Κλέβω τον τίτλο απ’ τον Κροπότκιν, όμως είναι δύσκολο να σκεφτείς κάτι καλύτερο τις μέρες τούτες που μοιάζουν με τις παλιές ως προς την ελπίδα για αλλαγή.
Αγωνιστήκαμε μάταια μέσα στη χούντα, την ώρα που οι παλιοί - πιο έξυπνοι απ’ όλους τους βλάκες σαν και μένα - λακίζανε και κρύβονταν ώσπου να περάσει η θύελλα.
Ύστερα ήρθε το Πολυτεχνείο. Ορμήσαμε με σημαία την ελπίδα και καταφέραμε μέσα σε λίγα χρόνια να κάνουμε τους Λαλιώτηδες και τα Δαμανάκια εξουσιαστές μας.
Στη μεταπολίτευση αγωνιστήκαμε ενάντια στα ΜΑΤ για να φέρουμε τα ΜΑΤ-ΜΕΑ του Σιδερένιου.
Επί Σιδερένιου είχαμε μείνει ελάχιστοι πλέον. Όλοι σχεδόν έτρεχαν να στεγαστούν στο κόμμα της Αλλαγής.
Αγωνιστήκαμε συνδικαλιστικά και μας παλούκωσαν τα κόμματα.
Αγωνιστήκαμε οικολογικά κι αναθρέψαμε ακτιβιστές-κλέφτες κι απατεώνες.
Αγωνιστήκαμε αυτοδιοικητικά, αλλά ο λαός βολευόταν με τους κομματικούς.
Μαζέψαμε τα θρύψαλά μας κι αποσυρθήκαμε σε μια έντιμη σιγή.
Πότε-πότε προσπαθούσαμε να αρθρώσουμε το λόγο μας, όμως οι νταβατζήδες αυτής της τρισάθλιας δημοσιογραφίας μας φίμωναν.
Σήμερα βλέπω ένα νέο ξεσηκωμό της νεολαίας και φοβάμαι πως θα την πατήσουν σαν κι εμάς.
Δεν είναι λύση ο πετροπόλεμος και οι εμπρησμοί.
Δε χρειάζεται να θυσιάζουμε δεκαπεντάχρονους για να θρέψουμε τα κανάλια και τον Κούγια.
Πρέπει να βρούμε κάτι άλλο όλοι εμείς που νιώθουμε ακόμη νέοι.
Θα την κάνω την πρόταση σε λίγες μέρες, αν και ξέρω πως κανείς δε θα κουνηθεί από τον καναπέ του.
Είδα τον ευυπόληπτο αλήτη της δικαιοσύνης να αναλαμβάνει την υπεράσπιση του άθλιου αστυνομικού οργάνου. Τον άκουσα να κάνει και δηλώσεις υπέρ του πελάτη του κι αμέσως αναρωτήθηκα γιατί αυτά τα νέα παιδιά δεν ξεσπούν το δίκαιο μένος τους ενάντια σ’ αυτά τα κοινωνικά καθίκια.
Αυτά τα καθίκια είναι πιο επικίνδυνα από τους μπάτσους.
Αυτά τα καθίκιακαλύπτουν με το νόμο τα εγκλήματα και των μπάτσων.
Αυτά τα καθίκια καλύπτουν όλη τη διαφθορά που σέρνεται μέσα στην κοινωνία και φτιάχνουν περιουσίες.
Αυτά τα καθίκια έπρεπε να είναι ο στόχος των κουκουλοφόρων, αν οι κουκουλοφόροι δεν ήταν ύποπτοι για τις ενέργειές τους.
Ο Ρομπέν των δασών έκλεβε κάποτε για να στηρίξει το βασιλιά του.
