγκάσεις να καίνε μόνοι τους τις ιδιοκτησίες που απόχτησαν με τις κλοπές τους.

Θα ορμούν οι «ευυπόληπτοι» πολίτες πάνω στα ΜΑΤ…

Το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Περιμένω με αγωνία τις επερχόμενες εκλογές.

Θέλω να δω τον ηλίθιο Γιωργάκη πρωθυπουργό.

Θέλω να δω και το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, δίπλα στο Γιωργάκη.

Θέλω να δω τον Τσίπρα υπουργό.

Περιμένω απ’ το Γιωργάκη να τον χρίσει υπουργό Δημοσίας Τάξεως.

Μόνο αυτός μπορεί να καταργήσει τα ΜΑΤ και να φέρει την πλέρια δημοκρατία…

Χωρίς λόγια

Κάποια παιδιά μου έστειλαν αυτή την επιστολή. Θεώρησα τίμιο να μην περάσει στα σχόλια αλλά να προβληθεί στο blog.

Μου θύμισε την κραυγή του Δημήτρη Παπαχρήστου, εκείνη την τελευταία νύχτα του Πολυτεχνείου:

- Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

Επιστολή των φίλων του Αλέξη στα ΜΜΕ...

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ.

Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι».

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....

Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας.
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε.
ΞΕΧΑΣΑΤΕ.

Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ.

Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και
περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.

Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε.
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ, ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ

Πού είναι οι γονείς;
Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω:

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Προς τους νέους

Αρθράκι του Μάκη Μίχου

Κλέβω τον τίτλο απ’ τον Κροπότκιν, όμως είναι δύσκολο να σκεφτείς κάτι καλύτερο τις μέρες τούτες που μοιάζουν με τις παλιές ως προς την ελπίδα για αλλαγή.

Αγωνιστήκαμε μάταια μέσα στη χούντα, την ώρα που οι παλιοί - πιο έξυπνοι απ’ όλους τους βλάκες σαν και μένα - λακίζανε και κρύβονταν ώσπου να περάσει η θύελλα.

Ύστερα ήρθε το Πολυτεχνείο. Ορμήσαμε με σημαία την ελπίδα και καταφέραμε μέσα σε λίγα χρόνια να κάνουμε τους Λαλιώτηδες και τα Δαμανάκια εξουσιαστές μας.

Στη μεταπολίτευση αγωνιστήκαμε ενάντια στα ΜΑΤ για να φέρουμε τα ΜΑΤ-ΜΕΑ του Σιδερένιου.

Επί Σιδερένιου είχαμε μείνει ελάχιστοι πλέον. Όλοι σχεδόν έτρεχαν να στεγαστούν στο κόμμα της Αλλαγής.

Αγωνιστήκαμε συνδικαλιστικά και μας παλούκωσαν τα κόμματα.

Αγωνιστήκαμε οικολογικά κι αναθρέψαμε ακτιβιστές-κλέφτες κι απατεώνες.

Αγωνιστήκαμε αυτοδιοικητικά, αλλά ο λαός βολευόταν με τους κομματικούς.

Μαζέψαμε τα θρύψαλά μας κι αποσυρθήκαμε σε μια έντιμη σιγή.

Πότε-πότε προσπαθούσαμε να αρθρώσουμε το λόγο μας, όμως οι νταβατζήδες αυτής της τρισάθλιας δημοσιογραφίας μας φίμωναν.

Σήμερα βλέπω ένα νέο ξεσηκωμό της νεολαίας και φοβάμαι πως θα την πατήσουν σαν κι εμάς.

Δεν είναι λύση ο πετροπόλεμος και οι εμπρησμοί.

Δε χρειάζεται να θυσιάζουμε δεκαπεντάχρονους για να θρέψουμε τα κανάλια και τον Κούγια.

Πρέπει να βρούμε κάτι άλλο όλοι εμείς που νιώθουμε ακόμη νέοι.

Θα την κάνω την πρόταση σε λίγες μέρες, αν και ξέρω πως κανείς δε θα κουνηθεί από τον καναπέ του.

Κούγιας και ΣΙΑ

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Είδα τον ευυπόληπτο αλήτη της δικαιοσύνης να αναλαμβάνει την υπεράσπιση του άθλιου αστυνομικού οργάνου. Τον άκουσα να κάνει και δηλώσεις υπέρ του πελάτη του κι αμέσως αναρωτήθηκα γιατί αυτά τα νέα παιδιά δεν ξεσπούν το δίκαιο μένος τους ενάντια σ’ αυτά τα κοινωνικά καθίκια.

Αυτά τα καθίκια είναι πιο επικίνδυνα από τους μπάτσους.

Αυτά τα καθίκια καλύπτουν με το νόμο τα εγκλήματα και των μπάτσων.

Αυτά τα καθίκια καλύπτουν όλη τη διαφθορά που σέρνεται μέσα στην κοινωνία και φτιάχνουν περιουσίες.

Αυτά τα καθίκια έπρεπε να είναι ο στόχος των κουκουλοφόρων, αν οι κουκουλοφόροι δεν ήταν ύποπτοι για τις ενέργειές τους.

Ο Ρομπέν των δασών έκλεβε κάποτε για να στηρίξει το βασιλιά του.

Ποιος είναι ο βασιλιάς των κουκουλοφόρων;

Θα το μάθουμε ποτέ ή θα ζούμε με τις βάσιμες υποψίες μας;

Δημοσίευση δυο σημερινών συνεντεύξεων που με εκφράζουν…

«Βίαιη στροφή προς τα δεξιά»

Συνέντευξη του Γ. Καραμπελιά στη Λ.Χ. Θωμά - 10/12/2008

>> Οι πρώτες μας διαδηλώσεις ήταν τη δεκαετία του 1950. Είμασταν μαθητές στο δημοτικό και διαδηλώναμε για την Κύπρο. Ήταν το πρώτο μας κυνήγι από την αστυνομία, και μάλιστα σε χωριό. Καταλαβαίνεις τι σήμαινε τότε το Κυπριακό. Ακολούθησε το 1-1-4 όταν είμασταν μαθητές στο γυμνάσιο, οι αγώνες για το 15% για την παιδεία και, βέβαια, το Κυπριακό. Για το 15%, να δοθεί το 15% του προϋπολογισμού για την εκπαίδευση είχαμε μαζέψει ένα εκατομμύριο υπογραφές -και όμως παραμένει εσαεί ζητούμενο.

>>Η μαζικότητα εκείνης της εποχής δεν συγκρίνεται με τα σημερινά. Μιλάμε για εκδηλώσεις των εκατό χιλιάδων ανθρώπων. Και οι συγκρούσεις είχαν άλλο χαρακτήρα. Ήταν κυρίως επιθέσεις αστυνομικών και άμυνας του πλήθους απέναντι στην αστυνομία. Δεν υπήρχαν ζημιές περιουσίας. Αυτές είναι φαινόμενο της μεταπολίτευσης. Το πολύ πολύ να κατέβαιναν με τα καδρόνια οι οικοδόμοι και να συγκρούονταν: η Ελλάδα του ‟64 και ΄65 ηταν παγκοσμίως πρώτη σε ημέρες απεργίας, δηλαδή υπήρχε ένα κίνημα με καθαρούς και συγκεκριμένους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους. Η σύγκρουση ήταν με εργάτες και οικοδόμους, οι φοιτητές ακολουθούσαν.

>> Το ‟64 έφαγα ξύλο στη διαδήλωση της ΕΦΕΕ για το Βιετνάμ, που την τραγούδησε και ο Σαββόπουλος. Ήταν επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, και αποτέλεσε την πρώτη σύγκρουση με την υποτίθεται δημοκρατική κυβέρνηση. Μόνο αίτημα ήταν να μας αφήσουμε να διαδηλώσουμε προς την αμερικανική πρεσβεία.

>>Τα κινήματα τότε είχαν και αιτήματα αλλαγής των ανθρωπίνων σχέσεων, της κοινωνίας, αιτήματα εθνικοαπελευθερωτικά, οικολογικά... Ήταν καθολικά κινήματα με καθολικά αιτήματα.

>> Το 68, στο Παρίσι, στο Μάη, εμείς διαδηλώναμε και για τη χούντα. Υπήρχαν συγκρούσεις, αλλά δεν είχαν πάρει ποτέ το χαρακτήρα καταστροφής μαγαζιών. Οι επιθέσεις ήταν κατά συμβόλων της εξουσίας, τα οδοφράγματα στήνονταν για τη σύγκρουση με την αστυνομία. Τώρα βλέπεις ότι ο κύριος στόχος ειναι τα καταστήματα.

>>Στην μεταπολίτευση, ένα ανάλογο αποτέλεσε η δολοφονία του Καλτεζά. Έχουμε την εν ψυχρώ εκτέλεση ενός δεκαπεντάχρονου, αν και δεν έχει ίδια τα λοιπά χαρακτηριστικά. Ηταν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, δεν υπήρχε συναίνεση από κανένα κόμμα. Παρ όλα αυτά οι εκδηλώσεις είναι πιο μαζικές τις πρώτες μέρες, ώσπου εμφανίζεται - για πρώτη φορά- το γενικευμένο σπάσιμο, συγκεκριμένα στις οδούς Πατησίων και Στουρνάρα, στο Πολυτεχνείο. Και ενώ αρχικά υπήρξε μια μορφή ενός νέου τύπου κινήματος ή υποτιθέμενου κινήματος, καθώς είχαν δηλώσει παραίτηση οι υπουργοί Κουτσόγιωργας και Σκουλαρίκης και είχε υπάρξει προσέγγιση με τα εργατικά συνδικάτα που πλήττονταν από την πολιτική λιτότητας του Σημίτη στην Οικονομία, οι καταστροφές και η επίθεση από τα μέσα και τις εφημερίδες, που ήταν ασυλληπτη, οδηγησε την αγανάκτηση να στραφεί εναντίον μας, και κοντέψαμε να λυντσαριστούμε από τον κόσμο και τις ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ όσοι είμασταν στο Πολυτεχνείο.