Ποιος είναι ο βασιλιάς των κουκουλοφόρων;
Θα το μάθουμε ποτέ ή θα ζούμε με τις βάσιμες υποψίες μας;
Συνέντευξη του Γ. Καραμπελιά στη Λ.Χ. Θωμά - 10/12/2008
>> Οι πρώτες μας διαδηλώσεις ήταν τη δεκαετία του 1950. Είμασταν μαθητές στο δημοτικό και διαδηλώναμε για την Κύπρο. Ήταν το πρώτο μας κυνήγι από την αστυνομία, και μάλιστα σε χωριό. Καταλαβαίνεις τι σήμαινε τότε το Κυπριακό. Ακολούθησε το 1-1-4 όταν είμασταν μαθητές στο γυμνάσιο, οι αγώνες για το 15% για την παιδεία και, βέβαια, το Κυπριακό. Για το 15%, να δοθεί το 15% του προϋπολογισμού για την εκπαίδευση είχαμε μαζέψει ένα εκατομμύριο υπογραφές -και όμως παραμένει εσαεί ζητούμενο.
>>Η μαζικότητα εκείνης της εποχής δεν συγκρίνεται με τα σημερινά. Μιλάμε για εκδηλώσεις των εκατό χιλιάδων ανθρώπων. Και οι συγκρούσεις είχαν άλλο χαρακτήρα. Ήταν κυρίως επιθέσεις αστυνομικών και άμυνας του πλήθους απέναντι στην αστυνομία. Δεν υπήρχαν ζημιές περιουσίας. Αυτές είναι φαινόμενο της μεταπολίτευσης. Το πολύ πολύ να κατέβαιναν με τα καδρόνια οι οικοδόμοι και να συγκρούονταν: η Ελλάδα του ‟64 και ΄65 ηταν παγκοσμίως πρώτη σε ημέρες απεργίας, δηλαδή υπήρχε ένα κίνημα με καθαρούς και συγκεκριμένους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους. Η σύγκρουση ήταν με εργάτες και οικοδόμους, οι φοιτητές ακολουθούσαν.
>> Το ‟64 έφαγα ξύλο στη διαδήλωση της ΕΦΕΕ για το Βιετνάμ, που την τραγούδησε και ο Σαββόπουλος. Ήταν επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, και αποτέλεσε την πρώτη σύγκρουση με την υποτίθεται δημοκρατική κυβέρνηση. Μόνο αίτημα ήταν να μας αφήσουμε να διαδηλώσουμε προς την αμερικανική πρεσβεία.
>>Τα κινήματα τότε είχαν και αιτήματα αλλαγής των ανθρωπίνων σχέσεων, της κοινωνίας, αιτήματα εθνικοαπελευθερωτικά, οικολογικά... Ήταν καθολικά κινήματα με καθολικά αιτήματα.
>> Το 68, στο Παρίσι, στο Μάη, εμείς διαδηλώναμε και για τη χούντα. Υπήρχαν συγκρούσεις, αλλά δεν είχαν πάρει ποτέ το χαρακτήρα καταστροφής μαγαζιών. Οι επιθέσεις ήταν κατά συμβόλων της εξουσίας, τα οδοφράγματα στήνονταν για τη σύγκρουση με την αστυνομία. Τώρα βλέπεις ότι ο κύριος στόχος ειναι τα καταστήματα.
>>Στην μεταπολίτευση, ένα ανάλογο αποτέλεσε η δολοφονία του Καλτεζά. Έχουμε την εν ψυχρώ εκτέλεση ενός δεκαπεντάχρονου, αν και δεν έχει ίδια τα λοιπά χαρακτηριστικά. Ηταν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, δεν υπήρχε συναίνεση από κανένα κόμμα. Παρ όλα αυτά οι εκδηλώσεις είναι πιο μαζικές τις πρώτες μέρες, ώσπου εμφανίζεται - για πρώτη φορά- το γενικευμένο σπάσιμο, συγκεκριμένα στις οδούς Πατησίων και Στουρνάρα, στο Πολυτεχνείο. Και ενώ αρχικά υπήρξε μια μορφή ενός νέου τύπου κινήματος ή υποτιθέμενου κινήματος, καθώς είχαν δηλώσει παραίτηση οι υπουργοί Κουτσόγιωργας και Σκουλαρίκης και είχε υπάρξει προσέγγιση με τα εργατικά συνδικάτα που πλήττονταν από την πολιτική λιτότητας του Σημίτη στην Οικονομία, οι καταστροφές και η επίθεση από τα μέσα και τις εφημερίδες, που ήταν ασυλληπτη, οδηγησε την αγανάκτηση να στραφεί εναντίον μας, και κοντέψαμε να λυντσαριστούμε από τον κόσμο και τις ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ όσοι είμασταν στο Πολυτεχνείο.