>>Από τότε προσπαθήσαμε να ερμηνεύσουμε την εμφάνιση αυτού του φαινομένου που κορυφώνεται τώρα. Η αντίδραση στην υπαρκτή κρατική καταστολή παίρνει χαρακτήρα αδιέξοδης βίας που όλο και συνδέεται με τη λεηλασία. Ερμηνεύοντας λέω ότι πρόκειται για την κρίση μιας παρασιτικής κοινωνίας, που ως τέτοια παράγει και παρασιτικού τύπου κινήματα. Όλα έχουν καταπέσει, θεσμοί, αξίες, και η εκκλησία τώρα ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, δεν υπάρχει νεολαιίστικο αίτημα για αλλαγη της κοινωνίας, και η εξέγερση που ακολουθεί έχει τυφλά χαρακτηριστικά, δεν προτείνει κανένα όραμα κοινωνίας.

>> Το φαινόμενο αυτό δεν είναι ελληνικό. Κατά τη γνώμη μου η Δύση έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες να παράγει επαναστατικά κινήματα. Αυτά βρίσκονται εκτός Δύσεως, στη Λατινική Αμερική, την Παλαιστίνη…Και στην Ελλάδα που είναι παράσιτο της Δύσης εμφανίζονται στον κύβο τα φαινόμενα. Όποιος δεν παράγει αξίες δεν έχει και κινήματα που παράγουν αξίες.

>>Σίγουρα θα τα ξαναζήσουμε αυτά. Υπάρχει γενικευμένη κρίση, οικονομική, κοινωνική, η οποία θα οδηγήσει σε επανάληψη, μέχρι να γίνει ένας ολόκληρος κύκλος και να γίνει κατανοητό το αδιέξοδο μιας εξεγερσιακής λογικής χωρίς στόχους. Επίσης, θα οδηγήσει σε ακραία συντηρητικοποίηση της δεξιάς - τα γεγονότα σην Πάτρα είναι χαρακτηριστικά- και η βίαιη αντίδραση της κοινωνίας προς τα δεξιά δεν προμηνύει τίποτε καλό.

>>Δεν πέφτω στη λογική της συνωμοσίας, ότι όλα αυτά έγιναν επειδή δεν είναι πειθήνιος ο Καραμανλής. Αυτός που σκότωσε τον Αλέξη είχε λογική Ράμπο και πολύ σωστά ξεσήκωσε την αγανάκτηση όλων των Ελλήνων. Από την άλλη, κανάλια και εφημερίδες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν, υποδαυλίσουν και κατευθύνουν αυτή την αγανάκτηση. Κανάλια που μέχρι πρόσφατα έλεγαν τους αναρχικούς τρομοκράτες μιλούν τώρα για «δίκαιη οργή». Το νεκρό παιδί σκυλεύτηκε για τα συμφέροντα των νταβατζήδων, που το χρησιμοποίησαν στον πόλεμο μεταξύ ομοίως αχρήστων και ανικάνων πολιτικών κομμάτων.

Είμαστε όλοι θύματα της ίδιας σφαίρας»

Συνέντευξη του Π. Παπαδόπουλου στη Λ.Χ. Θωμά - 10/12/2008

>>Δε νομίζω ότι έχουν καταλάβει τίποτε ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε οι αναρχικοί. Αυτή εδώ είναι η εξέγερση των δεκαπεντάρηδων που βλέπουν μόνο αδιέξοδο και έχουν εισπράξει την ανυπαρξία χώρων γύρω τους.

>> Και τότε με τον Καλτεζά, εκείνα τα χρόνια, που χιλιάδες κατέβηκαν στο δρόμο, λέγαμε τι κύμα είναι αυτό, τι ελπίδα, τι εξέγερση, ο κόσμος αφήνει τα σπίτια, τον καναπέ, την τηλεόραση… και όλος αυτός ο κόσμος, ο μεγαλύτερος κόσμος που τον θεωρούσες ελπίδα πολιτικής δύναμης, χάθηκε. Και αυτό γιατί τόσο η αριστερά όσο και ο αντεξουσιαστικός χώρος δεν μπορούν να εξελιχθούν και να λάβουν τα μηνύματα την εποχή που συμβαίνουν τα γεγονότα.

>> Οι πιτσιρικάδες, αυτοί που συμμετέχουν στην εξέγερση των 15αρηδων γράφουν στα παλιά των υποδημάτων τους χώρους, κινήματα, αναρχικούς. Είναι δική τους υπόθεση όσα συμβαίνουν. Είναι ταυτισμένοι με το συμμαθητή τους αλλά η αντίδρασή τους έχει και άλλες ρίζες, βαθιές. Βλέπουν τις δυσκολίες των γονιών τους, βιώνουν αδιέξοδα, είναι παιδιά φυλακισμένα μεταξύ ίντερνετ και διαμερίσματος, χωρίς χώρους να κινηθούν, μακρυά και φυσικά τοπια, σε μια πόλη φυλακή - και φυλακή δεν είναι μόνο η Αθήνα, αλλά και η επαρχία που είναι ένα αντίγραφο της Αθήνας.

>>To ζήτημα ειναι η απουσία κινημάτων με συγκροτημένα αιτήματα. Δεν έχει πολιτικό στίγμα αυτή η εξέγερση. Φοβάμαι ότι όλα αυτά θα έχουν συνέχεια, θα ξαναγίνουν, η Ευρώπη θα τα ξαναζήσει όσο τα παιδιά είναι απέναντι σε ένα σκοτεινό, γκρίζο μέλλον, χωρίς δουλειά, με τα πτυχία στον τοίχο και την ανεργία να επικρέμεται από πάνω τους, με την αστυνομοκρατία... Όλα αυτά δεν έχουν πολιτικό στίγμα και επειδή είναι βία για τη βία και οργή για την οργή δεν έχει ελπίδες για κάτι βαθύτερο, πέραν της δήλωσης «είμαι και εγώ εδώ, με έχετε βάλει στο περιθώριο μα θα με ακούσετε με αυτό τον τρόπο», τρόπο που φτάνει στη βαρβαρότητα.

>>Είναι αλήθεια πως τότε, στη γενιά μας, οι περισσότεροι δε θα λεηλατούσαν. Όμως εδώ το χτύπημα είναι τυφλό. Είναι έφοδος μες στην κοινωνική αδικία χιλιάδων νεολαίων που ζουν σε έναν κόσμο θερμοκήπιο - τρωνε, πίνουν, αναπνέουν, έχουν μπροστά τους συνέχεια ένα τοίχος που αισθάνονται ότι δεν μπορούν να υπερβούν. Όλα είναι μπερδεμένα. Από τη μια καταναλωτισμός και από την άλλη απέχθεια και η σκέψη «γιατί να μη το πάρω από αυτόν που μου το πουλάει πανάκριβα;». Όλα ανακατεύονται, μπερδεύονται, όταν δεν υπάρχει πολιτικό πρόταγμα. Και θα μπορούσε να υπάρχει. Ας πούμε, να αφοπλιστεί η αστυνομία.

>> Όταν δεν υπάρχουν πολιτικά προτάγματα και ο νεολαίος αυτός δεν ανήκει σε ένα, έστω αστικό, πολιτικό σχήμα, όλα μπερδεύονται. Πιστεύω ότι όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις τελευταίες ημέρες είναι αυθόρμητα και γι” αυτό έχουν ημερομηνία λήξης. Ο αυθορμητισμός δεν πρέπει να μένει εκεί.

>>Σε μια τέτοια εποχή που υπάρχει βομβαρδισμός από τη βαρβαρότητα της εξουσίας διεθνώς, απουσιάζουν και τα κινήματα… Βλέπεις, μιλάμε για ζημιές και τόσοι άνθρωποι δεν καταγγέλουν και δεν κατανοούν τίποτε πέρα από το τζάμι. Ξεχνούν, ας πούμε, ότι πρόπερσι στην Ηλεία κάηκαν άνθρωποι, ότι είναι πιό σοβαρό να καίγονται άνθρωποι, δάση, να σκοτώνεται ένα παιδί από το τίποτε, από έναν Κλιντ Ίστγουντ από τις ζημιές, με τις οποίες σαφώς διαφωνώ.

>>Δε βγάζω τον πόνο μου, την κραυγή μου για το θάνατο του συντρόφου μου ή του παιδιού μου στο αυτοκίνητο ή το κατάστημα του άλλου. Αλλά, σε αυτούς που μετρούν τα υλικά θα έλεγα πως αν είχα να διαλέξω να καταστραφούν δέκα δικά μου αυτοκίνητα ή να μη ξαναδω το γέλιο των παιδιών μου, θα έλεγα να καούν τα αυτοκίνητα αρκεί να βλέπω τα παιδιά να παίζουν, να ζουν, να σκέφτονται.

>> Έχει απαξιωθεί η ανθρώπινη ζωή. Αγωνιστήκαμε γιά να καταξιώσουμε και όχι να απαξιώσουμε την ανθρώπινη ζωή, θεωρώντας κάτι τέτοιο είτε «επαναστατικό» είτε εξουσιαστικό.

>>Τα παιδιά πρέπει να βρουν ένα θερμοκήπιο διαφορετικό από αυτό που ζουν, του εφιάλτη και της βαρβαρότητας. Να μπορέσουν να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι με βούληση, να πετάξουν από πάνω τους τις εξουσίες.

>>Η εμπειρία δε μεταφέρεται. Το μόνο που μπορείς είναι, αν τα καταφέρεις, να απομακρύνεις τα παιδιά από την τυφλή βία, την απόλυτη βία που οδηγεί στην πλήρη απώλεια της επαφής με τον εαυτό σου και το συνάνθρωπό σου. Να μεταφέρουμε τα λάθη, να κάνουμε αυτοκριτική, να καταλάβουν ότι δε φτάνει η οργή για να αλλάξουμε τον κόσμο.