>>Από τότε προσπαθήσαμε να ερμηνεύσουμε την εμφάνιση αυτού του φαινομένου που κορυφώνεται τώρα. Η αντίδραση στην υπαρκτή κρατική καταστολή παίρνει χαρακτήρα αδιέξοδης βίας που όλο και συνδέεται με τη λεηλασία. Ερμηνεύοντας λέω ότι πρόκειται για την κρίση μιας παρασιτικής κοινωνίας, που ως τέτοια παράγει και παρασιτικού τύπου κινήματα. Όλα έχουν καταπέσει, θεσμοί, αξίες, και η εκκλησία τώρα ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, δεν υπάρχει νεολαιίστικο αίτημα για αλλαγη της κοινωνίας, και η εξέγερση που ακολουθεί έχει τυφλά χαρακτηριστικά, δεν προτείνει κανένα όραμα κοινωνίας.
>> Το φαινόμενο αυτό δεν είναι ελληνικό. Κατά τη γνώμη μου η Δύση έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες να παράγει επαναστατικά κινήματα. Αυτά βρίσκονται εκτός Δύσεως, στη Λατινική Αμερική, την Παλαιστίνη…Και στην Ελλάδα που είναι παράσιτο της Δύσης εμφανίζονται στον κύβο τα φαινόμενα. Όποιος δεν παράγει αξίες δεν έχει και κινήματα που παράγουν αξίες.
>>Σίγουρα θα τα ξαναζήσουμε αυτά. Υπάρχει γενικευμένη κρίση, οικονομική, κοινωνική, η οποία θα οδηγήσει σε επανάληψη, μέχρι να γίνει ένας ολόκληρος κύκλος και να γίνει κατανοητό το αδιέξοδο μιας εξεγερσιακής λογικής χωρίς στόχους. Επίσης, θα οδηγήσει σε ακραία συντηρητικοποίηση της δεξιάς - τα γεγονότα σην Πάτρα είναι χαρακτηριστικά- και η βίαιη αντίδραση της κοινωνίας προς τα δεξιά δεν προμηνύει τίποτε καλό.
>>Δεν πέφτω στη λογική της συνωμοσίας, ότι όλα αυτά έγιναν επειδή δεν είναι πειθήνιος ο Καραμανλής. Αυτός που σκότωσε τον Αλέξη είχε λογική Ράμπο και πολύ σωστά ξεσήκωσε την αγανάκτηση όλων των Ελλήνων. Από την άλλη, κανάλια και εφημερίδες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν, υποδαυλίσουν και κατευθύνουν αυτή την αγανάκτηση. Κανάλια που μέχρι πρόσφατα έλεγαν τους αναρχικούς τρομοκράτες μιλούν τώρα για «δίκαιη οργή». Το νεκρό παιδί σκυλεύτηκε για τα συμφέροντα των νταβατζήδων, που το χρησιμοποίησαν στον πόλεμο μεταξύ ομοίως αχρήστων και ανικάνων πολιτικών κομμάτων.
Είμαστε όλοι θύματα της ίδιας σφαίρας»
Συνέντευξη του Π. Παπαδόπουλου στη Λ.Χ. Θωμά - 10/12/2008
>>Δε νομίζω ότι έχουν καταλάβει τίποτε ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε οι αναρχικοί. Αυτή εδώ είναι η εξέγερση των δεκαπεντάρηδων που βλέπουν μόνο αδιέξοδο και έχουν εισπράξει την ανυπαρξία χώρων γύρω τους.