>>Για μένα ο αναρχισμός δεν είναι ιδεολογία. Η αναρχία είναι στάση ζωής, είναι μια ατελείωτη διαδρομή που συνέχεια ανοίγει παράθυρα στον κόσμο, γεννάει ιδέες, υποδέχεται όλους τους ανθρώπους που σήμερα βράζουν στο καζάνι της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας.

>>Είμαστε όλοι θύματα της ίδιας σφαίρας που σκότωσε πριν τέσσερα βράδυα τον Αλέξανδρο. Ακόμη και αυτός που βρίζει και λέει «καλά του κάνανε», είναι θύμα της ίδιας σφαίρας, η οποία τον κάνει φασίστα. Αυτό θέλει η εξουσία, να κατακερματίσει σε διάφορους -ισμους τον κοινωνικό ιστό, την ώρα που ο εχθρός, ο πραγματικός μας εχθρός μας σκάβει το λάκκο. Είναι καιρός να αφήσουμε τις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες.

Ξεριζωμένοι και Συριζωμένοι

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Ήταν ριζωμένοι στο Κόμμα για χρόνια.

Κανείς δεν τους ξεκούναγε από κει.

Αίφνης αποφάσισαν να κόψουν μόνοι τις ρίζες τους.

Ξεριζώθηκαν μόνοι τους κι άρχισαν να βόσκουν σε λιβάδι ξένο.

Εσωτερικό ήταν το λιβάδι αυτό και κανείς δεν το πρόσεχε.

Το καταπάτησαν το λιβάδι, χωρίς να αντισταθούν τίποτε οι ιδιοκτήτες του.

Ξέχασαν όλα όσα έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια και κοίταζαν να γίνουν αφεντικά.

Συριζώθηκαν στο νέο χωράφι και με τη βοήθεια της Παναγιάς της Τήνου αποφάσισαν να ξαπλώσουν τους κλώνους τους παντού.

Βγάλανε και νέο αρχηγό, που ήταν δοκιμασμένος στους μαθητικούς αγώνες.

Ο νέος αρχηγός μπορούσε να πείσει τα άλλα δέντρα να τον ακολουθήσουν στο δρόμο για την καταπάτηση όλων των λιβαδιών.

Έμπαινε μπροστά ο αρχηγός και πίσω του έσπευδαν όλα τα φυτά.

Ήταν εύκολο να καταπατηθούν τα λιβάδια, γιατί δεν υπήρχαν ανταγωνιστές.

Αγκάλιασε ο αρχηγός κάποια κουκουλοφόρα πεύκα κι αυτά όρμησαν πάνω στα λιβάδια ακάθεκτα.

Ρήμαξαν τα πάντα στο διάβα τους, πυρπόλησαν κι έσπασαν καθετί.

Σε λίγο καιρό τα λιβάδια θα ήταν στα χέρια των Συριζωμένων.

Μαζί με τα πράσινα άχυρα θα κυβερνούσαν στα λιβάδια από δω και πέρα…

Προς Καραμανλή Β΄

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Είπες πως θα χτυπούσες τους νταβατζήδες της πληροφόρησης πριν πέντε χρόνια κι εγώ χάρηκα.

Δεν τα κατάφερες, γιατί κανένας απ’ τους αυλικούς σου δεν ήθελε κάτι τέτοιο.

Αν πετύχαινες αυτό το θαύμα θα στεκόμουν στο πλάι σου, επειδή σιχάθηκα την ψευτιά του «αριστερού» λόγου.

Έχασες, Καραμανλή Β΄.

Αυτοί θα σε σβήσουν απ’ το χάρτη.

Θ’ αναδείξουν τον «πανέξυπνο» Γιωργάκη, όπως ανέδειξαν και τον Τσίπρα.

Να δεις πως μετά από λίγα χρόνια θ’ αναδείξουν και την Ντόρα.

Αυτοί οι νταβατζήδες διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Αυτοί πετσοκόβουν κάθε ελεύθερη φωνή.

Υ.Γ.

Κόντεψα να σπάσω την τηλεόραση χτες βράδυ ακούγοντας, για ένα τέταρτο μόνο, αυτά τα αλάνια των καναλιών.

Τα επεισόδια καθ’ άπασαν την χώραν ωχριούσαν μπρος στη βαρβαρότητα των λόγων τους.

Ο Παπούλιας μίλησε

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Ο πρόεδρος της «Δημοκρατίας» μίλησε:

- Είναι πλήγμα στη λειτουργία κράτους δικαίου ο θάνατος του νέου στα Εξάρχεια.

Ψαχνόμουν όλη τη νύχτα να εντοπίσω αυτό το κράτος δικαίου που ανακάλυψε ο κύριος πρόεδρος κι απλά του καταλόγισα έλλειψη σκέψης ένεκα του προχωρημένου της ηλικίας του.

Αλτσχάιμερ λέγεται η ασθένεια αυτή, μερικοί όμως την ονομάζουν και ανηθικότητα του πολιτικού λόγου.

Στο δεύτερο πιστεύω κι εγώ.