>> Και τότε με τον Καλτεζά, εκείνα τα χρόνια, που χιλιάδες κατέβηκαν στο δρόμο, λέγαμε τι κύμα είναι αυτό, τι ελπίδα, τι εξέγερση, ο κόσμος αφήνει τα σπίτια, τον καναπέ, την τηλεόραση… και όλος αυτός ο κόσμος, ο μεγαλύτερος κόσμος που τον θεωρούσες ελπίδα πολιτικής δύναμης, χάθηκε. Και αυτό γιατί τόσο η αριστερά όσο και ο αντεξουσιαστικός χώρος δεν μπορούν να εξελιχθούν και να λάβουν τα μηνύματα την εποχή που συμβαίνουν τα γεγονότα.
>> Οι πιτσιρικάδες, αυτοί που συμμετέχουν στην εξέγερση των 15αρηδων γράφουν στα παλιά των υποδημάτων τους χώρους, κινήματα, αναρχικούς. Είναι δική τους υπόθεση όσα συμβαίνουν. Είναι ταυτισμένοι με το συμμαθητή τους αλλά η αντίδρασή τους έχει και άλλες ρίζες, βαθιές. Βλέπουν τις δυσκολίες των γονιών τους, βιώνουν αδιέξοδα, είναι παιδιά φυλακισμένα μεταξύ ίντερνετ και διαμερίσματος, χωρίς χώρους να κινηθούν, μακρυά και φυσικά τοπια, σε μια πόλη φυλακή - και φυλακή δεν είναι μόνο η Αθήνα, αλλά και η επαρχία που είναι ένα αντίγραφο της Αθήνας.
>>To ζήτημα ειναι η απουσία κινημάτων με συγκροτημένα αιτήματα. Δεν έχει πολιτικό στίγμα αυτή η εξέγερση. Φοβάμαι ότι όλα αυτά θα έχουν συνέχεια, θα ξαναγίνουν, η Ευρώπη θα τα ξαναζήσει όσο τα παιδιά είναι απέναντι σε ένα σκοτεινό, γκρίζο μέλλον, χωρίς δουλειά, με τα πτυχία στον τοίχο και την ανεργία να επικρέμεται από πάνω τους, με την αστυνομοκρατία... Όλα αυτά δεν έχουν πολιτικό στίγμα και επειδή είναι βία για τη βία και οργή για την οργή δεν έχει ελπίδες για κάτι βαθύτερο, πέραν της δήλωσης «είμαι και εγώ εδώ, με έχετε βάλει στο περιθώριο μα θα με ακούσετε με αυτό τον τρόπο», τρόπο που φτάνει στη βαρβαρότητα.
>>Είναι αλήθεια πως τότε, στη γενιά μας, οι περισσότεροι δε θα λεηλατούσαν. Όμως εδώ το χτύπημα είναι τυφλό. Είναι έφοδος μες στην κοινωνική αδικία χιλιάδων νεολαίων που ζουν σε έναν κόσμο θερμοκήπιο - τρωνε, πίνουν, αναπνέουν, έχουν μπροστά τους συνέχεια ένα τοίχος που αισθάνονται ότι δεν μπορούν να υπερβούν. Όλα είναι μπερδεμένα. Από τη μια καταναλωτισμός και από την άλλη απέχθεια και η σκέψη «γιατί να μη το πάρω από αυτόν που μου το πουλάει πανάκριβα;». Όλα ανακατεύονται, μπερδεύονται, όταν δεν υπάρχει πολιτικό πρόταγμα. Και θα μπορούσε να υπάρχει. Ας πούμε, να αφοπλιστεί η αστυνομία.
>> Όταν δεν υπάρχουν πολιτικά προτάγματα και ο νεολαίος αυτός δεν ανήκει σε ένα, έστω αστικό, πολιτικό σχήμα, όλα μπερδεύονται. Πιστεύω ότι όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις τελευταίες ημέρες είναι αυθόρμητα και γι” αυτό έχουν ημερομηνία λήξης. Ο αυθορμητισμός δεν πρέπει να μένει εκεί.