Όταν το ΠΑΣΟΚ επιλέγει πρόεδρο από τη Δεξιά και η Δεξιά από το ΠΑΣΟΚ περίμενε τα χειρότερα.

Ζήτω λοιπόν η Πανελλήνια Σοσιαλιστική Νέα Δημοκρατία.

Δολοφονία νέου στα Εξάρχεια

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Δεν έχω να σχολιάσω τίποτε περισσότερο απ’ όσα σχολίαζα το ΄84 με τον Καλτεζά. Δεν κυβερνούσε η «επάρατη» Δεξιά τότε, ο Σιδερένιος ήταν στην εξουσία.

Ο Δίας είχε δυο προμάχους του, τη Βία και το Κράτος…

Ψάξτε σε κάθε εποχή να βρείτε το Δία και θα βρείτε τους ίδιους προμάχους να στέκουν στο πλευρό του.

Αντί σχολίου παραθέτω τον πρόλογο από ένα βιβλιαράκι μου, που εξέδωσα πριν δύο χρόνια με τίτλο «Η φίλη μου η Μπάτση».

Κάτι σαν πρόλογος

Είχα νιώσει νωρίς τον μπάτσο στο πετσί μου .

Πρωτοετής φοιτητής ακόμα , στα σώσματα της γενιάς του 114 , έφαγα το πρώτο ξύλο κάπου εκεί στην Πανεπιστημίου . Ήταν η εποχή των αποστατών κι εγώ έτρεχα να διαδηλώσω για τον «αρχηγό» μου τον Αντρέα .

Όταν γύρισα στο Βόλο για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές είχα ένα επίδεσμο στο σβέρκο . Στον πατέρα μου είπα πως ήταν μαυρή , του έκρυψα πως ήταν το σημάδι του ξύλινου κλομπ . Κατατρεγμένος ήταν ο πατέρας , η ανεργία μάστιζε το σπίτι για χρόνια ένεκα του προπατορικού ολισθήματος στον εμφύλιο . Δεν ήθελε ο γιος του να πάθει το ίδιο και γι’ αυτό τον μεγάλωνε με εκκλησία και Καραμανλή . Το γονίδιο όμως αποδείχτηκε πιο ισχυρό από την οικογενειακή γαλούχηση .

Μετά ήρθε η χούντα κι εγώ δεν ήθελα να βάλω μυαλό . Νόμιζα πως έπρεπε ν’ αγωνιστώ για να ’ρθει η δημοκρατία στον τόπο . Δεν είχα προλάβει να ζήσω τη δημοκρατία μέχρι τότε , μόνο χούντες διαφόρων αποχρώσεων είχα γνωρίσει .

Όταν μετά από χρόνια άκουγα από εκείνους τους όψιμους αντιστασιακούς για τη βία των αστυνομικών οργάνων μέσα στα χρόνια της χούντας γελούσα . Είχαν ξεχάσει πως αυτά τα όργανα δεν είχαν τα προνόμια του αστυνομικού κράτους που στήθηκε μετά τον εμφύλιο . Η χούντα κατάφερε να ενώσει το λαό με την επίδειξη των τανκς , αργότερα θα κατάφερνε το ίδιο και ο «σοσιαλισμός» με ποιο έξυπνα όπλα . Αυτός είχε το συνδικαλισμό και τα ΜΜΕ στα χέρια του , δεν χρειαζόταν τα τανκς και τα ξερονήσια . Κατάφερνε να εξορίζει τους Πολίτες μέσα στην ίδια τους την πόλη .

Δεν υπήρξα αντιστασιακός , απλά δεν προσκύνησα όπως όλοι οι άλλοι δίπλα μου . Αντιστάθηκα αφήνοντας μακριά μαλλιά και τραγουδώντας Θεοδωράκη , είχα ανοιχτό το στόμα μου μέσα στο πανεπιστήμιο την ώρα που οι άλλοι λακίζανε σοφά και γλίτωναν . Αυτά με οδήγησαν στη γνωριμία μου με τους μεγάλους μπάτσους του Σπουδαστικού της Μπουμπουλίνας . Ο θεός να τους έχει καλά , βοήθησαν άθελά τους να γνωρίσω τον κόσμο καλύτερα .

Δυο τρία σκαμπίλια έφαγα μόνο στη Μπουμπουλίνας . Όταν η χούντα έπεσε έμαθα πως … εκατομμύρια Έλληνες είχαν φάει φάλαγγα και εικονικές εκτελέσεις κι ότι είχαν βασανιστεί με άγριο τρόπο στην «ταράτσα» και στην ΕΑΤ-ΕΣΑ . Γνώριζα πολύ κόσμο τότε στην Αθήνα , κόσμο της αριστεράς , αλλά δεν είχα την τύχη να πέσω πάνω σε κάποιον βασανισμένο .

Στη μεταπολίτευση τα πράγματα ήταν πιο άγρια . Η χούντα σου έδειχνε το πέος της ασύστολα και σου ’λεγε να κάτσεις στ’ αυγά σου . Ο Καραμανλής έφερε τη «δημοκρατία» και τα ΜΑΤ . Το ξύλο ήταν δημοκρατικό πλέον , ήθελε να σώσει τη «δημοκρατία» από κείνους που ποθούσαν τη δημοκρατία .

Ταυτόχρονα η δογματική αριστερά δημιουργούσε τα δικά της ΚΝΑΤ . Αυτά λιανίζανε καλύτερα το χώρο της σκεπτόμενης αριστεράς , χωρίς αμοιβή , τα ΜΑΤ του Καραμανλή λιάνιζαν για τον πενιχρό μισθό τους .

Ύστερα ήρθε η Αλλαγή του Αντρέα . Αυτός εξανθρώπισε τους μπάτσους , τους έκανε πράσινους . Οι μπάτσοι γίνονταν αργά-αργά σοσιαλιστές , χωρίς εισαγωγικά . Είχαν δει τα μάτια τους πολλά , περισσότερα απ’ όσα είχαν δει οι «αντιστασιακοί» με τις παρωπίδες δίπλα στα μάτια και το κέρδος βαθιά μέσα στα μάτια φωλιασμένο .

Όσο περνούσαν τα χρόνια οι μπάτσοι ισοπεδώνονταν όλο και περισσότερο . Οι ίδιοι μέχρι τότε , με το εντεταλμένο κυνήγι τους , συντηρούσαν την ελπίδα . «Οι ιδέες μοιάζουν με καρφιά κι όσο πιο πολύ τις χτυπάς τόσο πιο πολύ μπήγονται» , αυτό ήταν ένα απ’ τα προσφιλή θέματα έκθεσης που έδινα στους μαθητές μου .

Ο εκσυγχρονισμός οικειοποιήθηκε φραστικά απ’ όλα τα αριστερά ιδεολογήματα , έσυρε και τους «αριστερούς» στην εξουσία κι ισοπέδωσε κάθε αντίσταση κοινωνική . Οι μπάτσοι έχασαν τη δύναμη και την αίγλη των περασμένων χρόνων . Τους έμενε χρόνος να σκέφτονται τώρα πια , δεν έτρωγαν το χρόνο τους στο κυνήγι των διαφορετικών . Οι εκσυγχρονιστές κατάφεραν να εξαφανίσουν τους διαφορετικούς και να επιβάλουν τις αρχές της παγκοσμιοποιημένης απραξίας . Μόνο κάποιους γέρους συνταξιούχους έβγαιναν πότε-πότε να κυνηγήσουν και κάποιους μαθητές που ξεσηκώνονταν για τις απανωτές και βάρβαρες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις . Ήταν ήπιοι τώρα οι μπάτσοι , είχαν χάσει την προϊστορική μανία τους . Εξανθρωπίστηκαν και συζητούσαν με διαφορετικούς , που είχαν καταφέρει να επιζήσουν . Καταλάβαιναν πως ο κίνδυνος παραμόνευε και για τους ίδιους τώρα πια . Καταλάβαιναν όσα δεν ήθελε να σκεφτεί κανένας «αριστερός» τω καιρώ εκείνω .

Τους μελετούσα χρόνια τους μπάτσους , ποτέ δεν κατάφερα να ουρλιάξω εκείνο το φοβερό σύνθημα «μπάτσοι , γουρούνια , δολοφόνοι» . Έβλεπα ότι τα γουρούνια και οι δολοφόνοι άλλα λειτουργήματα υπηρετούσαν . Ήταν οι μεγαλόσχημοι πολιτικοί και το υποκριτικό ιερατείο , ήταν οι γιατροί με τα φακελάκια και οι ανέραστοι δάσκαλοι , ήταν οι δικηγόροι και οι μεγάλοι εργολάβοι , ήταν η ίδια η οικογένεια που είχε στρέψει όλη τη δύναμη της ψυχής της σε παράνομους βιοπορισμούς .

Δεν ήταν διαφορετικοί οι μπάτσοι απ’ όλους εμάς . Η στολή μόνο τους έκανε να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους υπόλοιπους «ευυπόληπτους» πολίτες . Στον πόλεμο μεταξύ της μαφίας και των μπάτσων ήμουνα πάντα στο πλευρό των δεύτερων . Η μαφία πάντα κατάφερνε να εξαγοράζει τους μπάτσους και να τους στρέφει ενάντια στο Καλό . Τώρα η μαφία δεν τους είχε ανάγκη , είχε άλλους μπάτσους στο πλευρό της . Είχε εφεύρει τους δημοσιογράφους κι αυτοί χωρίς κλομπ και δακρυγόνα πετύχαιναν καλύτερα αποτελέσματα . Με τα δακρυγόνα και το κλάμα καθαρίζουν τα μάτια και βλέπεις καλύτερα , με κείνα τα τηλεοπτικά υπνωτικά ο νους χάνει το δικαίωμα της αντίστασης .

Οι μπάτσοι είναι άχρηστοι πια . Όταν κάποτε τους χρειαστούν θα δείξει πως η Ελπίδα , το μικρό πουλί της Πανδώρας , έχει αρχίσει να βρίσκει το δρόμο της επιστροφής .