>>Σε μια τέτοια εποχή που υπάρχει βομβαρδισμός από τη βαρβαρότητα της εξουσίας διεθνώς, απουσιάζουν και τα κινήματα… Βλέπεις, μιλάμε για ζημιές και τόσοι άνθρωποι δεν καταγγέλουν και δεν κατανοούν τίποτε πέρα από το τζάμι. Ξεχνούν, ας πούμε, ότι πρόπερσι στην Ηλεία κάηκαν άνθρωποι, ότι είναι πιό σοβαρό να καίγονται άνθρωποι, δάση, να σκοτώνεται ένα παιδί από το τίποτε, από έναν Κλιντ Ίστγουντ από τις ζημιές, με τις οποίες σαφώς διαφωνώ.
>>Δε βγάζω τον πόνο μου, την κραυγή μου για το θάνατο του συντρόφου μου ή του παιδιού μου στο αυτοκίνητο ή το κατάστημα του άλλου. Αλλά, σε αυτούς που μετρούν τα υλικά θα έλεγα πως αν είχα να διαλέξω να καταστραφούν δέκα δικά μου αυτοκίνητα ή να μη ξαναδω το γέλιο των παιδιών μου, θα έλεγα να καούν τα αυτοκίνητα αρκεί να βλέπω τα παιδιά να παίζουν, να ζουν, να σκέφτονται.
>> Έχει απαξιωθεί η ανθρώπινη ζωή. Αγωνιστήκαμε γιά να καταξιώσουμε και όχι να απαξιώσουμε την ανθρώπινη ζωή, θεωρώντας κάτι τέτοιο είτε «επαναστατικό» είτε εξουσιαστικό.
>>Τα παιδιά πρέπει να βρουν ένα θερμοκήπιο διαφορετικό από αυτό που ζουν, του εφιάλτη και της βαρβαρότητας. Να μπορέσουν να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι με βούληση, να πετάξουν από πάνω τους τις εξουσίες.
>>Η εμπειρία δε μεταφέρεται. Το μόνο που μπορείς είναι, αν τα καταφέρεις, να απομακρύνεις τα παιδιά από την τυφλή βία, την απόλυτη βία που οδηγεί στην πλήρη απώλεια της επαφής με τον εαυτό σου και το συνάνθρωπό σου. Να μεταφέρουμε τα λάθη, να κάνουμε αυτοκριτική, να καταλάβουν ότι δε φτάνει η οργή για να αλλάξουμε τον κόσμο.
>>Για μένα ο αναρχισμός δεν είναι ιδεολογία. Η αναρχία είναι στάση ζωής, είναι μια ατελείωτη διαδρομή που συνέχεια ανοίγει παράθυρα στον κόσμο, γεννάει ιδέες, υποδέχεται όλους τους ανθρώπους που σήμερα βράζουν στο καζάνι της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας.
>>Είμαστε όλοι θύματα της ίδιας σφαίρας που σκότωσε πριν τέσσερα βράδυα τον Αλέξανδρο. Ακόμη και αυτός που βρίζει και λέει «καλά του κάνανε», είναι θύμα της ίδιας σφαίρας, η οποία τον κάνει φασίστα. Αυτό θέλει η εξουσία, να κατακερματίσει σε διάφορους -ισμους τον κοινωνικό ιστό, την ώρα που ο εχθρός, ο πραγματικός μας εχθρός μας σκάβει το λάκκο. Είναι καιρός να αφήσουμε τις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες.
-Είναι πλήγμα στη λειτουργία κράτους δικαίου ο θάνατος του νέου στα Εξάρχεια.
Ψαχνόμουν όλη τη νύχτα να εντοπίσω αυτό το κράτος δικαίου που ανακάλυψε ο κύριος πρόεδρος κι απλά του καταλόγισα έλλειψη σκέψης ένεκα του προχωρημένου της ηλικίας του.
Αλτσχάιμερ λέγεται η ασθένεια αυτή, μερικοί όμως την ονομάζουν και ανηθικότητα του πολιτικού λόγου.
Στο δεύτερο πιστεύω κι εγώ.