Τι μπορεί να σου κάνει όμως αυτό το πουλάκι ;

Με μπάτσους ή χωρίς μπάτσους

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕ Θ’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ …

Εγώ απλά κατάλαβα πως το γονίδιο του μπάτσου κυκλοφορεί μέσα στον καθένα μας , έτσι όπως κυκλοφορεί το γονίδιο του γουρουνιού και του δολοφόνου .

Αν χαθούν τα γουρούνια και οι δολοφόνοι είναι σίγουρο πως θα χαθεί κι ο μπάτσος .

Επιστήμη και πολιτική

Σχόλιο του Μάκη Μίχου

Γίνεται αυτές τις μέρες στο Βόλο το 2^ο Αρχαιολογικό συνέδριο Προϊστορίας.

Δήλωσα κι εγώ συμμετοχή για να παρουσιάσω μια πρόταση που θα βοηθούσε -νόμιζα-την αρχαιολογική και ιστορική σκέψη και περίμενα αφελώς πως η συμμετοχή μου ήταν βέβαιη.

Η οργανωτική επιτροπή λειτούργησε ιεροεξεταστικά πάνω μου και απέρριψε το αίτημά μου. Κατάλαβα πως είμαι επικίνδυνο άτομο και για την επιστήμη.

Σκέφτηκα αρχικά να τους κάνω μπάχαλο το συνέδριο, αλλά αυτό αντίκειται στο Νόμο που με καθοδηγεί όλα αυτά τα χρόνια.

Έγραψα μόνο μια επιστολή και τη μοίρασα στους συνέδρους, ξέροντας εκ των προτέρων πως θα εισπράξω τη χλεύη τους.

Η επιστολή έχει ως εξής:

Προς τα μέλη του 2^ου Συνεδρίου Προϊστορικής Αρχαιολογίας

Έτσι το γράφω,

για να μου φύγει η πίκρα

Ζήτησα για πρώτη φορά στη ζωή μου να συμμετάσχω σ’ ένα αρχαιολογικό συνέδριο, αν και είχα εγκαταλείψει πριν πολλά χρόνια την αρχαιολογία.

Η αρχαιολογική έρευνα δεν έσβησε ποτέ από μέσα μου, όσο καιρό νόμιζα πως έδινα τα «φώτα» μου στους μαθητές μου στο σχολείο. Ήμουν μάλιστα βέβαιος πως η επιθυμία μου να αποκαταστήσω το εύρημα που είχε «φυλακιστεί» για τριάντα χρόνια στα υπόγεια του Αρχαιολογικού Μουσείου του Βόλου θα γινόταν αποδεκτή από την οργανωτική του συνεδρίου επιτροπή. Είχα προχωρήσει και σε επιστημονικές εικασίες γύρω από ταφικά έθιμα στα νεολιθικά χρόνια.

Η οργανωτική επιτροπή αρχικά έκανε αποδεκτό το αίτημά μου. Στη συνέχεια άλλαξε τη γνώμη της κι αποφάσισε να με κάνει πόστερ τοίχου.

Διαμαρτυρήθηκα στην προϊσταμένη της ΙΓ΄ ΕΠΚΑ και μου ζήτησε να της καταθέσω την εισήγησή μου στο συνέδριο. Πρωτοφανής απαίτηση για τα αρχαιολογικά δεδομένα , μα ό,τι γίνεται σήμερα είναι πρωτοφανές.

Κατέθεσα και την εισήγηση στην προϊσταμένη της ΕΠΚΑ και περίμενα πως άπαντα θα όδευαν στη λύση τους.

Έπεσα έξω.

Η εισήγηση κρίθηκε επουσιώδης από κάποια μέλη της επιστημονικής επιτροπής κι έτσι καταδικάστηκα να κάνω παρουσίαση τοίχου στις δυόμισι το μεσημέρι…

Αρνήθηκα να συμπράξω στην αναίδειά τους και ζήτησα μόνος μου να με αποσύρουν.

Στον τοίχο προσπάθησαν να με στήσουν πολλοί, όμως εγώ πάντα αντιστεκόμουν.

Τους έστηνα εγώ στον τοίχο.

Έτσι νόμιζα, μέχρι που κατάλαβα ότι εκτός απ’ τον τοίχο υπάρχει και ο οστρακισμός.

Αυτόν τον «αυτο-οστρακισμό» επέλεξα και ξέρω πως κανείς σχεδόν δε θ’ αντιληφθεί τον εσωτερικό μου πόνο.

Ούτε και κάποιοι που θεωρούσα φίλους μέχρι πρότινος.

Δυστυχώς η βαρβαρότητα της πολιτικής έχει εισχωρήσει και μέσα στην επιστήμη.

Επιστημονικός φασισμός μπορεί να ονομαστεί η καρατόμηση των «διαφορετικών» από τα επιστημονικά συνέδρια.

Μάκης Μίχος,

απόστρατος απ’ όλα και μάχιμος

Θα επανέλθω στο θέμα προσεχώς και νηφάλιος…