Όταν το ΠΑΣΟΚ επιλέγει πρόεδρο από τη Δεξιά και η Δεξιά από το ΠΑΣΟΚ περίμενε τα χειρότερα.
Ζήτω λοιπόν η Πανελλήνια Σοσιαλιστική Νέα Δημοκρατία.
Γίνεται αυτές τις μέρες στο Βόλο το 2ο Αρχαιολογικό συνέδριο Προϊστορίας.
Δήλωσα κι εγώ συμμετοχή για να παρουσιάσω μια πρόταση που θα βοηθούσε -νόμιζα-την αρχαιολογική και ιστορική σκέψη και περίμενα αφελώς πως η συμμετοχή μου ήταν βέβαιη.
Η οργανωτική επιτροπή λειτούργησε ιεροεξεταστικά πάνω μου και απέρριψε το αίτημά μου. Κατάλαβα πως είμαι επικίνδυνο άτομο και για την επιστήμη.
Σκέφτηκα αρχικά να τους κάνω μπάχαλο το συνέδριο, αλλά αυτό αντίκειται στο Νόμο που με καθοδηγεί όλα αυτά τα χρόνια.
Έγραψα μόνο μια επιστολή και τη μοίρασα στους συνέδρους, ξέροντας εκ των προτέρων πως θα εισπράξω τη χλεύη τους.
Η επιστολή έχει ως εξής:
Προς τα μέλη του 2ου Συνεδρίου Προϊστορικής Αρχαιολογίας
Έτσι το γράφω,
για να μου φύγει η πίκρα
Ζήτησα για πρώτη φορά στη ζωή μου να συμμετάσχω σ’ ένα αρχαιολογικό συνέδριο, αν και είχα εγκαταλείψει πριν πολλά χρόνια την αρχαιολογία.
Η αρχαιολογική έρευνα δεν έσβησε ποτέ από μέσα μου, όσο καιρό νόμιζα πως έδινα τα «φώτα» μου στους μαθητές μου στο σχολείο. Ήμουν μάλιστα βέβαιος πως η επιθυμία μου να αποκαταστήσω το εύρημα που είχε «φυλακιστεί» για τριάντα χρόνια στα υπόγεια του Αρχαιολογικού Μουσείου του Βόλου θα γινόταν αποδεκτή από την οργανωτική του συνεδρίου επιτροπή. Είχα προχωρήσει και σε επιστημονικές εικασίες γύρω από ταφικά έθιμα στα νεολιθικά χρόνια.
Η οργανωτική επιτροπή αρχικά έκανε αποδεκτό το αίτημά μου. Στη συνέχεια άλλαξε τη γνώμη της κι αποφάσισε να με κάνει πόστερ τοίχου.
Διαμαρτυρήθηκα στην προϊσταμένη της ΙΓ΄ ΕΠΚΑ και μου ζήτησε να της καταθέσω την εισήγησή μου στο συνέδριο. Πρωτοφανής απαίτηση για τα αρχαιολογικά δεδομένα , μα ό,τι γίνεται σήμερα είναι πρωτοφανές.
Κατέθεσα και την εισήγηση στην προϊσταμένη της ΕΠΚΑ και περίμενα πως άπαντα θα όδευαν στη λύση τους.
Έπεσα έξω.
Η εισήγηση κρίθηκε επουσιώδης από κάποια μέλη της επιστημονικής επιτροπής κι έτσι καταδικάστηκα να κάνω παρουσίαση τοίχου στις δυόμισι το μεσημέρι…
Αρνήθηκα να συμπράξω στην αναίδειά τους και ζήτησα μόνος μου να με αποσύρουν.
Στον τοίχο προσπάθησαν να με στήσουν πολλοί, όμως εγώ πάντα αντιστεκόμουν.
Τους έστηνα εγώ στον τοίχο.
Έτσι νόμιζα, μέχρι που κατάλαβα ότι εκτός απ’ τον τοίχο υπάρχει και ο οστρακισμός.
Αυτόν τον «αυτο-οστρακισμό» επέλεξα και ξέρω πως κανείς σχεδόν δε θ’ αντιληφθεί τον εσωτερικό μου πόνο.
Ούτε και κάποιοι που θεωρούσα φίλους μέχρι πρότινος.
Δυστυχώς η βαρβαρότητα της πολιτικής έχει εισχωρήσει και μέσα στην επιστήμη.
Επιστημονικός φασισμός μπορεί να ονομαστεί η καρατόμηση των «διαφορετικών» από τα επιστημονικά συνέδρια.
Δεν πρόλαβα να γράψω το σχόλιό μου πριν δυο μέρες κι αμέσως οι μεγαλόστομοι με το σίγουρο παραδάκι γνωμάτευσαν:
«Πρέπει να πολεμήσουμε την ανεργία. Οι απολύσεις εργαζομένων είναι ανεπίτρεπτες. Μπορούμε να απασχολήσουμε τους εργαζόμενους για μισό μήνα και κανείς δε θα βρεθεί χωρίς δουλειά».
Οι πολιτικοί μας έτριψαν τα χέρια τους στο άκουσμα αυτής της πρότασης. Το ίδιο ίσως να έκανε και το παπαδαριό, γιατί αυτό στηρίζει εδώ κι αιώνες την ελεημοσύνη.
Οι πολιτικοί μας μάλιστα οργάνωσαν και το επόμενο βήμα. Θα έλεγαν στο λαό:
«Τώρα, λαέ, έχεις τη δυνατότητα να κάνεις διακοπές δεκαπέντε μέρες το μήνα! Αν σου δίνει ο εργοδότης σου τριακόσια Ευρώ το μήνα, δέκα ολόκληρα Ευρώ τη μέρα σου πέφτουν»!
Αυτά ακούω κάθε μέρα και νοσταλγώ το καθεστώς της μεσαιωνικής φεουδαρχίας κι όχι μόνο αυτό…
«η βιομηχανική επανάσταση θα λύσει το βιοποριστικό πρόβλημα του ανθρώπου».
Ήταν οραματιστής ο Μαρξ, σ’ όλα του…
Δεν είχε καταλάβει πού θα οδηγούσε η δικτατορία του προλεταριάτου, θα καταλάβαινε άραγε πού θα οδηγούσε η βουλιμία των αχόρταγων για τον πλούτο;
Η βιομηχανική επανάσταση έφτιαξε το προλεταριάτο. Έτρωγε αυτό, όπως έτρωγαν και οι φτωχομίζεροι όλων των εποχών.
Λάδωσαν το στομάχι τους για κάποιες δεκαετίες και ύστερα ήρθε η εποχή της υψηλής τεχνολογίας. Αυτή που διανύουμε σήμερα και που δεν χρειάζεται πλέον εργατικά χέρια. Τη δουλειά εκατό εργατών μπορεί να την κάνει ένας. Οι υπόλοιποι ενενηνταεννιά είναι υποχρεωμένοι να μείνουν άνεργοι.
Όσοι σκέφτονται ακόμη ξέρουν πως η μόνη λύση είναι η μείωση του ωραρίου εργασίας, όμως αυτό προϋποθέτει την αναρρίχηση ενός δικτάτορα στην εξουσία.
Πώς είναι δυνατό να καθιερώνεται το 48ωρο πριν εβδομήντα χρόνια και να υπάρχει το 60ωρο σήμερα; Τότε, με το 48ωρο, δούλευε μόνο το αρσενικό στην οικογένεια και την έτρεφε. Τώρα δουλεύουν και οι δυο σύζυγοι και δεν έχουν τη δυνατότητα διαιώνισης του γονιδίου τους.
Ποιο θα έπρεπε να είναι το σύνθημα της αριστεράς σήμερα;
10ωρη εβδομαδιαία εργασία κι ελεύθερος χρόνος άπλετος.
Υπάρχει όμως αριστερά σήμερα;
Υπήρξε ποτέ;
Η εποχή της «Δημοκρατίας» διαφέρει από τα προηγούμενα πολιτικά συστήματα.
